Wyrok Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 8 września 2020 r., VI Ka 12/20

wyrok Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 8 września 2020 r., VI Ka 12/20

Tekst

1 Sygn. akt VI Ka 12/20

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 8 września 2020 r.

3 Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

4 Przewodniczący – Sędzia Andrzej Tekieli

5 Protokolant Agnieszka Telega

6 przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w J. M. Z.

7 po rozpoznaniu w dniu 8 września 2020 r.

8 sprawy V. M. (1) ur. (...) w P.

9 s. N., M. z domu K.

10 oskarżonego z art. 107 § 1 kks i inne

11 z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego

12 od wyroku Sądu Rejonowego w Zgorzelcu

13 z dnia 25 września 2019 r. sygn. akt II K 786/17

14 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego V. M. (1);

15 II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 80 złotych.

Uzasadnienie

16 Formularz UK 2

17 Sygnatura akt

18 VI Ka 12/20

19 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

20 1

21 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

22 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

23 Wyrok Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z 25 września 2019 r., sygn. akt II K 786/17

24 1.2. Podmiot wnoszący apelację

25 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

26 ☐ oskarżyciel posiłkowy

27 ☐ oskarżyciel prywatny

28 ☒ obrońca oskarżonego

29 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

30 ☐ inny

31 1.3. Granice zaskarżenia

32 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

33 ☒ na korzyść

34 ☐ na niekorzyść

35 ☒ w całości

36 ☐ w części

37 ☐

38 co do winy

39 ☐

40 co do kary

41 ☐

42 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

43 1.3.2. Podniesione zarzuty

44 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

45 ☒

46 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

47 ☐

48 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

49 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

50 ☒

51 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

52 ☒

53 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

54 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

55 ☐

56 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

57 ☐

58 art. 439 k.p.k.

59 ☐

60 brak zarzutów

61 1.4. Wnioski

62 ☐

63 uchylenie

64 ☒

65 zmiana

66 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

67 2.1. Ustalenie faktów

68 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

69 Lp.

70 Oskarżony

71 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

72 Dowód

73 Numer karty

74 1.

75 V. M. (2)

76 dotychczasowa karalność oskarżonego; dotyczy czynów zarzucanych a/o.

77 karta karna

78 k. 1238-1248

79 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

80 Lp.

81 Oskarżony

82 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

83 Dowód

84 Numer karty

85 --------------------

86 -------------------------------------------------------

87 --------------

88 -------------

89 2.2. Ocena dowodów

90 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

91 Lp. faktu z pkt 2.1.1

92 Dowód

93 Zwięźle o powodach uznania dowodu

94 1.

95 karta karna

96 dokument urzędowy; niekwestionowany przez strony

97 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

98 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

99 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

100 Dowód

101 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

102 -----------------

103 --------------------------------

104 ----------------------------------------------------------------

105 . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

106 Lp.

107 Zarzut

108 1. Na podstawie art. 438 pkt 1 k.p.k. rażącej obrazy przepisów prawa materialnego polegającej na niezastosowaniu w odniesieniu do czynu zarzucanego oskarżonemu przepisów art. 1 § 3 k.k.s. w zw. z art. 4 §§ 1 - 3 k.k.s. w zw. z art. 10 § 1 i 4 k.k.s. statuujących jedną z naczelnych zasad polskiego prawa karnego - zasadę winy. Tym samym w zaskarżonym wyroku - wbrew treści uzasadnienia - oskarżony poniósł odpowiedzialność karną bez rzeczywistego ustalenia winy, której koniecznym komponentem są ustalenia dotyczące umyślności lub też nieumyślności czynu zabronionego (art. 4 §§ 1-3 k.k.s.), jakich w odniesieniu do oskarżonego oraz zgromadzonego w sprawie materiału, a nie całkowicie dowolnych założeń Sądu Rejonowego - w zaskarżonym wyroku w istocie - wbrew treści uzasadnienia - w ogóle nie poczyniono. Zastępując powyższe całkowicie nieprawdziwymi frazesami wynikającymi nadto z absolutnie dowolnych dywagacji Sądu Rejonowego, nie mających jakiegokolwiek oparcia w zgromadzonym w niniejszym postępowaniu materiale dowodowym - iż: oskarżony przewidywał nielegalność procederu - gdy z jakiegokolwiek dowodu przeprowadzonego w toku niniejszego postępowania, nie wynika, aby oskarżony miałby choćby cień wątpliwości, co do nielegalności i karalności działalności prowadzonej przez spółkę w zarządzie, jakiej zasiada.

