Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 10 marca 2016 r., V Ka 292/15

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 10 marca 2016 r., V Ka 292/15

Tekst

1 Sygn. akt. V Ka 292/15

Uzasadnienie

2 Sąd Rejonowy w Wodzisławiu Śląskim wyrokiem z dnia 15 maja 2014r., sygn. akt II K 75/08, uznał oskarżonego M. B. (1) za winnego tego, że działając w krótkich odstępach czasu, w sposób podobny dopuścił się ciągu przestępstw polegającego na tym, że:

3 -

4 w dniu 10 marca 2003 roku i 5 maja 2003 roku w W. i Z. działając wspólnie i w porozumieniu z J. W. (1), pełnomocnikiem firmy (...) M. W. z siedzibą w W. - będącym osobą uprawnioną do wystawiania i przyjmowania faktury VAT w imieniu tego podmiotu gospodarczego oraz z H. L., w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w celu udokumentowania źródła pochodzenia niepełnowartościowych wyrobów petrochemicznych, sprzedawanych jako olej napędowy , pomimo niezaistnienia zdarzeń gospodarczych, poświadczył nieprawdę w dwóch fakturach VAT wystawionych przez w/w podmiot:

5 1

6 212/E

7 z dnia

8 10,03,2003r

9 Sprzedaż oleju napędowego

10 (...)

11 litrów

12 na kwotę

13 34 835,64 zł

14 2

15 346/E

16 z dnia

17 05,05,2003r

18 sprzedaż oleju napędowego

19 (...)

20 litrów

21 na kwotę

22 25 807,61 zł

23 poprzez przyjęcie tych dokumentów i wprowadzenie do księgowości firmy (...) sp.z o.o. z/s w Z., w której był udziałowcem,

24 tj. popełnienia czynu stanowiącego przestępstwo z art. 271 §3 k.k. w zw. z art. 12 kk;

25 -

26 w dniu 7 lutego 2003 roku w Z. i W., działając wspólnie i w porozumieniu z J. W. (1), pełnomocnikiem firmy PPHU (...)„ sp. z o.o. z siedzibą w W. - będącym osobą uprawnioną do wystawiania i przyjmowania faktury VAT w imieniu tego podmiotu gospodarczego oraz z H. L., w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w celu udokumentowania źródła pochodzenia niepełnowartościowych wyrobów petrochemicznych, sprzedawanych jako olej napędowy, pomimo niezaistnienia zdarzenia gospodarczych, poświadczył nieprawdę w dwóch fakturach VAT wystawionych przez ww podmiot:

27 1

28 2/03/S

29 z dnia

30 07,02,2003

31 na sprzedaż oleju napędowego

32 13 054

33 litrów na kwotę

34 34 081,38 zł

35 2

36 1/03/S

37 z dnia

38 07,02,2003

39 na sprzedaż oleju napędowego

40 13 018

41 litrów na kwotę

42 33 987,39 zł

43 poprzez przyjęcie tych dokumentów i wprowadzenie do księgowości firmy (...) sp.z o.o. z/s w Z. W., w której był udziałowcem, tj. popełnienia czynu stanowiącego przestępstwo z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 12 kk i za to na zasadzie art. 271 § 3 k.k przy zastosowaniu art. 91 § 1 kk i art. 33 § 1, 2 i 3 kk skazał go na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 złotych.

44 W punkcie 2 wyroku na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 kpk Sąd umorzył postępowanie karne przeciwko M. B. (1) o czyn opisany w pkt I części wstępnej wyroku z art. 271 § 1 i 3 kk w zw. z art. 12 k.k. i w tym zakresie kosztami procesu obciąża Skarb Państwa.

45 W punkcie 3 wyroku na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 kpk Sąd umorzył postępowanie karne przeciwko M. B. (1) o czyn polegający na tym, że w okresie od ok. 7 lutego 2003 roku do ok. 5 maja 2003 w Z., W. i innych miastach uczestniczył wraz z J. W. (1), H. L. i innymi osobami w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu popełnianie przestępstw w tym przestępstw skarbowych, polegających na uszczupleniu należności podatkowych z tytułu podatku VAT i podatku dochodowego, oraz poświadczaniu nieprawdy w dokumentach, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, tj z art. 258 § 1 kk w brzmieniu od dnia 17.10.1999 nadanym Dz. U. Z 1999 nr 83 poz.931 w zw. z art. 4 § 1 kk i w tym zakresie kosztami procesu obciążył Skarb Państwa.

46 W punkcie 4 wyroku na podstawie art.17 § 1 pkt 7 kpk Sąd umorzył postępowanie karne przeciwko M. B. (1) o czyn mający polegać na tym, że w okresie grudnia 2003 roku do 13 lipca 2004 roku w Z., W. i innych miastach uczestniczył wraz z J. W. (1), H. L. i innymi osobami w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu popełnianie przestępstw w tym przestępstw skarbowych, polegających na uszczupleniu należności podatkowych z tytułu podatku VAT i podatku dochodowego, oraz poświadczaniu nieprawdy w dokumentach, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, tj z art. 258 § 1 kk i w tym zakresie kosztami procesu obciążył Skarb Państwa.

47 Na zasadzie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt. 1 k.k. Sąd warunkowo zawiesił oskarżonemu M. B. (1) wykonanie orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności na okres próby 3 lat.

48 Tym samym wyrokiem Sąd uniewinnił oskarżonego T. L. od popełnienia wszystkich zarzuconych mu czynów, tj. od tego, że:

49 1. w okresie od 1 maja 2002 roku do 14 października 2002 roku w W. i innych miastach działając wspólnie i w porozumieniu z J. W. (1) i innymi osobami w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dla:

50 -

51 J. W. (1), przedsiębiorstwa (...) c.o. i innych osób w kwocie co najmniej 99.723,11 zł. pochodzącej z przeklasyfikowania olei opałowych i innych produktów ropopochodnych na olej napędowy a wynikającej z różnicy pomiędzy ceną zakupu olei opałowych a ich sprzedażą jako olej napędowy to jest 73 grosze na każdym litrze produktu pomnożone przez łączną ilość produktu sprzedanego jako olej napędowy w ilości 136.607 litrów, oraz działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dla siebie stanowiącej nieuregulowaną należność z tytułu podatku VAT w kwocie co najmniej 52.476, 2 zł. wynikającej z kwoty 291.003,41 zł., będącej różnicą pomiędzy wartością faktycznie kupionego produktu ropopochodnego a sprzedanego i zgłoszonego do opodatkowania,

52 -

53 siebie i Przedsiębiorstwa Rolnego (...) sp. z o.o. z siedzibą w C. w kwocie co najmniej 22. 214 zł. wynikającej z różnicy średnich cen ogólnokrajowych Hurtowych sprzedaży oleju napędowego oferowanego przez (...) S.A. a cenami sprzedaży firmy (...) odpowiednio za jeden litr w kwocie 0,22zł dla miesiąca maja 2002 roku, 0,17zł i 0,15zł dla miesiąca czerwca 2002 roku , 0,16zł i 0,26zł dla miesiąca lipca 2002 roku 0,02zł dla miesiąca sierpnia 2002 roku i nie ustalonej kwoty dla miesiąca października 2002 roku gdzie cena deklarowanego na fakturze oleju napędowego była wyższa o 0,12zł od ceny PKN (...) , pomnożoną przez ilości litrów sprzedanego paliwa to jest:

54 6 .116 zł. dla miesiąca maja 2002 roku , 10.053 zł dla miesiąca czerwca 2002, roku,

55 5. 818 zł dla miesiąca lipca 2002 roku , 227,14 zł., dla miesiąca sierpnia 2002 roku

56 polecił poświadczyć nieprawdę co transakcji zawartych w niżej wymienionych fakturach VAT z których wynikało, iż firma (...) dokonywała sprzedaży do firmy Przedsiębiorstwo Rolne (...) sp. z o.o. z siedzibą w C. oleju napędowego podczas gdy w rzeczywistości wymienionych transakcji nie było gdyż sprzedano inny produkt ropopochodny niż olej napędowy i tak polecił poświadczyć nieprawdę co do transakcji w 8 fakturach VAT:

57 1

58 163/D

59 z dnia

60 01,05,2002

61 na sprzedaż oleju napędowego

62 (...)

63 litrów

64 na kwotę

65 24 888,00 zł

66 2

67 176/D

68 z dnia

69 08,05,2002

70 na sprzedaż oleju napędowego

71 (...)

72 litrów

73 na kwotę

74 32 769,20 zł

75 3

76 224/D

77 z dnia

78 03,06,2002

79 na sprzedaż oleju napędowego

80 (...)

81 litrów

82 na kwotę

83 64 086,60 zł

84 4

85 248/D

86 z dnia

87 14,06,2002

88 na sprzedaż oleju napędowego

89 (...)

90 litrów

91 na kwotę

92 66 758,40 zł

93 5

94 277/D

95 z dnia

96 06,07,2002

97 na sprzedaż oleju napędowego

98 (...)

99 litrów

100 na kwotę

101 51 792,66 zł

102 6

103 359/D

104 z dnia

105 27,08,2002

106 na sprzedaż oleju napędowego

107 (...)

108 litrów

109 na kwotę

110 26 879,75 zł

111 7

112 17/02

113 z dnia

114 06,07,2002

115 na sprzedaż oleju napędowego

116 7700

117 litrów

118 na kwotę

119 15 969,80 zł

120 8

121 489/D

122 z dnia

123 14,10,2002r

124 na sprzedaż oleju napędowego

125 3000

126 litrów

127 na kwotę

128 7 859,00 zł tj.

129 tj. od przestępstwa z artykułu 18 § 1 kk w zw. z art. 271 § 1 i 3 kk w zw. z art. 12 kk,

130 2. w okresie od 11 kwietnia 2003 roku do 15 stycznia 2004 roku w W. i innych miastach działając wspólnie i w porozumieniu z J. W. (2) i innymi osobami w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dla:

131 -

132 J. W. (1), Przedsiębiorstwa (...) c.o. i innych osób w kwocie co najmniej 88. 289, 85 zł. pochodzącej z przeklasyfikowania olei opałowych i innych produktów ropopochodnych na olej napędowy a wynikającej z różnicy pomiędzy ceną zakupu olei opałowych a ich sprzedażą jako olej napędowy to jest 73 grosze na każdym litrze produktu pomnożone przez łączną ilość produktu sprzedanego jako olej napędowy w ilości 120.945 litrów, oraz działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dla siebie stanowiącej nieuregulowaną należność z tytułu podatku VAT w kwocie co najmniej 54.398,96 zł. wynikającej z kwoty 301.666,96 zł., będącej różnicą pomiędzy wartością faktycznie kupionego produktu ropopochodnego a sprzedanego i zgłoszonego do opodatkowania,

133 -

134 siebie i Przedsiębiorstwa (...) sp. z o.o. z siedzibą we W. w kwocie co najmniej 30. 519 zł wynikających z różnicy średnio ważonych ogólnokrajowych cen detalicznych sprzedaży oleju napędowego przez (...) S.A., a cenami sprzedaży firmy (...) odpowiednio w kwotach za jeden litr 0,13 zł, dla miesiąca stycznia 2004r, 0,58 zł dla miesiąca kwietnia 2003r, 0,28zł dla miesiąca października 2002 roku, pomnożonych przez ilości litrów sprzedanego paliwa to jest 3.650,40 zł. w miesiącu styczniu 2004 roku z zakupu 28.80 litrów, 11.658 zł w miesiącu kwietniu 2003 roku z zakupu 20.100 litrów, 1.534 zł w miesiącu maju 2004 roku z zakupu 11.800 litrów, 13.676,60 zł. w miesiącu październiku 2002 roku z zakupu 51.915 litrów, i w nie ustalonych kwotach w miesiącach lipiec 2002 roku oraz we wrześniu 2003 roku będąc pełnomocnikiem firmy (...) i osobą uprawnioną do wystawiania i przyjmowania faktur Vat poświadczył nieprawdę co transakcji zawartych w niżej wymienionych fakturach VAT z których wynikało, iż firma (...) dokonywała sprzedaży do firmy Przedsiębiorstwo (...) sp. z o.o. z siedzibą we W. oleju napędowego podczas gdy w rzeczywistości wymienionych transakcji nie było gdyż sprzedano inny produkt ropopochodny niż olej napędowy i tak poświadczył nieprawdę w 12 fakturach VAT:

135 1

136 294/E

137 z dnia

138 11,04,2003r

139 sprzedaż oleju napędowego

140 8900

141 litrów

142 na kwotę

143 21 933,16 zł

144 2

145 305/E

146 z dnia

147 15,04,2003r

148 sprzedaż oleju napędowego

149 (...)

