Postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2026 r., II S 41/25

postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2026 r., II S 41/25

Tekst

1 Sygnatura akt II S 41/25

POSTANOWIENIE

2 Dnia 14 stycznia 2026 r.

3 Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie:

4 Przewodniczący: SSA Bogusław Tocicki (spr.)

5 Sędziowie: SSA Janusz Godzwon

6 SSA Cezariusz Baćkowski

7 po rozpoznaniu skargi oskarżyciela posiłkowego V. J. z dnia 31 sierpnia 2025 r.,

8 na przewlekłość postępowania prowadzonego przed Sądem Okręgowym w Jeleniej Górze w sprawie o sygn. akt III K 1/22 przeciwko Z. C. oskarżonej o przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 30 października 2023r. sygn. akt III K 1/22, zmienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 4 września 2025r. sygn. akt II AKa – 48/24,

9 na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jednolity: Dz. U. z 2023r. poz. 1725)

10 p o s t a n o w i ł :

11 I. oddalić skargę oskarżyciela posiłkowego V. J.;

12 II. zwolnić V. J. od opłaty, obciążając Skarb Państwa kosztami postępowania w sprawie.

Uzasadnienie

13 Pismem z dnia 31 sierpnia 2025r., skierowanym w ostatniej fazie postępowania odwoławczego toczącego się przez Sądem Apelacyjnym we Wrocławiu, oskarżyciel posiłkowy V. J. wniósł o stwierdzenie, przewlekłości postępowania prowadzonego przed Sądem Okręgowym w Jeleniej Górze w sprawie o sygn. akt III K 1/22 przeciwko Z. C. oskarżonej o przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 30 października 2023r. sygn. akt III K 1/22, zmienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 4 września 2025r. sygn. akt II AKa – 48/24, z uwagi na działania obrońców oskarżonej, Z. C., a także wniósł o stwierdzenie, że wyżej wskazane postępowanie było skoncentrowane wyłącznie na respektowaniu praw oskarżonej przy jednoczesnym nierespektowaniu praw pokrzywdzonego, które to prawa opisane zostały w dokumencie „ Polska Karta Praw Ofiary Przestępstwa”, zwana także dalej w skardze jako „ Karta 99”.

14 Oskarżyciel posiłkowy V. J. wniósł także o:

15 1) wydanie zaleceń sądowi o podjęcie po niezwłocznym wydaniu wyroku częściowego w kwestiach ustalonych i bezspornych działań, celem dokładnego zbadania, zgodnie z art. 2 i 10 k.p.k. bezspornej winy świadomego działania w zmowie i porozumieniu oskarżonej i jej obu obrońców przy pomocnictwie ich substytutów na wieloletnią przewlekłość celem świadomej chęci doprowadzenia firmy poszkodowanego do „ upadku i przejęcia”;

16 2) na podstawie art. 77 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przyznanie podmiotowi: J. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w ramach odszkodowania zasadnej sumy pieniężnej od Skarbu Państwa oraz solidarnie od oskarżonej i jej obrońców, rekompensującej w myśl art. 415 k.c. poniesionej straty upadku telewizji (...) i konieczności jej sprzedaży za zaniżoną kwotę.

17 Przystępując do rozpoznania skargi, Sąd Apelacyjny ustalił następujący stan faktyczny w sprawie:

18 Przed Sądem Okręgowym w Jeleniej Górze toczyła się z oskarżenia publicznego sprawa o sygn. akt III K 1/22 przeciwko Z. C. oskarżonej o przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. W sprawie tej występował także oskarżyciel posiłkowy V. J..

19 Autor skargi, oskarżyciel posiłkowy V. J., będący pokrzywdzonym w postępowaniu prowadzonym przez Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze (sygn. akt III K 1/22) od 2009r. prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą (...). Zgodnie z aktualnym wpisem w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej działalność ta pozostaje zawieszona.

