Wyrok Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 12 czerwca 2026 r., IV Ka 330/26

wyrok Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 12 czerwca 2026 r., IV Ka 330/26

Tekst

1 Sygn. akt IV Ka 330/26

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 12 czerwca 2026 r.

3 Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

4 Przewodniczący: sędzia Sądu Okręgowego Mirosław Kędzierski

5 Protokolant: protokolant sądowy Damian Biesiekierski

6 przy udziale Aleksandra Szydłowskiego - prokuratora Prokuratury Rejonowej Bydgoszcz-Południe w Bydgoszczy

7 po rozpoznaniu dnia 29 maja 2026 r.

8 sprawy

9 P. F., s. M. i W., ur. (...) w S.

10 oskarżonego z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

11 S. E., s. G. i M., ur. (...) w I.

12 oskarżonego z art. 279 § 1 k.k.

13 na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych i pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej

14 od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy

15 z dnia 21 stycznia 2026 r. sygn. akt IX K 429/25

16 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

17 2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz r. pr. M. K. – (...) w S. kwotę 1.033,20 (tysiąc trzydzieści trzy 20/100) złotych brutto tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu P. F. z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

18 3. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. T. – Kancelaria (...) w S. kwotę 1.033,20 (tysiąc trzydzieści trzy 20/100) złotych brutto tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżycielce posiłkowej G. H. z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

19 4. zwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i jego wydatkami obciąża Skarb Państwa.

Uzasadnienie

20 Formularz UK 2

21 Sygnatura akt

22 IV Ka 330/26

23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

24 2.

25 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

26 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

27 Wyrok Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z 21.01. 2026 r., sygn. IX K 429/25

28 1.2. Podmiot wnoszący apelację

29 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

30 ☐ oskarżyciel posiłkowy

31 ☐ oskarżyciel prywatny

32 ☒ obrońcy

33 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

34 ☐ inny

35 1.3. Granice zaskarżenia

36 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

37 ☒ na korzyść

38 ☐ na niekorzyść

39 ☒ w całości

40 ☒ w części

41 ☐co do winy

42 ☐co do kary

43 ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

44 1.3.2. Podniesione zarzuty

45 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

46 ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

47 ☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

48 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

49 ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

50 ☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

51 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

52 ☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

53 ☐art. 439 k.p.k.

54 ☐brak zarzutów

55 1.4. Wnioski

56 ☒uchylenie

57 ☒zmiana

58 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

59 2.1. Ustalenie faktów

60 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

61 Lp.

62 Oskarżony

63 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

64 Dowód

65 Numer karty

66 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

67 Lp.

68 Oskarżony

69 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

70 Dowód

71 Numer karty

72 3.

73 2.2. Ocena dowodów

74 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

75 Lp. faktu z pkt 2.1.1

76 Dowód

77 Zwięźle o powodach uznania dowodu

78 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

79 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

80 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

81 Dowód

82 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

83 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

84 Lp.

85 Zarzut

86 Obrońca oskarżonego P. F. wyrokowi zarzucił:

87 1 . Obrazę przepisów postępowania

88 a) art. 410 k.p.k. w zw. z art. 4 k.pk. i art. 7 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k. poprzez nieprawidłowe przyjęcie iż oskarżony dopuścił się kradzieży z włamaniem w sytuacji gdy konsekwentnie zaprzeczał temu wskazując iż dokonał jedynie kradzieży gdyż lokal był otwarty , a nadto poprzez przyjęcie iż oskarżony dokonał zaboru rzeczy innych niż te, które zostały ujawnione w samochodzie m-ki R. .

89 a) art. 167 kpk poprzez rezygnację przez Sąd I instancji z obowiązku podjęcia inicjatywy dowodowej mającej na celu ustalenie wartości rzeczy zabranych z lokalu, a ujawnionych w samochodzie m-ki R. w sytuacji gdy okoliczność ta miała kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i w efekcie winna skutkować przyjęciem iż oskarżony co najwyżej dopuścił się wykroczenia.

