Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14

Tekst

1 Sygn. akt V CSK 547/14

POSTANOWIENIE

2 Dnia 9 kwietnia 2015 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Dariusz Dończyk

5 w sprawie z powództwa O. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w R. przeciwko Bankowi […] Spółce Akcyjnej w W.

6 o zapłatę,

7 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 kwietnia 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej

8 od wyroku Sądu Okręgowego w K.

9 z dnia 31 marca 2014 r.,

10 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

11 2) zasądza od strony pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę 1817 (tysiąc osiemset siedemnaście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania przed Sądem Najwyższym.

Uzasadnienie

12 2

13 Określone w art. 3984

14 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze

15 kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984

16 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które – zgodnie z art. 3989

17 § 1 k.p.c. - będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

18 Pozwany we wniesionej skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 31 marca 2014 r. wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oparł na przesłankach wskazanych w art. 3989

19 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Szczegółowa analiza

20 uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, że skarżący wykazał, aby w sprawie występowało istotne zagadnienie prawne, ani istnienie potrzeby wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości.

21 Powoływanie się przez skarżącego na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego wymaga odpowiedniego sformułowania tego zagadnienia, wskazania przepisów prawa, na których tle zagadnienie się wyłoniło oraz przedstawienia argumentacji jurydycznej uzasadniającej możliwość rozbieżnych ocen prawnych oraz istotności tego zagadnienia. Rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego o znaczeniu uniwersalnym, musi mieć jednocześnie także znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy, w której zagadnienie powstało. Argumentacja prawna powołana przez skarżącego w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz problematyka przedstawiona we wniosku uzasadniającym przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie pozwala przyjąć, aby w sprawie wyłoniło się istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1

22 pkt 1 k.p.c. przydatne dla rozstrzygnięcia o zasadności skargi kasacyjnej. Należy 3

23 mieć bowiem na względzie, że Sąd drugiej instancji nie przyjął, aby w ustalonych w sprawie okolicznościach doszło do zbiegu roszczeń z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia oraz z tytułu odpowiedzialności odszkodowawczej kontraktowej, co aktualizowałoby potrzebę rozważenia przedstawionego w skardze zagadnienia prawnego. Skarżący nie wykazał także, aby w sprawie zachodziła druga z przesłanek, na którą się powołał, uzasadniająca przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

24 Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę – w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 39813

25 § 1 k.p.c.).

26 Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989

27 § 2 k.p.c.).

28 O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 99, art. 391 § 1 i art. 39821

29 k.p.c. oraz przepisów § 12 ust. 4 pkt 2

30 w zw. z § 2 ust. 2 i § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jedn. tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 490).