Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2022 r., II AKa 257/20

wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2022 r., II AKa 257/20

Tekst

1 Sygn. akt II AKa 257/20

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 5 kwietnia 2022 r.

3 Sąd Apelacyjny w Warszawie w II Wydziale Karnym w składzie:

4 Przewodniczący: Sędzia SA – Jerzy Leder (spr.)

5 Sędziowie: SA – Zbigniew Kapiński

6 SA – Izabela Szumniak

7 Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Reingruber

8 przy udziale prokuratora Piotra Woźniaka

9 po rozpoznaniu w dniach 27.09.2021 r. i 05.04.2022 r.

10 sprawy oskarżonych:

11 1. P. M., ur. (...) w W., syna W. i J. z domu L.,

12 oskarżonego z art. 55 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zb. z art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (w brzmieniu sprzed dn. 9.12.2011 r.) w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.; z art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (w brzmieniu sprzed dn. 9.12.2011 r.) w zw. z art. 65 § 1 k.k. (x4); z art. 280 § 1 k.k.; z art. 252 k.k. w zb. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zb. z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.; z art. 288 § 1 k.k.; z art. 263 § 2 k.k. oraz z art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (w brzmieniu sprzed d. 9.12.2011 r.);

13 1. K. W., ur. (...) w W., syna J. i T. z d. W.,

14 oskarżonego z art. 59 ust. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k.; z art. 56 ust. 3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 53 ust. 2 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii;

15 2. S. W., ur. (...) w W., syna K. i M. z d. H.,

16 oskarżonego z art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k.; z art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k.; z art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. oraz z art. 62 ust. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k.

17 na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonego P. M.

18 od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie

19 z dnia 3 czerwca 2020 r., sygn. V K 30/18

20 I. uchyla zaskarżony wyrok w stosunku do:

21 -

22 oskarżonych K. W. oraz S. W. w całości;

23 -

24 oskarżonego P. M. w zakresie czynów opisanych w pkt. od I do IV wyroku i od VI do X wyroku (odpowiednio pkt. I – IV i VI – X aktu oskarżenia)

25 i sprawę w tym zakresie przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu Warszawa-Praga w Warszawie;

26 II. w pozostałym zaskarżonym zakresie wyrok utrzymuje w mocy;

27 III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz: adw. R. B. i adw. M. L. – Kancelarie Adwokackie w W. po 600 zł plus 23 % podatku VAT za obronę z urzędu: oskarżonych P. M. i S. W. w postępowaniu przed Sądem Apelacyjny w Warszawie;

28 IV. zwalnia P. M. od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa.

Uzasadnienie

UZASADNIENIE

29 Formularz UK 2

30 Sygnatura akt

31 II AKa 257/20

32 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

33 2

34 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

35 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

36 Wyrok Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 3 czerwca 2020 r.,

37 sygn. V K 30/18

38 1.2. Podmiot wnoszący apelację

39 ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

40 ☐ oskarżyciel posiłkowy

41 ☐ oskarżyciel prywatny

42 ☒ obrońca oskarżonego (P. M.)

43 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

44 ☐ inny

45 1.3. Granice zaskarżenia

46 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

47 ☒ na korzyść

48 ☒ na niekorzyść

49 ☒ w całości wobec oskarżonych K. W. i S. W.

50 ☒ w części

51 ☒

52 co do winy (wobec P. M. w zakresie czynów opisanych w pkt. I-IV oraz VI-X a/o – prokurator; w zakresie czynu opisanego w pkt. V a/o - obrońca)

53 ☒

54 co do kary (obrońca P. M.)

55 ☐

56 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

57 1.3.2. Podniesione zarzuty

58 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

59 ☐

60 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

61 ☐

62 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

63 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

64 ☒

65 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

66 ☒

67 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

68 ☒

69 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

70 ☐

71 art. 439 k.p.k.

72 ☐

73 brak zarzutów

74 1.4. Wnioski

75 ☒

76 Uchylenie – uchylenie wyroku w zakresie czynów zarzuconych oskarżonym P. M. opisanych jako I-IV oraz VI-X a/o; K. W. opisanych jako XI-XIII a/o; S. W. opisanych jako XIV-XVII a/o

77 ☒

78 Zmiana - apelacja obrońcy oskarżonego P. M. – uniewinnienie od zarzucanego mu czynu ewentualnie zmiana poprzez zmianę opisu czynu oraz wymierzenie kary w granicy dolnego ustawowego zagrożenia lub nadzwyczajnym złagodzeniem

79 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

80 2.1. Ustalenie faktów

81 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

82 Lp.

83 Oskarżony

84 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

85 Dowód

86 Numer karty

87 ----------------------------------------------------

88 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

89 Lp.

90 Oskarżony

91 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

92 Dowód

93 Numer karty

94 ----------------------------------------------

95 2.2. Ocena dowodów

96 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

97 Lp. faktu z pkt 2.1.1

98 Dowód

99 Zwięźle o powodach uznania dowodu

100 Załączniki do apelacji oraz odpisy wyroków.

101 Dokumenty wiarygodne, brak podstaw do kwestionowania ich wartości.

102 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

103 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

104 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

105 Dowód

106 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

107 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

108 Lp.

109 Zarzut

110 Apelacja prokuratora:

111 Obraza przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 2 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.k., art. 9 k.p.k., art. 167 k.p.k. oraz art. 366 § 1 k.k.