150 litrów

151 na kwotę

152 27 601,28 zł

153 3

154 24/G

155 z dnia

156 15,01,2004r

157 sprzedaż oleju napędowego

158 4000

159 litrów

160 na kwotę

161 10 004,00 zł

162 4

163 25/G

164 z dnia

165 15,01,2004r

166 sprzedaż oleju napędowego

167 (...)

168 litrów

169 na kwotę

170 30 212,08 zł

171 5

172 26/G

173 z dnia

174 15,01,2004r

175 sprzedaż oleju napędowego

176 (...)

177 litrów

178 na kwotę

179 30 012,00 zł

180 6

181 210/G

182 z dnia

183 04,05,2004r

184 sprzedaż oleju napędowego

185 (...)

186 litrów

187 na kwotę

188 33 106,53 zł

189 7

190 301/D

191 z dnia

192 29,07,2002r

193 sprzedaż oleju napędowego

194 3800

195 litrów

196 na kwotę

197 8 669,32 zł

198 8

199 473/D

200 z dnia

201 04,10,2002r

202 sprzedaż oleju napędowego

203 (...)

204 litrów

205 na kwotę

206 67 503,94 zł

207 9

208 486/D

209 z dnia

210 04,10,2002r

211 sprzedaż oleju napędowego

212 (...)

213 litrów

214 na kwotę

215 43 480,80 zł

216 10

217 489/D

218 z dnia

219 14,10,2002r

220 sprzedaż oleju napędowego

221 3000

222 litrów

223 na kwotę

224 7 869,00 zł

225 11

226 539/E

227 z dnia

228 26,09,2003r

229 sprzedaż oleju napędowego

230 3070

231 litrów

232 na kwotę

233 7 191,17 zł

234 12

235 180/G

236 z dnia

237 22,04,2004r

238 na sprzedaż oleju napędowego

239 5 200

240 litrów na kwotę

241 14 083,68 zł

242 tj. - od przestępstwa z artykułu 18 § 1kk zw. z art. 271 § 1 i 3kk w zw. z art. 12 kk,

243 3. w okresie od 1 maja 2002 roku do 14 października 2002 roku w W. i innych miastach działając wspólnie i w porozumieniu z J. W. (1) i innymi osobami w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dla:

244 -

245 J. W. (1), przedsiębiorstwa (...) c.o. i innych osób w kwocie co najmniej 74.671,70 zł. pochodzącej z przeklasyfikowania olei opałowych i innych produktów ropopochodnych na olej napędowy a wynikającej z różnicy pomiędzy ceną zakupu olei opałowych a ich sprzedażą jako olej napędowy to jest 73 grosze na każdym litrze produktu pomnożone przez łączną ilość produktu sprzedanego jako olej napędowy w ilości 102 tysięcy 290 litrów, oraz działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dla siebie stanowiącej nieuregulowaną należność z tytułu podatku VAT w kwocie co najmniej 40 .139, 13 zł. wynikającej z kwoty 222. 589, 73 zł., będącej różnicą pomiędzy wartością faktycznie kupionego produktu ropopochodnego a sprzedanego i zgłoszonego do opodatkowania,

246 -

247 siebie i Gospodarstwa Rolnego (...) s.c. T. i K. L. (1) z siedzibą w K. w kwocie co najmniej 15.118, 80 zł. wynikającej z różnicy cen hurtowych sprzedaży oleju napędowego przez (...) S.A. a cenami sprzedaży firmy (...) odpowiednio za jeden litr w kwocie 0,23zł dla miesiąca maja 2002 roku, 0,18 zł dla miesiąca czerwca 2002 roku, 0,05zł i 0,16zł dla miesiąca lipca 2002 roku, 0,02 zł dla miesiąca sierpnia 2002 roku, 0,08zł dla miesiąca października 2002 roku pomnożoną przez ilości litrów sprzedanego paliwa to jest 6.626 zł dla maja 2002 roku, 3.924 zł dla czerwca 2002 roku, 4.456 zł dla lipca 2002 roku, 232,80 zł. dla sierpnia 2002 roku, 480 zł dla października 2002 roku będąc współwłaścicielem Gospodarstwa Rolnego (...) polecił poświadczył nieprawdę co transakcji zawartych w niżej wymienionych fakturach VAT z których wynikało, iż firma (...) dokonywała sprzedaży do firmy Gospodarstwo Rolne (...) s.c. T. i K. L. (1) z siedzibą w K. oleju napędowego podczas gdy w rzeczywistości wymienionych transakcji nie było gdyż sprzedano inny produkt ropopochodny niż olej napędowy i tak poświadczył nieprawdę w 7 fakturach VAT:

248 1

249 175/D

250 z dnia

251 08,05,2002r

252 sprzedaż oleju napędowego

253 (...)

254 litrów

255 na kwotę

256 33 598,80 zł

257 2

258 227/D

259 z dnia

260 04,06,2002r

261 sprzedaż oleju napędowego

262 (...)

263 litrów

264 na kwotę

265 45 213,20 zł

266 3

267 277/D

268 z dnia

269 06,07,2002r

270 sprzedaż oleju napędowego

271 (...)

272 litrów

273 na kwotę

274 51 792,66 zł

275 4

276 302/D

277 z dnia

278 29,07,2002r

279 sprzedaż oleju napędowego

280 (...)

281 litrów

282 na kwotę

283 29 201,92 zł

284 5

285 358/D

286 z dnia

287 27,08,2002r

288 sprzedaż oleju napędowego

289 (...)

290 litrów

291 na kwotę

292 27 549,55 zł

293 6

294 485/D

295 z dnia

296 14,10,2002r

297 sprzedaż oleju napędowego

298 6000

299 litrów

300 na kwotę

301 14 493,60 zł

302 7

303 164/D

304 Z dnia

305 01,05,2002r

306 Sprzedaż oleju napędowego

307 10 000

308 Litrów

309 Na kwotę

310 20 740,00 zł

311 tj. - od czynu z art. 18 § 1 kk w zw. z art. 271 § 1 i 3 kk w zw. z art. 12 kk

312 4. W okresie od 2 kwietnia 2004 roku do 4 maja 2004 roku w miejscowości W., W. i innych działając wspólnie i w porozumieniu z J. W. (1) i innymi osobami w celu osiągnięcia korzyści majątkowej:

313 -

314 dla siebie i i Zakład Handlu (...) z siedzibą we W. w kwocie co najmniej 24.703,9 zł wynikającej z różnicy średnio ważonych ogólnokrajowych cen detalicznych sprzedaży oleju napędowego przez (...) S.A. a cenami sprzedaży firmy (...) odpowiednio w kwotach za jeden litr 0,43 zł dla miesiąca kwietnia 2004r i 0,14 zł dla miesiąca maja 2004r pomnożoną przez ilości litrów sprzedanego paliwa to jest 24.150, 9 zł. w miesiącu kwietniu 2004 roku z zakupu 56. 163 litrów, 553 zł w miesiącu maju 2004 roku z zakupu 3.950 litrów,

315 -

316 dla J. W. (1) w kwocie co najmniej 43.882,49 zł pochodzącej z przeklasyfikowania olei opałowych na olej napędowy a wynikającej z różnicy pomiędzy ceną zakupu olei opałowych a ich sprzedażą jako olej napędowy to jest 73 grosze na każdym litrze produktu pomnożone przez łączną ilość produktu sprzedanego jako olej napędowy w ilości 60. 113 litrów, polecił przyjąć i wprowadzić do dokumentacji księgowej firmy Zakład Handlu (...) z siedzibą we W. faktury VAT poświadczające nieprawdę co transakcji zawartych w niżej wymienionych fakturach VAT z których wynikało, iż firma (...) dokonała sprzedaży do firmy Zakład Handlu (...) z siedzibą we W. oleju napędowego podczas gdy w rzeczywistości wymienionych transakcji nie było gdyż sprzedano inny produkt ropopochodny niż olej napędowy i tak polecił poświadczyć nieprawdę w 4 niżej wymienionych 4 faktur VAT:

317 1

318 faktura VAT nr

319 145/G

320 z dnia

321 02,04,2004r

322 sprzedaż oleju napędowego

323 (...)

324 litrów

325 na kwotę

326 44 769,12 zł

327 2

328 faktura VAT nr

329 164/G

330 z dnia

331 08,04,2004r

332 sprzedaż oleju napędowego

333 (...)

334 litrów

335 na kwotę

336 47 614,16 zł

337 3

338 faktura VAT nr

339 197/G

340 z dnia

341 29,04,2004r

342 sprzedaż oleju napędowego

343 (...)

344 litrów

345 na kwotę

346 58 888,74 zł

347 4

348 faktura VAT nr

349 209/G

350 z dnia

351 04,05,2004r

352 sprzedaż oleju napędowego

353 3950

354 litrów

355 na kwotę

356 11 035,51 zł

357 tj. od czynu z art. 18 § 1 kk w zw. z art. 271 § 1 i 3 kk przy zast. art. 12 kk

358 5. W okresie od 11 kwietnia 2003 roku do 15 stycznia 2004 roku w W. i innych miastach działając wspólnie i w porozumieniu z J. W. (1) i innymi osobami w celu osiągnięcia korzyści majątkowej:

359 -

360 dla siebie i Cukrowni (...) w kwocie co najmniej 20.180,10 zł. wynikających z różnicy średnio ważonych ogólnokrajowych cen detalicznych i hurtowych sprzedaży oleju napędowego przez (...) S.A. a cenami sprzedaży firmy (...) odpowiednio za jeden litr w kwocie 0,33 zł dla miesiąca grudnia 2002 roku, 0,23 zł dla miesiąca maja 2002 roku 0,16zł dla miesiąca czerwca 2002 roku pomnożoną przez ilości litrów sprzedanego paliwa to jest 10.411 zł dla miesiąca grudnia 2002 roku, 5.837,40 zł dla miesiąca maja 2002 roku, 3.931,20 zł. dla miesiąca czerwca 2002 roku,

361 -

362 dla J. W. (1) i Przedsiębiorstwa (...) co. w kwocie co najmniej 59.495 zł pochodzącej z przeklasyfikowania olei opałowych na olej napędowy a wynikającej z różnicy pomiędzy ceną zakupu olei opałowych a ich sprzedażą jako olej napędowy to jest 73 grosze na każdym litrze produktu pomnożone przez łączną ilość produktu sprzedanego jako olej napędowy w ilości 81.500 litrów,

363 polecił przyjąć, wprowadzić do dokumentacji księgowej firmy Cukrownia (...) faktury VAT poświadczające nieprawdę co transakcji zawartych w niżej wymienionych fakturach VAT z których wynikało, iż firma (...) dokonała sprzedaży do firmy Cukrownia (...) oleju napędowego podczas gdy w rzeczywistości wymienionych transakcji nie było gdyż sprzedano inny produkt ropopochodny niż olej napędowy i tak polecił poświadczyć nieprawdę w 3 niżej wymienionych w 3 fakturach VAT:

364 1

365 faktura VAT nr

366 697/E

367 z dnia

368 20,12,2002r

369 na sprzedaż oleju napędowego

370 (...)

371 litrów na kwotę

372 72 747,99 zł

373 2

374 faktura VAT nr

375 238/D

376 z dnia

377 11,06,2002r

378 na sprzedaż oleju napędowego

379 (...)

380 litrów na kwotę

381 51 257,93 zł

382 3

383 faktura VAT nr

384 200/D

385 z dnia

386 15,05,2002r

387 na sprzedaż oleju napędowego

388 (...)

