Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2020 r., II AKa 371/19

wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2020 r., II AKa 371/19

Tekst

1 Sygn. akt II AKa 371/19

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 19 października 2020 r.

3 Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:

4 Przewodniczący: Sędzia SA – Ewa Jethon

5 Sędziowie: SA – Ewa Leszczyńska- Furtak

6 SO (del.) – Dorota Radlińska (spr.)

7 Protokolant: st. sek. sąd. Małgorzata Reingruber

8 przy udziale Prokuratora Aleksandra Lipnera

9 po rozpoznaniu w dniu 9 października 2020 r. w Warszawie

10 sprawy:

11 1. D. Z. ur. (...) w R., s. J. i A.

12 oskarżonego z art.296§1k.k. i in.

13 2. A. K. ur. (...)w K. s. W. i J. oskarżonego z art.296§1 k.k. i in.

14 3. A. Z. ur. (...) w K. c. J. i A. oskarżonej z art.18§3 kk w zw. z art.296§1 i 2 k.k.

15 na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych D. Z. i A. K. oraz prokuratora odnośnie A. Z.

16 od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa- Praga w Warszawie

17 z dnia 17 czerwca 2019 r. sygn. akt V K 143/17

18 I. utrzymuje wyrok w zaskarżonej części w mocy;

19 I. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. S. D. Kancelaria Adwokacka w W. kwotę 738,00 (siedemset trzydzieści osiem ⁰⁰ / 100 ) zł w tym VAT z tytułu zwrotu kosztów obrony z urzędu w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie;

20 II. zasądza od oskarżonych D. Z. i A. K. na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w tym po 2800 (dwa tysiące osiemset ) złotych tytułem opłaty.

21 III. zwalnia oskarżoną A. Z. od ponoszenia kosztów sądowych za instancję odwoławczą obciążając wydatkami Skarb Państwa.

Uzasadnienie

UZASADNIENIE

22 Formularz UK 2

23 Sygnatura akt

24 II AKa 371/19

25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

26 3

27 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

28 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

29 Wyrok Sądu Okręgowego Warszawa- Praga w Warszawie z dnia 17 czerwca 2019 roku, sygn. akt V K 143/17.

30 1.2. Podmiot wnoszący apelację

31 ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

32 ☐ oskarżyciel posiłkowy

33 ☐ oskarżyciel prywatny

34 ☒ obrońca

35 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

36 ☐ inny

37 1.3. Granice zaskarżenia

38 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

39 ☒ na korzyść

40 ☒ na niekorzyść

41 ☒ w całości

42 ☒ w części

43 ☐

44 co do winy

45 ☒

46 co do kary

47 ☐

48 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

49 1.3.2. Podniesione zarzuty

50 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

51 ☒

52 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

53 ☐

54 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

55 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

56 ☒

57 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

58 ☒

59 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

60 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

61 ☒

62 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

63 ☐

64 art. 439 k.p.k.

65 ☐

66 brak zarzutów

67 1.4. Wnioski

68 ☒

69 uchylenie

70 ☒

71 zmiana

72 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

73 2.1. Ustalenie faktów

74 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

75 Lp.

76 Oskarżony

77 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

78 Dowód

79 Numer karty

80 1. 1.

81 1. 1

82 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

83 Lp.

84 Oskarżony

85 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

86 Dowód

87 Numer karty

88 2.2. Ocena dowodów

89 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

90 Lp. faktu z pkt 2.1.1

91 Dowód

92 Zwięźle o powodach uznania dowodu

93 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

94 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

95 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

96 Dowód

97 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

98 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

99 Lp.

100 Zarzut

101 Apelacja obrońcy A. K. :

102 1. Zarzuty z punktów 1 i 10 -naruszenie przepisu art. 4 k.p.k., 7 k.pk.

103 2. Zarzuty z punktów 2,5,6 i 8 naruszenie art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424§1 pkt 1 k.p.k.

104 3. Zarzuty z punktów 3,4,7 i 12 błędu w ustaleniach faktycznych;

105 4. Zarzuty z punktów 9 i 11 naruszenie prawa materialnego, tj. art. 28§1 k.k. i 4 k.k.