90 2. Obrazę przepisów prawa materialnego

91 a) art. 279 § 1 kk poprzez przyjęcie iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu przestępstwa w sytuacji gdy okoliczności sprawy prowadzą do wniosku iż doszło jedynie do wyniesienia z lokalu składników ujawnionych w samochodzie m-ki R., których wartość pozwala mając na względzie zasady doświadczenia życiowego przyjąć iż czyn oskarżonego stanowił wykroczenie określone w art. 119 kw, a nie przestępstwo.

92 Obrońca oskarżonego S. E. wyrokowi zarzucił:

93 3. obrazę przepisów poprzez błędne i nienależyte ich zastosowanie, a przez to i wymierzenie niewłaściwej kary odnośnie tego oskarżonego;

94 4. rażącą niewspółmierność kary przy uznaniu nawet oskarżonego winnym popełnienia zaskarżanego mu czynu;

95 1. nie zastosowanie wobec oskarżonego przepisów art.59 i art.66 KK -- o czym poniżej;

96 5. naruszenie przepisów postępowania art.46 § 1 KK poprzez uznanie solidarnego naprawienia szkody,

97 6. naruszenie przepisów postępowania poprzez przyjęcie błędnego przepisu przy wniosku o zmianę kwalifikacji art. 288 kk - gdzie wniosek dotyczył art.284 § 1 i 3 kk.

98 ☐ zasadny

99 ☐ częściowo zasadne

100 ☒ niezasadne

101 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

102 Ad. 1.Zarzut niezasadny. Brak jest podstaw do skutecznego postawienia Sądowi zarzutu obrazy wskazanych przepisów postępowania.

103 Podkreślić na wstępie należy, że stanowisko obrońcy P. F. obarczone jest błędem logicznym wewnętrznej sprzeczności. Zarzut obrazy art. 5 § 2 k.p.k. nie może być bowiem podnoszony jednocześnie z zarzutem naruszenia art. 7 k.p.k., gdyż dotyczy wtórnej do ustaleń faktycznych płaszczyzny procedowania. Niedające się usunąć wątpliwości mogą powstać jedynie wówczas, gdy sąd orzekający, po wyczerpaniu wszystkich możliwości dowodowych, oceni materiał dowodowy zgodnie ze standardami wyznaczonymi przez zasadę swobodnej oceny dowodów. Zatem przepisy art. 5 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k. mają charakter rozłączny (tak: postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 października 2013 r., LEX nr 1400594 oraz z dnia 6 lutego 2013 r., V KK 270/12, LEX nr 1293868). W konsekwencji podniesienie zarzutu obrazy art. 7 k.p.k. wyklucza możliwość skutecznego wysunięcia zarzutu obrazy art. 5 § 2 k.p.k.

104 Tym niemniej za oczywiście nietrafne uznać należy podniesienie zarzutu obrazy art. 4 i 5 § 2 k.p.k. Przede wszystkim zarzuty te nie zostały nawet w najmniejszym stopniu uzasadnione. Przywoływany przez skarżącego przepis art. 4 k.p.k. formułuje adresowaną do organów postępowania karnego zasadę obiektywizmu. Naruszenie ogólnej dyrektywy prowadzenia postępowania, bez wskazania obrazy konkretnych przepisów służących realizacji tej zasady, czego skarżący przecież nie czyni, nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, tak więc w tym zakresie zarzut jawi się jako oczywiście bezzasadny.

105 Na taką ocenę zasługuje także zarzut obrazy art. 5 § 2 k.p.k. Zawarta w tym przepisie zasada adresowana jest w istocie do organu procesowego, co oznacza, że do naruszenia reguły in dubio pro reo może dojść jedynie wówczas, gdy organ procesowy, mimo stwierdzenia istnienia niedających się usunąć wątpliwości, nie rozstrzyga ich na korzyść oskarżonych, co w rozważanej sprawie nie miało miejsca.