20 Dnia 1 lutego 2012r. V. J. zawarł z Z. C. umowę o prowadzenie podatkowej księgi przychodów i rozchodów, która realizowała umowę w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej w zakresie rachunkowości i prowadzenia ksiąg rachunkowych. Do obowiązków Z. C. należało między innymi wykonywanie przelewów bankowych, tj. płatności na rzecz kontrahentów skarżącego, w związku z tym otrzymała dostęp do konta bankowego prowadzonego dla działalności gospodarczej V. J. – nr konta (...).

21 Ponadto skarżący jest wspólnikiem i prezesem zarządu spółki (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w F.. Skarżący zawarł w imieniu spółki kolejną umowę z Z. C. – w dniu 28 lutego 2017r. umowę o świadczenie usług asystenta księgowego, a następnie umowę o świadczenie usług księgowo – kadrowych w dniu 27 kwietnia 2017r. W ramach wyżej wskazanych umów Z. C. zobowiązała się do wykonywania przelewów bankowych zgodnie z terminami płatności wynikających z odpowiedzi faktur, a także realizowania opłat należności publiczno – prawnych. W związku z tym Z. C. otrzymała dostęp do konta bankowego prowadzonego dla spółki (...) – nr (...).

22 W okresie od lutego 2012r. do listopada 2018r. Z. C. dokonywała z konta spółki (...) oraz konta prowadzonego dla działalności gospodarczej skarżącego przelewów opłacając swoje prywatne zobowiązania, niemających żadnego związku z jej obowiązkami księgowej, jak również wypłacała sobie nienależne jej i zawyżone kwoty wynagrodzeń z tytułu świadczenia usług na podstawie umów, o których mowa powyżej. W tytułach przelewów Z. C. wpisywała nieprecyzyjne, niepełne lub nieprawdziwe dane. W wyniku tego procederu z konta działalności gospodarczej V. J. wyprowadzona została kwota w wysokości 245.449,28 zł, a z konta (...) sp. z o.o. – 409.958,06 zł.

23 W toku postępowania toczącego się przed Sądem Okręgowym w Jeleniej Górze (sygn. akt III K 1/22) przeprowadzono rzetelne zbadanie i ocenienie całości materiału dowodowego, do którego uwzględnić należy przede wszystkim wyciągi z rachunków bankowych prowadzonych zarówno dla działalności (...), jak i dla (...) sp. z o.o. – za okres od lutego 2012r. do listopada 2018r. Następnie dokonano weryfikacji informacji wynikających dokumentów z zeznaniami świadków i stron postępowania. Przed Sądem zostali przesłuchani następujący świadkowie: C. M., M. F., Ł. D., G. X., O. R.. Przesłuchani zostali także pokrzywdzony V. J. i oskarżona Z. C..

24 Oskarżona Z. C., w trakcie procesu, zmieniała swoją linię obrony. Pierwotnie skierowała do V. J. korespondencję, w której zobowiązała się do spłaty wyprowadzonych kwot, tym samym przyznając się do popełnionego czynu. Na etapie śledztwa odmówiła jednak składania wyjaśnień, a podczas postępowania sądowego złożyła zeznania dopiero w końcowej fazie postępowania. Oskarżona nie potrafiła wyjaśnić, dlaczego dokonywała rzeczonych wpłat, następnie usiłowała przedstawić zaistniała sytuację w taki sposób, że padła ofiarą zastraszenia oraz, że myślała, że mogła popełnić jakiś błąd, a także że nie była świadoma, jaką kwotę miała rzekomo wyprowadzić z kont bankowych obu podmiotów.

25 W toku postępowania sądowego Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze zwrócił szczególną uwagę na zweryfikowanie prawdziwości zeznań oskarżonej, które różniły się na poszczególnych etapach procesu. Prawdopodobnie, gdy oskarżona zrozumiała, że ubezpieczenie OC nie będzie obejmowało działań umyślnych, zmieniła swoje stanowisko. Sąd Okręgowy określił wyjaśnienia oskarżonej w zakresie, w jakim nie przyznawała się do winy, jako dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów, tj. jako dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów.