112 Odnośnie apelacji prokuratora ze względu na zakres zaskarżenia jako najdalej idącej.

113 Trafny jest zarzut prokuratora zawarty w pkt. I skarżący wyrok co do oskarżonych:

114 - P. -M. w zakresie dotyczącym orzeczenia o winie w odniesieniu do czynów opisanych jako I - IV oraz VI - X aktu oskarżenia,

115 - K. W. w zakresie dotyczącym orzeczenia o winie w odniesieniu do czynów opisanych jako XI – XIII aktu oskarżenia,

116 - S. W. w zakresie dotyczącym orzeczenia o winie w zakresie do czynów opisanych jako XIV – XVII aktu oskarżenia.

117 Zasadny jest zarzut obrazy przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 2 § 1 pkt 1 i § 2, art. 9, 167 i 366 § 1 k.p.k. we wzajemnym powiązaniu, polegającą na nieprzeprowadzeniu z urzędu dowodów z zeznań świadka:

118 - J. K. w oparciu o zeznania złożone przed Sądem Rejonowym dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie w sprawie sygn. akt IV K 203/19 w dniu 7 stycznia 2020 r. w toku postępowania przeciwko T. G. oskarżonemu o czyny tożsame z zarzucanymi w przedmiotowej sprawie P. M., jako IV – V aktu oskarżenia;

119 - odstąpieniu od czynności przesłuchania matki pokrzywdzonego czynem opisanym jako IV aktu oskarżenia B. S., J. S. - która była świadkiem przestępstwa;

120 - zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie z dnia 14 stycznia 2020 r. wydanego w stosunku do J. K., skazującego go za dokonanie przestępstw tożsamych z zarzucanymi oskarżonemu P. M. w niniejszej sprawie, a tym samym zaniechaniu przez przewodniczącego składu orzekającego obowiązku baczenia, by zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy, co skutkowało przedwczesnym uznaniem przez sąd, że dowód z zeznań świadka J. K., który na rozprawie w dniu 22 maja 2018 r. odmówił złożenia zeznań korzystając z uprawnienia zawartego w art. 182 § 3 k.p.k., nie jest wystarczający do uznania winy oskarżonych w zakresie czynów zarzucanych im jako I – IV oraz VI – XVII aktu oskarżenia, albowiem sąd nie miał możliwości weryfikowania zeznań świadka poprzez jego bezpośrednie przesłuchanie na rozprawie, gdy w rzeczywistości przeprowadzenie dowodu z zeznań tego świadka złożonych przed Sądem Rejonowym dla Warszawy – Pragi – Północ w Warszawie w sprawie sygn. akt IV K 203/19 w dniu 7 stycznia 2020 r. w toku postępowania przeciwko T. G. oraz zeznań matki B. S., pokrzywdzonego czynem IV aktu oskarżenia miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w zakresie czynu zarzucanego P. M., a zaniechanie przeprowadzenia dowodu z prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie V Wydział Karny z dnia 14 stycznia 2020 r. wydanego wobec J. K., skazującego go za dokonanie przestępstw tożsamych z zarzucanymi oskarżonemu P. M. w niniejszej sprawie, uniemożliwiło ponowne przesłuchanie J. K. – w tym wypadku bez prawa do odmowy zeznań w sprawie i tym samym uzupełnienie materiału dowodowego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia w sprawie.

121 Kilka nieprawidłowości, które wystąpiły w procedowaniu przez sąd pierwszej instancji, związane przede wszystkim w zaniechaniu przeprowadzenia także z urzędu dowodów z zeznań świadków i dokumentów w postaci protokołów przesłuchań świadków zeznających w innych postępowaniach sądowych, lecz o tożsame czyny, jak zarzucił oskarżyciel publiczny P. M., wreszcie zaniechanie przeprowadzenia dowodu z dokumentu w postaci wyroków sądowych w sprawach IV K 203/18 i V K 129/18 właściwych sądów wskazanych wyżej, doprowadziło do powstania uchybień procesowych, których konwalidacja w postępowaniu apelacyjnym jest możliwa, lecz w konsekwencji, a to ze względu na rodzaj rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji, doprowadzi na wydania wyroku kasatoryjnego.

122 Jeśli sąd ten uznał, za czym przemawia uzasadnienie zaskarżonego wyroku, że tylko co do czynu opisanego w pkt V aktu oskarżenia, sąd meriti dysponował dowodami obciążającymi innymi niż tylko zeznania świadka J. K., to był uprawniony do wydania eksulpującego wszystkich oskarżonych od dokonania zarzucanych im czynów.

