Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2023 r., II AKa 100/23

wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2023 r., II AKa 100/23

Tekst

1 Sygn. akt II AKa 100/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 15 maja 2023 r.

3 Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:

4 Przewodniczący: SSA – Adam Wrzosek

5 Sędziowie: SA – Izabela Szumniak

6 SO (del.) – Piotr Bojarczuk (spr.)

7 Protokolant: – Ewelina Turlej

8 przy udziale prokuratora: Marka Deczkowskiego

9 po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2023 r.

10 sprawy O. D. (O. D.) urodz. (...) w Ukrainie, syna V. i T. z domu D.,

11 oskarżonego z art. 280 § 2 k.k.

12 na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora oraz obrońcę oskarżonego

13 od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie

14 z dnia 09 grudnia 2022 r. sygn. akt XVIII K 103/22

15 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

16 II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. E. A. - Kancelaria Adwokacka w W. kwotę 1200 (jeden tysiąc dwieście) zł plus podatek VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

17 III. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając wydatkami Skarb Państwa.

Uzasadnienie

UZASADNIENIE

18 Formularz UK 2

19 Sygnatura akt

20 II AKa 100/23

21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

22 1

23 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

24 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

25 Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie sygn. XVIII K 103/22 z dnia 09.12.2022 r.

26 1.2. Podmiot wnoszący apelację

27 x oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

28 ☐ oskarżyciel posiłkowy

29 ☐ oskarżyciel prywatny

30 x obrońca skazanego

31 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

32 ☐ inny

33 1.3. Granice zaskarżenia

34 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

35 x na korzyść

36 x na niekorzyść

37 x w całości

38 x w części

39 x

40 co do winy

41 x

42 co do kary

43 ☐

44 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

45 1.3.2. Podniesione zarzuty

46 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

47 ☐

48 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

49 ☐

50 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

51 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

52 x

53 art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

54 ☐

55 art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

56 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

57 x

58 art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

59 ☐

60 art. 439 k.p.k.

61 ☐

62 brak zarzutów

63 1.4. Wnioski

64 x

65 uchylenie

66 x

67 zmiana

68 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

69 2.1. Ustalenie faktów

70 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

71 Lp.

72 Skazany

73 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

74 Dowód

75 Numer karty

76 1/

77 O. D.

78 Odpis postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie sygn. akt 103/22 z dnia 27 grudnia 2022 r. prostujące imię ojca oskarżonego.

79 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

80 Lp.

81 Skazany

82 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

83 Dowód

84 Numer karty

85 Nie dotyczy

86 2.2. Ocena dowodów

87 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

88 Lp. faktu z pkt 2.1.1

89 Dowód

90 Zwięźle o powodach uznania dowodu

91 1/

92 1/ Dane o karalności i informacje z systemu Noe-Sad.

93 Brak podstaw do zakwestionowania prawdziwości informacji.

94 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

95 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

96 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

97 Dowód

98 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

99 Nie dotyczy

100 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

101 Lp.

102 Zarzut

103 1/

104 Obrońcy:

105 - na podstawie art. 71 § 1 i § 3 kpk, art. 300 kpk, art. 204 i 244 § 2 kpk pozbawienie oskarżonego na etapie postępowania przygotowawczego prawa do korzystania z pomocy tłumacza w sytuacji gdy oskarżony nie zna języka polskiego w stopniu wystarczającym do potocznego, pełnego porozumiewania, nadto nie pisze i nie czyta w języku polskim w zakresie umożliwiającym czytanie ze zrozumieniem tekstów i pouczeń procesowych, które naruszenia miały wpływ na przebieg czynności przesłuchania i możliwość kontrolowania przez podejrzanego treści zapisanych wyjaśnień, a w konsekwencji na wnioski z oceny materiału dowodowego i treść wydanego wyroku skazującego;

106 - na podstawie art. 71 § 1 i § 3 kpk, art. 300 i art. 301 kpk naruszenie prawa oskarżonego do obrony w postępowaniu przygotowawczym poprzez przesłuchanie oskarżonego w charakterze podejrzanego bez obrońcy, pomimo nie zachowania niezbędnej staranności przy ocenie jego rzeczywistej znajomości języka polskiego, wskutek czego przeprowadzono czynność procesową przesłuchania podejrzanego bez wiarygodnego oświadczenia w zakresie woli skorzystania z pomocy obrońcy, co mogło mieć wpływ na treść wyroku;

