Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14

Tekst

1 Sygn. akt II CSK 376/14

POSTANOWIENIE

2 Dnia 2 grudnia 2014 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Henryk Pietrzkowski

5 w sprawie z powództwa Skarbu Państwa - Wojewody […]

6 przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej "B." w Ł.

7 o zapłatę,

8 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 2 grudnia 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej

9 od wyroku Sądu Apelacyjnego

10 z dnia 13 grudnia 2013 r.,

11 odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

12 i zasądza od strony pozwanej na rzecz Skarbu Państwa

13 - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 1 800 (jeden tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

14 2

Uzasadnienie

15 Skarga kasacyjna ukształtowana została w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa i jednolitości wykładni oraz usunięcie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń nie satysfakcjonujących stron. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989

16 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny sprawy przedstawionej mu ze skargą kasacyjną. Zakres przeprowadzanego badania jest ograniczony do kontroli, czy w sprawie ujawniły się przewidziane w art. 3989

17 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c. okoliczności przemawiające za przyjęciem skargi do rozpoznania.

18 Pełnomocnik pozwanej Spółdzielni Mieszkaniowej „B.” w Ł. w skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 13 grudnia 2013 r. wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oparł na przesłance wskazanej w art. 3989 §

19 1 pkt 2 k.p.c., uznając, że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości. Wskazał ponadto występowanie istotnego zagadnienia prawnego „dotyczącego prawa właściwego dla oceny wymagalności roszczenia spadkobiercy o zapłatę części wkładu mieszkaniowego”.

20 Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie Sądu Najwyższego poglądem, za istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989

21 § 1 pkt 1 k.p.c. uznaje się

22 zagadnienie nowe i dotychczas niewyjaśnione. Zagadnienie to musi mieć charakter istotny i być zagadnieniem ściśle jurydycznym, dającym się przedstawić w sposób syntetyczny i oderwany od kontrowersji dotyczących ustaleń faktycznych lub oceny dowodów (zob. postanowienie SN z dnia 22 grudnia 2008 r., III CSK 285/08, ICBSN 2009, nr 4, s. 48). Chodzi przy tym o zagadnienie o charakterze abstrakcyjnym, którego wyjaśnienie przyczyni się do rozwoju jurysprudencji, a jego rozstrzygnięcie będzie miało znaczenie nie tylko dla oceny konkretnej, jednostkowej sprawy, ale także dla innych podobnych spraw. Przedstawienie istotnego zagadnienia prawnego wymaga jego precyzyjnego sformułowania poprzez wskazanie przepisu prawa materialnego lub procesowego, z którym jest związane, i wskazania 3

23 argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen (zob. m. in. postanowienie SN z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11). Argumentacja uzasadniająca wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinna nawiązywać do przesłanek „przedsądu”, a ponadto stanowić odrębny, pogłębiony wywód prawny wskazujący na zaistnienie powołanych okoliczności uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpatrzenia (zob.: postanowienie SN z dnia 9 maja 2008 r., sygn. akt II PK 3/08, nie publ.; postanowienie SN z dnia 19 października 2006 r., sygn. akt IV CSK 246/06, nie publ.; postanowienie SN z dnia 9 czerwca 2008 r., sygn. akt II UK 37/08, nie publ.; postanowienie SN z dnia 19 grudnia 2001 r., sygn. akt IV CZ 200/01, nie publ.). Dopiero wówczas Sąd Najwyższy ma podstawę do rozważenia, czy przedstawione zagadnienie jest rzeczywiście zagadnieniem „prawnym” oraz czy jest to zagadnienie „istotne”.

24 Pełnomocnik pozwanej Spółdzielni wprawdzie w starannie opracowanym wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania - konstruując zagadnienie prawne - przyjął jednak błędne założenie, sprzeczne z trafnym poglądem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym „wymaganie odnoszące się do opróżnienia lokalu, warunkujące możliwość ubiegania się o zwrot wkładu mieszkaniowego po dokonaniu przetargu, odnosi się do osób wobec których wygasło lokatorskie prawo do lokalu, czy też do osób wspólnie zamieszkujących z byłym członkiem, nie dotyczy natomiast innych podmiotów….,które swoje prawo do wkładu przykładowo wywodziły z tytułu dziedziczenia” (passus z uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Spowodowało to, że wywód w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zawiera – jak trafnie podkreślono w odpowiedzi na skargę kasacyjną – „logiczną sprzeczność, pozwana twierdzi bowiem, że roszczenie Skarbu Państwa jest przedwczesne i jednocześnie przedawnione”.

25 Z tych przyczyn należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania (art. 3989

26 § 2 k.p.c.).

27 Na wniosek Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną Sąd Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., art. 99 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 4

28 § 1 k.p.c. i art. 39821

29 k.p.c. oraz § 6 pkt 6 w zw. z § 13 ust. 4 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 461).