123 Stanowisko takie – jak trafnie podnosi w uzasadnieniu apelacji prokurator – uznać należy co najmniej za przedwczesne. Obowiązkiem sądu było bowiem – po myśli art. 167 k.p.k. przeprowadzić z urzędu dowody, by uniknąć powtórzeń, wskazanych w tenorze zarzutu oskarżyciela publicznego. Bierność prokuratora w tej kwestii prezentowana na rozprawach przed sądem pierwszej instancji, jakkolwiek niezrozumiała i mogąca wywołać dopuszczalną krytykę, to jednak prawnie dopuszczalną. Skoro świadek J. K. przed sądem pierwszej instancji skorzystał z prawa odmowy składania zeznań, a jedynie potwierdził odczytane depozycje złożone w toku śledztw, to obowiązkiem sądu meriti było – realizując obowiązek wynikający z art. 366 § 3 k.p.k. – podjęcie z urzędu działań zmierzających do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w tym zmierzających do uzupełnienia materiału dowodowego o taki, który pozwoliłby na rozwianie wątpliwości co do jakości dowodu z wyjaśnień J. K..

124 Po pierwsze, sąd dysponując wiedzą o toczącym się równolegle postępowaniu przed Sądem Rejonowym dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie IV Wydział Karny sprawie sygn.. akt IV K 203/19 przeciwko T. G. oskarżonemu o dokonanie wraz z J. K. i P. M. przestępstwa na szkodę B. S., zarzucanego w niniejszym postępowaniu P. M. jako IV aktu oskarżenia, zaniechał ustalenia, jaką postawę procesową w zakresie skorzystania z prawa do odmowy złożenia zeznań przyjął J. K., zwracając się do tegoż sądu o przekazanie do sprawy jedynie odpisów protokołów rozpraw, w trackie których zeznania składa M. O.. Tymczasem ustalenie procesowej postawy J. K. miało o tyle istotne znaczenie dla końcowego rozstrzygnięcia, że J. K. na rozprawie przed sądem rejonowym nie odmówił złożenia zeznań, także w zakresie przebiegu przestępstw dokonanych na szkodę B. S. i M. O.. Dopiero przeprowadzenie tego dowodu, pozwoliłoby sądowi meriti na pełną i swobodną ocenę wiarygodności depozycji składanych przez J. K. co do czynu zarzucanego P. M. w pkt IV aktu oskarżenia, eliminując zarzut obrazy art. 363 § 3 k.p.k. Zaniechanie zaś przeprowadzenia z urzędu tego dowodu stanowi – jak zasadnie podnosi prokurator – obrazę przepisów postępowania mogącą mieć wpływ na treść wyroku.

125 Po drugie, nieprzeprowadzenie dowodu z uzupełniającego przesłuchania J. K. na okoliczność zeznań złożonych przed sądem rejonowym w toku postępowania przeciwko T. G., był brak możliwości pozyskania przez sąd pierwszej instancji wiedzy o skazaniu J. K. za czyny dokonane we współdziałaniu w oskarżonymi w niniejszej sprawie prawomocnym wyrokiem z dnia 14 stycznia 2020 r. przez Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie w sprawie sygn. akt V K 129/180, a tym samym utracie przez J. K. prawa do odmowy składania zeznań i udzielenia odpowiedzi na pytania w oparciu o regulację art. 182 § 3 k.p.k. Utrata prawa do odmowy złożenia zeznań w świetle argumentacji uzasadnia zaskarżonego wyroku jest na tyle istotna, że zaniechanie jego ponownego przesłuchania może mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia końcowego.

126 Po trzecie, oczywistym zaniechaniem było odstąpienie od przesłuchania matki pokrzywdzonego B. S. co do przebiegu czynu z pkt IV aktu oskarżenia. Skoro J. S. w czasie zdarzenia była obecna w domu i to w sąsiednim pomieszczeniu, w którym miało miejsce zdarzenie, to rezygnacja z przeprowadzenia tego dowodu jest uchybieniem mogącym mieć wpływ na treść końcowego rozstrzygnięcia.

127 Zeznania J. K. mogą mieć wpływ na końcowe rozstrzygnięcie co do wszystkich oskarżonych w zakresie wszystkich zarzucanych im czynów, oprócz opisanego w pkt. V aktu oskarżenia. Stąd też orzeczenie kasatoryjne musiało obejmować rozstrzygnięcie szczegółowo opisane w tenorze wyroku.

128 Nie ulega wątpliwości, że wykładnia językowa przepisu art. 437 § 2 zd. 2 k.p.k. prowadzi do jednoznacznego wniosku, że obecnie uchylenie przez sąd odwoławczy orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439 § 1 k.p.k., (których in concreto Sąd Apelacyjny nie stwierdził) lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo w całości pierwszoinstancyjnego przewodu sądowego i art. 454 k.p.k. Co więcej, nowelizująca Kodeks postępowania karnego ustawa z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy — Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2013, poz. 1247) wprowadziła istotną zmianę w art. 437 § 2 k.p.k. właśnie przez wymienienie tych podstaw uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Dotychczas (tj. do 1 lipca 2015 r., kiedy to wspomniana nowelizacja weszła w życie) przepis ten dawał sądowi odwoławczemu szerokie uprawnienia kasatoryjne. Obecnie art. 437 § 2 k.p.k. nakłada na sąd odwoławczy wręcz obowiązek merytorycznego orzekania poza przypadkami w nim wskazanymi. Wprowadzenie w tej regulacji katalogu przyczyn uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania zwiększa apelacyjność postępowania odwoławczego oraz modyfikuje funkcje sądu odwoławczego z dominującej dotychczas kontrolnej w kierunku kontrolno-merytorycznej. A contrario z art. 437 § 2 zd. 2 k.p.k. wynika obowiązek reformatoryjnego orzekania przez sąd odwoławczy, co w połączeniu z uprawnieniami do szerokiego przeprowadzenia postępowania dowodowego powoduje, że ciężar merytorycznego rozpoznania sprawy spada na sąd drugiej instancji (por. D. Świecki Komentarz do art. 437 k.p.k. — System Informacji Prawnej Lex). W rozpatrywanym przypadku zaistniały — poza potrzebą przeprowadzenia na nowo oceny zebranych w sprawie dowodów — także okoliczności wskazane w art. 454 § 1 k.p.k. akapit pierwszy, które uprawniają sąd apelacyjny stosownie do brzmienia art. 437 § 2 k.p.k. do uchylenia zaskarżonego wyroku sądu pierwszej instancji oraz przekazania sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania w zakresie szczegółowo przedstawionym w pkt. I wyroku.