106 5. Zarzut z punktu 13 – obrazy art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 171§4 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k.

107 ☐ zasadny

108 ☐ częściowo zasadny

109 ☒ niezasadny

110 Apelacja obrońcy D. Z.:

111 1. Zarzut z punktu 1 - naruszenie przepisu art. 7 k.pk. i art. 410 k.p.k.

112 2. Zarzut z punktu 2 - błędu w ustaleniach faktycznych;

113 3. Zarzut z punktu 3 – naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 296§1,2 i 3 k.k.

114 ☐ zasadny

115 ☐ częściowo zasadny

116 ☒ niezasadny

117 Apelacja prokuratora odnośnie A. Z.:

118 Zarzut rażącej niewspółmierności kary.

119 ☐ zasadny

120 ☐ częściowo zasadny

121 ☒ niezasadny

122 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

123 Odnośnie zarzutów apelacyjnych obrońcy A. K. :

124 - wszystkie podniesione zarzuty były niezasadne.

125 Odnosząc się zwięźle do zarzutów, wskazać należy kolejno:

126 Ad. zarzut pkt 1 apelacji - obrońca kwestionując ocenę materiału dowodowego, której dokonał Sąd I instancji i zarzucając sądowi brak obiektywizmu w żadnym razie nie wskazał przekonującej argumentacji na potwierdzenie postawionego zarzutu. Sąd II instancji w całości podzielił stanowisko Sądu Okręgowego i argumentację odnoszącą się do twierdzeń oskarżonych w zakresie budowania grupy kapitałowej. Słusznie wskazał Sąd I instancji, że była to przyjęta linia obrony. Żaden z argumentów wskazanych w uzasadnieniu apelacji nie jest przekonujący. Zauważyć bowiem należy, iż Sąd I instancji zobowiązany był zbadać zachowanie oskarżonych w zakresie zarzuconych im czynów, tj. działania na szkodę podmiotu wskazanego w akcie oskarżenia. Z obowiązku tego Sąd I instancji wywiązał się, czemu dał wyraz w profesjonalnie sporządzonym uzasadnieniu. Stanowisko obrońcy w zakresie odmiennej oceny zachowań oskarżonych, w tym reprezentowanego przez niego A. K. nie znalazło aprobaty Sądu Apelacyjnego.

127 Ad. zarzuty z punktów 2, 5, 6, apelacji- dotyczyły obrazy tych samych przepisów procesowych, stąd zasadnym będzie wykonując przy tym dyrektywę zwięzłości- odnieść się do nich łącznie. Odnośnie zatem obrazy art. 424 § 1 k.p.k., przede wszystkim wskazać należy na normę zawartą w art. 455 a k.p.k. – zgodnie, z którą - nie spełnienie wymogów pisemnych motywów wyroku nie może stanowić przyczyny uchylenia orzeczenia. Analiza zarówno uzasadnienia Sądu I instancji, jak też całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do uchybienia art. 410 k.p.k. Sąd Okręgowy nie pominął /wbrew twierdzeniom obrońcy/ zeznań wymienionych przez skarżącego świadków. Fakt, że Sąd I instancji nie nadał zeznaniom tym takiego znaczenia, jakie przypisuje im obrońca nie świadczy o naruszeniu przez Sąd Okręgowy normy z art. 410 k.p.k. Sąd Okręgowy – wbrew twierdzeniom obrońcy nie tylko nie pominął zeznań świadków B. M., K. J. i A. G. /str. od 24 do 27 uzasadnienia Sądu I instancji/, ale dokonał ich oceny zestawiając z pozostałym, zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Reasumując wskazać należy, iż podniesione zarzuty w punktach 2,5 i 6 apelacji były bezzasadne.