107 - naruszenie prawa procesowego art. 366 § 1 kpk w zw. z art. 7 kpk wskutek przedwczesnego pominięcia dowodu z bezpośredniego przesłuchania naocznego świadka M. J., którego zeznania mają istotne znaczenie dla oceny wiarygodności zeznań świadka i wyjaśnień oskarżonego, którym Sąd Okręgowy odmówił wiarygodności, bez skorygowania zaistniałych, w ocenie Sądu, rozbieżności pomiędzy zeznaniami M. J. a wyjaśnieniami oskarżonego;

108 - obrazę przepisów art. 410 kpk i art. 92 kpk. poprzez oparcie wyroku na uznanych za wiarygodne zeznaniach pokrzywdzonego w sprawie, świadka D. P.:

109 -pomimo braku materialnych dowodów potwierdzających ich wiarygodność i niespójności wewnętrznej tych zeznań,

110 -ustalenie istnienia okoliczności nie znajdujących potwierdzenia w zgromadzonych dowodach oraz wskutek,

111 -istnienia okoliczności, które Sąd Okręgowy w swej analizie pominął, a które uzasadniają możliwość odmiennych ustaleń co do rzeczywistego przebiegu zdarzenia i osoby sprawcy,

112 -uznania za niewiarygodne w całości wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadka J., pomimo braku materialnych dowodów kwestionujących treść i wiarygodność ich depozycji, wskutek czego podstawą wniosków i rozstrzygnięcia w sprawie jest tylko teoretyczna analiza, oparta tylko na budzących wątpliwości wnioskach Sądu Okręgowego z innych przeprowadzonych w postępowaniu dowodów.

113 ☐ zasadny

114 ☐częściowo zasadny

115 x niezasadny

116 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

117 Dwa pierwsze zarzuty, dotyczące tożsamych kwestii proceduralnych w zakresie rozstrzygnięcia Sądu I instancji, zostaną rozważone łącznie.

118 Na wstępie należy zaznaczyć, iż zarzut z pkt 1 i 2 apelacji obrońcy oskarżonego dotyczy błędu naruszenia przepisów postępowania, który w niniejszej sytuacji procesowej został wskazany jako podstawa uchybienia.

119 Obrona wskazuje na pozbawienie oskarżonego na etapie postępowania przygotowawczego prawa do korzystania z pomocy tłumacza w sytuacji gdy oskarżony nie zna języka polskiego w stopniu wystarczającym do potocznego, pełnego porozumiewania, nadto nie pisze i nie czyta w języku polskim w zakresie umożliwiającym czytanie ze zrozumieniem tekstów. Powyższy zarzut nie jest zasadny. Analiza akt postępowania pozwala na stwierdzenie, iż w chwili podejmowania pierwszych czynności procesowych z udziałem oskarżonego O. D. (na tym etapie postępowania - zatrzymanego) w dniu 22.04.2022 r., oskarżony złożył pisemne oświadczenie, iż „rozumie język polski w mowie i piśmie” (k. 11). Ponadto, oskarżony otrzymał pouczenie o „uprawnieniach zatrzymanego w postępowaniu karnym”, który to dokument został przedstawiony oskarżonemu również w języku rosyjskim (k. 5), a które to pouczenie oskarżony osobiście podpisał. Dokument ten zawiera w swoich punktach od 1 do 10 wszystkie podstawowe uprawnienia procesowe, z których oskarżony mógł korzystać, w tym pouczenie o prawie odmowy składania wyjaśnień i prawie do korzystania z pomocy obrońcy. Analiza protokołu pierwszego przesłuchania O. D. (k. 112 v.) pozwala na stwierdzenie, iż został on ponownie pouczony o pełni swoich uprawnień procesowych wynikających z brzmienia art. 300 § 1 kpk i potwierdził on własnoręcznym podpisem fakt rozumienia tych pouczeń.

120 W trakcie posiedzenia w przedmiocie zastosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania oskarżony korzystał już z pomocy tłumacza języka ukraińskiego i miał pełną swobodę składania wyjaśnień oraz składania innych oświadczeń procesowych w obliczu niezawisłego sądu. Analiza przebiegu posiedzenia nie wskazuje aby prawa procesowe podejrzanego zostały w jakikolwiek sposób naruszone, a przez to aby doszło do takich uchybień, które miałyby wpływ na sytuację procesową oskarżonego O. D. lub w jakikolwiek sposób ograniczało korzystanie podejrzanego z podstawowego, prawa jakim jest prawo do obrony.