129 Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonego P. M. co do czynu opisanego w pkt V wyroku (pkt V aktu oskarżenia).

130 Z uwagi na charakter orzeczenia sądu ad guem, wynikający z zasadniczo trafnego procedowania a następnie bezbłędnego, bo spełniającego wszystkie wymogi art. 424 § 1 k.p.k., uzasadnienia sądu ad guo, rozważania sądu apelacyjnego mogą ograniczyć się do kilku kwestii o charakterze podstawowym, odnoszących się do istoty zarzutów skargi apelacyjnej.

131 W orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie poruszano problematykę wymogów, jakie w świetle art. 457 § 3 k.p.k. musi spełniać uzasadnienie sądu odwoławczego oraz skutków, jakie wywołuje nieprawidłowe sporządzenie tego dokumentu (zob. np. wyrok z dnia 8 marca 2007r., V KK 167/06, LEX nr 260705). W szczególności wskazywano, że w zakresie szczegółowości uzasadnienia sądu ad guem obowiązek ten jest zależny, z jednej strony, od zawartości uzasadnienia sądu ad guo, z drugiej zaś, od wartości argumentacji skargi apelacyjnej. Dopuszczalne jest w praktyce (a w niektórych przypadkach wręcz pożądane) postępowanie sądu ad guem, polegające na odwoływaniu się w motywach orzeczenia do stanowiska zawartego w uzasadnieniu wyroku sądu ad guo (zwłaszcza wówczas, gdy zarzuty apelacji i uzasadniające je wywody stanowią dowolną polemikę ze stanowiskiem sądu meriti); nie oznacza to jednak całkowitej rezygnacji z przytoczenia jakichkolwiek konkretnych argumentów, w tym choćby mających odniesienie do wywodów sądu pierwszej instancji. By jednak pozostać w zgodzie z treścią przepisu art. 457 § 3 k.p.k. określającego wymogi uzasadnienia sądu odwoławczego, a więc podania, czym kierował się sąd wydając wyrok oraz dlaczego zarzuty i wnioski apelacji sąd uznał za zasadne albo niezasadne, koniecznym jest szczegółowe odniesienie się do nich.

132 Przechodząc do rozważań szczegółowych związanych z apelacją obrońcy oskarżonego, w istocie chodzi autorowi skargi o dopuszczenie się przez sąd pierwszej instancji błędu w ustaleniach faktycznych przez przyjęcie, że P. M. nie jest sprawcą zarzucanego czynu, ewentualnie zaś o zmianę zaskarżonego wyroku w kierunku postulowanym we wniosku alternatywnym (s. 3 apelacji).

133 Argumenty zawarte w apelacji obrońcy uznać należy za nietrafne a apelację za niezasadną.

134 Na wstępie stwierdzić należy, że sąd okręgowy w zakresie czynu opisanego w pkt. V wyroku, w staranny i wnikliwy sposób przeprowadził postępowanie dowodowe w sprawie, a każdy z ujawnionych w toku przewodu sądowego dowodów poddany został wszechstronnej analizie. Ocena ta uwzględnia wzajemnie odniesienia poszczególnych dowodów, czy wręcz zmieniający się kształt dowodu w trakcie trwania postępowania, respektuje jednocześnie dyrektywy zawarte w art. 7 k.p.k., biorąc pod uwagę każdorazowo wskazania wiedzy, reguły logicznego rozumowania i zasady doświadczenia życiowego. Ocena dokonana przez Sąd I instancji, której szczegółowy wyraz znalazł się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (jako załącznik), uznana być zatem musi za ocenę swobodną, o której mowa w art. 7 k.p.k. i jako taka pozostaje pod ochroną tego przepisu. Kontrola apelacyjna nie wykazała, aby Sąd I instancji przekroczył granice swobodnej oceny dowodów w kierunku oceny dowolnej; nie stwierdzono też w rozumowaniu sądu okręgowego, przedstawionym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sposób odpowiadający wymogom określonym w art. 424 k.p.k. luk lub błędów o charakterze logicznym lub faktycznym, które mogłyby stanowić podstawę ewentualnych korekt wyroku.