128 Ad. zarzuty z punktów 3,4 i 7 apelacji- dotyczą błędów w ustaleniach faktycznych, których miał dopuścić się Sąd I instancji. Także odnośnie tych zarzutów, zdaniem Sądu Apelacyjnego brak było podstaw do uznania ich za zasadne. Kwestionując ocenę Sądu Okręgowego odnośnie A. G. jako inwestora giełdowego, obrońca w przeprowadzonym wywodzie /str. 7-8 apelacji/ przedstawił subiektywną ocenę tego świadka w zakresie jego możliwości przyczynienia się do realizacji strategii aktywnego inwestowania. Wywód obrońcy nie jest przekonujący i w żadnym razie nie był w stanie podważyć stanowiska Sądu Okręgowego. Co jednak najważniejsze argumentacja obrońcy nie zawierała takich elementów, które mogłyby doprowadzić do zmiany orzeczenia Sądu Okręgowego w stosunku do reprezentowanego przez niego oskarżonego. Uchybienie wskazane przez obrońcę w punkcie 4 apelacji nie tylko nie miało miejsca, ale okoliczność w nim wskazana nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Przede wszystkim wskazać należy, iż zarzut ten odnosi się raczej do czynu zarzuconego oskarżonemu K. w punkcie II aktu oskarżenia. Najwyraźniej umknęło obrońcy, że Sąd I instancji zmodyfikował czyn zarzucony oskarżonemu i wyeliminował z kwalifikacji art. 18§3 k.k. w zw. z art. 286§1 k.k. Wprost zatem wskazać należy, iż wbrew twierdzeniom obrońcy – Sąd Okręgowy nie przypisał A. K. pomocnictwa do popełnienia oszustwa na szkodę (...) Bank (...) z siedzibą w W.. Z powodów jak wyżej za niezasadny uznać należy także zarzut sformułowany w punkcie 7 apelacji. Treść tego zarzutu wskazuje na okoliczność, która podniesiona została powyżej i odnosiła się do zarzutu wskazanego w punkcie 4 apelacji. Także tym razem podnieść należy, iż wbrew twierdzeniom obrońcy- Sąd Okręgowy nie poczynił ustaleń, że A. K. poręczając kredyt miał pełną świadomość tego, że cel wskazany w umowie kredytowej nie zostanie zrealizowany /treść zarzutu 7 apelacji/. To właśnie profesjonalizm Sądu Okręgowego sprawił, że oskarżonemu przypisane zostało prawidłowe przestępstwo, tj. takie, którego popełnienie przez A. K. wynikało z treści zgromadzonego materiału dowodowego. Postawiony został zatem przez obrońcę zarzut zupełnie bezprzedmiotowy.

129 Ad. zarzuty z punktów 9 i 11 apelacji – dotyczą naruszenia przepisów prawa materialnego, do którego miało dojść w ocenie obrońcy. Zdaniem Sądu Apelacyjnego zarzuty te były bezpodstawne. Obrońca w żadnym razie nie wykazał aby w stosunku do A. K. zastosować należało instytucje z art. 28§1 k.k. Zgodzić należy się ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, że „W rozumieniu art. 28 § 1 k.k. błąd co do okoliczności stanowiącej znamię popełnionego przez sprawcę czynu zabronionego, wynikający z niezgodności między rzeczywistością a jej odbiciem w jego świadomości, nie jest uwarunkowany wyłącznie zaistnieniem obiektywnie wywołujących go czynników zewnętrznych i może być również następstwem czynnika subiektywnego tj. powstałych w umyśle sprawcy, z powodu ulegania silnym emocjom, zakłóceń procesu poznania rzeczywistości.” /postanowienie z dnia 19.02.2003r. VKK 153/02/. Rzecz jednak w tym, że obrońca nie wykazał aby w przedmiotowej sprawie zaistniały czynniki zarówno obiektywne, jak też subiektywne, które nakazywałyby zastosowanie wobec oskarżonego przez niego reprezentowanego instytucji z art. 28§1 k.k.