26 Sprawa była rozpoznawana przez Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze na rozprawie głównej, której terminy wyznaczano systematycznie w dniach:

27 ⚫

28 19 maja 2022r.,

29 ⚫

30 12 lipca 2022r.,

31 ⚫

32 29 września 2022r.,

33 ⚫

34 21 listopada 2022r.,

35 ⚫

36 25 stycznia 2023r.,

37 ⚫

38 28 marca 2023r.,

39 ⚫

40 18 maja 2023r.,

41 ⚫

42 20 czerwca 2023r.,

43 ⚫

44 19 września 2023r.,

45 ⚫

46 16 października 2023r.

47 Wyrokiem z dnia 30 października 2023r. sygn. akt III K 1/22, Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze uznał oskarżoną Z. C. za winną przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. polegającego na tym, że w okresie od lutego 2012r. do listopada 2018r. w U., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru jako księgowa na podstawie zawartej umowy zlecenia o prowadzenie ksiąg rachunkowych i inne, posiadając pełnomocnictwa dostępu do rachunków bankowych (...) Sp. z o.o. o numerze (...) oraz jednoosobowej działalności gospodarczej (...) o numerze (...) dokonała zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy w kwocie 279.616,16 zł na szkodę (...) oraz w kwocie 334.032,72 zł na szkodę (...) Sp. z o.o. w ten sposób, że wykonywała szereg nieuprawnionych przelewów wypłacając sobie nienależne wynagrodzenia w tytułu umowy zlecenia oraz opłacając w ten sposób swoje prywatne zobowiązania na niżej wymienione rachunki bankowe:

48 - (...),

49 - (...),

50 - (...),

51 - (...),

52 - (...),

53 - (...),

54 - (...),

55 - (...),

56 - (...),

57 - (...),

58 - (...),

59 - (...),

60 - (...),

61 - (...),

62 - (...),

63 - (...),

64 - (...),

65 - (...),

66 - (...),

67 - (...),

68 czym działała na szkodę (...) oraz (...) Sp. z o.o., ustalając jednocześnie, że wartość szkody wyrządzonej spółce (...) sp. z o.o. z siedzibą w F. wynosi 409.958,06 złotych i za to na podstawie art. 294 § 1 k.k. wymierzył jej karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności. Tym samym wyrokiem, na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzeczono wobec oskarżonej Z. C. obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę kwot:

69 1) 279.616,16 zł (dwieście siedemdziesiąt dziewięć tysięcy sześćset szesnaście złotych 16/100) na rzecz V. J.,

70 2) 409.958,06 zł (czterysta dziewięć tysięcy dziewięćset pięćdziesiąt osiem złotych 06/100) na rzecz spółki (...) sp. z o.o. z siedzibą w F.;

71 a nadto, na podstawie art. 41 § 1 k.k. orzeczono wobec oskarżonej Z. C. zakaz prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług finansowo - księgowych na okres 5 (pięciu) lat. Na podstawie art. 627 k.p.k. zasądzono od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych wymierza jej opłatę w wysokości 300 zł, zaś na rzecz oskarżyciela posiłkowego V. J. kwotę 8000,- zł (osiem tysięcy złotych) tytułem zwrotu kosztów ustanowienia pełnomocnika.

72 W uzasadnieniu wyroku z dnia 30 października 2023r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w sposób bardzo szczegółowy odniósł się do tej kwestii, wyjaśniając, dlaczego dowody te nie zostały uwzględnione przy ustaleniu faktów.

73 Na skutek apelacji wniesionych przez oskarżoną Z. C. oraz oskarżyciela posiłkowego V. J., sprawa zawisła od dnia 31 stycznia 2024r. przed Sądem Apelacyjnym we Wrocławiu pod sygn. akt II AKa – 48/24.