109 ☐ zasadny

110 ☐ częściowo zasadny

111 ☒ niezasadny

112 2. Na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. rażącej obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść wyroku - będącej logiczną i nieuchronną konsekwencją poniesienia przez oskarżonego odpowiedzialności karnej bez rzeczywistego i prawidłowego ustalenia winy - poprzez naruszenie unormowania art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., zasadzające się na zaniechaniu dokładnego określenia przypisanego oskarżonemu czynu - skazując za czyn, jakiego wszystkie znamiona nie zostały wymienione w opisie czynu zawartym w wyroku - zarówno jeżeli chodzi o znamiona strony przedmiotowej, jak i podmiotowej czynu zabronionego z art. 107 § 1 k.k.s. przypisanego oskarżonemu. Sentencja zaskarżonego orzeczenia nie wskazuje jakiegokolwiek ani rodzaju gier rzekomo nielegalnie urządzanych przez oskarżonego, ani rodzaju zamiaru, jaki miałby towarzyszyć zachowaniu oskarżonego (strona podmiotowa), co więcej znamienną cechą zaskarżonego wyroku jest niewystarczające rozpoznanie przez Sąd Rejonowy znamion strony podmiotowej, gdyż w zaskarżonym wyroku nie wskazano z jakiego materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie miałoby wynikać nastawienie psychiczne oskarżonego do popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu - zaniechano zwłaszcza jakiejkolwiek oceny korelacji świadomości oskarżonego z treścią orzeczeń załączanych do zażaleń podpisanych przez oskarżonego składanych w toku postępowania przygotowawczego - co dowodzi, iż nie rozważono w sposób należyty strony podmiotowej czynu zabronionego przypisanego oskarżonemu - immanentnie pominięto treść wyjaśnień oskarżonego wskazujących na świadomość oskarżonego, co do legalności i karalności zarzucanego mu czynu. Zastępując powyższe zapewne szablonowym sformułowaniem bowiem nie znajdującym jakiegokolwiek odzwierciedlenia w przebiegu niniejszego postępowania, iż oskarżony przewidywał nielegalność procederu.

113 ☐ zasadny

114 ☐ częściowo zasadny

115 ☒ niezasadny

116 3. Na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. rażącej obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść wyroku:

117 a. Przepisów art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 410 z art. 113 § 1 k.k.s., zasadzającą się w dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny wyjaśnień oskarżonego z naruszeniem zasad prawidłowego, logicznego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - w szczególności w następującym zakresie:

118 -

119 Ustalenia przez Sąd Rejonowy, iż oskarżony przewidywał nielegalność procederu – gdy z jakiegokolwiek dowodu przeprowadzonego w toku niniejszego postępowania nie wynika, aby oskarżony miałby choćby cień wątpliwości, co do nielegalności działalności prowadzonej przez spółkę w zarządzie, jakiej zasiada.

120 -

121 Odrzucenia, jako niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego odnośnie jego pewności, co do legalności i niekaralności działalności prowadzonej przez spółkę w zarządzie, jakiej zasiada, gdy w okolicznościach niniejszej sprawy nie przeprowadzono jakiegokolwiek dowodu zaprzeczającego, jakiejkolwiek treści wyjaśnień oskarżonego.

122 -

123 Przyjęcia - bez wskazania jakiejkolwiek podstawy faktycznej i prawnej oskarżony działając z zamiarem ewentualnym urządzał gry na urządzeniu w akcie oskarżenia wbrew przepisom ustawy z dnia 19 listopada 200 hazardowych - a tym samym bez wyjaśnienia dlaczego oskarżony popełnił skarbowe zajmując dokładnie takie same stanowisko, jak Sąd Najwyższy w dnia 27 listopada 2014 r., w sprawie o sygn. akt II KK 55/14:

124 1) „W niniejszej sprawie Sąd Najwyższy podziela pogląd wyrażony przez Trybunał Konstytucyjny w postanowieniu z dnia 19 grudnia 2006 r. co do tego, że Europejski Trybunał Konstytucyjny i polski Trybunał Konstytucyjny nie mogą być ustawiane w stosunku do siebie jako sądy konkurujące. Chodzi tu nie tylko o wyeliminowanie zjawiska dublowania się obu trybunałów czy dwutorowości w zakresie orzekania o tych samych problemach prawnych, ale i dysfunkcjonalności w relacjach wspólnotowego oraz wewnątrzkrajowego porządku prawnego. [POGRUBIENIE W ORG. SN]. Istotne jest wskazanie ról obu tych trybunałów.” (s. 14)

125 2) „Tak więc nie ma wątpliwości, że przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, w szczególności art. 14 ust. 1 oraz art. 6 tej ustawy – to „przepisy techniczne” w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE.” (s. 19)

126 3) „Trybunał jednoznacznie stwierdził że „zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sąd krajowy, do którego należy w ramach jego kompetencji stosowanie przepisów prawa wspólnotowego, zobowiązany jest zapewnić pełną skuteczność tych norm, w razie konieczności z własnej inicjatywy nie stosując wszelkich sprzecznych z nimi przepisów prawa krajowego, także późniejszych, bez potrzeby zwracania się o ich uprzednie usunięcie w drodze ustawodawczej lub w ramach innej procedury konstytucyjnej ani oczekiwania na usunięcie wspomnianych przepisów” (pkt 82). Wcześniej podobne stanowisko zajął Trybunał w licznych orzeczeniach. (zob. wyroki z dnia: 9 marca 1978 r. w sprawie 106/77 Simmenthal, Rec. s. 629, pkt 24; z dnia 4 czerwca 1992 r. w sprawach połączonych C-13/91 i C-113/91 Debus, Rec. s. I -3617, pkt 32; z dnia 18 lipca 2007 r. C-119/05 Lucchini, Zb.Orz. s. I-6199, pkt 61; a także z dnia 27 października 2009 r. w sprawie C-115/08.” (s. 19-20)

127 4) „W takiej, sytuacji, jak zauważył Trybunał, sąd krajowy ma obowiązek odstąpić, od stosowania tej normy (wyrok z dnia 22 października 1998 r. w połączonych sprawach od C 10/97 do C 22/97 pkt 21; wyrok z dnia 19 listopada 2009 r. C314/08 pkt 21). Trybunał Sprawiedliwości podkreślał, że zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego zobowiązuje sąd krajowy do stosowania prawa wspólnotowego i do odstąpienia od stosowania sprzecznych z nim przepisów krajowych, niezależnie od wyroku krajowego sądu konstytucyjnego (pkt 85 uzasadnienia wyroku z dnia 19 listopada 2009 r. C314/08). Stanowisko to Sąd Najwyższy w tej sprawie podziela.” (s. 20)

128 5) „(…) zasada, pierwszeństwa prawa Unii polega na pierwszeństwie jego stosowania, a nie obowiązywania, przy czym pierwszeństwo to zapewnia się przez odmowę zastosowania kolidującej z., prawem Unii normy krajowej, a nie poprzez jej uprzednie uchylenie, Stanowisko to jest przekonujące i Sąd Najwyższy w niniejszej sprawie w pełni je podziela.” (s. 21)

129 6) „Na aprobatę zasługuje także pogląd, że zobligowanie sądu powszechnego, aby przed odmową zastosowania przepisu krajowego uznanego przezeń za sprzeczny z prawem Unii wystąpił do trybunału konstytucyjnego o zbadanie zgodności z konstytucją przepisu ustawy ustanowionego z naruszeniem obowiązku notyfikacji przepisów technicznych osłabia efektywność prawa Unii, a z perspektywy sądów polskich pozbawia je roli „sądów Unii” tzn. sądów odpowiedzialnych za zapewnienie pełnej skuteczności przepisom prawa Unii Europejskiej (M. Górski, Glosa do postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2013 r. I KZP 15/13, LEX/EL 2014). Podobne stanowisko formułuje I. Skomerska-Muchowska, stwierdzając, że wynikającą z prawa Unii konsekwencją braku notyfikacji przepisów technicznych w tym art. 6 i art. 14 ustawy o grach hazardowych jest bezskuteczność tych przepisów, która powinna być rozumiana jako obowiązek powstrzymania się przez sądy od ich stosowania.” (s. 21)