389 litrów na kwotę

390 52 638,12 zł

391 tj. od czynu z art. 18 § 1 kk w zw. z art. 271 § 1 i 3 kk. w zw. z . art. 12 kk

392 6. W okresie od 27 września 2003 roku do 5 marca 2004 roku w W., W. i innych miastach działając wspólnie i w porozumieniu z J. W. (1) i innymi osobami w celu osiągnięcia korzyści majątkowej:

393 -

394 dla siebie i Przedsiębiorstwa (...) sp. z o.o. z siedzibą we W. w kwocie co najmniej 9.301,80 zł. wynikających z różnicy średnio ważonych ogólnokrajowych cen detalicznych i hurtowych sprzedaży oleju napędowego przez (...) S.A. a cenami sprzedaży firmy PPHU (...) sp. z o.o. odpowiednio za jeden litr w kwotach 0,20zł dla miesiąca marca 2004r, 0,16 zł dla miesiąca kwietnia 2004r, 0,09 zł dla miesiąca września 2003 roku, 0,12zł dla października 2003 roku, i nieustalonej kwocie dla 6-ciu transakcji w miesiącu listopadzie 2003 roku gdyż deklarowana cena na fakturach VAT była wyższa od hurtowych PKN (...) od 0,03zł do 0,18 zł. pomnożonych przez ilości litrów sprzedanego paliwa to jest 848.80 zł. w miesiącu kwietniu 2004 roku z zakupu 5 tysięcy 305 litrów, 3 tysiące 150 złotych w miesiącu marcu 2004 roku z zakupu 15 tysięcy 750 litrów, w nie ustalonej kwocie dla miesiąca listopada 2003 roku, 2.610 zł dla września 2003 roku, 2.273, 4 zł. dla października 2003 roku,

395 -

396 dla J. W. (1) w kwocie co najmniej 126. 169, 55 zł. pochodzącej z przeklasyfikowania olei opałowych na olej napędowy a wynikającej z różnicy pomiędzy ceną zakupu olei opałowych, a ich sprzedażą jako olej napędowy to jest 73 grosze na każdym litrze produktu pomnożone przez łączną ilość produktu sprzedanego jako olej napędowy w ilości 172.835 litrów,

397 polecił przyjąć, wprowadzić do dokumentacji księgowej firmy (...) sp. z o.o. faktury VAT poświadczające nieprawdę co transakcji zawartych w niżej wymienionych fakturach VAT z których wynikało, iż firma PPHU (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. dokonała sprzedaży do firmy Przedsiębiorstwo (...) sp. z o.o. z siedzibą we W. oleju napędowego podczas gdy w rzeczywistości wymienionych transakcji nie było gdyż sprzedano inny produkt ropopochodny niż olej napędowy i tak polecił poświadczyć nieprawdę co do 14 niżej wymienionych w 14 fakturach VAT:

398 1

399 faktura VAT nr

400 141/03/S

401 z dnia

402 27,09,2003r

403 na sprzedaż oleju napędowego

404 16 000

405 litrów na kwotę

406 37 487,40 zł

407 2

408 faktura VAT nr

409 140/03/S

410 z dnia

411 27,09,2003r

412 na sprzedaż oleju napędowego

413 13 000

414 litrów na kwotę

415 30 451,20 zł

416 3

417 faktura VAT nr

418 258/03/S

419 z dnia

420 26,11,2003r

421 na sprzedaż oleju napędowego

422 32 007

423 litrów na kwotę

424 88 249,70 zł

425 4

426 faktura VAT nr

427 242/03/S

428 z dnia

429 24,11,2003r

430 na sprzedaż oleju napędowego

431 6 870

432 litrów na kwotę

433 18 271,45 zł

434 5

435 faktura VAT nr

436 241/03/S

437 z dnia

438 24,11,2003r

439 na sprzedaż oleju napędowego

440 9 068

441 litrów na kwotę

442 24 117,25 zł

443 6

444 faktura VAT nr

445 213/03/S

446 z dnia

447 10,11,2003r

448 na sprzedaż oleju napędowego

449 9 300

450 litrów na kwotę

451 24 280,44 zł

452 7

453 faktura VAT nr

454 212/03/S

455 z dnia

456 08,11,2003r

457 na sprzedaż oleju napędowego

458 7 773

459 litrów na kwotę

460 20 293,75 zł

461 8

462 faktura VAT nr

463 203/03/S

464 z dnia

465 04,11,2003r

466 na sprzedaż oleju napędowego

467 9 300

468 litrów na kwotę

469 24 734,28 zł

470 9

471 faktura VAT nr

472 193/03/S

473 z dnia

474 27,10,2003r

475 na sprzedaż oleju napędowego

476 3 500

477 litrów na kwotę

478 8 497,30 zł

479 10

480 faktura VAT nr

481 191/03/S

482 z dnia

483 27,10,2003r

484 na sprzedaż oleju napędowego

485 9 892

486 litrów na kwotę

487 24 015,80 zł

488 11

489 faktura VAT nr

490 190/03/S

491 z dnia

492 27,10,2003r

493 na sprzedaż oleju napędowego

494 9 050

495 litrów na kwotę

496 21 971,59 zł

497 12

498 faktura VAT nr

499 394/04/P

500 z dnia

501 24,04,2004r

502 na sprzedaż oleju napędowego

503 5 305

504 litrów na kwotę

505 14 303,34 zł

506 13

507 faktura VAT nr

508 57/04/P

509 z dnia

510 05,03,2004r

511 na sprzedaż oleju napędowego

512 7 747

513 litrów na kwotę

514 19 753,30 zł

515 14

516 faktura VAT nr

517 56/04/P

518 z dnia

519 05,03,2004r

520 na sprzedaż oleju napędowego

521 8 003

522 litrów na kwotę

523 20 406,05 zł

524 tj. - od czynu z art. 18 § 1 kk w zw. z art. 271 § 1 i 3 kk w zw. z art. 12 kk

525 7. W okresie od 23 października 2003 roku do 18 czerwca 2004 roku w W., W. i innych miastach działając wspólnie i w porozumieniu z J. W. (1), H. L. i innymi osobami w celu osiągnięcia korzyści majątkowej:

526 -

527 dla siebie, Przedsiębiorstwa (...) sp. z o.o. w kwocie co najmniej 15.111,84 zł. wynikających z różnicy średnio ważonych ogólnokrajowych cen detalicznych i hurtowych dla lat 2000-2003 roku sprzedaży oleju napędowego przez (...) S.A. a cenami sprzedaży firmy H (...) odpowiednio za jeden litr w kwotach 0,18 zł dla miesiąca maja 2004r, 0,13 zł dla miesiąca lutego 2004r, 0,04zł dla miesiąca czerwca 2004r, 0,13zł i 0,20zł za jeden litr dla miesiąca marca 2004r, pomnożonych przez ilości litrów sprzedanego paliwa to jest 2. 632,78 zł. w miesiącu maju 2004 roku z zakupu 14.649 litrów, 4.129, 32 zł. w miesiącu luty 2004 roku z zakupu 31.764 litrów, 3 913,30 zł. w miesiącu marcu 2004 roku z zakupu 24 tysięcy 652 litrów, 324 złote 84 grosze w miesiącu czerwcu 2004 roku z zakupu 8. 121 litrów, w kwocie 0,76zł za jeden litr dla października 2003 roku t/j 4 tysiące 111 złotych 60 groszy,

528 -

529 dla J. W. (1) i H. L. w kwocie co najmniej 57.805,78 zł. pochodzącej z przeklasyfikowania olei opałowych na olej napędowy a wynikającej z różnicy pomiędzy ceną zakupu olei opałowych a ich sprzedażą jako olej napędowy to jest 73 grosze na każdym litrze produktu pomnożone przez łączną ilość produktu sprzedanego jako olej napędowy w ilości 84 . 596 litrów, polecił przyjąć, wprowadzić do dokumentacji księgowej firmy (...) sp. z o.o. faktury VAT poświadczające nieprawdę co transakcji zawartych w niżej wymienionych fakturach VAT z których wynikało, iż firma H (...) z siedzibą w W. dokonała sprzedaży do firmy Przedsiębiorstwo (...) sp. z o.o. z siedzibą we W. oleju napędowego podczas gdy w rzeczywistości wymienionych transakcji nie było gdyż sprzedano inny produkt ropopochodny niż olej napędowy i tak polecił poświadczyć nieprawdę co do 7 niżej wymienionych w 7 fakturach VAT:

530 1

531 167/HM/04

532 z dnia

533 18,06,2004

534 na sprzedaż oleju napędowego

535 8 121

536 litrów na kwotę

537 22 292,15 zł

538 2

539 123/HM/04

540 z dnia

541 08,05,2004

542 na sprzedaż oleju napędowego

543 9 900

544 litrów na kwotę

545 27 779,40 zł

546 3

547 122/HM/04

548 z dnia

549 07,05,2004

550 na sprzedaż oleju napędowego

551 4 749

552 litrów na kwotę

553 13 325,69 zł

554 4

555 075/HM/04

556 z dnia

557 25,03,2004

558 na sprzedaż oleju napędowego

559 14 530

560 litrów na kwotę

561 39 353,05 zł

562 5

563 061/HM/04

564 z dnia

565 10,03,2004

566 na sprzedaż oleju napędowego

567 10 122

568 litrów na kwotę

569 25 809,08 zł

570 6

571 037/HM/04

572 z dnia

573 12,02,2004

574 na sprzedaż oleju napędowego

575 31 764

576 litrów na kwotę

577 79 441,76 zł

578 7

579 174/HM/03

580 z dnia

581 23,10,2003r

582 na sprzedaż oleju napędowego

583 5410

584 litrów na kwotę

585 11814,36zł

586 tj. od czynu z art. 18 § 1 kk w zw. z art. 271 § 1 i 3 kk przy zast. art. 12 kk

587 8. w okresie od 11 marca 2004 roku do 25 maja 2004 roku w W. K. i innych miastach działając wspólnie i w porozumieniu z J. W. (1), H. L. i innymi osobami w celu osiągnięcia korzyści majątkowej:

588 -

589 dla siebie i Gospodarstwa Rolnego (...) s.c. T. i K. L. (1) w kwocie co najmniej 4.284,52 zł. wynikającą z różnicy cen pomiędzy rynkowymi oferowanymi przez PKN (...) a oferowanymi przez H & M H. L. t/j dla niżej wymienionych dostaw zgodnie z fakturami odpowiednio w cenach 2,79zł, 2,80zł, 2,55zł, 2,74zł a cenami dnia PKN (...) odpowiednio 2,88zł, 2,92zł, 2,70zł, 2,78zł co dało różnicę w cenie 0,09zł, 0,12zł, 0,15zł, 0,04zł,

590 -

591 dla J. W. (1) i H. L. w kwocie co najmniej 32. 552,89 zł. pochodzącej z przeklasyfikowania olei opałowych na olej napędowy a wynikającej z różnicy pomiędzy ceną zakupu olei opałowych a ich sprzedażą jako olej napędowy to jest 73 grosze na każdym litrze produktu pomnożone przez łączną ilość produktu sprzedanego jako olej napędowy w ilości 44 . 593 litrów polecił przyjąć, wprowadzić do dokumentacji księgowej firmy Gospodarstwo Rolne (...) faktury VAT poświadczające nieprawdę co transakcji zawartych w niżej wymienionych fakturach VAT z których wynikało, iż firma H (...) z siedzibą w W. dokonała sprzedaży do firmy Gospodarstwo Rolne (...) s.c. T.K. L. z siedzibą w K. oleju napędowego podczas gdy w rzeczywistości wymienionych transakcji nie było gdyż sprzedano inny produkt ropopochodny niż olej napędowy i tak polecił poświadczyć nieprawdę co do 4 niżej wymienionych faktur VAT:

592 1

593 143/HM/04

594 z dnia

595 25,05,2004

596 na sprzedaż oleju napędowego

597 18 965

598 litrów na kwotę

599 52 984,42 zł

600 2

601 125/HM/04

602 z dnia

603 11,05,2004

604 na sprzedaż oleju napędowego

605 10 490

606 litrów na kwotę

607 29 434,94 zł

608 3

609 062/HM/04

610 z dnia

611 11,03,2004

612 na sprzedaż oleju napędowego

613 6 485

614 litrów na kwotę

615 16 535,45 zł

616 4

617 168/HM/04

618 Z dnia

619 18,06,2004r

620 Sprzedaż oleju napędowego

621 8 653

622 litrów na kwotę

623 23 752,49 zł

624 tj. - od czynu z art. 18 § 1 kk w zw. z art. 271 § 1 i 3 kk. w zw. z art. 12 kk

625 9. W okresie od 1 maja 2002 roku do 18 czerwca 2004 roku w W. , W., K. i innych miastach wspólnie z J. W. (1), H. L., J. D. (1) i innymi osobami uczestniczył w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu popełnianie przestępstw w tym przestępstw skarbowych w obrocie produktami ropopochodnymi w tym wprowadzania do obrotu tych produktów jako pełnowartościowe paliwa do pojazdów silnikowych, polegających na uszczupleniu należności podatkowych z tytułu podatku VAT i podatku dochodowego, praniu brudnych pieniędzy oraz poświadczaniu nieprawdy w dokumentach, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przy czym z popełnianych przestępstw uczynił sobie stałe źródło dochodu

626 tj. - od czynu z art. 258 § 1 kk i 65 kk.