74 W postępowaniu apelacyjnym sędzia sprawozdawca złożył w dniu 26 kwietnia 2024r. wniosek o potrzebie rozważenia kwestii wyłączenia go od rozpoznania sprawy zawisłej przed Sądem Apelacyjnym we Wrocławiu o sygn. akt II AKa – 48/24, na podstawie art. 41 § 1 k.p.k., w związku z zarzutem podniesionym w apelacji obrońcy z wyboru oskarżonej Z. C., adw. F. S. (k. 1075), dot. prawidłowości wyroku Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 30 października 2023r. sygn. akt III K – 1/22 (nienależytej obsady sądu – art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.), wobec udziału w orzekaniu sędziego Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze powołanego w procesie nominacyjnym przed Krajową Radą Sądownictwa ukształtowaną w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 3).

75 Rozpoznając ten wniosek, postanowieniem z dnia 9 maja 2024r. sygn. akt II AKa – 48/24 Sąd Apelacyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 42 § 1 i 4 k.p.k. , art. 41 § 1 k.p.k. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284), art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE C z 14 grudnia 2007 r., Nr 303, s. 1) w zw. z art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r., Nr 90, poz. 864/30 ze zm.) stwierdził brak podstaw do wyłączenia sędziego sprawozdawcy Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu od udziału w sprawie Z. C., oskarżonej o przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art.294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

76 Następnie bezzwłocznie przystąpiono do rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym, przy czym rozprawy apelacyjne odbyły się w dniach:

77 1) 9 maja 2024r., na której uwzględniono wniosek dowodowy, aby umożliwić jej złożenie dodatkowych wyjaśnień, gdyż oskarżona w postępowaniu składała wyjaśnienia chaotycznie;

78 2) 3 czerwca 2024r., kiedy to na podstawie art. 202 § 1 k.p.k. dopuszczono dowód z opinii dwóch biegłych lekarzy psychiatrów E. C. i I. I. (zakreślając im termin 30 dni do wydania opinii) celem ustalenia:

79 ⚫

80 aktualnego stanu zdrowia psychicznego Z. C. przebywającej aktualnie w Szpitalu (...) w P.,

81 ⚫

82 poczytalności oskarżonej w chwili czynu,

83 ⚫

84 wskazania czy oskarżona może brać udział w toczącym się postępowaniu,

85 ⚫

86 czy oskarżona może prowadzić obronę samodzielnie i rozsądnie.

87 albowiem na podstawie aktualnej dokumentacji medycznej ujawniły się uzasadnione wątpliwości co do poczytalności oskarżonej oraz jej zdolności do udziału w prowadzonym przeciwko niej postępowaniu wymagające przeprowadzenia dowodu z opinii. W tym celu rozprawę odroczono na termin z urzędu;

88 3) 30 lipca 2024r., na której rozpoznano liczne wnioski dowodowe kierowane przez wszystkie strony procesowe i ich przedstawicieli procesowych, jak również przez przedstawiciela społecznego: Stowarzyszenia Obrony Praw Człowieka, Obywatela, Konsumenta i Przedsiębiorcy w Polsce i Unii Europejskiej, po czym celem odebrania głosów stron rozprawę zarządzono przerwę w rozprawie do dnia 1 września 2025r.;

89 4) 1 września 2025r., na której odebrano głosy stron procesowych i ich przedstawicieli procesowych oraz przedstawiciela organizacji społecznej i na podstawie art. 411 § 1 k.p.k. ze względu na zawiłość sprawy odroczono ogłoszenie wyroku do dnia 4 września 2025r.

90 Wyrokiem z dnia 4 września 2025r. sygn. akt II AKa – 48/24 Sąd Apelacyjny we Wrocławiu zmienił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 30 października 2023r. sygn. akt III K 1/22, czyniąc podstawą wszelkich rozstrzygnięć stan prawny sprzed 24 czerwca 2020r. (na podstawie art. 4 § 1 k.k.) oraz orzekł następująco:

91 I. w punkcie I części dyspozytywnej:

92 ⚫

93 wyeliminował ustalenie o dokonaniu zaboru i przyjął, że oskarżona Z. C. dokonała przywłaszczenia pieniędzy;

94 ⚫

95 przyjął, że oskarżona Z. C. dokonała przywłaszczenia pieniędzy w kwocie 245.449,28 na szkodę (...);

