Wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 24 września 2015 r., VIII Pa 80/15

wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 24 września 2015 r., VIII Pa 80/15

Tekst

1 Sygn. akt VIII Pa 80/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 24 września 2015 r.

3 Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

4 w składzie:

5 Przewodniczący:

6 SSO Małgorzata Andrzejewska (spr.)

7 Sędziowie:

8 SSO Patrycja Bogacińska-Piątek

9 SSO Joanna Smycz

10 Protokolant:

11 Ewa Gambuś

12 po rozpoznaniu w dniu 24 września 2015r. w Gliwicach

13 sprawy z powództwa S. Ł. (Ł.)

14 przeciwko Politechnice (...) w G.

15 o przywrócenie do pracy

16 na skutek apelacji powoda

17 od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach

18 z dnia 24 lutego 2015 r. sygn. akt VI P 5063/14

19 1) oddala apelację,

20 2) zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 60 zł (sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.

21 (-) SSO Joanna Smycz (-) SSO Małgorzata Andrzejewska (spr.) (-) SSO Patrycja Bogacińska-Piątek

22 Sędzia Przewodniczący Sędzia

23 Sygn. akt VIII Pa 80/15

Uzasadnienie

24 Powód S. Ł. domagał się przywrócenia go do pracy na poprzednich warunkach pracy i płacy u pozwanej Politechniki (...) w G..

25 W uzasadnieniu podał, że od dnia 1 listopada 1975 roku był zatrudniony u pozwanej na stanowisku starszego wykładowcy w Instytucie (...). Wskazał, że jest członkiem Prezydium Rady Związku (...) w Politechnice (...) w G. na czas kadencji na lata 2014-2018, o czym pozwana została poinformowana. Tym samym jego stosunek pracy podlega ochronie wynikającej z art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 maja 1991 roku o związkach zawodowych (Dz.U.t.j. z 2014r., poz. 167) do dnia 30 września 2016 roku. Tymczasem pozwana błędnie uznała, że z dniem 30 czerwca 2014 roku stosunek pracy łączący strony uległ rozwiązaniu. Wskazał, że podstawą prawną jego roszczenia jest wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 lipca 2010 roku (sygn. akt P 4/10), który stanowił podstawę nowelizacji kodeksu pracy poprzez objęcie art. 50 § 5 k.p. także pracowników chronionych na podstawie ustawy o związkach zawodowych.

26 W odpowiedzi na pozew strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa podnosząc, że z dniem 1 października 2012 roku strony rozwiązały umowę o pracę na mocy porozumienia stron w związku z odejściem powoda na emeryturę. Jednocześnie po przejściu na emeryturę strony zawarły umowę o pracę na czas określony od dnia 1 października 2012 roku do dnia 30 czerwca 2014 roku. Wobec upływu końcowego terminu umowy o pracę powód zwrócił się do pozwanej w dniu 13 czerwca 2014 roku o przedłużenie zatrudnienia na dalszy okres, to jednak pozwana nie wyraziła zgody na dalsze zatrudnienie powoda. W ocenie pozwanej przywołany przez powoda wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 lipca 2010 roku nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem wyrok ten nie dotyczy umów, które uległy rozwiązaniu wskutek upływu czasu, na który zostały zawarte. Pozwana, w oparciu o art. 8 k.p. podniosła również zarzut nadużycia przez powoda prawa, korzystania z niego w sposób sprzeczny z zasadami współżycia społecznego.

27 Wyrokiem z dnia 24 lutego 2015 roku Sąd Rejonowy w Gliwicach oddalił powództwo.

28 Sąd pierwszej instancji ustalił, że powód był zatrudniony u pozwanej w okresie od dnia 1 listopada 1975 roku do dnia 28 września 2012 roku na podstawie aktu mianowania w pełnym wymiarze czasu, ostatnio na stanowisku starszego wykładowcy. W związku z nabyciem uprawnień emerytalnych powód zwrócił się do pozwanej z prośbą o rozwiązanie stosunku pracy z dniem 28 września 2012 roku, na co pozwana wyraziła zgodę. W dniu 1 października 2012 roku strony zawarły umowę o pracę na czas określony do dnia 30 czerwca 2014 roku i powód został ponownie zatrudniony na stanowisku starszego wykładowcy – nauczyciela akademickiego.