627 Kosztami procesu w zakresie uniewinnienia oskarżonego T. L. od zarzucanych mu czynów Sąd obciążył Skarb Państwa.

628 Tym samym wyrokiem Sąd uniewinnił oskarżoną A. K. (1) od zarzutu, że w dniu 28 kwietnia 2003 roku w Z. i W. działając wspólnie i w porozumieniu z J. W. (1) i innymi osobami w celu osiągnięcia korzyści majątkowej:

629 -

630 dla siebie, firmy (...) z siedzibą w Z. i A. K. (2) w kwocie co najmniej 16.878,84 zł. wynikającej z różnicy średnich cen detalicznych pomiędzy sprzedażą oleju napędowego przez (...) S.A. a ceną sprzedaży firmy (...) odpowiednio za jeden litr w kwocie 0,66zł, dla miesiąca kwietnia 2003 roku pomnożoną przez ilości litrów sprzedanego paliwa to jest z zakupu 25.574 l,

631 -

632 dla J. W. (1), firmy (...) i innych osób w kwocie co najmniej 18. 669,2 zł. pochodzącej z przeklasyfikowania olei opałowych i innych produktów ropopochodnych na olej napędowy a wynikającej z różnicy pomiędzy ceną zakupu olei opałowych a ich sprzedażą jako olej napędowy to jest średniej 73 grosze na każdym litrze produktu pomnożone przez łączną ilość produktu sprzedanego jako olej napędowy w ilości 25 . 574 litrów, będąc właścicielką firmy (...) poprzez wprowadzenie do dokumentacji księgowej firmy faktury VAT o numerze (...)/E. 28,04,2003r na sprzedaż do firmy (...) z/s w Z. oleju napędowego w ilości 25 574 litrów na kwotę 60.840,55 zł poświadczyła nieprawdę gdyż w rzeczywistości wymienionej transakcji nie było, a sprzedano inny produkt ropopochodny niż olej napędowy

633 tj. od przestępstwa z art. 271 § 1 i 3 kk.

634 Kosztami procesu w tym zakresie Sąd obciążył Skarb Państwa.

635 Nadto Sąd uniewinnił oskarżonego A. K. (2) od zarzutu, że w dniu 28 kwietnia 2003 roku w Z. i W. działając wspólnie i w porozumieniu z J. W. (1) i innymi osobami w celu osiągnięcia korzyści majątkowej

636 -

637 dla siebie, przedsiębiorstwa (...) z siedzibą w Z. i A. K. (1) w kwocie co najmniej 16 . 878, 84 zł. wynikającej z różnicy średnich cen detalicznych pomiędzy sprzedażą oleju napędowego przez (...) S.A. a ceną sprzedaży firmy (...) odpowiednio za jeden litr w kwocie 0,66zł, dla miesiąca kwietnia 2003 roku pomnożoną przez ilości litrów sprzedanego paliwa to jest z zakupu 25. 574 litrów,

638 -

639 dla J. W. (1), firmy (...) i innych osób w kwocie co najmniej 18. 669, 2 zł. pochodzącej z przeklasyfikowania olei opałowych i innych produktów ropopochodnych na olej napędowy a wynikającej z różnicy pomiędzy ceną zakupu olei opałowych a ich sprzedażą jako olej napędowy to jest średniej 73 grosze na każdym litrze produktu pomnożone przez łączną ilość produktu sprzedanego jako olej napędowy w ilości 25 . 574 litrów, będąc osoba uprawnioną do wystawiania i przyjmowania faktur VAT poświadczył nieprawdę co transakcji zawartej w fakturze VAT o numerze (...) z dnia 28,04,2003r na sprzedaż do firmy (...) z/s w Z. oleju napędowego w ilości 25.574 litrów na kwotę 60 840,55 zł podczas gdy w rzeczywistości wymienionej transakcji nie było gdyż sprzedano inny produkt ropopochodny niż olej napędowy

640 tj. od przestępstwa z art. 271 § 1 i 3 kk.

641 Kosztami procesu w tym zakresie Sąd obciążył Skarb Państwa.

642 Apelację od tego wyroku złożyli prokurator oraz obrońca oskarżonego M. B. (1).

643 Obrońca oskarżonego M. B. (1) na podstawie art. 444 kpk oraz art. 425 §1 i 2 kpk zaskarżył wyrok w części dotyczącej skazania M. B. (1), tj. w zakresie punktu 1 sentencji orzeczenia w całości na korzyść oskarżonego i na podstawie art. 427 §1 i 2 kpk oraz art. 438 pkt 1 kpk wyrokowi temu zarzucił:

644 I. stanowiącą bezwzględną przyczynę odwoławczą – opisaną w art. 439 §1 pkt 8 kpk obrazę art. 17 §1 pkt 7 kpk wskutek skazania oskarżonego pomimo, że postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało wcześniej wszczęte i objęte postępowaniem IV K 662/07 Sądu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi i toczy się,

645 II. niezależnie od powyższego zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił także na podstawie art. 427 §1 kpk oraz art. 438 pkt 1 kpk obrazę praw amaterialnego, a to art. 271 §1 w zw. z art. 271 §3 kk – wskutek jego błędnej wykładni i przyjęcia, że czyn ten może być popełniony w odniesieniu do wystawienia faktury VAT dokumentującej nieistniejące zdarzenie gospodarcze, w sytuacji gdy dokument o którym mowa wart. 271 §1 kk to dokument wystawiany (a nie „sporządzany”) przez osobę, której cechą jest wykonywanie pewnych funkcji mających znaczenie dla sfery publicznej, a pojęcie dokumentu użyte w treści art. 271 §1 kk jest węższe niżeli definicja zawarta w art. 115 §14 kk, co skutkuje wnioskiem, iż strona stosunku cywilnoprawnego, czy gospodarczego nie może być sprawcą przestępstwa z art. 271 §1 kk w zakresie sporządzonych przez nią dokumentów odnoszących się do zawarcia, zmiany lub ustania tego stosunku.

646 Podnosząc te zarzuty, na podstawie art. 427 §1 kpk, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez jego uchylenie i umorzenie postępowania, względnie uniewinnienie oskarżonego od przypisanego mu czynu zabronionego, a jedynie z procesowej ostrożności o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

647 Prokurator na podstawie art. 425 §1 i 2 kpk oraz art. 444 kpk zaskarżył wyrok w całości na niekorzyść oskarżonych: T. L., A. K. (2) i A. K. (1) i w oparciu o przepis art. 438 pkt 2 i 3 kpk oraz co do uzasadnienia orzeczenia zarzucił:

648 I. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżonego orzeczenia, a mających wpływ na jego treść co do oskarżonych T. L., A. K. (2) i A. K. (1), a polegający na bezpodstawnym, błędnym i dowolnym przyjęciu, iż zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do przypisania w/w oskarżonym zarzucanych im czynów podczas gdy materiał dowodowy w postaci zeznań J. D. (1), J. W. (1), H. L., K. W., J. B., J. D. (2), J. U., L. G., R. M., H. K., J. K., Z. Ż., E. N., M. N. oraz zabezpieczonych dokumentów w powiązaniu z innymi dowodami w tym wyjaśnieniami samego oskarżonego T. L., A. K. (2), A. K. (1), oskarżonego C. L. oraz M. B. (1) oceniany prawidłowo zgodnie z zasadami wiedzy, logiki oraz doświadczenia życiowego daje podstawy do uznania, iż T. L., A. K. (2) i A. K. (1) działali umyślnie obejmując świadomością wszystkie okoliczności mechanizmu przestępczego, co pozawala na przypisanie im zarzuconych aktem oskarżenia czynów,

649 II. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a to art. 394 §2 kpk i art. 410 kpk poprzez oparcie się przez Sąd w wyroku na dowodach z dokumentów wnioskowanych w akcie oskarżenia, pomimo że nie zostały one odczytane na rozprawie, ani uznane za ujawnione bez odczytania za zgodą stron, co spowodowało, że Sąd nie orzekał na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku postępowania, a jedynie na jego fragmentach, co doprowadziło w istocie do błędnych ustaleń faktycznych,

650 III. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 kpk w zw. z art. 167 kpk i art. 366 §1 i 2 oraz art. 410 kpk a polegających na czynieniu ustaleń co do świadomości oskarżonego T. L., A. K. (2), A. K. (1) odnośnie właściwości zakupionego od J. W. (1) towaru przy przyjęciu, że oskarżyciel nie dopatrzył się poświadczenia nieprawdy przez inne podmioty, bez przeprowadzenia w tym zakresie dowodów z akt głównych postępowania o sygn. V Ds. 6/06 nadzorowanego przez Prokuraturę Okręgową w Bielsku – Białej oraz pominięciu dowodu z akt o sygn. II K 233/13 Sądu Rejonowego w Wodzisławiu Śląskim (V Ds. 52/12) oraz akt sygn. V Ds. 73/11 Prokuratury Okręgowej w Bielsku – białej, których wynikają faktyczne motywy decyzji procesowych w odniesieniu do poszczególnych odbiorców towaru,

651 IV. obrazę przepisów postępowania, a to art. 424 kpk mających wpływ na treść orzeczenia w zakresie procesu podejmowania przez Sąd decyzji, a polegającą na braku właściwej dokumentacji argumentów przemawiających za przyjętym rozstrzygnięciem wobec braku wskazania konkretnych dowodów, które legły u podstaw czynionych ustaleń oraz braku zwartego wywodu obrazującego rozumowanie Sądu jak również przedstawiającego dokonywane przez Sąd oceny, przytoczenia zbiorczego dowodów i zbiorczego ich wartościowania co skutkowało utrudnieniem oceny zapadłego orzeczenia i godzi w prawo strony do możliwości poznania pełnej motywacji sądu.

652 Podnosząc te zarzuty, na zasadzie art. 437 §1 kpk, prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości co do oskarżonych T. L., A. K. (2) i A. K. (1) i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz co do uzasadnienia wyroku.

653 Wyrok w pkt. 2,3,4 odnośnie M. B. (1) oraz 7, 8 i 11 odnośnie C. L. uprawomocnił się.

654 Sąd Okręgowy zważył co następuje

655 Apelacja Prokuratora jest niezasadna i to w stopniu oczywistym. Żaden z podniesionych w niej zarzutów, nawet w najmniejszym zakresie, nie okazał się na tyle trafny, aby skutkował uwzględnieniem wniosku o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

656 Odpieranie zarzutów apelacji Prokuratora Sąd odwoławczy rozpocznie od zarzutu zgłoszonego w pkt. 4. Bezpodstawny jest zarzut naruszenia przepisu z art. 424 k.p.k. przez Sąd I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji szczegółowo przedstawił powody, dla których uniewinnił oskarżonych: T. L., A. K. (2), i A. K. (1). Należy podkreślić, iż Sąd I instancji sporządził staranne, szczegółowe, dokładne i obszerne uzasadnienie zaskarżonego wyroku, w którym odniósł się do wszelkich okoliczności związanych z zarzucanymi oskarżonym czynami i ich zachowaniami. Każdego z oskarżonych Sąd potraktował indywidualnie i odrębnie. W uzasadnieniu szczegółowo omówiono przeprowadzone dowody oraz wskazano jakie okoliczności i w jakim zakresie zostały wykazane w oparciu o jakie dowody. Bynajmniej nie dokonano zbiorczego przytoczenia dowodów tak jak to sugeruje apelujący. Nie zauważa bowiem Prokurator, że w rozważaniach dowodowych (zawartych zgodnie z regułami sporządzania uzasadnień wyroków po ustaleniach faktycznych) Sąd Rejonowy szczegółowo omawia każdy dowód przeprowadzony w niniejszej sprawie. Dowody te porównuje ze sobą, analizuje zmiany w kolejnych relacjach świadków, zestawia je z dowodami z dokumentów i wyjaśnieniami oskarżonych. Analiza ta jest wyjątkowo drobiazgowa, a wnioski które z tej analizy Sąd wyciąga są logiczne i jasno przedstawione w pisemnych motywach uzasadnienia. Wywód Sądu Rejonowego oceniający materiał dowodowy jest przejrzysty i konkretny, spełnia najwyższe standardy sporządzania uzasadnień wyroków. Tym samym pozwala w pełni na przeprowadzenie kontroli instancyjnej przez Sąd Odwoławczy. Zarzut Prokuratora o „braku wskazania konkretnych dowodów, które legły u podstaw czynionych ustaleń” sugeruje, że Prokurator nie przeczytał obszernego uzasadnienia Sądu I instancji.