96 ⚫

97 przypisany oskarżonej czyn zakwalifikował jako przestępstwo z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., a karę pozbawienia wolności wymierzoną za ten czyn oskarżonej Z. C. obniżył do roku i 6 (sześciu) miesięcy;

98 II. w punkcie II części dyspozytywnej, w miejsca orzeczonego tam obowiązku naprawienia szkody na rzecz V. J., zasądził od oskarżonej Z. C. na rzecz V. J. tytułem obowiązku naprawienia szkody 245.449,28 (dwieście czterdzieści pięć tysięcy czterysta czterdzieści dziewięć i 28/100) złotych.

99 W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymano w mocy, a nadto zasądzono od oskarżonej Z. C. na rzecz oskarżyciela posiłkowego V. J. 1680,00 (jeden tysiąc sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów ustanowienia pełnomocnika, jak również zasądzono od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa 1.228,94 zł tytułem wydatków w postępowaniu odwoławczym oraz wymierza jej opłatę w kwocie 300 złotych za obie instancje.

100 Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

101 Skarga V. J. na przewlekłość postępowania przed Sądem Okręgowym w Jeleniej Górze w sprawie o sygn. akt III K 1/22 jest niezasadna i – jako taka – podlegała oddaleniu.

102 Odnotowania wymaga, iż stosownie do art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 i 1a ustawy

103 z dnia 17 czerwca 2004r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jednolity: Dz.U. z 2023r., poz. 1725) naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, ma miejsce wówczas gdy wskutek działań lub zaniechań sądu lub prokuratora postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności prawnych i faktycznych. W szczególności ocenie podlega terminowość i prawidłowość czynności podjętych przez organ postępowania w celu zakończenia postępowania przy uwzględnieniu charakteru sprawy, stopnia jej faktycznej i prawnej zawartości, znaczenia dla skarżącego rozstrzyganych w niej zagadnień oraz zachowania stron, w szczególności tej zarzucającej przewlekłość (art. 2 ust. 2 cyt. ustawy).

104 Przewlekłość postępowania jest kategorią obiektywną, a obowiązkiem państwa jest zapewnienie by sprawy osób podległych jego jurysdykcji toczyły się bez zbędnej zwłoki (por postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 stycznia 2006 r., sygn. akt

105 III SPP 154/05, OSNP 2006 nr 21-22, poz. 342, str. 952, i cyt. tam orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka oraz poglądy doktryny). Nie ulega też wątpliwości, że ocena, czy w konkretnej sprawie doszło do przewlekłości postępowania, nie powinna ograniczać się wyłącznie do upływu czasu i subiektywnych odczuć skarżącego, lecz jest wypadkową czynników obiektywnych oraz czasu koniecznego do podejmowania bez zwłoki działań zgodnych z obowiązującymi przepisami, przewidującymi zachowanie określonych procedur i niezbędnych

106 by wyjaśnić wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności w sposób gwarantujący stronom korzystanie z ich praw (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 11 maja 2005 r., sygn. akt II S 26/05, KZS 2005 nr 8, poz. 158).

107 Podkreślenia wymaga też, iż ocena przewlekłości postępowania musi być dokonywana w relacji do czasu trwania całego postępowania, nie mniej jednak sama długość postępowania nie przesądza jeszcze o tym, iż jest ono przewlekłe. Konieczne jest bowiem wskazanie na konkretne długotrwałe i nieuzasadnione zaniechania sądu, względnie na dokonywanie przezeń czynności w sposób nieefektywny

108 albo na działania, które jedynie pozorują podejmowanie czynności w sprawie

109 (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 4 września 2012 r., sygn. akt I S 83/12, Ł. nr (...)). Konkluzję tą odnieść należy także do oceny terminowości czynności podejmowanych w toku postępowania przygotowawczego.