106 Niezasadnie powołuje się obrońca P. F. na naruszenie przez Sąd I instancji art.410 k.p.k. oraz art. 367 k.p.k..

107 Zgodnie z przepisem art. 410 k.p.k. podstawę wyroku stanowić może tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Oznacza to, że sąd wydając wyrok nie może opierać się na tym co nie zostało ujawnione na rozprawie, jak również i to, że wyroku nie wolno wydawać na podstawie części ujawnionego materiału dowodowego, a musi on być wynikiem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności, a więc i tych, które tezę aktu oskarżenia potwierdzają, jak i tych, które ją podważają.

108 Zasada określona w art.410 kpk obowiązuje także strony procesowe, które przedstawiając własne stanowisko nie mogą opierać go na fragmentarycznej ocenie dowodów z pominięciem tego wszystkiego, co może prowadzić do innych wniosków ( por. wyroki Sądu Najwyższego z 30 lipca 1979r, III KR 196/79 OSNPG 1980/3/43 i z 5 listopada 1997r V KKN 62/97 Prok. i Pr. 1998/2/13).

109 O naruszeniu tego przepisu może być zatem mowa jedynie wtedy, gdy sąd orzekający pominie jakąś okoliczność ujawnioną w toku rozprawy lub oprze ustalenia faktyczne na okoliczności w toku rozprawy nie ujawnionej (por. wyrok Sądu Najwyższego z 9 kwietnia 1997r, IV KKN 103/96 Prok. i Pr. 1997/10/12 ).

110 Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku ,przedmiotem rozważań Sądu I instancji były wszystkie istotne dowody przeprowadzone i ujawnione w toku przewodu sądowego, które miały znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie. Skoro więc Sąd I instancji oparł swe rozstrzygnięcie na analizie całokształtu ujawnionych okoliczności i przeprowadzonych dowodów nie można skutecznie stawiać mu zarzutu naruszenia art.410 kpk.

111 Tymczasem dokonanie takiej czy innej oceny dowodu przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie nie stanowi naruszenia art.410 kpk, co jednoznacznie stwierdził Sąd Najwyższy w postanowieniu z 19 czerwca 2002r V KKN 34/01 (vide: Lex 53912; por. też R.A. Stefański, Komentarz do art.410 kodeksu postępowania karnego). Apelacje negujące winę oskarżonych zawierają subiektywną ocenę poszczególnych dowodów abstrahując od tych , które są niekorzystne dla oskarżonego.

112 Nietrafny jest zarzut obrońcy P. F. naruszenia art. 367 k.p.k poprzez rezygnację z obowiązku ustalenia wartości rzeczy zabranych z lokalu, a ujawnionych w samochodzie m-ki R.; po pierwsze obrońca biorąc udział w rozprawach przed Sądem Rejonowym nie dostrzegł takiej potrzeby, nie wnioskował o przeprowadzenie tego dowodu i trudno obecnie uznać za zasadny zarzut obrońcy o zaniechaniu z urzędu przez sąd przeprowadzenia tego dowodu, skoro takiej potrzeby nie widział nawet jego obrońca. Tym niemniej stwierdzić należy, że wprawdzie sąd orzekający ma obowiązek dochodzenia do prawdy obiektywnej również w sytuacji, gdy strony nie wnioskują o przeprowadzenie nowych dowodów, ale dopiero wówczas, gdy dokonując oceny dowodów, uzna, że materiał dowodowy jest niepełny i nasuwa wątpliwości, co do stanu faktycznego sprawy, więc powinien być uzupełniony. Sąd I instancji uznał, że materiał dowodowy w tym konkretnym zakresie jest pełen a „Sąd zobowiązany jest do przeprowadzania z urzędu dowodów tylko w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne dla wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Innymi słowy w jakim jest to niezbędne dla prawidłowego wyrokowania” (wyrok SN 2003-05-28 OSNwSK 2003/1/1136). Nadto nie ma racji skarżący że ” okoliczność ta miała kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i w efekcie winna skutkować przyjęciem, iż oskarżony co najwyżej dopuścił się wykroczenia”; w rzeczywistości jest dokładnie odwrotnie a ustalenie wartości skradzionego mienia nie ma wpływu na przyjętą kwalifikację prawną, o czym w dalszej części uzasadnienia.