130 7) Jako mechanizm gwarantujący przestrzeganie przez państwa członkowskie Unii Europejskiej obowiązków notyfikacyjnych, Trybunał przewidział sankcję braku możliwości po stronie państwa zastosowania takiego przepisu wobec jednostki.” (s. 21)

131 8) „Konsekwencją uznania, że art. 14 ustawy o grach hazardowych to przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, który nie został notyfikowany Komisji Europejskiej, a więc jest bezskuteczny, musi być wyrok uniewinniający, gdyż art. 107 § 1 k.k.s. – pod zarzutem naruszenia którego stanęli oskarżeni – ma charakter blankietowy , a jego doprecyzowanie stanowią przepisy m. in. tegoż art. 14. W tej sytuacji czyny oskarżonych nie mogły wyczerpać znamion przestępstwa w art. 107 § 1 k.k.s.” (s. 23)

132 9) „Niezastosowania się przez sądy krajowe tzn. sądy polskie do takiej interpretacji, będzie musiało być uznane przez Trybunał Sprawiedliwości za naruszenie prawa unijnego. W konsekwencji, Komisja Europejska może skierować sprawę do Trybunału Sprawiedliwości, który zobowiąże państwo do wykonania wyroku, a w razie odmowy może wdrożyć dalsze etapy postępowania nakładające na państwo dotkliwe sankcje finansowe (art. 260 ust. 2 i 3 TFUE). Komisja Europejska zażądała już od Rządu polskiego wyjaśnień w tej sprawie. Ze wszczęciem dalszego postępowania wstrzymała się jednak chcąc poznać stanowisko sądów polskich co do problemów wynikających z treści uzasadnienia wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 19 lipca 2012 r. (oświadczenie Rzecznika Komisji Europejskiej do spraw Przemysłu C. Corazza z dnia 8 marca 2013 r. Zob. J. Barcz, Obowiązek notyfikacji środków krajowych…, s. 18 i n.).” (s. 23)

133 b. Przepisów art. 424 § 1 pkt. 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., poprzez całkowite zaniechanie wyjaśnienia:

134 -

135 Motywów przyjęcia przez Sąd Rejonowy wypełnienia przez oskarżonego V. M. (1) znamion strony podmiotowej zarzucanego mu czynu zabronionego w szczególności zaś przyjętego założenia - w jakikolwiek sposób niewyartykułowanego w odniesieniu do materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszym postępowaniu - jaki temu całkowicie zaprzecza - iż oskarżony przewidywał nielegalność procederu - gdy z jakiegokolwiek dowodu przeprowadzonego w toku niniejszego postępowania, nie wynika, aby oskarżony miałby choćby cień wątpliwości, co do nielegalności i karalności działalności prowadzonej przez spółkę w zarządzie, jakiej zasiada.

136 -

137 Podstawy prawnej i faktycznej stanowiska wynikającego z zaskarżonego wyroku:

138 a) dlaczego oskarżony miałby odrzucić logicznie umotywowane stwierdzenia o braku karalności, a tym samym legalności działalności spółki w jakiej zarządzie zasiada wyrażone przez prof. dr hab. Genowefę Grabowską - kierowniczkę Katedry Prawa Międzynarodowego i Prawa Europejskiego Uniwersytetu Śląskiego w publikacji: „ Wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 19 lipca 2012 r. w sprawie Fortuna i inni przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w Gdyni ... czyli o efektywności i skutkach pytań prejudycjalnych” oraz dr Waldemara Gontarskiego - dziekana Wydziału Prawa w Londynie Europejskiej Wyższej Szkoły Prawa i Administracji w publikacji w publikacji: „Zezwolenia i Koncesje Hazardowe po wyroku TSUE z 19 lipa 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 niezgodność polskiej ustawy o grach hazardowych z dyrektywą 98/34”,

139 b) tym samym dlaczego oskarżony miałby dokonywać oceny stanu prawnego z przed nowelizacji ustawy o grach hazardowych, jaka weszła w życie dnia 3 września 2015 r., w sposób odmienny aniżeli dokonały tego sądy powszechne i Sąd Najwyższy chociażby w orzeczeniach załączonych do zażaleń składanych w toku postępowania przygotowawczego.