130 Nie doszło także do uchybienia, które wskazane zostało w punkcie 11 apelacji. Sugestia obrońcy zawarta w zarzucie wskazanym powyżej a odnosząca się do uchybienia art. 4 k.k. przez Sąd Okręgowy nie znajduje żadnego uzasadnienia. Teza ta nie znalazła także logicznego rozwinięcia w uzasadnieniu apelacji. Za takie bowiem nie sposób uznać rozważań obrońcy ze strony 19. Wskazując na treść art. 345 k.s.h. i dokonując jego dość pobieżnej interpretacji obrońca nie sprecyzował zasadniczo i nie podał logicznej argumentacji, która odnosiłaby się do uchybienia art. 4 k.k. przez Sąd I instancji. W tych okolicznościach nie sposób uznać, aby Sąd Okręgowy dopuścił się obrazy normy z art. 4 k.k. Co więcej nie sposób nie zauważyć, że przepis art. 4 k.k. zawiera paragrafy, a regulacje w nich zawarte odnoszą się do różnych stanów faktycznych i prawnych. Dla przykładu instytucja z paragrafu 1 odnosi się do wyboru ustawy podczas wyrokowania w sprawie, a zatem odnosi się do spraw, w których nie zapadł jeszcze prawomocny wyrok. Instytucje uregulowane w kolejnych paragrafach dotyczą natomiast orzeczeń prawomocnych. Reasumując zatem stwierdzić należy, iż profesjonalny pełnomocnik oskarżonego, czyli jego obrońca powinien precyzyjnie wskazać treść normy prawnej /zarówno artykuł, jak też paragraf/ naruszenie którego zarzuca Sądowi I instancji.

131 Zarzut wskazany w punkcie 10 apelacji- co do zasady chybiony, jak też okoliczność w nim podnoszona nie pozostawała w bezpośrednim związku z rozstrzygnięciem jakie zapadło w przedmiotowej sprawie. Podnieść należy, iż Sąd Okręgowy wskazując ustalenia faktyczne – nie ograniczył się do niezbędnego minimum i przedstawił szereg okoliczności, które miały miejsce przed popełnieniem przez oskarżonego przypisanych mu czynów. O ile dla pełniejszego zrozumienia szeregu okoliczności tak sporządzone uzasadnienie przedstawiało wartość, o tyle dla rozstrzygnięcia sprawy nie wszystkie one miały pierwszorzędne znaczenie. Okoliczność wskazana przez obrońcę w punkcie 10 apelacji i przez niego kwestionowana do takich właśnie należała. Odnosząc się jednak do zarzutu obrońcy - zdaniem Sądu Apelacyjnego, Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń także w tym zakresie, tj. kwestionowanym przez obrońcę w punkcie 10 apelacji. Taka konstatacja nasuwa się po lekturze uzasadnienia Sądu Okręgowego w szczególności w zestawieniu z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Także w tym przypadku zarzut apelacyjny nie był zasadny.

132 Zarzut sformułowany w punkcie 8 apelacji- niezasadny. Wystarczy jedynie wskazać, że uchylenie się od skutków oświadczenia woli przez (...) S.A. i okoliczności ze sprawy o sygn.. akt IXGC 447/03 nie miały istotnego znaczenia dla odpowiedzialności karnej A. K..

133 Zarzut wskazany w punkcie 12 apelacji- podobnie, jak wszystkie wskazane powyżej- niezasadny. Wbrew twierdzeniom obrońcy, Sąd I instancji w sposób nie budzący żadnych wątpliwości dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, w tym także w zakresie zakwestionowanym przez obrońcę w punkcie 12 apelacji. Otóż Sąd Okręgowy profesjonalnie z daleko idącą wnikliwością nie tylko ustalił szkodę, którą oskarżony zachowaniem swoim wyrządził w majątku pokrzywdzonej spółki, ale także wskazał dokładnie jej wysokość. Z ustaleń tych wynika, wbrew twierdzeniom obrońcy, że szkoda majątkowa miała charakter definitywny. „Ostateczny rozrachunek”- czyli czynności podejmowane przez pokrzywdzoną spółkę, które stanowiły o końcowym rozrachunku miały miejsce już w późniejszym okresie, tj. po zatrzymaniu A. K., na co słusznie zwrócił także uwagę Sąd I instancji.