110 W niniejszej sprawie autor skargi powołał się na przewlekłość postępowania, która wystąpiła przede wszystkim na skutek działań obrońców oskarżonej Z. C.. W ocenie skarżącego Z. C. złożyła w sprawie fałszywe oświadczenie zatytułowane: „ Uchylenie się od skutków prawnych oświadczenia woli, które zostało złożone innej osobie pod wpływem groźby”, po tym jak uprzednio przyznała się do popełnionego czynu. Zdaniem skarżącego V. J., wyżej wskazane oświadczenie zostało złożone na skutek ingerencji obrońców Z. C., adw. F. S. i adw. K. B., którzy, nakłaniając swoją klientkę do złożenia rzekomego fałszywego oświadczenia, mieli doprowadzić do bezzasadnego przedłużenia toczącego się postępowania przed Sądem Okręgowym w Jeleniej Górze (sygn. akt III K 1/22).

111 W ocenie Sądu obrońcy Z. C., obaj będący adwokatami, działali w granicach przepisów Zbioru Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu (dalej jako: Kodeks Etyki Adwokackiej). Na przytoczenie zasługują następujące przepisy Kodeksy Etyki Adwokackiej:

112 - § 6: Celem podejmowanych przez adwokatów czynności zawodowych jest ochrona interesów klienta.

113 - § 7: W czasie wykonywania czynności zawodowych adwokat korzysta z pełnej swobody i niezależności. Na adwokacie spoczywa szczególny obowiązek dbałości o to, aby nie przekroczyć granic prawidłowego reprezentowania interesów klienta.

114 - § 8 zdanie 1: Adwokat powinien wykonywać czynności zawodowe według najlepszej woli i wiedzy, z należytą uczciwością, sumiennością i gorliwością.

115 - § 11: Adwokatowi nie wolno świadomie podawać nieprawdziwych informacji.

116 - § 13: Przy wykonywaniu czynności zawodowych adwokata obowiązuje zachowanie zasad rzeczywistości.

117 - § 15: Adwokat nie ponosi odpowiedzialności za zgodność z prawdą faktów podanych mu przez klienta, powinien jednak zachować umiar w formułowaniu okoliczności drastycznych lub mało prawdopodobnych.

118 Należy więc wskazać, że obrońcy oskarżonej Z. C. działali w interesie oskarżonej, przyjmując określoną linię obrony, która jednak nie narusza przepisów prawa – ani przepisów postępowania karnego, ani także przepisów Kodeksu Etyki Adwokackiej. Sytuacja, która miała miejsce w toku procesu jest nader powszechna – oskarżona początkowo przyznała się do winy, jednak gdy uświadomiła sobie konsekwencje swojego czynu i po konsultacji ze swoimi obrońcami, zrozumiała, że jej zadaniem jest przyjęcie skutecznej obrony. Jak zostało wyjaśnione powyżej, zarówno Sąd Okręgowy, jak i potem w postepowaniu odwoławczym Sąd Apelacyjny, nie dały wiary stanowisku prezentowanemu przez oskarżoną. Niemniej jednak argumentacja, na którą powoływała się Z. C. w żadnej sytuacji nie wykroczyła poza przepisy postępowania karnego.

119 Nie sposób więc zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego V. J., który podnosi, że działania obrońców oskarżonej przyczyniły się do przewlekłości postępowania. Zadaniem obrońcy jest przedstawienie wszelkich okoliczności, które pozwolą na przedstawienie sytuacji oskarżonego w korzystnym świetle.

120 Odnosząc się do obu zarzutów stawianych przez V. J. w skardze, nadmienić należy, że w ocenie Sądu nie doszło do przewlekłości postępowania ani na skutek działań obrońców oskarżonej, ani na skutek respektowania przez Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze praw oskarżonej Z. C., przy jednoczesnym pominięciu praw pokrzywdzonego V. J.. W myśl art. 2 k.p.k.: przepisy niniejszego kodeksu mają na cele takie ukształtowanie postępowanie karnego, aby sprawa przestępstwa został wykryty i pociągnięty do odpowiedzialności karnej, a osoba niewinna nie poniosła tej odpowiedzialności; przez trafne zastosowane środków przewidzianych w prawie karnym oraz ujawnienie okoliczności sprzyjających popełnieniu przestępstwa osiągnięte zostały zadania nie tylko w zwalczaniu przestępstw, lecz również zapobieżeniu im oraz w umocnieniu poszanowania prawa i zasad współżycia społecznego; zostały uwzględnione prawnie chronione interesy pokrzywdzonego przy jednoczesnym poszanowaniu jego godności; rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło w rozsądnym terminie. Nadto, podstawę wszelkich rozstrzygnięć powinny stanowić prawdziwe ustalenia faktyczne.