657 Również drugi z zarzutów apelacji Prokuratora jest całkowicie chybiony. Wbrew zarzutowi apelacji Sąd Rejonowy na rozprawie w dniu 7 listopada 2013r. (karta 8561 akt sprawy) na podstawie art. 394 § 1 i 2 kpk ujawnił bez odczytywania dowody z dokumentów zawnioskowanych do odczytania w akcie oskarżenia, a nadto dokumenty zawarte w załącznikach od 1-10 a opisane na karcie 4646. Na marginesie należy zauważyć, że autor apelacji była osobiście obecna na rozprawie w dniu 7 listopada 2013r. co jest odnotowane w protokole rozprawy.

658 Zupełnie niezrozumiały jest trzeci z zarzutów apelacji Oskarżyciela Publicznego. Po pierwsze Sąd Rejonowy nie poczynił ustaleń co do świadomości oskarżonych T. L., A. K. (2) i A. K. (1) odnośnie właściwości zakupionego od J. W. (2) towaru tylko i wyłącznie na tej podstawie, że oskarżyciel nie dopatrzył się poświadczenia nieprawdy przez inne podmioty. Sąd I instancji szczegółowo wskazuje szereg dowodów i wyciągniętych z nich wniosków, które legły u podstaw ustalenia braku świadomości po stronie wszystkich trzech uniewinnionych oskarżonych. Uwaga Sądu Rejonowego o niekonsekwencji Prokuratury jest całkowicie marginalna i absolutnie nie miała decydującego wpływu na poczynienie ustaleń odnośnie świadomości (jej braku) u oskarżonych. Właściwie Sąd I instancji pozwolił sobie na pewien rodzaju komentarz dla postępowania organu oskarżycielskiego jednakże jest on zupełnie bez znaczenia dla kwestii winy lub niewinności oskarżonych w tej konkretnej sprawie. Zarzut nieprzeprowadzenia dowodów z akt spraw: V Ds. 6/0 Prokuratury Okręgowej w Bielsku Białej , akt o sygn. II K 233/13 Sądu Rejonowego w Wodzisławiu Śląskim i akt V Ds. 73/11 Prokuratury Okręgowej w Bielsku Białej tym samym jest niezrozumiały. Po pierwsze Sąd I instancji na rozprawie w dniu 5 września 2013r. (karta 8539) odczytał akt oskarżenia i wyrok wydany w sprawie II K 233/13 Sądu Rejonowego w Wodzisławiu Śląskim. Po drugie natomiast zarzut nieprzeprowadzenia dowodów z pozostałych akt w/w śledztw tak naprawdę nie pozwala Sądowi Odwoławczemu odnieść się do niego merytorycznie. Mianowicie bowiem Prokurator nie wskazuje kogą dotyczą w/w śledztwa i jakie decyzje procesowe tam zostały podjęte i w jaki sposób miałyby one rzutować na dowody przeprowadzone w niniejszej sprawie i ewentualnie w jaki sposób podważyć ustalenia dokonane przez Sąd I Instancji. Prokurator zgłaszając wspomniany zarzut w jakikolwiek sposób nie rozwija go i nie precyzuje w uzasadnieniu swojej apelacji. Na karcie 22 apelacji prokuratorskiej znajduje się jedynie czyste powielenie zarzutu 3 bez doprecyzowania i uszczegółowienia. Zatem nie wiadomo jakie dowody znajdujące się w aktach w/w spraw miałyby być na tyle istotne, że ich nieprzeprowadzenie w niniejszym postępowaniu karnym czyniłoby błędnym ustalenia Sądu Rejonowego w Wodzisławiu Śląskim. Jeżeli zaś hipotetycznie przyjąć, że w aktach tych (znanych organowi oskarżycielskiemu z urzędu) znajdowały się jakieś dowody świadczące o winie oskarżonych to powstaje pytanie dlaczego Prokurator Okręgowy obecny podczas całego procesu na rozprawie przed Sądem Rejonowym w Wodzisławiu Śląskim nie wnioskował o przeprowadzenie dowodów obciążających oskarżonych, a zawartych we wspomnianych aktach. Zdaniem Sądu Okręgowego nie można czynić Sądowi I instancji zarzutu obrazy art. 366 § 1 i 2 oraz 410 kpk na podstawie tak niedoprecyzowanego ogólnikowego zarzutu. By zarzut ten mógł okazać się skuteczny apelujący winien wykazać jakie dowody mające związek z niniejszą sprawą znajdują się w aktach sprawy V Ds. 6/06, V Ds. 73/11 i II K 233/13 i w jaki sposób mogłyby one wpłynąć na ewentualną zmianę ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd Rejonowy. Winien wykazać w jaki sposób to ewentualne zaniechanie Sądu meritii miało wpływ na treść zaskarżonego wyroku. Ponieważ apelujący tego nie uczynił, zgłosił jedynie ogólnikowy zarzut obrazy wspomnianych przepisów nie może on zostać uwzględniony i doprowadzić do wzruszenia zaskarżonego wyroku.

659 Apelacja oskarżyciela publicznego w zakresie zarzutu pierwszego również nie wykazała skutecznie, aby ustalenia faktyczne w zakresie zarzutów z a/o postawionych T. L., A. K. (1) i A. K. (2) poczynione zostały w sposób bezzasadny, w szczególności, aby nie wynikały z żadnych dowodów, bądź były następstwem obrazy art. 7 lub 410 KPK. Sąd Okręgowy podjął całościową ocenę przebiegu postępowania w toku rozprawy głównej, w tym ocenę kompletności zgromadzenia materiału dowodowego oraz poprawności jego analizy. W jej konsekwencji nie ujawnił tego rodzaju okoliczności, które mogłyby dać podstawę do zakwestionowania ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie.

660 Słusznym w tej sytuacji będzie przypomnienie utrwalonego od lat poglądu, wyrażanego tak w doktrynie jak też w judykaturze, że ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd meriti w toku rozprawy głównej mogą być skutecznie zakwestionowane, a ich poprawność zdyskwalifikowana, wtedy dopiero, gdyby w procedurze dochodzenia do nich Sąd uchybił dyrektywom art. 7 k.p.k., tj. pominął istotne w sprawie dowody lub oparł się na dowodach na rozprawie nieujawnionych, sporządził uzasadnienie niezrozumiałe, wewnętrznie sprzeczne bądź sprzeczne z regułami logicznego rozumowania, wyłączające możliwość merytorycznej oceny kontrolno-odwoławczej. Zarzut dokonania błędnych ustaleń faktycznych może być więc skuteczny tylko wtedy, gdy skarżący wykaże, że sąd orzekający - oceniając dowody - naruszy zasady logicznego rozumowania, nie uwzględni przy ich ocenie wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami Sądu, wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz do wykazania jakich mianowicie konkretnie uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Możliwość zaś przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez Sąd błędu w ustaleniach faktycznych" (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 1975 r., II KR 355/74, OSNPG 1975 r., z. 9 poz. 84).

661 Zarzut obrazy art. 7 k.p.k. i w związku z tym dokonania błędnych ustaleń faktycznych może być skuteczny tylko wtedy, gdy apelujący wykaże, że Sąd orzekający - oceniając dowody - naruszył zasadę logicznego rozumowania oraz nie uwzględnił przy ocenie materiału dowodowego wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Ocena dowodów dokonana z zachowaniem wymienionych kryteriów pozostaje natomiast pod ochroną art. 7 k.p.k., i brak jest podstaw do kwestionowania dokonanych przez Sąd meriti ustaleń faktycznych i końcowego rozstrzygnięcia.

662 Takich uchybień Sąd Rejonowy się nie dopuścił. W toku postępowania dowodowego na rozprawie głównej Sąd Rejonowy w Wodzisławiu Śląskim wykorzystał wszystkie istniejące możliwości dowodowej weryfikacji tez aktu oskarżenia. Sąd meriti odniósł się do wszystkich zagadnień dotyczących stanu faktycznego, a w konsekwencji i kwalifikacji prawnej czynów zarzucanych oskarżonym.

663 Nie sposób uznać, by dokonana przez Sąd meriti ocena materiału dowodowego była niewyczerpująca, dokonana z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, w szczególności jeżeli chodzi o ocenę dowodu z zeznań świadków J. W. (1), J. D. (1), J. K., Z. Ż., czy H. L.. Autor apelacji polemizując z rozstrzygnięciem zapadłym w pierwszej instancji, starał się wykazać, że Sąd meriti niesłusznie zdyskwalifikował dowody z zeznań tychże świadków, nadmiernie koncentrując się na wyjaśnieniach oskarżonego L., które nie powinny zostać obdarzone walorem wiarygodności.

664 Z uwagi na charakter tych dowodów, celowym w ocenie Sądu Okręgowego będzie zatem już na wstępie zaakcentowanie, iż podobnie jak w wielu tego typu sprawach, także i w tej, szczególną rolę odgrywała bezpośredniość postępowania dowodowego na rozprawie głównej. Sąd pierwszej instancji przeprowadził na rozprawie głównej dowody z wyjaśnień oskarżonych, a także zeznań świadków J. W. (1), J. D. (1), J. K., Z. Ż., czy H. L., oraz szeregu innych świadków. To właśnie ten bezpośredni kontakt stworzył właściwe warunki dla oceny ich wiarygodności. Sąd odwoławczy natomiast, o ile nie przeprowadza uzupełniającego postępowania dowodowego, nie ma bezpośredniego kontaktu z tymi dowodowymi, których ocena była podstawą dokonanych przez Sąd meriti ustaleń włączonych do faktycznej podstawy wyroku. Pierwszorzędnym zadaniem sądu odwoławczego jest w tym przedmiocie kontrola, czy ocena dowodów, którą przeprowadził Sąd pierwszej instancji, mieści się w granicach oceny swobodnej, czy też nosi cechy oceny dowolnej.

665 W przekonaniu Sądu Okręgowego Sąd meriti do całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego podszedł z należytą uwagą i dokładnością, czego wyrazem jest uzasadnienie, odpowiadające w pełni wymogom z art. 424 k.p.k. Sąd meriti szczegółowo przeanalizował depozycje świadków J. W. (1), , J. D. (1), J. K. , Z. Ż., J. O., P. G. (1), P. G. (2), A. K. (3), czy H. L., i wnioski tej analizy zawarł w uzasadnieniu pisemnym, których nie sposób zanegować. Wbrew twierdzeniom apelującego, Sąd meriti nie zdyskwalifikował całkowicie zeznań tych świadków złożonych w postępowaniu przygotowawczym. Jedynie bardziej szczegółowo ich przesłuchał, konfrontując ich wersje z linią obrony oskarżonych. W zakresie w jakim korespondowały one z wyjaśnieniami oskarżonych zostały uznane przez Sąd za wiarygodne. Jak słusznie zauważył Sąd meriti zasadniczy problem rzutujący na kwestię winy bądź niewinności oskarżonego T. L. jak również A. K. (2) i A. K. (1) było ustalenie, czy materiał dowodowy jest wystarczający dla udowodnienia tezy, że oskarżony L. i oskarżeni K. mieli świadomość, iż nabywane od J. W. (1) paliwo nie stanowiło oleju napędowego, a olej opałowy.