134 Zarzut sformułowany przez obrońcę w punkcie 13 apelacji jest nie tylko niezasadny, ale także nielogiczny. Przede wszystkim z uwagi na treść postawionego zarzutu wskazać należy, iż procedura karna nie przewiduje instytucji -nieważności postępowania. Przywołując uregulowania Konstytucji RP oraz instytucje z procedury karnej obrońca poddał w wątpliwość, a w zasadzie zakwestionował bezstronność Sądu orzekającego w przedmiotowej sprawie. Zasadniczo zarzuty skierowane były wręcz personalnie do sędziego /skład jednoosobowy/, który pełnił obowiązki Przewodniczącego. Na niespełna czterech stronach /str. od 21 do 24 apelacji/ obrońca poddał głębokiej krytyce sposób prowadzenia rozprawy przez Przewodniczącą ze wskazaniem na naruszenie prawa do obrony oskarżonego. W szczególności obrońca zarzucił brak bezstronności po stronie Przewodniczącej. Analiza zarówno protokołów rozpraw, jak też treść zapadłego orzeczenia w żadnym razie nie potwierdza zarzutów obrońcy. Zauważyć należy, iż obowiązkiem przewodniczącego składu orzekającego jest zapewnienie porządku na sali rozpraw i czuwanie nad przebiegiem rozprawy. Analiza akt, w szczególności protokołów rozpraw nie wskazuje na okoliczności podnoszone przez obrońcę, tj. aby Przewodnicząca składu /jednoosobowego/ przekroczyła fundamentalną zasadę wymiaru sprawiedliwości, jaką jest bezstronność. Stąd też zarzut ten uznać należy za bezzasadny. Nie sposób jednak na koniec nie wytknąć wręcz obrońcy uchybienia, którego sam się dopuścił /str. 24 apelacji/. Otóż jeszcze raz wskazać należy, że procedura karna nie zna instytucji nieważności postępowania, na którą powołuje się skarżący. Nadto przywołana przez obrońcę norma prawna – art. 379§1 pkt 5 k.p.k. – w kodeksie postępowania karnego nie istnieje. Norma art. 379§1 pkt 5 mówiąca o nieważności postępowania zawarta jest w kodeksie postępowania cywilnego. Truizmem zatem będzie wskazanie, iż w procesie karnym sąd stosuje przepisy z kodeksu postępowania karnego, a nie kodeksu postępowania cywilnego.

135 Odnośnie zarzutów apelacyjnych obrońcy D. Z. :

136 - wszystkie podniesione zarzuty były niezasadne.

137 Ad. do zarzutu 1 apelacji.- przede wszystkim zauważyć należy, iż zarzut ten jest wewnętrznie sprzeczny. Z jednej strony obrońca zarzuca Sądowi I instancji obrazę art. 7 k.p.k. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę zeznań wskazanych w tym zarzucie świadków, z drugiej zaś podnosi zarzut obrazy art. 410 k.p.k. poprzez nie wzięcie pod uwagę zeznań tych samych świadków przez Sąd I instancji. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu – Sąd Apelacyjny stwierdza, iż nie doszło do wskazanych przez obrońcę uchybień. Całość materiału dowodowego oceniona została przez Sąd I instancji w sposób wnikliwy, zgodny z zasadami logicznego rozumowania z daleko idącym profesjonalizmem. Stąd pozostaje ona pod ochroną instytucji z art. 7 k.p.k. Nie sposób także uznać aby doszło do obrazy art. 410 k.p.k., gdyż zeznania wskazanych w zarzucie świadków zostały ocenione przez Sąd I instancji co wynika wprost ze sporządzonego w sprawie uzasadnienia. Kwestia ta oceniona została także powyżej wobec faktu, że zarzut ten podnoszony był także przez obrońcę oskarżonego K..

138 Ad. do zarzutu 2apelacji – żaden ze wskazanych w tym rozbudowanym punkcie zarzutów nie jest zasadny. Zauważyć należy, iż obrońca w oparciu o zarzut nieprawidłowej oceny dowodów sformułował zarzuty błędu ustaleń faktycznych. Gdyby zarzut odnoszący się do nieprawidłowej oceny dowodów był słuszny – za słuszne także uznać należałoby wywiedzione w oparciu o tę tezę zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych. Jeszcze raz zatem wskazać należy, że także obrońca oskarżonego Z. nie wykazał aby ocena materiału dowodowego, której dokonał Sąd I instancji była nieprawidłowa. Wręcz przeciwnie, ocena ta jest prawidłowa i dalece profesjonalna.