113 Nadto Sąd Okręgowy, wbrew zarzutom apelacji obrońcy S. E. ( zawartym w jej uzasadnieniu ), w sposób bardzo wnikliwy i wszechstronny rozważył wszystkie dowody i okoliczności ujawnione na rozprawie, na ich podstawie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne oraz należycie wykazał winę tego oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu, czego oczywistym dowodem są pisemne motywy zaskarżonego wyroku.

114 Skarżący ten nie wykazał aby w zaskarżonym wyroku, przy ocenie wyjaśnień oskarżonych, zeznań świadków oraz innych dowodów zebranych w sprawie, Sąd dopuścił się obrazy art.7 k.p.k. Apelacja jest skrajnie lakoniczna i nie dostarcza dostatecznych argumentów mogących przemawiać za zasadnością jej uwzględnienia, a co za tym idzie, uzasadniać możliwości odmiennego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

115 Finalnie zatem w pełni uprawniona jest teza o braku wątpliwości co do winy oskarżonych w zakresie przypisanych im czynów.

116 Ad.2. Zarzut niezasadny. Po pierwsze wadliwie postawiony został zarzut przez obrońcę, gdyż kwestionując ilość i wartość skradzionego mienia, skarżący de facto kwestionuje ustalenia sądu a nie przyjętą kwalifikację prawną przypisanego czynu oskarżonego. Po drugie nawet tak postawiony zarzut nie ma żadnego oparcia w realiach sprawy, skoro sąd I instancji szczegółowo uzasadnił kwestię ilości zabranego przez oskarżonych mienia, powodów nie dania wiary twierdzeniom oskarżonego o kradzieży wyłącznie rzeczy ujawnionych w ich samochodzie. Po trzecie wreszcie nie sposób przyjąć iż czyn oskarżonego stanowił wykroczenie określone w art. 119 kw, a nie przestępstwo. Uszło bowiem uwadze skarżącego, że skoro oskarżeni dokonali kradzieży z włamaniem, to każda wartość mienia implikuje uznanie takiego działania za przestępstwo, nie zaś wykroczenie.

117 Ad. 3 – 7. Zarzuty niezasadne a przy tym w znacznej części wręcz niezrozumiałe . W ocenie sądu odwoławczego:

118 - „rażąca niewspółmierność kary”, o jakiej traktuje treść art.438 pkt 4 kpk zachodzi wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną, a tą jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary wskazanych w art.53 kk i art.54§1 kk oraz zasad wymiaru kary ukształtowanych ugruntowaną praktyką orzeczniczą. Nie chodzi przy tym o każdą ewentualną różnicę w ocenach wymiaru kary, ale różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną można by nazwać, także w potocznym znaczeniu tego słowa „rażąco niewspółmierną”, to jest w stopniu nie dającym się zaakceptować;

119 - o „rażącej niewspółmierności” kary w rozumieniu art. 438 pkt 4 k.p.k. można mówić jedynie wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, że zachodziłaby wyraźna, bijąca wręcz w oczy różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd pierwszej instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowo stosowanych dyrektyw wymiaru kary do tego stopnia, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby "rażąco" niewspółmierną - to jest w stopniu niedającym się wręcz zaakceptować; w niniejszej sprawia sytuacja tego rodzaju nie zachodzi;

120 - wymierzona S. E. kara pozbawienia wolności nie może być uznana za rażąco niewspółmiernie surową w rozumieniu art. 438 pkt 4 kpk; niewątpliwie bowiem ustalone okoliczności przedmiotowe i podmiotowe przypisanego oskarżonemu czynu, a także prezentowane przez wymienionego właściwości i warunki osobiste powodują, że niepodobna jest skutecznie wywodzić, że kara razi surowością;