121 Na wszystkich rozprawach, jakie toczyły się przed Sądem Okręgowym oskarżony korzystał z pomocy tłumacza, a zatem również na rozprawie głównej O. D. w pełni korzystał ze swoich praw procesowych, co czyni zarzuty obrońcy w tym zakresie bezzasadnymi.

122 Kolejne trzy zarzuty, również o charakterze proceduralnym, dotyczą oceny dowodów dokonanej przez Sad mriti w postaci: przedwczesnego pominięcia dowodu z bezpośredniego przesłuchania naocznego świadka M. J., obrazę przepisów art. 410 kpk i art. 92 kpk poprzez oparcie wyroku na uznanych za wiarygodne zeznaniach pokrzywdzonego w sprawie, świadka D. P. w obliczu braku materialnych dowodów potwierdzających ich wiarygodność i niespójności wewnętrznej tych zeznań, ustalenia istnienia okoliczności nie znajdujących potwierdzenia w zgromadzonych dowodach oraz wskutek, istnienia okoliczności, które Sąd Okręgowy w swej analizie pominął, a które uzasadniają możliwość odmiennych ustaleń, co do rzeczywistego przebiegu zdarzenia i osoby sprawcy, uznania za niewiarygodne w całości wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadka J..

123 Przed dokonaniem oceny tych zarzutów należy poczynić kilka uwag o charakterze generalnym w zakresie oceny dowodów dokonywanych przez sąd w postępowaniu karnym.

124 Podzielić należy konsekwentne poglądy orzecznictwa, że przekonanie Sądu o wiarygodności jednych dowodów i jej braku w przypadku innych, pozostaje pod ochroną przepisu art. 7 kpk, jeżeli zostało poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, rozważeniem okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, pozostaje zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku /tak np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11.04.2018 r. sygn. IV KK 104/18/. W niniejszej sprawie Sąd Okręgowy poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne w zakresie sprawstwa i winy oskarżonego O. D., a nadto wynikają one z właściwie ocenionego materiału dowodowego, która to ocena wypełnia wszystkie dyrektywy art. 7 kpk i art. 410 kpk, o czym niżej. Zatem, przedstawiona ocena dowodów została przeprowadzona prawidłowo i jako kompletna, nie wymagała korekty i uzupełnienia.

125 Kontrola odwoławcza przeprowadzona przez Sąd Apelacyjny pozwala na stwierdzenie, że zarzuty sformułowane przez obrońcę oskarżonego w apelacji nie zasługują na uwzględnienie. W niniejszej sprawie nie doszło do obrazy art. 7 kpk, art. 410 kpk ani innych przepisów, gdyż Sąd I instancji oparł się na całości przedstawionego mu materiału dowodowego, uzupełnił go w możliwym zakresie oraz słusznie uargumentował i uznał, że zarzucany oskarżonemu czyn z art. 280 § 2 k.k. oddaje pełnię kryminalnego przebiegu i charakteru działania oskarżonego.

126 Dla zasadności zarzutu naruszenia art. 7 kpk i art. 4 kpk, których w istocie dotyczy zarzut sformułowany przez obronę w apelacji, na co wcześniej wskazywano, nie wystarczy zaprezentowanie przez stronę własnych wątpliwości, co do stanu dowodów /tak np. postanowienie Sądu Najwyższego sygn. V KK 68/2018 z 04.04.2018 r./. W oczywisty sposób nie zostały naruszone przepisy art. 7 kpk i art. 4 kpk - tj. ogólne dyrektywy nakazujące uwzględniać okoliczności tak na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, a nadto nakaz oparcia rozstrzygnięć na prawdziwych ustaleniach faktycznych.

127 W niniejszej sprawie nie doszło do obrazy art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k., czy innych przepisów, która uniemożliwiałaby instancyjną kontrolę prawidłowości wyroku bądź nakazywała jego zmianę, co do oceny zachowania oskarżonego O. D.. Obrona nie wykazała uchybień, które miałyby wpływ na treść wydanego wyroku. Zatem wnioski o zmianę wydanego orzeczenia lub jego uchylenie są w oczywisty sposób bezzasadne.

128 Mając na uwadze to spostrzeżenie o charakterze generalnym należy odnieść się do zasadniczych uchybień procesowych, które miały stać się udziałem Sądu Okręgowego, a na które zwraca uwagę autor apelacji (obrońca oskarżonego).