29 Ustalono ponadto, że w dniu 11 czerwca 2014 roku na walnym zebraniu sprawozdawczo-wyborczym Związku (...) w Politechnice (...) w G. powód został wybrany na członka Rady Związku na kadencję w latach 2014-2018. Pismem z dnia 13 czerwca 2014 roku powód zwrócił się do pozwanej z wnioskiem o dalsze zatrudnienie na dotychczasowym stanowisku pracy do dnia 30 września 2016 roku. Powód dołączył do swojej prośby pismo przewodniczącego Związku (...) w Politechnice (...) w G., który poinformował, że stosunek pracy powoda podlega ochronie do dnia 30 września 2016 roku. Przewodniczący Związku (...) w Politechnice (...) w G. w piśmie z dnia 25 czerwca 2014 roku przedstawił imienny wykaz osób objętych ochroną na okres kadencji w latach 2014-2018 w rozumieniu art. 32 ust. 4 ustawy o związkach zawodowych, w którym to wykazie był ujęty między innymi powód. Pismem z dnia 22 lipca 2014 roku rektor pozwanej Uczelni poinformował powoda, że umowa o pracę łącząca strony uległa rozwiązaniu z mocy prawa z upływem czasy, na który była zawarta.

30 Na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego Sąd Rejonowy uznał, że roszczenie powoda nie zasługuje na uwzględnienie.

31 Powołano art. 32 ust.1 ustawy z dnia 23 maja 1991 roku o związkach zawodowych (Dz.U.t.j. z 2014 roku, poz. 167) zgodnie z którym pracodawca bez zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej nie może wypowiedzieć ani rozwiązać stosunku pracy z imiennie wskazanym uchwałą zarządu jego członkiem lub z innym pracownikiem będącym członkiem danej zakładowej organizacji związkowej, upoważnionym do reprezentowania tej organizacji wobec pracodawcy albo organu lub osoby dokonującej za pracodawcę czynności w sprawach z zakresu prawa pracy oraz zmienić jednostronnie warunków pracy lub płacy na niekorzyść pracownika – z wyjątkiem gdy dopuszczają to odrębne przepisy. Ochrona, o której mowa w ust. 1, przysługuje przez okres określony uchwałą zarządu, a po jego upływie – dodatkowo przez czas odpowiadający połowie okresu określonego uchwałą, nie dłużej jednak niż rok po jego upływie (art. 32 ust. 2 ustawy).

32 Sąd pierwszej instancji stwierdził, że powyższe normy prawne zapewniają wskazanym w nich podmiotom gwarancję trwałości stosunku pracy poprzez wprowadzenie wyraźnego zakazu wypowiadania uprawnionym pracownikom przez pracodawcę umów o pracę (art. 32 i art. 33 k.p.), rozwiązywania umów o pracę w trybie dyscyplinarnym (art. 52 k.p.) oraz dokonywania jednostronnej zmiany warunków pracy i płacy na niekorzyść pracowników – bez zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej. Wyliczenie to ma charakter taksatywny, a zatem ochrona z art. 32 ustawy o związkach zawodowych nie dotyczy innych sposobów rozwiązywania umów o pracę, tak jak na przykład na mocy porozumienia stron, wypowiedzenie umowy o pracę przez pracownika czy wskutek upływu czasu, na który umowa została zawarta. Regulacja ta wynika z chęci zapewnienia pracownikom skutecznej ochrony przed zwolnieniem z pracy ze względu na ich przynależność związkową lub uczestnictwo w działalności związkowej. Przy tym omawiane gwarancje dotyczą wszelkich umów o pracę, terminowych czy też zawartych na czas nieokreślony.

33 W związku z powyższym Sąd stwierdził, że ochrona z art. 32 ustawy o związkach zawodowych nie dotyczy działaczy związkowych, których stosunek pracy wygasł z upływem czasu, na który umowa o pracę została zawarta (art. 30 § 1 pkt 4 k.p.). Powołano tutaj stanowisko Sądu Najwyższego, zgodnie z którym ochrona przewidziana w art. 32 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych nie przysługuje pracownikowi w przypadku wygaśnięcia stosunku pracy z mocy prawa (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 marca 2008r., II PK 192/07; uchwała Sądu Najwyższego z dnia 22 października 1996r., I PZP 18/96). Stwierdzono też, że zakres zastosowania przepisu art. 32 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych obejmuje tylko ustanie stosunku pracy w następstwie dokonania – zmierzających do takiego skutku jednostronnych czynności prawnych pracodawcy i nie rozciąga się na ustanie stosunku pracy przez jego wygaśnięcie, a więc zakończenie w następstwie zajścia prawem określonych zdarzeń, który to skutek pracodawca jedynie "stwierdza", informując o nim zainteresowanego pracownika (uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 1998r., I PKN 497/98).