135 Zarzut z pkt. I (ppkt. 1-3) apelacji obrońcy – obraza przepisów postępowania karnego, mająca wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 7, 410, 5 § 2 k.p.k.:

136 Po powyższych uwagach o charakterze ogólnym, pora przejść do rozważań szczegółowych związanych z koniecznością ustosunkowania się do zarzutów i wniosków apelacji. Nieporozumieniem jest zarzut obrazy art. 410 k.p.k., skoro jej autor nie zarzucił, by sąd pominął jakąkolwiek z okoliczności ujawnionych na rozprawie lub by uwzględnił przy wyrokowaniu jakąkolwiek okoliczność nie ujawnioną na rozprawie. Przepisu tego nie można wykładać w ten sposób, że ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę wyroku muszą być zawsze oparte na wszystkich przeprowadzonych dowodach. Sytuacja taka może bowiem zaistnieć tylko wtedy, gdy wszystkie dowody są niesprzeczne i nie pozwalają na dokonanie niezgodnych ze sobą ustaleń (np. gdy oskarżony przyzna się do popełnienia zarzucanego mu czynu i przyznanie to nie budzi wątpliwości, gdyż znajduje potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym).

137 Treść art. 410 k.p.k. należy łączyć z nakazem zawartym w art. 424 § 1 k.p.k., który obliguje sąd do wskazana, na jakich oparł się dowodach uznając określone fakty za udowodnione i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Wynika stąd jednoznacznie, że sąd ma obowiązek rozważyć i ocenić wszystkie przeprowadzone na rozprawie dowody, a jeżeli są one sprzeczne, to nie może oprzeć ustaleń na każdym z ujawnionych dowodów i na wszystkich wynikających z nich okoliczności, gdyż prowadziłoby to nieuchronnie do sprzeczności w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę wyroku.

138 Choć skarżący nie sformułował zarzutu obrazy art. 424 § 1 k.p.k. należy podkreślić, że sąd pierwszej instancji sporządził uzasadnienie wyroku (nazwane załącznik) odpowiadające wymogom określonym w art. 424 k.p.k. Uzasadnienie wyroku wskazuje bowiem na jakich dowodach sąd oparł swe ustalenia, a zatem dlaczego jedne dowody uznał za wiarygodne, a inne odrzucił, przy czym sąd orzekający z taka samą starannością i dokładnością ocenił zarówno te dowody, które odrzucił, jak i te, na których oparł swoje ustalenia. Nie pominął też sąd rozpoznający sprawę dowodów dotyczących istotnych w sprawie faktów i okoliczności i zajął wobec nich stosowne stanowisko. Wyjaśnił więc i ocenił w sposób pełny i wszechstronny wszystkie dowody, a takie postępowanie umożliwia odparcie zarzutu przekroczenia przez sąd granic swobodnej oceny dowodów i nie daje podstawy do postawienia słusznego zarzutu sprzeczności ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego. Uzasadnienie zawiera także wyjaśnienie podstawy prawnej zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia i wskazuje, dlaczego dany podgląd prawny sąd uznał za trafny i z jakich powodów, a dlaczego odrzucił inne, rysujące się możliwości zakwalifikowania danego czynu, względnie czynów, z innych przepisów kodeksu karnego. Całkowicie bezzasadny jest podniesiony w apelacjach zarzut obrazy art. 5 § 2 k.p.k., który należy wykładać w powiązaniu z art. 7 k.p.k. (nakazującym kształtować przekonanie sądu na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenionych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Relacja pomiędzy tymi dwiema zasadami stała się podstawą wielu orzeczeń zarówno sądów powszechnych, jak i Sądu Najwyższego (zob: chociażby postanowienie SN z dnia 17 września 2014 r., V KK 127/14, WWW.sn.pl: Przewidziany w art. 5 § 2 k.p.k. nakaz rozstrzygania na korzyść oskarżonego niedających się usunąć wątpliwości nie ma zastosowania do sytuacji, gdy wątpliwości te są rezultatem niedokładnego i niewyczerpującego postępowania dowodowego. W sytuacji, gdy sąd przeprowadzi to postępowanie w sposób pełny i kompletny i podda te tak zebrane dowody ocenie spełniającej rygory art. 7 k.p.k. (jak w rozpoznawanym judykacie), to zastosowanie zasady z art. 5 § 2 k.p.k. nastąpi dopiero wtedy, gdy tak przeprowadzona ocena dowodów potwierdzi wciąż istnienie niedających się – w oparciu o nią – usunąć wątpliwości. Dopiero wówczas sąd musi je wytłumaczyć na korzyść oskarżonego. W realiach rozpoznawanej sprawy, nie powstała jednak sytuacja, która skutkowałaby koniecznością sięgnięcia po ten przepis. To, że wątpliwość odnośnie ustalonego przez sąd czynu będącego przedmiotem osądu zgłasza któraś ze stron procesowych, nie może być podstawą konstruowania zarzutu obrazy art. 5 § 2 k.p.k. (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 14 maja 1999r., IV KKN 714/99, Prok. i Pr. 2000, nr 4, poz. 8 oraz z dnia 15 października 2000r., II KKN 332/00, z dnia 2 października 2002r., II KKN 311/01 – niepublikowane).