121 Analiza podejmowanych przez Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze działań, jak również czynności procesowych przed Sadem Apelacyjnym we Wrocławiu, nie wykazuje, aby cele postępowania zostały w jakikolwiek sposób naruszone. Dokładna i rzetelna ocena obszernego materiału dowodowego, pozwoliła na prawidłowe ustalenie sprawcy i skazanie go na karę pozbawienia wolności. Przy spełnieniu pozostałych celów postepowania wyrażonych w przywołanym art. 2 k.p.k., zostały uwzględnione prawnie chronione interesy pokrzywdzonego. Niejasne pozostaje więc, dlaczego, w oparciu o które czynności Sadu Okręgowego, autor skargi uznał, że Sąd nie respektował jego praw jako pokrzywdzonego.

122 Nie ma również podstaw do uznania za zasadne stwierdzenia, które w pismach stanowiących załącznik do skargi, wielokrotnie powtarza V. J. oraz V. R. Przewodniczący Stowarzyszenia (...), tj. jakoby obrońcy oskarżonej mieli czerpać korzyść finansową z jej czynu zabronionego. Informacje, które przedstawia skarżący i V. R. nie znajdują uzasadnienia w materiale dowodowym sprawy, stanowią więc niczym niepoparte domysły. Liczne pisma dołączone do skargi wskazują na wielokrotność podjęcia przez, przede wszystkim, V. R. działań zmierzających do poinformowania wielu instytucji i służb (w tym między innymi Okręgową Radę Adwokacką w D., CBA, ABW) o domniemanych przez niego działaniach obrońcy oskarżonej, które miały na celu przedłużenie postępowania sądowego i które miały umożliwić im osiągnięcie korzyści majątkowej. Liczne czynności podjęte w tym celu nie są poparte rzetelnymi dowodami i ponownie oparte są na domniemaniach.

123 Na marginesie Sąd Apelacyjny wskazuje, że skarga z dnia 31 sierpnia 2025r. została wniesiona w czasie, gdy Sąd II instancji zmierzał do końca postępowania odwoławczego (na rozprawie w dniu 1 września 2025r. zamknięto przewód sądowych, a w dniu 4 września 2025r. ogłoszono wyrok). Powoływanie się na tym etapie procesu na przewlekłość postępowania Sądu I instancji, które miało wynikać przede wszystkim z działań obrońców, pozwala na przyjęcie, że wniesiona skarga nie ma na celu rzeczywistego zweryfikowania wystąpienia przewlekłości, lecz stanowi przejaw konfliktu wykraczającego poza ramy postępowania karnego, które nie powinny być przedmiotem rozważań. Autor skargi w kierowanych pismach zgłaszał rzekome zaniedbania ze strony obrońców oskarżonej, a także powoływał się na swoją sytuację rodzinną, konflikty z byłą żoną i inne stosunki pozaprocesowe, które ewidentnie wpływają na ostateczną ocenę sytuacji skarżącego.

124 Mając powyższe na uwadze, skargę należało oddalić jako całkowicie bezzasadną na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

125 i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki, o czym Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji orzeczenia. Jednocześnie, na podstawie art. 624 §1 k.p.k. w zw. z art. w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jednolity: Dz. U. z 2023r. poz. 1725), zwolniono V. J. od opłaty od skargi, obciążając Skarb Państwa kosztami postępowania w sprawie.

126 SSA Janusz Godzwon SSA Bogusław Tocicki (spr.) SSA Cezariusz Baćkowski