Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 października 2026 r., I CSK 1904/25

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 października 2026 r., I CSK 1904/25

Sentencja

POSTANOWIENIE

1 22 października 2026 r.

2 Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:

3 SSN Agnieszka Piotrowska

4 na posiedzeniu niejawnym 22 października 2026 r. w Warszawie w sprawie z powództwa K. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. przeciwko T.J. o zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej T.J. od wyroku Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej z 28 listopada 2024 r., V Ga 88/24,

5 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

6 2) zasądza od pozwanego na rzecz powoda koszty postępowania kasacyjnego w kwocie 2700 (dwa tysiące siedemset) zł z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia pozwanemu odpisu postanowienia do dnia zapłaty.

Uzasadnienie

7 Wyrokiem z 11 kwietnia 2024 r. Sąd Rejonowy w Bielsku-Białej zasądził od pozwanego T.J. na rzecz K. spółki z o.o. w B. kwotę 50 269,38 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych od wskazanych szczegółowo kwot oraz oddalił powództwo w pozostałej części. Apelacja pozwanego została oddalona wyrokiem Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej z 28 listopada 2024 r. Pozwany wniósł skargę kasacyjną, opierając wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania na art. 398⁹ § 1 pkt 1 k.p.c.

8 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

9 Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji, służącym ochronie interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa, wkład Sądu Najwyższego w rozwój orzecznictwa i nauki prawa oraz eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem.

10 Stosownie do 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Z punktu widzenia funkcji oraz założeń skargi kasacyjnej jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia, rolą „przedsądu” jest wstępna selekcja skarg pod kątem spełniania wymienionych wyżej kryteriów (przyczyn kasacyjnych) kwalifikujących skargę do jej przedstawienia Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania.

11 We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, pozwany powołał się na wystąpienie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, dotyczącego kwestii, czy oświadczenie woli pozwanego mające na celu zlecenie dokonywania na jego rzecz określonych czynności (świadczenie usług) przy jednoczesnej biernej postawie powoda, który żadnych czynności i żadnych usług nie świadczy, w tym nie zabiega nawet o przystąpienie do przedsiębrania takich czynności (dokonywania usług), może po myśli art. 353¹ k.c. kreować uprawnienie powoda do żądania zapłaty świadczenia w postaci wynagrodzenia z tytułu umowy o świadczenie usług. Czy strony mogą umówić się w ramach umowy zlecenia lub umowy o świadczenie usług (art.750 k.c.) na zapłatę wynagrodzenia za gotowość do świadczenia niepieniężnego drugiej strony.

12 W świetle utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego oraz poglądów nauki, istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 398⁹ § 1 pkt 1 k.p.c. jest problem nowy i dotychczas niewyjaśniony, dotyczący ważnego abstrakcyjnego zagadnienia jurydycznego, którego rozstrzygnięcie przez Sąd Najwyższy przy okazji rozpoznania skargi kasacyjnej przyczyni się do rozwoju orzecznictwa i nauki prawa oraz będzie miało znaczenie nie tylko dla tej konkretnej, jednostkowej sprawy, ale także dla innych podobnych spraw (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 18 września 2012 r., II CSK 180/12. oraz z 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14). Skarżący nie sformułował przedstawionych przez siebie zagadnień w sposób przyjęty przy zwracaniu się przez sąd powszechny z pytaniem prawnym do Sądu Najwyższego na podstawie art.390 k.p.c., nie zawarł we wniosku pogłębionego wywodu prawnego usprawiedliwiającego zgłoszone wątpliwości, nie wykazał także argumentami ściśle jurydycznymi zasadności proponowanego sposobu ich rozstrzygnięcia, a także wadliwości rozwiązania przez Sąd drugiej instancji przedstawionego problemu prawnego w sposób rzutujący na wynik sprawy (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, Nr 1, poz. 11; z 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07; z 10 kwietnia 2014 r., IV CSK 623/13; z 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14 oraz z 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14). Pytania te nie stanowiły zatem abstrakcyjnych zagadnień prawnych o uniwersalnym charakterze, mających na dodatek cechę nowości, lecz będąc ściśle zakotwiczone w okolicznościach faktycznych sprawy oraz treści umowy stron, zmierzały, w istocie, do weryfikacji trafności rozstrzygnięcia Sądu drugiej instancji, a zatem nie spełniały wymagań stawianych pierwszej przyczynie kasacyjnej.

13 W tym stanie rzeczy orzeczono, jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego na rzecz powoda, który wniósł w terminie odpowiedź na skargę kasacyjną, orzeczono na zasadzie odpowiedzialności za wynik sprawy (art. 98, art.108 w zw. z art. 398²¹ i art. 391 § 1 k.p.c. oraz § 10 ust.4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie jedn. tekst : Dz.U. z 2023 r., poz.1964 ze zm. ).