139 Nie można w realiach sprawy dopatrzyć się naruszenia przez sąd okręgowy zasady wskazanej w art. 7 k.p.k. Przypomnieć należy, że ustalenia faktyczne pozostają pod ochroną zasady swobodnej oceny dowodów, gdy zostały poczynione na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej, czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania, odzwierciedleniem którego powinno być uzasadnienie orzeczenia (Z. Świda – Łagiewska – Zasada swobodnej oceny dowodów w polskim prawie karnym, Wrocław 1983, s. 76 – 90). Taka sytuacja ma właśnie miejsce w rozpoznawanej sprawie. Sąd pierwszej instancji odniósł się w uzasadnieniu wyroku do wyjaśnień oskarżonego P. M. złożonych na różnych etapach postępowania, wskazując którym wyjaśnieniom odmówił waloru wiarygodności z podaniem argumentów uzasadniających zajęte stanowisko. Sąd orzekający wyczerpująco i rzeczowo omówił ten dowód, podobnie jak dowody z zeznań świadków: M. O., D. K., M. M. (3), K. K. (2) oraz wyjaśnienia J. K. i T. G., czyniąc to zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Ocenie tej nie można zasadnie postawić zarzutu dowolności.

140 Nie ma racji obrońca P. M., gdy twierdzi w pkt. 1 apelacji, że oskarżony nie uczestniczył w przebiegu całego zdarzenia, bo nie był obecny w czasie gdy miał być obezwładniony, ani nie był obecny w mieszkaniu na terenie dzielnicy W. P., gdzie T. G. żądał okupu, ani nie był obecny w hotelu (...) w W., gdy G. w obecności K. żądał od pokrzywdzonego pieniędzy; zatem działanie G. i K. stanowiło nieuzgodniony z M. eksces. Twierdzenie autora apelacji jest subiektywnym przedstawieniem zdarzenia, podzielonego na części wygodne dla tego oskarżonego, lecz oderwane od dowodów obciążających w postaci zeznań M. O., potwierdzonych w zasadniczej części wyjaśnieniami J. K. i T. G. oraz zeznaniami świadków D. K., M. M. (3) i K. K. (2). Z zasadniczo zgodnej i wzajemnie uzupełniającej relacji J. K. i T. G. prawidłowo odkodowanej przez sąd pierwszej instancji, bez wątpliwości wynika, że P. M. brał aktywny udział w czasie całego zdarzenia, gdy M. O. został wywieziony do lasu, tam zaś J. K. złapał go i rzucił na ziemię, zaś P. M. założył mu kajdanki i przypiął do drzewa, po czym sprawcy wlali do gardła pokrzywdzonego 0,7 litra wódki; gdy ten protestował, J. K. dwukrotnie go uderzył. Na sprawstwo P. M. wskazał nie tylko J. K., ale także pokrzywdzony M. O. bez cienia wątpliwości rozpoznał go na jednej z okazanej fotografii (k. 285 – 286, 289).

141 Nietrafne są zarzuty autora apelacji zawarte w pkt 2. Ze zgodnej relacji K. i G. wynika, że sprawcy zabrali pokrzywdzonemu samochód A. (...) wartości 30.000 zł, którym przyjechali do W. i który miał zostać zwrócony po zapłaceniu okupu w kwocie 40.000 zł. Wersję tą pośrednio potwierdził w swoich zeznaniach D. K. tak w śledztwie, jak i na rozprawie (k. 412 i k. 580 -581), gdy M. O. telefonując do niego prosił go przestraszonym głosem o udzielenie pożyczki pieniędzy, wskazując, … że jest to dla niego sprawa życia i śmierci … (k. 412).

142 Niezasadny jest także zarzut zawarty w pkt 3 apelacji obrończej. Wydanie wyroku uniewinniającego T. G. w innej sprawie nie oznacza dyskwalifikacji jego depozycji w przedmiotowej sprawie, skoro informacje pochodzące od tej osoby korespondują z wyjaśnieniami J. K. i M. O. oraz z zeznaniami M. M. (3), K. K. (2) i D. K.. To zaś, że wersje przebiegu zdarzenia podawane przez ww. osoby nieco się różnią, jest zrozumiałą pochodną upływu czasu, roli odgrywanej przez każdą z tych osób, naturalną potrzebę minimalizowania swojej roli, ale też chęcią chronienia swojego kolegi P. M.. Zestawienie jednak wszystkich przeprowadzonych dowodów osobowych, pozwoliło sądowi pierwszej instancji na trafne i bezbłędne odtworzenie stanu faktycznego.