140 ☐ zasadny

141 ☐ częściowo zasadny

142 ☒ niezasadny

143 4. Na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jakie miały wpływ na treść zaskarżonego wyroku - naturalną konsekwencją rażących uchybień wskazanych w powyższych zarzutach, jest w okolicznościach niniejszej sprawy całkowicie wadliwe przyjęcie przez Sąd Rejonowy, wbrew istotnemu stanowi rzeczy, iż oskarżony V. M. (1) godził się na popełnienie czynu zabronionego z art. 107 § 1 k.k.s. - co jednak w jakikolwiek sposób nie wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w toku niniejszego postępowania

144 ☐ zasadny

145 ☐ częściowo zasadny

146 ☒ niezasadny

147 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

148 Ad. 1 - Ad. 4

149 Obszerne zarzuty apelacji zawarte w jej pkt 1-4 pomimo ich zróżnicowanego skategoryzowania i oparcia w treści art. 438 pkt 1-3 k.p.k. w istocie sprowadzają się do błędnej oceny materiału dowodowego implikującej błędne ustalenia faktyczne co do winy oskarżonego, a konkretnie braku przyjęcia przez Sąd Rejonowy stanu usprawiedliwionej nieświadomości co do bezprawności/karalności czynu popełnionego przez oskarżonego. Lektura treści tych zarzutów nie pozostawia w tej mierze wątpliwości (każdy z ww. zarzutów zawierał stwierdzenie, że błędnie dokonano ustaleń co do tego, że oskarżony przewidywał nielegalność/karalność prowadzonego przez siebie „procederu”, „działalności”).

150 Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd I instancji prawidłowo ocenił materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie słusznie dochodząc do wniosku że wyczerpane zostały działaniami oskarżonego ustawowe znamiona zarówno strony przedmiotowej ( które co do zasady nie były kwestionowane ) jak i strony podmiotowej przestępstwa z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. Przypomnieć należy, że przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną prawa procesowego a więc mieści się w ramach swobodnej oceny dowodów wtedy gdy: 1. jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy; 2. stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego; 3. jest wyczerpująco i logicznie z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego argumentowane w uzasadnieniu ( zob. w. SN z 9.11.1990 r. WRN 149/90 OSNKW 7- 9/1991,poz.41 ). W sprawie niniejszej Sąd I instancji w sposób dostateczny odniósł się do powyższych kwestii.

151 Nie ulega wątpliwości, że oskarżony był prezesem zarządu spółki, która z urządzania i prowadzenia gier hazardowych czerpała dochody. Powyższe świadczy, że styczność oskarżonego z automatami do gier nie była przypadkowa czy też incydentalna, zaś z racji pełnionej funkcji oskarżony nie mógł nie wiedzieć o rygorach prawnych, którymi poddana jest działalność w zakresie gier hazardowych. Zatrzymane automaty wykorzystywane były w profesjonalnym przedsięwzięciu gospodarczym, przynoszącym mu zysk. Oskarżony nie posiadał udzielonej przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych koncesji na prowadzenie kasyna gry uprawniającej do urządzania i prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach.

152 Z tych przyczyn wyjaśnienia oskarżonego w zakresie w jakim nie przyznawał się do popełnienia zarzucanych mu a/o przestępstw należało ocenić krytycznie i uznać, iż stanowią przyjętą przez niego linię obrony. Istotnym jest również, iż w toku niniejszego postępowania oskarżony nie kwestionował faktu braku koncesji na prowadzenie kasyna gry, jednie wskazywał, iż w tym zakresie pozostawał w usprawiedliwionej nieświadomości karalności zarzucanych mu czynów. Wskazania jednak wymaga, iż sam fakt pozostawania przez oskarżonego V. M. (1) prezesem spółki (...) sp. z o.o. z siedzibą w G. wskazują, że miał on wiedzę co do treści art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, który to przepis uzależnia prowadzenie działalności w zakresie gier m.in. na automatach od uzyskania koncesji na prowadzenie kasyna gry. Bez znaczenia w realiach rozpoznawanej sprawy pozostaje natomiast treść przepisu art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, jako że w dacie czynów przypisanych oskarżonemu (co najmniej w dniu: 21.05.2015 r. i 12.02.2015 r.) funkcjonował on jako przepis techniczny i nie został notyfikowany - a zatem nie mogło dojść do jego naruszenia. Rozważania poczynione w tym przedmiocie w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Sąd Okręgowy w pełni podziela i nie widzi potrzeby powielania zaprezentowanej tam argumentacji ( k. 1203v - k. 1205 ).