666 Akt oskarżenia w odniesieniu do T. L. opierał się w głównej mierze na przyjęciu, że skoro J. K., Z. Ż. i J. D. (1) wiedzieli, że nabywają olej opałowy zamiast oleju napędowego to również T. L. taką wiedzę posiadał i na nielegalny proceder się godził. Akt oskarżenia opierał się zatem na zastosowanym przez Prokuratora uogólnieniu i wypowiedzi świadków: „odróżnienie paliwa oryginalnego było proste bo wynikało z ceny zakupu niższej niż rafineryjna” Jednakże jak słusznie podkreśla Sąd Rejonowy tak schematyczne uogólnienie nie jest wystarczające dla odrzucenia wersji oskarżonego T. L.. Sąd Rejonowy w sposób szczegółowy czyni rozważania nad zeznaniami świadków Z. Ż. i J. K. i prawidłowo wywodzi wniosek, iż główną okolicznością, która ostatecznie naprowadziła świadków we własnej sprawie do przyznania się do winy była przede wszystkim nie najlepsza jakość kupowanego paliwa, która brana pod uwagę z niższą ceną uświadomiła im, że paliwo nie jest autentyczne. Sąd Rejonowy natomiast słusznie zauważył, że ani K., ani Ż. ani O. oraz firmy z nimi powiązane nigdy nie przeprowadzały transakcji z żadną z firm powiązanych z osobą T. L.. W pełni zatem uzasadniony jest wniosek, że świadomość świadków co do nieautentyczności paliwa pozostaje obojętna dla oceny prawnokarnej oskarżonego T. L.. Natomiast pracownicy oskarżonego L. ( przesłuchani w sprawie jako świadkowie) nie zgłaszali ani złej jakości dostarczanego paliwa ani awarii pojazdów, czy sprzętu rolniczego. Sąd R. szczegółowo również przeanalizował zeznania J. W. (1) i wyciągnął z nich prawidłowy wniosek, że nie sposób na podstawie dowodu z tych zeznań wyprowadzić jednoznacznej tezy, iż oskarżony L. miał pełną świadomość iż w miejsce fakturowanego oleju napędowego otrzymuje olej opałowy lub inny produkt ropopochodny. Wersje świadka W., który był niekwestionowanym organizatorem całego nielegalnego procederu ewaluowały w toku postępowania karnego. Jednakże Sąd Rejonowy sprostał zadaniu logicznej oceny zeznań tego świadka. Wyciągnął z nich prawidłowy wniosek, że z samego faktu sprzedaży oleju opałowego jako oleju napędowego i świadomości J. W. (1), H. L. i J. D. (1) nie można rozciągać na osobę oskarżonego. Świadek W. podkreślał, że nigdy nie powiedział oskarżonemu L., że sprzedaje mu olej opałowy w miejsce oleju napędowego. Z zeznań w/w świadków wynika, iż skutecznie wzbudzano w oskarżonym mylne wyobrażenie co do rodzaju dostarczanego produktu. Również zeznania J. D. (1), stanowiące jeden z filarów oskarżenia T. L. nie wytrzymały w konfrontacji z pozostałym materiałem dowodowym. Słuchany dwukrotnie na rozprawach świadek wskazał, że swoją wypowiedź ze śledztwa odnośnie oskarżonego L. oparł na przypuszczeniach i domysłach. Podkreślił, że nigdy nie był świadkiem rozmów T. L. z J. W. (1). Słusznie Sąd Rejonowy czynił ustalenia na podstawie zeznań J. D. (1) złożonych bezpośrednio na rozprawie gdyż jego zeznania ze śledztwa były bardzo ogólnikowe i enigmatyczne i stanowiły odpowiedzi na pytania co do poszczególnych firm. Wbrew zarzutowi apelacji relacja tego świadka nie stanowi wystarczającej podstawy do przypisania winy T. L.. Sąd Rejonowy w sposób przekonujący wartościował zeznania J. D. (1), uwzględnił zmiany w jego wypowiedziach i twierdzeniach, odniósł je do wyjaśnień tak oskarżonego jak i innego ważkiego świadka tj. J. W. (1).

667 Podkreślić należy co słusznie zauważa Sąd I instancji, że jeden raz zażądano atestu dostarczanego paliwa i taki atest otrzymano. Atest nie wykazał, by parametry paliwa świadczyły o tym , że kupowany produkt nie jest olejem napędowym, a olejem opałowym. Z zeznań świadków wynika zaś, że kierowcy cystern mieli zabronione okazywanie dokumentów i atestów sprzedawanego paliwa. Sama powinność zdawania sobie sprawy wobec niższych cen ze skutków podejmowanych zachowań nie oznacza, że tak jest w rzeczywistości. Możliwość przewidzenia skutku podejmowanych zachowań charakteryzuje nieumyślność i nie wystarcza nawet do przyjęcia zamiaru ewentualnego nie mówiąc już o zamiarze kierunkowym, który zarzuca oskarżonemu akt oskarżenia. Na aprobatę zasługuje stwierdzenie Sądu Rejonowego, że polityka zakupowa polegająca na wyborze najbardziej korzystnej oferty pod względem jakości i ceny jest zgodna z zasadą ekonomicznego i gospodarnego prowadzenia przedsiębiorstwa. Pracownicy T. L. wskazywali, że analizowano oferty dostaw różnych podmiotów, poszukiwano różnych dostawców i za każdym razem cena, jakość oraz warunki płatności były wyznacznikiem przy wyborze oferty co świadczy o niczym innym jak o racjonalnym działaniu przedsiębiorcy, który chce uniknąć generowania niepotrzebnych kosztów w związku z prowadzoną działalnością. Każdy przedsiębiorca stara się kupić produkty jak najtaniej przy zachowaniu dobrej jakości towaru. Fakt, iż T. L. właśnie takie wytyczne co do zakupu oleju napędowego dał swoim pracownikom bynajmniej nie świadczy o jego winie – tak jak chciałby tego autor aktu oskarżenia. W Polsce wraz ze zmianą ustrojową w 1989r. obowiązuje wolny rynek, a ceny nie są sztywnie ustalone przez aparat państwowy.

668 Sąd Okręgowy podziela przekonanie Sądu meriti, że jako nieprawdopodobna (tak uwzględniając zasady doświadczenia życiowego, jak i logicznego rozumowania) wydaje się wersja stanowiąca podstawę aktu oskarżenia wskazująca na to, że oskarżony T. L. miał pełną świadomość, że kupuje olej opałowy jako olej napędowy. Gdyby oskarżony miał taki zamiar działałby ewidentnie na szkodę przedsiębiorstw, z którymi był powiązany gdyż wlewałby do baków maszyn i pojazdów rolniczych niepełnowartościowe paliwo wiedząc, że w najbliższej przyszłości będzie to skutkować awariami tego sprzętu i koniecznością drogich napraw. W sprawie nie pojawili się żadni świadkowie mogący potwierdzić, że istniało porozumienie miedzy oskarżonym L., a J. W. (1), czy H. L. i by oskarżony L. świadomie godził się na to, by z tego nielegalnego procederu J. W. (1) osiągał korzyści majątkowe. Tymczasem jak słusznie ustalił Sąd Rejonowy , zamiaru w postaci „dolus directus coloratus” nie można się ani domyślać ani domniemywać. Domysły takich osób jak J. W. (1), J. D. (1), Z. Ż. czy J. K. – które stanowiły podstawę skierowania przeciwko oskarżonemu T. L. aktu oskarżenia i jego tymczasowego aresztowania nie są wystarczające, by uznać że oskarżony T. L. działał z zamiarem kierunkowym popełnienia zarzucanego mu przestępstwa. Przyjęcie zamiaru musi przecież opierać się na pewnym, stanowczym ustaleniu że skutek przestępstwa jest w pełni akceptowany przez oskarżonego, a nie jedynie możliwy do wyobrażenia.

669 W kontekście tychże okoliczności absurdalne jest twierdzenie apelującego oskarżyciela publicznego, że materiał dowodowy w pełni wykazał winę oskarżonego T. L.. Wyjaśnień oskarżonego L., które są logiczne i spójne, nie są w stanie podważyć skrótowe i niekonsekwentne zeznania świadków J. W. (1), J. D. (1) czy H. L.. Nie można tracić z pola widzenia chociażby faktu, że składali oni swoje zeznania i wyjaśnienia na różnych etapach procesu kiedy ich role procesowe się zmieniały, a treść składanych zeznań mogła mieć wpływ na decyzje procesowe, które wobec nich podejmował organ prowadzący śledztwo. Dlatego też nie sposób z góry przyjąć – tak jak to czyni apelujący- że ich zeznania ze śledztwa stanowią obiektywną , prawdziwą wersję wydarzeń, świadczącą o winie T. L.. W apelacji nie przedstawiono w tym zakresie żadnych merytorycznych argumentów, ograniczając się jedynie do polemiki z ustaleniami Sądu I instancji.

670 Zważyć również należy, iż Sąd I instancji przeprowadził szereg dowodów z urzędu , chcąc potwierdzić i znaleźć przekonujące dowody na prawdziwość tez aktu oskarżenia. Dowody te jednakże do tego się nie przyczyniły, a wręcz przeciwnie na kolejnych etapach postępowania dowodowego coraz bardziej bezzasadnym czyniły zarzuty aktu oskarżenia skierowanego przeciwko T. L..

671 Tak w zarzutach, jak też w uzasadnieniu skargi apelacyjnej, apelujący nie wykazał naruszenia przez Sąd meriti zasad prawa w trakcie ich bezpośredniego stosowania w toku rozprawy głównej, które mogłoby rodzić wątpliwości co do dokonania błędnych ocen dowodowych lub dokonywania ustaleń w oparciu o fakty których prawdziwość budziła wątpliwości. Sąd Okręgowy nie znalazł jakichkolwiek podstaw do uznania, by ustalony przez Sąd I instancji stan faktyczny został ustalony błędnie.

672 Uwzględniając powyższe Sąd Rejonowy prawidłowo przyjął, że nie doszło do popełnienia przestępstw zarzucanych oskarżonemu T. L..

673 Podobnie rzecz się ma z zarzucanym oskarżonym A. K. (2) i A. K. (1) przestępstwem z art. 271 § 1 i 3 k.k.

674 W tym miejscu należy zaznaczyć że apelacja Prokuratora odnośnie tych oskarżonych jest w wysokim stopniu lakoniczna i ogólnikowa. Mimo iż oskarżeni K. nie znali się z oskarżonym T. L., nie współpracowali na płaszczyźnie gospodarczej ze sobą to apelacja oskarżyciela publicznego podnosi wspólny zbiorczy zarzut błędnej oceny materiału dowodowego odnośnie wszystkich trzech oskarżonych skutkującej błędem w ustaleniach faktycznych. Natomiast zupełnie inne dowody zgodnie z uzasadnieniem aktu oskarżenia miały wskazywać na winę oskarżonego T. L., a zupełnie inne na winę oskarżonego A. K. (2) i oskarżonej A. K. (1). Zarzucono im przecież zupełnie niepowiązane ze sobą zachowania. Nie działali wspólnie i w porozumieniu ze sobą. Jedynym wspólnym elementem był zakup paliwa od J. W. (1). Tymczasem nawet jeżeli spojrzy się na sposób redakcji zarzutu 1 apelacji oskarżyciela publicznego to trudno wyodrębnić z tak sformułowanego zarzutu , które to dowody – rzekomo błędnie ocenione przez Sąd I instancji- zdaniem oskarżyciela miałyby świadczyć o winie A. K. (2) i A. K. (1). W uzasadnieniu apelacji również brakuje wskazania, które to dowody świadczące o winie oskarżonych K. zostały ocenione nielogicznie, pobieżnie, czy też niezgodnie z zasadami doświadczenia życiowego. Przecież z samego faktu, że oskarżony A. K. (2) był potentatem na rynku paliwowym i współpracował z oskarżonym M. B. (1) nie można wywodzić wniosku (a taki wywodzi autor apelacji) że był świadomy tego, że dokonując jednorazowej transakcji w dniu 28 kwietnia 2003r. zakupu paliwa od J. W. (1) kupił olej opałowy zamiast oleju napędowego.

675 Sąd Rejonowy w Wodzisławiu Śląskim w sposób szczegółowy ustalił przebieg tej jednorazowej transakcji. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku opisał dokładnie jej przebieg , łącznie z rozmowami jakie prowadzili wówczas A. K. (2) i J. W. (1) i okoliczności tego zakupu oraz fakt, że od tej pory J. W. (1) nie był już skłonny handlować olejem z A. K. (2). Sąd Rejonowy wskazał dowody na podstawie, których stan faktyczny odnośnie tej transakcji ustalił. Przeprowadził analizę tych dowodów i wyciągnął z nich stosowne wnioski. Prokurator w swej apelacji nie podważa tych konkretnych ustaleń mianowicie odnośnie przebiegu transakcji. Stawia natomiast zarzut, że mimo tak ustalonych okoliczności A. K. (2) miał świadomość nielegalności transakcji gdyż współpracował z M. B. (1) i był obeznany w handlu olejem napędowym. Jednocześnie Prokurator nie wskazuje konkretnych dowodów , które miałyby świadczyć iż A. K. (2) przeprowadzając transakcję w dniu 28 kwietnia 2003r. miał świadomość że kupuje olej opałowy, a nie olej napędowy. Twierdzenia apelującego odnośnie świadomości oskarżonego są jedynie przyjętą tezą, która była podstawą wniesienia aktu oskarżenia przeciwko A. K. (2). Jednakże teza ta została w sposób skuteczny obalona w postępowaniu dowodowym, które przeprowadził Sąd I instancji. Argumentacja Sądu Rejonowego jest logiczna , a ocena dowodów wszechstronna. Sąd wykazał dlaczego nie sposób przypisać winy oskarżonemu K..