34 Sąd wskazał, że kwestią bezsporną było, że umowa o pracę łącząca strony uległa rozwiązaniu z upływem czasu, na który była zawarta, to jest w dniu 30 czerwca 2014 roku. Nie znajduje więc uzasadnienia żądanie powoda o przywrócenie do pracy u pozwanej w związku z objęciem powoda ochroną art. 32 ustawy o związkach zawodowych. Pozwana nie wypowiedziała powodowi umowy o pracę. Stosunek pracy powoda ustał z woli samych stron, które z góry określiły zdarzenie rozwiązujące tą umowę. Zdarzeniem tym jednak nie była czynność prawna, lecz sam upływ czasu, na jaki umowa terminowa została zawarta.

35 W dalszej części uzasadnienia wskazano, iż powód uzasadniając swe roszczenie o przywrócenie do pracy powoływał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 lipca 2010 roku (sygn. akt P 4/10), na mocy którego dokonano zmiany w Kodeksie pracy poprzez ustalenie nowego brzmienia art. 50 § 5 k.p. Zgodnie z art. 50 § 3 k.p. jeżeli wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określony lub na czas wykonania określonej pracy nastąpiło z naruszeniem przepisów o wypowiadaniu tych umów, pracownikowi przysługuje wyłącznie odszkodowanie. Wyrokiem z dnia 12 lipca 2010 roku (sygn. akt P 4/10; OTK-A 2010/6/58, Dz.U.2010/135/912) Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 50 § 3 k.p. w zakresie, w jakim pomija prawo pracownika – znajdującego się pod ochroną przewidzianą w art. 32 ust. 1 pkt 1 i ust. 8 ustawy o związkach zawodowych – do żądania przywrócenia do pracy na poprzednich warunkach w wypadku wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas określony z naruszeniem przepisów o tej ochronie, jest niezgodny z art. 2 oraz art. 59 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W wykonaniu powyższego wyroku dokonano uzupełnienia art. 50 § 5 k.p., który w aktualnym brzmieniu stanowi, że przepisu § 3 nie stosuje się w razie wypowiedzenia umowy o pracę pracownicy w okresie ciąży lub urlopu macierzyńskiego, pracownikowi-ojcu wychowującemu dziecko w okresie korzystania z urlopu macierzyńskiego, a także pracownikowi w okresie korzystania z ochrony stosunku pracy na podstawie przepisów ustawy o związkach zawodowych. W tych przypadkach stosuje się odpowiednio przepisy art. 45.

36 Sąd pierwszej instancji stwierdził tutaj jednak, że zarówno orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego jak i treść przepisu art. 50 k.p. dotyczą roszczeń pracowników przysługujących im w związku z wypowiedzeniem terminowej umowy o pracę – jednostronnym oświadczeniem woli dokonanym przez pracodawcę. Trybunał Konstytucyjny w szczególności pochylił się nad kwestią odmiennego rozróżnienia zakresu roszczeń pracowniczych, innego ze względu na rodzaj zawartej umowy o pracę. Z powyższych względów problematyka zastosowania norm art. 50 k.p. jest na gruncie niniejszej sprawy w zupełności bezprzedmiotowa skoro pozwana nie wypowiedziała powodowi umowy o pracę. Tym samym Sąd Orzekający nie badał czy rozwiązanie przedmiotowej umowy o pracy nastąpiło – w świetle art. 45 k.p. – z naruszeniem przepisów o wypowiadaniu umów o pracę, skoro umowa ta uległa rozwiązaniu automatycznie, wskutek upływu czasu, na który została zawarta.

37 Mając powyższe na uwadze powództwo jako nieuzasadnione zostało oddalone.

38 Apelacje od powyższego wyroku złożył powód zarzucając:

39 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego to jest art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 maja 1991 roku o związkach zawodowych (Dz.U.t.j. z 2014r., poz. 167) poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że szczególna ochrona nie dotyczy działaczy związkowych, których stosunek pracy wygasł z upływem czasu, na który umowa została zawarta, gdy tymczasem ochrona przysługuje w okresie określonym uchwałą zarządu organizacji związkowej, a po jego upływie dodatkowo przez czas odpowiadający połowie okresu określonego uchwałą, nie dłużej 1 niż rok po jego upływie.

40 2. Naruszenia art. 8 k.p. poprzez jego błędne zastosowanie prowadzące do uznania, że ochrona przewidziana w art. 32 ustawy o związkach zawodowych jest wyłączana na mocy art. 8 k.p. wobec osób których stosunek pracy wygasł z upływem czasu, na który umowa o pracę została zawarta, co też pozostaje sprzeczności z konstrukcją praw nabytych na czas kadencji zarządu zakładowej organizacji związkowej i stanowi pozbawienie działaczy związkowej szczególnej ochrony przewidzianej ustawą.