153 Sąd Rejonowy trafnie wskazał, że oskarżony V. M. (1) działał wbrew art. 6 ust. 1 u.g.h. Zauważyć, bowiem należy, że w wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 13 października 2016 r. wydanym w sprawie C-303/15 stwierdzono, że art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych nie stanowi przepisu technicznego w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., podlegającego obowiązkowi notyfikacji na podstawie art. 8 ust. 1 tej dyrektywy. Pogląd ten podzielony został w uchwale siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2017 r. (I KZP 17/16). Z powołanej uchwały Sądu Najwyższego, należy wnosić, że o wypełnieniu normy blankietowej art. 107 § 1 k.k.s. stanowi już samo naruszenie art. 6 ust. 1 ugh i możliwym jest przypisanie odpowiedzialności karnej za czyn z art. 107 § 1 k.k.s., który polega na naruszeniu wyłącznie lub również art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, nawet jeśli czyn ten zostałby popełniony przed wejściem w życie w dniu 3 września 2015 r. nowelizacji ustawy o grach hazardowych lub w okresie tzw. przejściowym od ww. daty do 1 lipca 2016 r. Tym samym nie może budzić wątpliwości, że art. 6 ust. 1 u.g.h., znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, ponieważ zachowanie oskarżonego polegające na urządzaniu i prowadzeniu gier miało miejsce bez koniecznej koncesji. W konsekwencji ustalenia Sądu Rejonowego zarówno co do znamion strony przedmiotowej, jak i podmiotowej przestępstwa przypisanego oskarżonemu, okazały się trafne i prawidłowe.

154 Dostrzec należy, że znaczną część pisemnego uzasadnienia wyroku Sąd I instancji poświęcił umyślności w działaniu oskarżonego a także rzekomemu działaniu w warunkach błędu z art. 10 § 4 k.k.s. ( k. 1206 – k. 1207 akt ). Wbrew stanowisku skarżącego argumenty powołane w tej kwestii przez Sąd I instancji są przekonywujące. Oskarżony w swoich wyjaśnieniach powoływał się na publikacje naukowe z 2012 roku zgodne w swojej treści z poglądem o niemożliwości stosowania przepisów technicznych nienotyfikowanych Komisji Europejskiej. Zasadnie jednak Sąd I instancji podkreśla w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku że w doktrynie prawa karnego i orzecznictwie sądów, w szczególności przed 2015 r. interpretacje prawne w wyżej wymienionej kwestii były rozbieżne, a oskarżony powoływał się wyłącznie na te poglądy które świadczyły na jego korzyść. Trafna jest przy tym konstatacja Sądu I instancji, że fakt istnienia różnicy poglądów w judykaturze, doktrynie nie przesądza o treści obowiązujących przepisów prawa i nie upoważnia obywateli do ich dowolnego stosowania lub niestosowania, a w każdym zaś razie nieuprawnione jest powoływanie się w tej kwestii na działanie w usprawiedliwionej nieświadomości bezprawności czynu. Przepisy ustawy o grach hazardowych i kodeksu karnego skarbowego były wszak w czasie gdy działał oskarżony jasne i precyzyjne, wynikało z nich jednoznacznie że zabronione pod groźbą kary jest urządzanie gier na automacie bez wymaganej koncesji. Brak notyfikacji przepisów, nawet przy interpretacji korzystnej dla oskarżonego nie eliminował przecież tych przepisów z obrotu prawnego, a o ich stosowaniu lub niestosowaniu mógł co najwyżej rozstrzygać sąd indywidualnie w każdej sprawie.