676 Jeszcze bardziej pobieżny i ogólnikowy jest zarzut apelacji dotyczący uniewinnienia oskarżonej A. K. (1). Tymczasem Sąd Rejonowy w dobitny i rzeczowy sposób wskazał dlaczego dowody zgromadzone w sprawie nie pozwalają uznać oskarżonej A. K. (1) winną popełnienia zarzucanego jej czynu. Sąd wskazał w uzasadnieniu wyroku dlaczego A. K. (1) nie miała świadomości co do rodzaju substancji ropopochodnej zakupionej od J. W. (1) w dniu 28 kwietnia 2003r. A. K. (1) nie prowadziła żadnych rozmów negocjacyjnych z J. W. (1). Cała transakcja była przeprowadzona przez męża A. K. (1). J. W. (1) w ogóle nie znał A. K. (1) i nigdy z nią nie rozmawiał. A. K. (1) zajmowała się prowadzeniem domu i wychowywaniem dzieci. Porządkowała jedynie faktury i podpisywała je, bądź weryfikowała płatności. Robiła to w miejscu swojego zamieszkania czyli w Z. przy ul (...), a więc pod innym adresem niż baza, która była usytuowana w Z. J. 3c. Logicznym jest zatem wniosek Sądu Rejonowego, iż skoro odbiór faktury poświadczył własnoręcznym podpisem A. K. (2) to oskarżona A. K. (1) segregując dużą liczbę dokumentów zupełnie nieświadomie załączyła i tą (objętą aktem oskarżenia) fakturę. Zasady doświadczenia życiowego wskazują, że pewnie nawet nie zwróciła uwagi ani na sprzedawcę, ani na cenę gdyż to nie ona wyszukiwała klientów, nie ona analizowała ceny. Ufała swojemu mężowi, bazowała na jego wiedzy i doświadczeniu życiowym. Nie sposób zatem przyjąć – tak jak chciałby tego autor apelacji – że A. K. (1) może ponosić odpowiedzialność karną tylko z tego tylko tytułu, iż była właścicielem firmy (...), mimo iż nie brała czynnego udziału w prowadzeniu tej firmy, a tym bardziej w przeprowadzeniu transakcji, której dotyczy zarzut aktu oskarżenia. Sam fakt bycia właścicielem firmy nie przesądza od razu o winie. Argumentacja Sądu Rejonowego która legła u podstaw aktu oskarżenia jest przekonująca i logiczna.

677 Skarżący zarzucając wyrokowi błąd w ustaleniach faktycznych odnośnie podstaw uniewinnienia oskarżonych K. nie podnosi zarzutu dokonania niewłaściwej oceny konkretnych dowodów. Z samej treści zarzutu I wynika jedynie , że skarżący nie zgadza się z poczynionymi ustaleniami faktycznymi odnoszącymi się do oskarżonych A. i A. K. (2). Taki sposób sformułowania zarzutów uznać należy za niewystarczający dla podważenia zasadności zaskarżonego wyroku skutkującego jego zmianą bądź uchyleniem. Prokurator w swej apelacji podjął jedynie swoistą polemikę z dokonaną przez Sąd I instancji oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego . Przedstawiając swoją ocenę dowodów Prokurator jednocześnie nie wykazał, żeby dokonana przez Sąd I instancji ocena konkretnych dowodów była niespójna czy nielogiczna.

678 W tym stanie rzeczy - mając na uwadze całokształt omówionych wcześniej okoliczności - Sąd Okręgowy, uznając apelację Prokuratora za bezzasadną, zaskarżony wyrok w części uniewinniającej oskarżonych T. L., A. K. (1) i A. K. (2) utrzymał w mocy. Podstawę prawną wyroku stanowi art. 437 § 1 k.p.k.

679 Orzeczenie o kosztach sądowych znajduje swe oparcie w art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 632 pkt 2 kpk i w zw z art. 634 k.p.k. Oskarżony T. L. był reprezentowany w toku rozprawy odwoławczej przez 2 obrońców. Jednakże norma art. 616 ust. 2 kpk pozwala na zwrot kosztów poniesionej obrony świadczonej przez jednego obrońcę. Zatem Sąd Odwoławczy zasądził od Skarbu Państwa zwrot kosztów ustanowienia jednego obrońcy w sprawie przy czym przyznał dwukrotną stawkę przewidzianą rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie z uwagi na zawiły charakter sprawy dotyczący tego oskarżonego i wielość postawionych mu zarzutów. Zwrot od Skarbu Państwa kosztów poniesionych na obronę w postępowaniu odwoławczym zasądzono także na rzecz A. K. (1) i A. K. (2) , przy czym w stawce podstawowej.

680 Apelacja obrońcy oskarżonego M. B. (1) nie zasługuje na uwzględnienie gdyż ani pierwszy z podniesionych zarzutów, ani drugi nie jest zasadny.

681 Sąd Odwoławczy nie dopatrzył się zaistnienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 8 kpk w stosunku do oskarżonego M. B. (1) gdyż wbrew wywodom apelacji obrońcy postępowanie karne o czyny, za które M. B. (1) został skazany zaskarżonym wyrokiem nie zostało wcześniej wszczęte w sprawie, która obecnie toczy się przed Sądem Rejonowym dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi sygn. akt. IV K 662/07. (ustalenia dokonane przez Sąd Odwoławczy pozwoliły stwierdzić, iż na chwilę wydawania wyroku przez Sąd Odwoławczy postępowanie karne w sprawie IV K 662/07 nadal było w toku, a wyrok w nim – nawet nieprawomocny- nie zapadł) .

682 Oczywiście rację ma obrońca podnosząc, że w obu postępowaniach tj. tym które toczy się w sprawie IV K 662/07 przed Sądem Rejonowym dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi i w niniejszym postępowaniu zarzucono oskarżonemu M. B. (1) aktem oskarżenia te same zachowania stanowiące zdaniem Prokuratora czyn zabroniony. W obu bowiem sprawach M. B. (1) zarzucono czyn ciągły polegający na poświadczeniu nieprawdy w dokumentach mających znaczenie prawne w postaci faktur VAT w odniesieniu do transakcji obrotu paliwem oraz źródła jego pochodzenia. Mianowicie nierzetelne faktury : 212/E z dnia 10.03.2003r. , 346/E z dnia 5.05.2003r. i 2/03/S z dnia 7 .02.2003r. i 1/03/S z dnia 7 .02.2003r. , - za które w niniejszej sprawie oskarżony został skazany - stanowią element czynu zarzucanego M. B. (1) w sprawie IV K 662/07 toczącej się przed Sądem Rejonowym w Łodzi Śródmieściu. Są one konkretnie wymienione w punkcie VI aktu oskarżenia (k. 6507 tom XXXIV) w którym Prokuratura Okręgowa w Łodzi zarzuca M. B. (1) popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 kk, 294 § 1 kk, 271§ 1 i 3 kk w zw z art. 11 § 2 kk 12 kk w zw z art. 65 kk.

683 Wyrok w sprawie IV K 662/07 do tej pory nie zapadł, zatem nie może być mowy o przeszkodzie procesowej w postaci powagi rzeczy osądzonej. W takim wypadku należy rozważyć kwestię zawisłości sprawy, na którą powołuje się obrońca w apelacji i ocenić która sprawa „zawisła” wcześniej.

684 Zawisłość sprawy oznacza, że nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, jeżeli wcześniej wszczęte toczy się co do tego samego czynu tej samej osoby, a więc gdy zachodzi tożsamość podmiotowo-przedmiotowa. Trafnie zauważa się w literaturze, że trudno przyjąć, by z powodu jednego przestępstwa przysługiwało oskarżycielowi kilka skarg do sądu, a skoro nie może się toczyć o to samo kilka procesów sądowych, to nie można też przyjąć, aby dopuszczalne było prowadzenie kilku postępowań przygotowawczych. Dlatego przepis statuujący tę przesłankę nie czyni pod tym względem żadnej różnicy między postępowaniem sądowym, a postępowaniem je poprzedzającym (W. D., Prawo..., 1999, s. 159). Dlatego też należy przyjąć, że zawisłość sprawy powstaje z momentem przekształcenia się postępowania in rem w postępowanie in personam w związku z pojawieniem się podejrzanego w rozumieniu art. 71 § 1 kpk. (tak też J. G., S. S. w Komentarzu do art.17 Kodeksu postępowania karnego publ. LEX stan prawny na dzień 1 marca 2013r.) W ten sam sposób wypowiedział się Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 14 czerwca 2013r. II KK 135/13, LEX nr 1321738: „ Zawisłość sprawy rozpoczyna się z chwilą skierowania postępowania przeciwko konkretnej osobie, a więc z chwilą przedstawienia jej zarzutów, wraz z pojawieniem się w postępowaniu podejrzanego w rozumieniu art. 71 § 1 k.p.k.”

685 Analiza akt obydwu spraw karnych - o sygnaturze IV K 662/07 prowadzonej przed Sądem Rejonowym dla Łodzi Śródmieścia (przebieg postawienia zarzutów M. B. (1) w tej sprawie wynika z załączników dołączonych do sprawy głównej) oraz o sygnaturze II K 75/08 prowadzonej przed Sądem Rejonowym w Wodzisławiu Śląskim - wskazuje jasno, że przeciwko M. B. (1) równolegle prowadzono dwa postępowania karne obejmujące te same zachowania. Nietrafnie natomiast wskazano w apelacji, że wadą jest dotknięte postępowanie prowadzone przed Sądem Rejonowym w Wodzisławiu Śląskim.

686 Zgodnie z treścią art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza wówczas, gdy postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone, albo wcześniej wszczęte toczy się. Zakaz ten służy wyeliminowaniu tego rodzaju nieprawidłowej sytuacji, gdy równolegle i niezależnie od siebie toczą się dwa postępowania o ten sam przedmiot. Nie ulega wątpliwości, że zawisłość sprawy rozpoczyna się z chwilą skierowania postępowania przeciwko konkretnej osobie, a więc z chwilą przedstawienia jej zarzutów, wraz z pojawieniem się w postępowaniu podejrzanego w rozumieniu art. 71 § 1 k.p.k. Innymi słowy, w świetle ww. przepisu prawidłowy jest proces wcześniej wszczęty, natomiast proces wszczęty później od początku jest dotknięty wadą prawną i z tego powodu podlega umorzeniu (por.: Kodeks Postępowania Karnego. Komentarz. Tom I, pod red. P. Hofmańskiego, wyd. 3, Warszawa 2007, str. 158, wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 26 września 2011 r., II KK 196/11, Lex Nr 960524; z dnia 9 października 2008 r., V KK 252/08, R- OSNKW 2008, Nr 1, poz. 1992).