139 Ad. do zarzutu 3 apelacji - podobnie jak powyżej wskazane zarzuty- także niezasadny. Tutaj nie sposób nie wskazać, ze autor apelacji ponownie popada w sprzeczność. Tym razem wskazać należy, iż zarzut sformułowany w punkcie 3 apelacji pozostaje w sprzeczności z zarzutem sformułowanym w punkcie 1 i 2. Obrońca w punkcie 3 apelacji zarzuca obrazę przepisów prawa materialnego poprzez zastosowanie wobec oskarżonego Z. przepisu z art. 296§1,2,3 k.k. w sytuacji, kiedy zdaniem skarżącego oskarżony zachowaniem swoim nie wyczerpał znamion tego przestępstwa. Przypomnieć zatem należy, iż prawidłowo postawiony zarzut obrazy prawa materialnego, który kwestionuje kwalifikację prawną zastosowaną wobec oskarżonego co do zasady wyklucza kwestionowanie ustaleń faktycznych w tym zakresie. Obrońca kwestionując zarówno ustalenia faktyczne, jak też kwalifikację prawną czynów przypisanych oskarżonemu Z. nie wykazał aby faktycznie doszło do obrazy prawa materialnego. W tych okolicznościach także ten zarzut uznać należało za niezasadny.

140 Odnośnie zarzutu apelacyjnego prokuratora :

141 Podobnie, jak zarzuty obrońców, także zarzut prokuratora uznać należało za niezasadny. Rażąca niewspółmierność kary orzeczonej wobec A. Z. przez Sąd I instancji wyrażała się według prokuratora w tym, że Sąd Okręgowy odstąpił od wymierzenia wobec oskarżonej grzywny w oparciu o art. 33§2 k.k.

142 Odnosząc się do powyższego zarzutu przede wszystkim zauważyć należy, iż instytucja z art. 33§2 k.k. nie ma charakteru obligatoryjnego a jedynie fakultatywny. Stąd też określenie o odstąpieniu przez Sąd I instancji od wymierzenia oskarżonej grzywny nie jest prawidłowe. Za właściwe uznać należy stwierdzenie, że Sąd I instancji nie zastosował wobec oskarżonej grzywny z art. 33§2 k.k. Istotnie w przedmiotowej sprawie właśnie taka sytuacja miała miejsca. Analiza uzasadnienia Sądu I instancji nie budzi żadnych wątpliwości, że orzeczona wobec A. Z. kara profesjonalnie uwzględnia dyrektywy, o których mowa w art. 53 k.k. W żadnym razie nie charakteryzuje się rażącą niewspółmiernością. W tych okolicznościach uznać należało, iż zarzut prokuratora, podobnie jak pozostałych skarżących nie był zasadny.

143 Wnioski

144 Wnioski obrońców oskarżonych i prokuratora.

145 ☐ zasadny

146 ☐częściowo zasadny

147 ☒ niezasadny

148 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

149 Wobec faktu, że zarzuty apelacyjne obrońców, jak też prokuratora uznane zostały za niezasadne- także wnioski uznać należało za niezasadne.

150 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

151 1.

152 Nie wystąpiły.

153 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

154 Nie dotyczy.

155 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

156 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

157 1.

158 Przedmiot utrzymania w mocy

159 Wyrok w zaskarżonej części.

160 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

161 - rozstrzygnięcia Sądu w tym zakresie były prawidłowe, zarzuty niezasadne.

162 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

163 1.

164 Przedmiot i zakres zmiany

165 Zwięźle o powodach zmiany

166 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

167 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

168 1.1.

169 Nie dotyczy

170 ☐ art. 439 k.p.k.

171 Zwięźle o powodach uchylenia

172 Nie dotyczy

173 2.1.