41 3. Naruszenie przepisów prawa procesowego, mające wpływ na treści wydanego rozstrzygnięcia:

42 - art. 235 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia przez Sąd zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez nieuwzględnienie wpływu ponownego wyboru powoda do władz związku zawodowego na kształtowanie się szczególnej ochrony w zakresie wiążącego strony stosunku pracy, co w konsekwencji skutkowało oddaleniem powództwa;

43 - art. 233 k.p.c. polegające na niewłaściwej ocenie materiału dowodowego przez Sąd i przyjęciu zasadności stanowiska pozwanej mimo braku dowodów obiektywnie zatem przemawiających, w szczególności przy nieuwzględnieniu stanowiska Związku (...) wyrażonego w pismach skierowanych do stron postępowania, a wskazujących na objęcie ochroną wynikającą z przynależności powoda do związków zawodowych (prezydium (...)), co miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

44 Stawiając powyższe zarzuty strona powodowa wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie powództwa i przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach pracy i płacy od dnia 1 lipca 2014 roku względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

45 Sąd Okręgowy zważył co następuje:

46 Apelacja wniesiona przez stronę powodową nie zasługuje na uwzględnienie albowiem podniesione w niej zarzuty są całkowicie bezzasadne.

47 Na wstępie stwierdzić należy, iż Sąd Rejonowy poczynił prawidłowe ustalenia odnośnie stanu faktycznego, przeprowadził niezbędne postępowanie dowodowe, a następnie w prawidłowy sposób, zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego dokonał oceny zebranych dowodów i wyciągnął właściwe wnioski, które legły u podstaw wydania zaskarżonego wyroku. Dokonana przez ten Sąd ocena dowodów nie narusza reguł z art. 233 § 1 k.p.c.

48 W konsekwencji, Sąd Okręgowy oceniając jako prawidłowe ustalenia faktyczne i rozważania prawne dokonane przez Sąd pierwszej instancji uznał je za własne co oznacza, iż zbędnym jest ich szczegółowe powtarzanie w uzasadnieniu wyroku Sądu odwoławczego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 1998r., I PKN 339/98).

49 Prawidłowe jest stanowisko Sądu Rejonowego, że roszczenie powoda o przywrócenie do pracy nie zasługuje na uwzględnienie albowiem przy rozwiązaniu łączącego strony stosunku pracy nie doszło do naruszenia art. 32 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 roku o związkach zawodowych (Dz.U.t.j. z 2014 roku, poz. 167 z późn.zm.).

50 Przepis art. 32 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 roku o związkach zawodowych (Dz.U.t.j. z 2014 roku, poz. 167 z późn.zm.) stanowi, że pracodawca nie może bez zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej wypowiedzieć ani rozwiązać stosunku pracy z imiennie wskazanym uchwałą zarządu jego członkiem lub z innym pracownikiem będącym członkiem danej zakładowej organizacji związkowej, upoważnionym do reprezentowania tej organizacji wobec pracodawcy albo organu lub osoby dokonującej za pracodawcę czynności w sprawach z zakresu prawa pracy. Ze wskazanego przepisu wynika więc tylko zakaz wypowiadania przez pracodawcę stosunku pracy, czyli zakaz złożenia przez pracodawcę oświadczenia woli o wypowiedzeniu stosunku pracy (art. 30 § 1 pkt 2 k.p.) oraz zakaz rozwiązywania przez pracodawcę stosunku pracy, czyli zakaz złożenia przez pracodawcę oświadczenia woli o rozwiązaniu stosunku pracy bez wypowiedzenia (art. 30 § 1 pkt 3 k.p.) – bez zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej.

51 Sytuacja taka nie miała jednak miejsca w rozpoznawanej sprawie. Z prawidłowo ustalonego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego wynika, że łącząca strony umowa o pracę uległa rozwiązaniu z dniem 30 czerwca 2014 roku na skutek upływu okresu na jaki była zawarta (art. 30 § 1 pkt 4 k.p.). Strony zawarły bowiem umowę na czas określony od dnia 1 października 2012 roku do dnia 30 czerwca 2012 roku. Pracodawca nie składał tutaj pracownikowi – powodowi żadnego oświadczenia o wypowiedzeniu bądź rozwiązaniu umowy o pracę. Przypomnieć tutaj należy, że w terminowym stosunku pracy musi być z góry określony czas (termin), po upływie którego następuje (automatycznie) rozwiązanie stosunku pracy. Wówczas zbyteczne jest składanie przez którąkolwiek ze stron stosunku pracy oświadczeń w przedmiocie jego rozwiązania, a ustaje on niezależnie od woli stron, z upływem ustalonego wcześniej terminu.