143 Zarzuty z pkt. II i III apelacji obrońcy – błędy w ustaleniach faktycznych, mające wpływ na treść wyroku:

144 W tych warunkach za niezasadny uznać należy zarzut obrońcy oskarżonego opisany w pkt II i III. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, jak wielokrotnie podkreślał Sąd Najwyższy w swoich orzeczeniach, nie może sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami Sądu orzekającego, lecz musi zmierzać do wykazania jakich konkretnych uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania, wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Tego warunku skarżący nie spełnił, a sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu w kwestii ustaleń faktycznych opartego na innej ocenie dowodów, niż tej, której dokonał sąd pierwszej instancji, nie może prowadzić do wniosku o popełnieniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych. Autor skargi zaprezentował swój własny przebieg zdarzeń i własną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, zasadniczo inną od tej, jaką ustalił Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Jakkolwiek obrońca oskarżonego ma prawo dokonywać i przedstawiać własną wersję zdarzenia i własną ocenę zgromadzonych dowodów, to jednak rzecz w tym, że – w odróżnieniu od sądu rozpoznającego sprawę – wersja ta pozostaje w rażącej sprzeczności z zebranymi dowodami tworzącymi logiczną całość. W ocenie sądu odwoławczego, stanowisko obrońcy oskarżonego opiera się na wybiórczym eksponowaniu dowodów wyłącznie korzystnych dla P. M. w postaci jego wyjaśnień, bez analizy szeregu dowodów obciążających, wszechstronnie rozważonych przez Sąd meriti w uzasadnieniu wyroku. Przypomnieć należy, że ustalenia faktyczne pozostają pod ochroną zasady swobodnej oceny dowodów, gdy zostały poczynione na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej, czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania, odzwierciedleniem którego powinno być uzasadnienie orzeczenia (por. OSNKW 1975, z. 2, poz. 28, OSNPG 1979, z. 10, poz. 140, Z. Świda – Łagiewska – Zasada swobodnej oceny dowodów w polskim prawie karnym, Wrocław 1983, s. 76 – 90). Taka sytuacja ma właśnie miejsce w rozpoznawanej sprawie. Jak wynika bowiem z lektury uzasadnienia Sądu meriti, tenże Sąd wskazał w oparciu o jakie dowody dokonał ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie, którym dowodom dał wiarę z podaniem argumentów uzasadniających ten pogląd oraz którym dowodom odmówił waloru wiarygodności ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy.

145 Zarzut z pkt. IV apelacji obrońcy – zarzut rażącej niewspółmierności kary:

146 Odnosząc się do zawartego w apelacji w pkt. IV zarzutu rażącej niewspółmierności wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności, stwierdzić należy, że rażąca niewspółmierność kary to pojęcie ocenne. Przepis art. 438 pkt 4 k.p.k. zawiera przy tym określenie – rażąca niewspółmierność. Uprawniony jest zatem pogląd, że powodem ewentualnej korekty zaskarżonego wyroku nie może być każda stwierdzona niewspółmierność, a jedynie jej postać wyraźna, oczywista, bezsporna, niewątpliwa, bardzo duża (takie znaczenie wyrazu – rażąca – podaje słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, PWN, Warszawa 1965r., tom VII, s. 841). Konsekwentnie tak rozumie cytowany przepis Sąd Najwyższy, dając temu wyraz w kilkunastu orzeczeniach, wydanych wprawdzie na gruncie art. 387 pkt 4 kodeksu postępowania karnego z 1969 r.; przepis ten brzmiał jednak identycznie jak obecnie obowiązujący art. 438 pkt 4 k.p.k. Orzecznictwo Sądu Najwyższego zachowuje więc w tym zakresie pełną aktualność. Reprezentatywnym orzeczeniem w omawianej kwestii jest wyrok z dnia 14.XI. 1973r, III KR 254/73, OSNPG, z. 3 – 4, poz. 51, w którym Sąd Najwyższy stwierdził ... rażąca niewspółmierność kary o jakiej mowa w tym przepisie zachodzić może tylko w sytuacji, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności mających zasadniczy wpływ na wymiar kary można by przyjąć, że zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą jaką należało by wymierzyć w instancji apelacyjnej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary, a karą wymierzoną w pierwszej instancji. Podobny pogląd zaprezentował Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 2 lutego 1995r. - II KRN 198/94, OSNKW 1995, z. 6, poz. 18 stwierdzając .... na gruncie art. 387 pkt 4 k.p.k. (chodzi o Kodeks postępowania karnego z 1969r. – obecnie przepis art. 438 pkt 4 k.p.k.) nie chodzi o każdą ewentualną różnicę w ocenie co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby – również w potocznym znaczeniu tego słowa – „rażąco” niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować.

147 W stosunku do oskarżonego P. M. sąd apelacyjny nie dopatrzył się w wymierzonej karze pozbawienia wolności cech rażącej niewspółmierności w kierunku jej nadmiernej surowości, co podnosi w swej apelacji skarżący. Sąd I instancji prawidłowo ustalił okoliczności łagodzące i obciążające wymienione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na s. 3 formularza; nie ma zatem potrzeby ponownego powtarzania i eksponowania tych samych okoliczności, zwłaszcza gdy autor apelacji nie dostarczył argumentów podważających dokonaną ocenę. Wbrew twierdzeniu skarżącego stopień zawinienia P. M. nie był niższy od pozostałych współsprawców przypisanego czynu, skoro w najbardziej newralgicznym momencie (uprowadzenie, założenie kajdanek i przypięcie do drzewa a następnie odurzenie alkoholem i przewiezienie pokrzywdzonego M. O. odbywało się nie tylko z pełną aprobatą P. M., ale także przy jego czynnym udziale.

148 Nietrafne jest zatem stanowisko obrońcy oskarżonego uznające tak wymierzoną karę za rażąco surową. W tej sytuacji, należało nie znajdując podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku i uwzględnienia apelacji obrońcy oskarżonego, utrzymać zaskarżony wyrok w mocy.