687 W przypadku M. B. (1) w sprawie, która toczyła się w Prokuraturze Okręgowej w Łodzi obecnie objętej postępowaniem sądowym IV K 662/07 po raz pierwszy zarzuty postawiono oskarżonemu B. w dniu 16 marca 2006r. w tym zarzut z art., 271 § 1 kk. w zw z art. 12 kk polegającym na poświadczeniu nieprawdy w fakturach VAT co do okoliczności mających znaczenie prawne to jest zaistnienia transakcji obrotu paliwem w postaci oleju napędowego oraz źródła jego pochodzenia w okresie od grudnia 2003r.do maja 2005. Oskarżonemu ogłoszono zarzuty, a następnie przesłuchano w dniu 16 marca 2006r. Stąd też doszło do wszczęcia postępowania w fazie In personam, ale tylko odnośnie wskazanego w zarzucie okresu. Dopiero w dniu 12 lutego 2007r. doszło do kolejnej zmiany zarzutów. W zakresie zarzutu z art. 286 § 1 kk w zw z art. 294 § 1 kk 271 § 3 kk w zw z art. 11 § 2 kk i 12 kk nie zmieniono czasookresu jednakże uzupełniono opis czynu o kolejne zachowania mieszczące się w jego ramach czasowych o nowe firmy i nowe transakcje polegające na poświadczaniu nieprawdy co do zaistnienia zdarzeń gospodarczych które dokumentowały, w tym transakcje z firmą H (...) oraz o transakcje z firmą ‘C. & C.” dotyczące faktur (...) z dnia 10.03.2003r. , 346/E z dnia 5.05.2003r. i 2/03/S z dnia 7 .02.2003r. i 1/03/S z dnia 7 .02.2003r. Tymczasem już wcześniej bo w dniu 11 grudnia 2006r. Prokuratura Okręgowa w Bielsku Białej w sprawie V Ds. 6/06/s ogłosiła zarzuty M. B. (1) w tym również dotyczące faktur (...) z dnia 10.03.2003r. , 346/E z dnia 5.05.2003r. i 2/03/S z dnia 7 .02.2003r. i 1/03/S z dnia 7 .02.2003r. Zarzuty dotyczyły czynów z art. 271 § 1 i 3 kk w zw z art. 12 kk.

688 Zestawienie dat pokazuje, że M. B. (1) wcześniej postawiono zarzuty dotyczące faktur (...) z dnia 10.03.2003r. , 346/E z dnia 5.05.2003r. i 2/03/S z dnia 7 .02.2003r. i 1/03/S z dnia 7 .02.2003r w postępowaniu V Ds. 6/06/s prowadzonym przez Prokuraturę Okręgowa w Bielsku Białej. Zatem Prokuratura Okręgowa w Łodzi w dniu 6 marca 2007r. rozszerzając czasokres zarzutu postawionemu oskarżonemu B. od stycznia 2003r. i uzupełniając go o zachowania oskarżonego dotyczące w/w faktur (...) z dnia 10.03.2003r. , 346/E z dnia 5.05.2003r. i 2/03/S z dnia 7 .02.2003r. i 1/03/S z dnia 7 .02.2003r naruszyła zasadę „litis pendentis”. Na chwilę bowiem uzupełnienia zarzutów istniała przeszkoda procesowa w postaci wcześniej postawionych zarzutów dotyczących tych samych zachowań oskarżonego M. B. (1). Przypomnieć, należy jeszcze raz, że negatywna przesłanka procesowa lis pendens (art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.) oznacza, iż nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza gdy postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby wcześniej wszczęte toczy się. Stan zawisłości sprawy, jako przeszkoda prawna prowadzenia postępowania związany jest ze względami ekonomiki procesowej i powstaje z chwilą wejścia postępowania przygotowawczego w fazę in personam.

689 Nie zmienia zapatrywania Sądu Okręgowego fakt, iż od samego początku zarzut postawiony oskarżonemu B. przez Prokuraturę w Ł. w sprawie VI Ds. 66/04 dotyczył czynu ciągłego. Oczywiście rację ma obrońca gdy twierdzi, że czyn ciągły został uznany w przepisie art. 12 kk jako jeden czyn zabroniony i stanowi z punktu widzenia procesu jednolitą całość. Jednakże granice czynu ciągłego wyznacza początek pierwszego i zakończenie ostatniego z zachowań. Z porównania zaś dat i zakresów wydawanych przez obie Prokuratury Okręgowe zarzutów stawianych M. B. (1) wynika, iż Prokuratura Okręgowa w Łodzi do dnia 6 marca 2007r. prowadziła postępowanie karne przeciwko M. B. (1) zakreślone ramami czasowymi od grudnia 2003r. do maja 2005. Stąd też Prokuratura Okręgowa w Bielsku Białej w sprawie V Ds. 6/06/s mogła – bez przeszkody procesowej – wszcząć i prowadzić postępowanie karne przeciwko M. B. o czyny popełnione w dniach: 10 marca 2003, 5 maja 2003 i 7 lutego 2003, nie mieściły się one bowiem w ramach czasowych wspomnianego wyżej czynu ciągłego. Orzeczenia Sądu Najwyższego, które powołuje obrońca w apelacji odnoszące się do art. 12 kk dotyczą zupełnie innych stanów faktycznych niż zaistniały w niniejszej sprawie dlatego nie mogą stanowić podstawy podjęcia decyzji procesowej w kierunku postulowanym przez apelującego. Reasumując Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu Rejonowego że odnośnie czynów popełnionych przez M. B. (1), a ujętych w pkt. 1 zaskarżonego wyroku nie zaistniała bezwzględna przesłanka procesowa z art. 17 § 1 pkt. 7 kpk w postaci zawisłości sprawy.

690 Nie zasługuje na uwzględnienie również drugi z zarzutów apelacji obrońcy oskarżonego. Wbrew wywodom apelacji Sąd Rejonowy nie dopuścił się obrazy prawa materialnego uznając zachowania oskarżonego M. B. (1) za przestępstwa z art. 271 § 3 kk w zw z art. 12 kk.

691 Problem poruszony przez obrońcę w apelacji wywołuje liczne kontrowersje w orzecznictwie. W istocie bowiem w wyroku z dnia 25 października 2001r. III KKN 76/99, OSNKW 2002, nr 1-2 poz 8 Sąd Najwyższy przyjął, iż wystawienie faktury nie może być przedmiotem przestępstwa z art. 271 kk. Jednakże w uchwale składu 7 sędziów z dnia 30 września 2003r. I KZP 22/03 Sąd Najwyższy stwierdził, że skoro faktura VAT dokumentuje okoliczności istotne dla prawa publicznego i wywołuje konsekwencje publicznoprawne na równi z niektórymi dokumentami wystawionymi przez organy administracji państwowej, a uprawnienie określonych podmiotów do jej wystawienia płynie wprost z ustawy, to wystawca takiej faktury jest inną osobą uprawnioną do wystawienia dokumentu w rozumieniu art. 271 § 1 kk. Ten pogląd ostatecznie przyjął się i jest aprobowany w orzecznictwie sądowym . Sąd Okręgowy w Gliwicach w pełni go akceptuje uznając że uprawnienie do wystawienia faktury VAT powstaje z momentem rejestracji danej osoby jako podatnika podatku od towarów i usług. O ile kwestia ta wydaje się być już ostatecznie przesądzona to pozostaje jeszcze ustosunkować się do kwestii zbiegu art. 271 kk z przestępstwem karnoskarbowym z art. 62 § 2 kks. Obrońca w swej apelacji odwołuje się do poglądu wyrażonego w ostatnio powołanej uchwale Sądu Najwyższego, iż art. 62 § 2 lub 5 kks stanowi lex specjalis w stosunku do art. 271 § 1 lub 3 kks jeżeli czyn godzi w obowiązek podatkowy. Gdyby zaakceptować ten pogląd w istocie w niniejszej sprawie mielibyśmy do czynienia jedynie z przestępstwem karnoskarbowym z art. 62 kks które uległo już przedawnieniu. Jednakże Sąd Okręgowy w Gliwicach w tym przedmiocie akceptuje pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w uchwale w składzie 7 sędziów z dnia 24 stycznia 2013 r. (sygn. I KZP 19/12, OSNKW 2013/2/13), w której stwierdzono, że reguły wyłączania wielości ocen nie mają zastosowania do idealnego zbiegu przestępstwa i przestępstwa skarbowego, o którym mowa w art. 8 § 1 k.k.s. Również Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 8 sierpnia 2014 r.w sprawie o sygn. akt. II Aka 200/14, LEX 1500762 wyraził zdanie że: „Wystawienie nierzetelnej faktury jest przestępstwem skarbowym z art. 62 § 2 k.k.s. stanowiącym lex specialis w stosunku do przepisu art. 271 § 1 k.k., jednakże w myśl przepisu art. 8 § 1 k.k.s. wykluczone jest w takim przypadku wyparcie na zasadzie specjalności przepisu k.k. przez przepis k.k.s. Tym samym konieczne i prawidłowe staje się orzeczenie o winie i karze zarówno za przestępstwo skarbowe z art. 62 § 2 k.k.s., jak i za występek z art. 271 § 1 albo 3 k.k., a następnie wydanie rozstrzygnięć o wykonaniu kar, stosownie do przepisów art. 8 § 2 i 3 k.k.s.”

692 Stanowisko to jest logiczne i zasługuje na pełną aprobatę. Tym samym orzeczenie Sądu Rejonowego w Wodzisławiu Śląskim skazujące oskarżonego M. B. (1) jedynie za czyn z art. 271 § 1 kk było słuszne i prawidłowe. W niniejszej sprawie bowiem po pierwsze nie postawiono oskarżonemu M. B. (1) zarzutów z art. 62 kks , a po drugie na chwilę obecną (tak zresztą jak na chwilę wydawania wyroku przez Sad I instancji ) występek karnoskarbowy uległ przedawnieniu.

693 Zgodnie treścią art. 44 § 1 pkt 1 k.k.s.w zw z art. art. 44 § 5 k.k.s., termin przedawnienia karalności ewentualnych przestępstw skarbowych popełnionych przez M. B. (1) miałaby ulec przedawnieniu odpowiednio w dniu 5 maja 2013 r. i w dniu 7 lutego 2013r. Stąd też skazanie przez Sąd Rejonowy w Wodzisławiu Śląskim M. B. (1) jedynie za występki z art. 271 § 3 kk popełnione w ciągu przestępstw było prawidłowe. Po pierwsze nie było skargi oskarżyciela publicznego w zakresie czynu z art. 62 § 2 kks, po drugie nastąpiło przedawnienie karalności w tym zakresie. Natomiast umorzenie postępowania o czyny przypisane oskarżonemu M. B. (1) ( o co zdaje się w efekcie wnosić obrońca) przy przyjęciu że stanowią one jedynie występek karnoskarbowy, który uległ przedawnieniu nie może znaleźć uznania z powodu przyczyn wskazanych wyżej. Aktualnie obowiązujące stanowisko Sądu Najwyższego i S. Apelacyjnych przywołane wyżej – a w pełni aprobowane przez Sąd Okręgowy - pozwala uznać skazanie M. B. (1) w takim zakresie jak uczynił to Sąd Rejonowy w Wodzisławiu Śląskim za słuszne i odpowiadające przepisom prawa.

694 Tym samym Sąd Odwoławczy nie dopatrzył się w zaskarżonym orzeczeniu obrazy prawa materialnego. Stąd też utrzymano w mocy zaskarżony wyrok odnośnie oskarżonego M. B. (1).

695 Odnosząc się do orzeczonej kary należy przyjąć, że wymierzona została przez Sąd I instancji po rozważeniu szeregu okoliczności mających wpływ na jej wymiar. Nie można uznać jej za rażąco surową, a wręcz przeciwnie wymierzona kara 8 miesięcy pozbawienia wolności orzeczona z warunkowym zawieszeniem na okres próby trzech lat i kara grzywny 100 stawek dziennych przy określeniu wysokości jednej stawki na kwotę 20 zł jest karą łagodną jeśli weźmie się pod uwagę, że występek z art. 271 par. 3 kk jest co do zasady zagrożony karą pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 8 lat. Wymiar orzeczonej kary pozbawienia wolności w dolnej granicy ustawowego zagrozenia dobitnie świadczy o tym, że Sąd I instancji wziął pod uwagę wszystkie okoliczności łagodzące i należycie je uwzględnił przy wymiarze kary decydując się na orzeczenie kary . Sąd podkreślił w pisemnych motywach wyroku w jaki sposób na rodzaj i wysokość kary wpłynął stopień zawinienia oskarżonego i stopień społecznej szkodliwości. Sad znalazł również powody by zastosować wobec oskarżonego M. baja dobrodziejstwo warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności. W tym kontekście orzeczona kara jest karą sprawiedliwą, która winna stanowić dla oskarżonego dostateczną dolegliwość i wdrożyć go w przyszłości do przestrzegania porządku prawnego.

696 Jednocześnie obciążono oskarżonego kosztami postępowania odwoławczego: opłatą za II instancję w kwocie 380 zł i wydatkami postępowania odwoławczego w kwocie 10 zł. po myśli art. 636 par. 1 kpk jako, że wniesiony w jego imieniu środek odwoławczy nie został uwzględniony.