129 Obrona stwierdza, iż w niniejszej sprawie ma miejsce „…naruszenie prawa procesowego art. 366 § 1 kpk w zw. z art. 7 kpk wskutek przedwczesnego pominięcia dowodu z bezpośredniego przesłuchania naocznego świadka - M. J.…”. Należy stwierdzić , iż zarzut ten jest niezrozumiały w kontekście artykułu wskazywanego jako podstawa naruszenia przepisów postępowania dowodowego. W tym miejscu należy stwierdzić, iż wskazywany przepis dotyczy tzw. kierownictwa formalnego rozprawą, przez które należy rozumieć oddziaływanie na uczestników procesu, by przestrzegali porządku rozprawy, z jednoczesnym wytyczaniem kierunku jej przebiegu (por. S. Waltoś, Problemy kontradyktoryjności..., s. 32). W ramach tego obowiązku przewodniczący rozprawy powinien czuwać nad zachowaniem wymagań formalnych, co do kolejności czynności w przebiegu rozprawy, baczyć, by uczestnicy postępowania mieli realną możliwość realizacji ich uprawnień procesowych, a także dbać o zachowanie ładu i spokoju na sali sądowej. Trudno zatem z treści tego przepisu wnioskować, iż jego ewentualne naruszenie ma wpływ na ocenę dowodów w sprawie przeprowadzanych. Niezrozumienie Sądu Apelacyjnego wzbudza także sformułowanie zarzutu apelacji tj.: „przedwczesnego pominięcia dowodu”. To sformułowanie sugeruje, iż pominiecie dowodu może odbywać się w swego rodzaju fazach, czyli może być „przedwczesne” , której to fazie należałoby przeciwstawić „zbyt późne” pominiecie dowodu. W tym miejscu należy zdecydowanie stwierdzić, iż takie terminy nie są znane polskiemu karnemu prawu procesowemu. Zgodnie z art. 410 k.p.k. podstawę wyroku może stanowić całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, a zatem w procesie wyrokowania nie mogą być pomijanie żadne dowody, które w sprawie zostały przeprowadzone i każdy dowód winien zostać poddany ocenie sądu. Ocena dowodów odbywa się w fazie wyrokowania i winna być podstawą zapadłego orzeczenia i jego uzasadnienia. W procesie wyrokowania nie może następować „pominięcie dowodów”, ani przedwczesne ani zbyt późne, albowiem taka sytuacja uznawana jest jako bardzo istotny błąd procesowy. Jedynym sposobem rezygnacji przez sąd orzekający z przeprowadzenia zawnioskowanych, określonych dowodów jest zastosowanie art. 170 § 1 kpk i wydanie postanowienia o oddaleniu wniosku dowodowego, jeżeli spełnione są przesłanki wskazane w pkt 1- 6 tego przepisu.

130 Mając na uwadze powyższe, zarzut obrony zawarty w apelacji jest niezasadny. Analiza uzasadnienia orzeczenia - pkt. 1.1.1.-1.1.2. wskazuje, iż zeznania świadka M. J. zostały poddane ocenie i analizie i zostały uznane za niewiarygodne w ramach swobodnej oceny dowodów, do której Sąd Okręgowy jest zobowiązany i uprawniony i zostało dokonane po ujawnieniu zeznań świadka na rozprawie w trybie art. 391 § 1 kpk wobec niemożliwości doręczenia dla niego wezwania na rozprawę i jego stawiennictwa na terminie sesyjnym.