149 ☒ zasadny

150 ☐ częściowo zasadny

151 ☐ niezasadny

152 ☐ zasadny

153 ☐ częściowo zasadny

154 ☒ niezasadny

155 ☐ zasadne

156 ☐ częściowo zasadne

157 ☒ niezasadne

158 ☐ zasadny

159 ☐ częściowo zasadny

160 ☒ niezasadny

161 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

162 Omówiono wyżej.

163 Wniosek

164 W apelacji prokuratora – uchylenie wyroku w zakresie czynów zarzuconych oskarżonym P. M. opisanych jako I-IV oraz VI-X aktu oskarżenia, K. W. opisanych jako XI-XIII aktu oskarżenia oraz S. W. opisanych jako XIV-XVII aktu oskarżenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu Warszawa-Praga w Warszawie.

165 W apelacji obrońcy oskarżonego P. M.:

166 - uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu;

167 ewentualnie o:

168 - zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wyeliminowanie z opisu czynu sformułowania, że oskarżony działał w celu zmuszenia pokrzywdzonego do przekazania pieniędzy w kwocie ok. 40 000 złotych w zamian za jego uwolnienie i zabierając w celu przywłaszczenia samochodu pokrzywdzonego marki A. (...) wartości ok. 30 000 zł;

169 - wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności w granicy dolnego ustawowego zagrożenia lub z nadzwyczajnym złagodzeniem.

170 ☒ zasadny

171 ☐częściowo zasadny

172 ☐ niezasadny

173 ☐ zasadny

174 ☐ częściowo zasadny

175 ☒ niezasadny

176 ☐ zasadny

177 ☐ częściowo zasadny

178 ☒ niezasadny

179 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

180 Wskazano przy omówieniu zarzutów apelacji.

181 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

182 1.

183 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

184 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

185 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

186 1.

187 Przedmiot utrzymania w mocy

188 Pkt. 1 i 6 zaskarżonego wyroku

189 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

190 Wskazano przy omówieniu zarzutów apelacji.

191 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

192 1.

193 Przedmiot i zakres zmiany

194 Zwięźle o powodach zmiany

195 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

196 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

197 1.1.

198 -----------------------

199 ☐ art. 439 k.p.k.

200 Zwięźle o powodach uchylenia

201 -----------------------

202 2.1.

203 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości co do oskarżonych K. W. i S. W. oraz co do P. M. w zakresie czynów opisanych w pkt. od I do IV wyroku i od VI do X wyroku (odpowiednio pkt. I – IV i VI – X aktu oskarżenia)

204 ☒ art. 437 § 2 k.p.k.

205 Zwięźle o powodach uchylenia

206 W sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenie na nowo przewodu sądowego w całości. Wskazane w części pierwszej uchybienia, w konsekwencji których sąd pierwszej instancji błędnie ustalił stan faktyczny, uniemożliwiają ich konwalidację w postępowaniu apelacyjnym z uwagi na ograniczony zakres tego postępowania.

207 3.1.

208 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

209 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

210 4.1.

211 -----------------------------

212 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

213 Zwięźle o powodach uchylenia

214 -----------------------------

215 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

216 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

217 Przytoczyć okoliczności

218 ----------------------------

219 6. Koszty Procesu

220 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

221 Przytoczyć okoliczności

222 Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz: adw. R. B. i adw. M. L. – Kancelarie Adwokackie w W. po 600 zł plus 23 % podatku VAT za obronę z urzędu: oskarżonych P. M. i S. W. w postępowaniu przed Sądem Apelacyjny w Warszawie.

223 Sąd zwolnił P. M. od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa.

224 7. PODPIS

225 Jerzy Leder

226 Zbigniew Kapiński Izabela Szumniak

227 Granice zaskarżenia

228 Kolejny numer załącznika

229 1

230 Podmiot wnoszący apelację

231 Prokurator

232 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

233 Wina

234 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

235 ☐ na korzyść

236 ☒ na niekorzyść

237 ☒ w całości w całości wobec oskarżonych K. W. i S. W.

238 ☒ w części

239 ☒

240 co do winy co do winy (wobec P. M. w zakresie czynów opisanych w pkt. I-IV oraz VI-X a/o)

241 ☐

242 co do kary

243 ☐

244 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

245 1.3.2. Podniesione zarzuty

246 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

247 ☐

248 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

249 ☐

250 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

251 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

252 ☒

253 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

254 ☐

255 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

256 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

257 ☐

258 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

259 ☐

260 art. 439 k.p.k.

261 ☐

262 brak zarzutów

263 1.4. Wnioski

264 ☒

265 Uchylenie

266 ☐

267 zmiana

268 1.3. Granice zaskarżenia

269 Kolejny numer załącznika

270 2.

271 Podmiot wnoszący apelację

272 Obrońca oskarżonego P. M.

273 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

274 Wina, kara

275 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

276 ☒ na korzyść

277 ☐ na niekorzyść

278 ☐ w całości

279 ☒ w części

280 ☒

281 co do winy w zakresie czynu opisanego w pkt. V a/o

282 ☒

283 co do kary

284 ☐

285 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

286 1.3.2. Podniesione zarzuty

287 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

288 ☐

289 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

290 ☐

291 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

292 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

293 ☒

294 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

295 ☒

296 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

297 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

298 ☒

299 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

300 ☐

301 art. 439 k.p.k.

302 ☐

303 brak zarzutów

304 1.4. Wnioski

305 ☐

306 Uchylenie

307 ☒

308 zmiana