174 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

175 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

176 Zwięźle o powodach uchylenia

177 Nie dotyczy

178 3.1.

179 Konieczność umorzenia postępowania

180 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

181 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

182 Nie dotyczy

183 4.1.

184 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

185 Zwięźle o powodach uchylenia

186 Nie dotyczy

187 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

188 Nie dotyczy

189 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

190 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

191 Przytoczyć okoliczności

192 II

193 Zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw. S. D. Kancelaria Adwokacka w W. kwotę 738,00 (siedemset trzydzieści osiem ⁰⁰/100) zł w tym VAT z tytułu zwrotu kosztów obrony z urzędu w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie

194 6. Koszty Procesu

195 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

196 Przytoczyć okoliczności

III

197 zasądzono od oskarżonych D. Z. i A. K. na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w tym po 2800 (dwa tysiące osiemset ) złotych tytułem opłaty.

198 IV

199 zwolniono oskarżoną A. Z. od ponoszenia kosztów sądowych za instancję odwoławczą obciążając wydatkami Skarb Państwa.

200 7. PODPIS

201 Ewa Jethon

202 Ewa Leszczyńska- Furtak Dorota Radlińska

203 1.3 Granice zaskarżenia

204 Wpisać kolejny numer załącznika 1

205 Podmiot wnoszący apelację

206 Obrońca oskarżonego A. K.

207 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

208 Wyrok Sądu Okręgowego Warszawa- Praga w Warszawie z dnia 17 czerwca 2019 r., sygn. akt V K 143/17

209 1.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia

210 ☒na korzyść

211 ☐na niekorzyść

212 ☒ w całości

213 ☐w części

214 ☐

215 co do winy

216 ☐

217 co do kary

218 ☐

219 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

220 1.3.2 Podniesione zarzuty

221 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

222 ☒

223 art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

224 ☐

225 art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

226 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

227 ☒

228 art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

229 ☒

230 art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

231 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

232 ☒

233 art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

234 ☐

235 art. 439 k.p.k.

236 ☐

237 brak zarzutów

238 1.4. Wnioski

239 ☒

240 uchylenie

241 ☒

242 zmiana

243 1.3 Granice zaskarżenia

244 Wpisać kolejny numer załącznika 2

245 Podmiot wnoszący apelację

246 Obrońca oskarżonego D. Z.

247 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

248 Wyrok Sądu Okręgowego Warszawa- Praga w Warszawie z dnia 17 czerwca 2019 r., sygn. akt V K 143/17

249 1.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia

250 ☒na korzyść

251 ☐na niekorzyść

252 ☒ w całości

253 ☐w części

254 ☐

255 co do winy

256 ☐

257 co do kary

258 ☐

259 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

260 1.3.2 Podniesione zarzuty

261 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

262 ☒

263 art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

264 ☐

265 art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

266 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

267 ☒

268 art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

269 ☒

270 art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

271 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

272 ☐

273 art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

274 ☐

275 art. 439 k.p.k.

276 ☐

277 brak zarzutów

278 1.4. Wnioski

279 ☒

280 uchylenie

281 ☒

282 zmiana

283 1.3 Granice zaskarżenia

284 Wpisać kolejny numer załącznika 3

285 Podmiot wnoszący apelację

286 prokurator

287 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

288 Wyrok Sądu Okręgowego Warszawa- Praga w Warszawie z dnia 17 czerwca 2019 r., sygn. akt V K 143/17

289 1.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia

290 ☐ na korzyść

291 ☒na niekorzyść

292 ☐ w całości

293 ☒w części

294 ☐

295 co do winy

296 ☒

297 co do kary

298 ☐

299 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

300 1.3.2 Podniesione zarzuty

301 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

302 ☐

303 art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

304 ☐

305 art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

306 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

307 ☐

308 art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

309 ☐

310 art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

311 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

312 ☒

313 art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

314 ☐

315 art. 439 k.p.k.

316 ☐

317 brak zarzutów

318 1.4. Wnioski

319 ☐

320 uchylenie

321 ☒

322 zmiana