155 Odnosząc się końcowo do zarzutu naruszenia przez Sąd Rejonowy art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. zwrócić uwagę należy, że skarżący powołuje się w tej mierze na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 maja 2003 r. (WK 10/03, OSNKW 2003, z. 9-10, poz. 76) w którym podniesiono potrzebę określenia w wyroku skazującym zarówno tego, czy czyn popełniono umyślnie, czy też nieumyślnie, a w razie umyślności podanie postaci zamiaru, z jakim sprawca działał. Pomija jednocześnie autor apelacji, że powszechnie od dłuższego czasu przyjęte jest również w orzecznictwie sądowym, że na zamiar sprawcy może też wskazywać opisany w przypisanym czynie sposób jego działania, (m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 1971 r., Rw 1202/71, OSNKW 1972, z. 3, poz. 54, czy wyroki Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 23 stycznia 1997 r., II AKa 283/96, OSNPriPr 1998, nr 5, poz. 19 oraz z dnia 8 lutego 2001 r., II AKa 36/01, OSPriPr 2002, nr 3, poz. 15). W realiach przedmiotowej sprawy opis przypisanego oskarżonemu przestępstwa wskazuje na umyślność (powszechnie przyjmuje się, że przestępstwo z art. 107 § 1 k.k.s. popełnione może być umyślnie pod obiema postaciami zamiaru -tak Kodeks karny skarbowy. Komentarz. F. Łabuda, WKP 2017) , lecz z uwagi na brak jednoznacznego wyartykułowania tej kwestii w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, przyjąć należy na - korzyść oskarżonego - że przypisanego mu czynu dopuścił się umyślnie w zamiarze ewentualnym.

156 Z wyżej opisanych powodów Sąd Okręgowy uznał za całkowicie niezasadne zarzuty zawarte w punktach 1 - 4 apelacji obrońcy oskarżonego.

157 Wniosek

158 O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego V. M. (1) od dokonania przypisanego mu czynu.

159 ☐ zasadny

160 ☐ częściowo zasadny

161 ☒ niezasadny

162 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

163 Wobec uznania za chybione zarzutów apelacji brak było podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienia oskarżonego od zarzucanego mu czynu. Nie doszukał się również Sąd Okręgowy powodów do ingerencji w treść wyroku z urzędu.

164 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

165 ---------------------------------------------------------------------------------------------------------

166 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

167 ---------------------------------------------------------------------------------------------------------

168 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

169 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

170 1.

171 Przedmiot utrzymania w mocy

172 Wyrok został utrzymany wobec oskarżonego w mocy w całości.

173 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

174 Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, uznając przy tym za sprawiedliwą orzeczoną wobec oskarżonego karę, sąd odwoławczy - nie znajdując uchybień określonych w art. 439 k.p.k. lub art. 440 k.p.k., podlegających uwzględnieniu z urzędu i powodujących konieczność zmiany bądź uchylenia zaskarżonego wyroku - na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. - utrzymał go w mocy w całości.

175 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

176 1.

177 Przedmiot i zakres zmiany

178 ----------------------------------------------------------------------------------------

179 Zwięźle o powodach zmiany

180 ---------------------------------------------------------------------------------------------------------

181 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

182 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

183 1.1.

184 -----------------------------------------------------------------------------------

185 ☐ art. 439 k.p.k.

186 Zwięźle o powodach uchylenia

187 -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

188 2.1.

189 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

190 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

191 Zwięźle o powodach uchylenia

192 ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

193 3.1.

194 Konieczność umorzenia postępowania

195 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

196 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

197 ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

198 4.1.

199 ---------------------------------------------------------------------------------

200 ☐ art.454 § 1 k.p.k.

201 Zwięźle o powodach uchylenia

202 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

203 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

204 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

205 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

206 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

207 Przytoczyć okoliczności

208 6. Koszty Procesu

209 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

210 Przytoczyć okoliczności

211 II.

212 Na podstawie art. 627 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 80 zł. ( 60 zł opłata + 20 zł. ) ryczałt za doręczenia

213 6. PODPIS

214 1.3. Granice zaskarżenia

215 Kolejny numer załącznika

216 1

217 Podmiot wnoszący apelację

218 obrońca oskarżonego

219 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

220 wina oskarżonego

221 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

222 ☒ na korzyść

223 ☐ na niekorzyść

224 ☒ w całości

225 ☐ w części

226 ☐

227 co do winy

228 ☐

229 co do kary

230 ☐

231 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

232 1.3.2. Podniesione zarzuty

233 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

234 ☒

235 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

236 ☐

237 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

238 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

239 ☒

240 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

241 ☒

242 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

243 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

244 ☐

245 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

246 ☐

247 art. 439 k.p.k.

248 ☐

249 brak zarzutów

250 1.4. Wnioski

251 ☐

252 uchylenie

253 ☒

254 zmiana