52 W aktualnym orzecznictwie Sądu Najwyższego jednoznacznie przyjmuje się, że wskazany przepis art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 roku o związkach zawodowych (Dz.U.t.j. z 2014 roku, poz. 167 z późn.zm.) odnosi się do ustania stosunku pracy w następstwie dokonania czynności prawnych pracodawcy o charakterze jednostronnym zmierzających do wywołania skutku rozwiązania stosunku pracy, a nie do tych sytuacji, w których rozwiązanie stosunku pracy następuje na postawie przepisów prawa (uzasadnienie wyroku z dnia 20 września 2001 roku, II PK 21/05; uzasadnienie uchwały z dnia 22 października 1996 roku, I PZP 18/96; uzasadnienie wyroku z dnia 6 marca 2008 roku, II PK 192/07; uzasadnienie wyroku z dnia 9 grudnia 1998 roku, I PKN 497/98; uzasadnienie wyroku z dnia 23 stycznia 2004 roku, I PK 208/03 i uzasadnienie wyroku z dnia 8 stycznia 2002 roku, I PKN 773/00).

53 Podobnie w okresie obowiązywania poprzedniej ustawy o związkach zawodowych z 8 października 1982 roku (Dz.U.t.j. z 1985 roku, Nr 54, poz. 277 z późn.zm.) zapadł w dniu 5 czerwca 1987 roku wyrok Sądu Najwyższego w sprawie I PR 22/87, z którego wynika, że ochrona pracownika, będącego członkiem zarządu zakładowej organizacji związkowej przed wypowiedzeniem oraz rozwiązaniem przez zakład pracy umowy o pracę, a wynikająca z art. 39 nie obejmuje rozwiązania umowy zawartej na czas określony wskutek upływu czasu, na jaki została zawarta.

54 Reasumując stwierdzić należy, że powód był objęty szczególną ochroną wynikająca z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 roku o związkach zawodowych (Dz.U.t.j. z 2014 roku, poz. 167 z późn.zm.) przez wypowiedzeniem lub rozwiązaniem stosunku pracy na skutek jednostronnych działań pracodawcy w podczas całego okresu trwania tej terminowej umowy o pracę tj. od dnia 1 października 2012 roku do dnia 30 czerwca 2014 roku. W trakcie trwania łączącej strony umowy o pracę pracodawca nie złożył jednak powodowi żadnego oświadczenia woli o wypowiedzeniu bądź rozwiązaniu stosunku pracy. Przysługująca powodowi ochrona z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 roku o związkach zawodowych (Dz.U.t.j. z 2014 roku, poz. 167 z późn.zm.) przez wypowiedzeniem lub rozwiązaniem stosunku pracy nie dotyczy sytuacji rozwiązania umowy o pracę zawartej na czas określony wskutek upływu czasu, na jaki ta umowa została zawarta. Zatem w związku z rozwiązaniem w dniu 30 czerwca 2014 roku, na skutek upływu okresu na jaki była zawarta, umowy o pracę, która łączyła strony nie doszło do naruszenia przepisów prawa pracy przez pozwanego pracodawcę.

55 Prawidłowo w związku z tym Sąd pierwszej instancji oddalił roszczenie o przywrócenie do pracy oparte na przepisie art. 45 § 1 k.p.

56 Na zakończenie rozważań wskazać jeszcze należy, że powód powołując się na okoliczność dotyczącą wyboru na członka Rady Związku (...) w Politechnice (...) w G. zmierza w istocie do osiągnięcia skutku w postaci przedłużenia okresu na jaki zawarł z pozwaną w dniu 1 października 2012 roku terminową umowę o pracę. Powoływany przepis art. 32 ustawy z dnia 23 maja 1991 roku o związkach zawodowych (Dz.U.t.j. z 2014 roku, poz. 167 z późn.zm.) jak i inne przepisy prawa pracy, nie przewidują jednak skutku w postaci przedłużenia terminowej umowy o pracę do końca upływu okresu ochrony ustalonego stosownie do powołanego przepisu art. 32 ustawy o związkach zawodowych, tak jak np. ustawodawca postanowił w sytuacji określonej w art. 177 § 3 k.p.

57 O kosztach zastępstwa procesowego orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. oraz § 11 ust. 1 pkt 1 i § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U.t.j. z 2013r., poz.490 z późn.zm.).

58 (-) SSO Patrycja Bogacińska-Piatek (-) SSO Małgorzata Andrzejewska (-) SSO Joanna Smycz

59 Sędzia Przewodniczący Sędzia