121 - Sąd I instancji przeprowadził wszelkie te dowody, które leżały u podstaw rozstrzygnięcia w przedmiocie wymiaru kary względem oskarżonych, a swoje stanowisko w tym względzie przekonująco uzasadnił; w tym zakresie Sąd odwoławczy w pełni podziela stanowisko Sądu meritii odnośnie argumentacji w tym zakresie, przyjmuje jako własne, przy tym nie znajduje powodów jej powielania, odsyła do uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia na str. 21-24;

122 - w tej sytuacji apelacja obrońcy jest wyłącznie polemiką z rozstrzygnięciem w tej części Sądu I instancji; trzeba mieć też na uwadze, że wymierzona kara pozbawienia wolności oscyluje w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, tylko nieznacznie przekraczając dolny próg; nie ma żadnych podstaw do dalszego jej łagodzenia; rozstrzygnięcie tego rodzaju nie znajduje należytego oparcia pośród zasad i dyrektyw wymiaru kary określonych w treści art.53 kk; w konsekwencji nie ma też żadnych podstaw do zastosowania art. 59 kk i odstąpienia wobec tego oskarżonego od wymierzenia mu kary;

123 - nie może też budzić zastrzeżeń kwestia zasądzonego odszkodowania na rzecz pokrzywdzonej; skoro oskarżeni przestępstwa na szkodę G. H. dopuścili się działając wspólnie i w porozumieniu, to oczywistym jest solidarne zobowiązanie ich do naprawienia szkody, co jednoznacznie wynika z art.441 k.c.;

124 - uszło też uwadze obrońcy, że oskarżony był uprzednio karany za przestępstwa umyślne ( vide k. 396-7 ), co czyni niedopuszczalnym jego wniosek o warunkowe umorzenie wobec niego postepowania ( vide art. 66 § 1 k.k. );

125 - zupełnie niezrozumiałym jest zarzut „ naruszenia przepisów postępowania poprzez przyjęcie błędnego przepisu przy wniosku o zmianę kwalifikacji art. 288 kk - gdzie wniosek dotyczył art.284 § 1 i 3 kk.”, gdyż żadną miarą nie sposób uznać przypisanego działania oskarżonego S. E. jako przywłaszczenia.

126 Wniosek

127 Obrońca oskarżonego P. F. wniósł o :

128 1. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu ewentualnie przyjęcie iż czyn ten stanowił wykroczenie określone w art. 119 kw a w przypadku braku podstaw do wydania orzeczenia reformatoryjnego, wniósł o:

129 2. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

130 Obrońca oskarżonego S. E. wniósł o:

131 1) przyjecie przy kwalifikacji z art.284 par. 1 i 3 kk dobrodziejstwa art. 59 lub 66 KK,

132 2) wyeliminowanie z części orzeczenia art.46 par. 1 KK,

133 3) nie obciążanie kosztami postępowania oskarżonego ,

134 4) ewentualnie o uchylenie w/w orzeczenia i uniewinnienie oskarżonego z uwagi na brak dowodów na przyjęcie jego winy,

135 5) ewentualnie także o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego na okoliczność sytuacji oskarżonego co mogło by stanowić podstawę np. do przyjęcia art.59 i 66 KK.

136 ☐ zasadny

137 ☐ częściowo zasadne

138 ☒ niezasadne

139 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

140 Wobec ustaleń i argumentacji Sądu Rejonowego skarżący nie przedstawili przekonującej argumentacji pozwalającej na zmianę zaskarżonego wyroku w postulowanym zakresie. Apelacje zawierają odmienną ocenę dowodów, korzystną dla oskarżonych i sprowadzają się do stwierdzenia, że dowody „ niekorzystne” dla oskarżonych w szczególności zeznania pokrzywdzonej i pozostałych świadków są niewiarygodne i należy odmówić dania im wiary, a uznać za wiarygodne odmienne twierdzenia oskarżonych negujących lub umniejszających swoją winę.

141 Tymczasem Sąd Rejonowy dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w tej części rozważył szczegółowo i wszechstronnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zeznania wszystkich świadków a zwłaszcza pokrzywdzonej oraz wyjaśnienia oskarżonych. Wskazał którym i dlaczego dał wiarę oraz którym zeznaniom i wyjaśnieniom nie dał wiary, przedstawiając motywy swoich ocen.

142 Nie ma żadnych podstaw do negowania rozstrzygnięcia Sądu I instancji w zakresie zawinienia oskarżonych.

143 Nadto wniosek o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania jest sprzeczny z treścią art. 437 § 2 k.p.k. Nie zachodzą też przesłanki wskazane w art. 439 § 1 k.p.k., oraz art. 454 k.p.k.

144 Przyjęta kwalifikacja prawna przypisanego oskarżonym czynu nie budzi zastrzeżeń a wymierzone oskarżonym kary są sprawiedliwe, odpowiednie do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, uwzględniają te wszystkie elementy, jakie są istotne dla jej wymiaru.

145 Nie budzą też zastrzeżeń Sądu Okręgowego pozostałe rozstrzygnięcia zawarte w zaskarżonym wyroku.

146 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

147 1.

148 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

149 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

150 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

151 1.

152 Przedmiot utrzymania w mocy

153 Orzeczenie o winie i karze

154 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

155 Argumentacja jak wyżej. Brak było podstaw do ingerencji sądu odwoławczego w orzeczenie pierwszoinstancyjne z uwagi na prawidłowe przeprowadzenie postępowania w sprawie, prawidłowość dokonanej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów a w konsekwencji na zasadność poczynionych ustaleń faktycznych. Nie ma też żadnych podstaw do negowania rozstrzygnięcia Sądu I instancji w jakimkolwiek zakresie.

156 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

157 1.

158 Przedmiot i zakres zmiany

159 Zwięźle o powodach zmiany

160 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

161 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

162 1.1.

163 ☐ art. 439 k.p.k.

164 Zwięźle o powodach uchylenia

165 2.1.

166 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

167 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

168 Zwięźle o powodach uchylenia

169 3.1.

170 Konieczność umorzenia postępowania

171 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

172 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

173 4.1.

174 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

175 Zwięźle o powodach uchylenia

176 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

177 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

178 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

179 Przytoczyć okoliczności

180 6. Koszty Procesu

181 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

182 Przytoczyć okoliczności

183 4.

184 Sąd zwolnił oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i jego wydatkami obciążył Skarb Państwa, uznając, iż uiszczenie ich byłoby dla oskarżonych zbyt uciążliwe z uwagi na ich sytuację majątkową oraz konieczność odbycia kary pozbawienia wolności.

185 7. PODPIS

186 1.3. Granice zaskarżenia

187 Kolejny numer załącznika

188 1.

189 Podmiot wnoszący apelację

190 Obrońca P. F.

191 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

192 Wyrok Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z 21.01. 2026 r., sygn. IX K 429/25

193 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

194 ☒ na korzyść

195 ☐ na niekorzyść

196 ☒ w całości

197 ☐ w części

198 ☐co do winy

199 ☐co do kary

200 ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

201 1.3.2. Podniesione zarzuty

202 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

203 ☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

204 ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

205 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

206 ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

207 ☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

208 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

209 ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

210 ☐art. 439 k.p.k.

211 ☐brak zarzutów

212 1.4. Wnioski

213 ☒uchylenie

214 ☒zmiana

215 1.3. Granice zaskarżenia

216 Kolejny numer załącznika

217 2.

218 Podmiot wnoszący apelację

219 Obrońca S. E.

220 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

221 Wyrok Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z 21.01. 2026 r., sygn. IX K 429/25

222 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

223 ☒ na korzyść

224 ☐ na niekorzyść

225 ☐ w całości

226 ☐ w części

227 ☐co do winy

228 ☒co do kary

229 ☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

230 1.3.2. Podniesione zarzuty

231 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

232 ☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

233 ☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

234 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

235 ☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

236 ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

237 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

238 ☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

239 ☐art. 439 k.p.k.

240 ☐brak zarzutów

241 1.4. Wnioski

242 ☐uchylenie

243 ☒zmiana