131 Jako niezasadne uznać należy zarzuty obrony, co do oceny zeznań świadka - pokrzywdzonego D. P.. Pokrzywdzony, na skutek znajdowania się w stanie po spożyciu alkoholu, przesłuchany została w dniu 22.04.2022 r. - dniu następującym bezpośrednio po dokonanym na jego osobie przestępstwie. W tym miejscu zauważyć należy, iż pokrzywdzony miał czas na uspokojenie się, odzyskanie stabilnej formy fizycznej i otrzeźwienie, które pozwoliły na złożenie zeznań. Analiza tych zeznań (k. 80 – 82v, 577-578 akt sprawy) pozwala na stwierdzenie, że pokrzywdzony, w trakcie całego zdarzenia, był przytomny i świadomy tego, co się wokół niego dzieje. Rzeczowo opisał fakt posiadania określonej sumy pieniędzy, spotkania oskarżonego w sklepie spożywczym, próbę uderzenia go w twarz oraz przyłożenia noża do jego szyi. Następnie pokrzywdzony bardzo precyzyjnie opisał fazy poszczególnych elementów dokonanego na jego osobie rozboju, a także opisał zachowanie napastnika po zaborze sumy pieniędzy. Ponadto, bez żadnych wątpliwości, pokrzywdzony wskazał sprawcę, który dokonał rozboju na jego osobie na tablicy poglądowej nr 2 wskazując O. D., którego fotografia została oznaczona nr. 3. Te zeznania zostały bardzo wnikliwie przeanalizowane przez Sąd Okręgowy (pkt. 1.1.1 - 1.1.3 uzasadnienia) i analiza ta jest wszechstronna, wręcz drobiazgowa i poprawna. Nie powielając zasadnej argumentacji Sądu Okręgowego w tym aspekcie zwrócić należy uwagę na fakt, iż zeznania pokrzywdzonego pozwalają na bardzo konkretną rekonstrukcję faz zdarzenia i poszczególnych zachowań oskarżonego. Wyjaśnienia oskarżonego O. D., poza deklaracją o nieprzyznawaniu się do popełnienia zarzucanego mu czynu, nie mogły stanowić podstawy do czynienia ustaleń, co do przebiegu zdarzenia, na co zasadnie zwraca uwagę Sąd meriti. Argumentacja powołana jako podstawa uznania wyjaśnień oskarżonego za niewiarygodne w zakresie podróży pokonywanej przez niego w dniu zdarzenia, a której to trasa miałby świadczyć o nieprzebywania oskarżonego w miejscu zdarzenia w chwili kiedy ono nastąpiło jest niewiarygodna, biorąc pod uwagę argumentację Sądu Okręgowego i uznając ją za prawidłową.

132 Przy tak ukształtowanym, zasadniczym materiale dowodowym zeznania przesłuchanych w sprawie świadków: D. D. i K. K. - funkcjonariuszy Policji dokonujących czynności procesowych z udziałem oskarżonego i pokrzywdzonego w ramach zdarzenia mogą stanowić dodatkowy materiał dowodowy do czynienia ustaleń faktycznych, i które uzupełniają zeznania pokrzywdzonego złożone w bezpośrednim przesłuchaniu po zdarzeniu. Ta ocena jest właściwa i jej zasadność nie może budzić żadnych wątpliwości.

133 W tym miejscy zwrócić uwagę należy na jeden, bardzo istotny szczegół zeznań świadka K. K. (k. 43 v.), w których to zeznaniach świadek informuje, iż pokrzywdzony D. P., opisując wygląd osoby, która dokonała rozboju na jego osobie bezpośrednio po zdarzeniu, wskazuje na tatuaż na szyi napastnika. Sąd Apelacyjny stwierdza, że zarówno na tablicy poglądowej stanowiącej załącznik do protokołu oględzin (k. 55), jak i na tablicy poglądowej nr 2 (k.78) można stwierdzić, iż oskarżony po swojej lewej stronie szyi posiada widoczny tatuaż przypominający wzór graficzny gwiazdy.

134 Mając na uwadze powyższe, uznać należy, iż finalna kwalifikacja czynu stanowiąca, iż O. D. dopuścił się przestępstwa z art. 280 § 2 k.k. jest prawidłowa i w sposób kompletny opisuje kryminalną zawartość oraz przebieg przestępstwa popełnionego przez oskarżonego.

135 Lp.

136 Zarzut

137 2/

138 Prokuratora: rażącej niewspółmierności wymierzonej oskarżonemu kary za popełnienie zarzucanego mu czynu w wymiarze 4 lat pozbawienia wolności, jako nazbyt łagodnej w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości zarzucanego mu czynu i stopnia winy, uprzedniej karalności oskarżonego przez co nie spełnia ona wymogów w zakresie prewencji indywidualnej oraz potrzeby kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, a tym samym nie uwzględnia w należytym stopniu wszystkich dyrektyw sądowego wymiaru kary.

139 ☐ zasadny

140 ☐ częściowo zasadny

141 x niezasadny

142 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

143 Stosownie do brzmienia art. 438 pkt 4 kpk Sąd odwoławczy zmienia lub uchyla orzeczenie w zakresie kary tylko w przypadku stwierdzenia jej rażącej niewspółmierności. Rażąca niewspółmierność zachodzi wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności mających wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, że powstałaby znaczna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez Sąd I instancji a karą, którą należałoby orzec w następstwie prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary. Nie każda różnica w zakresie oceny wymiaru kary uzasadnia zarzut rażącej niewspółmierności kary, przewidziany w art. 438 pkt 4 k.p.k., ale tylko taka, która ma charakter zasadniczy, a więc jest niewspółmierna w stopniu nie dającym się zaakceptować /tak np. wyrok Sądu Najwyższego z 16.02.2009 r. II KK 132/05/. Nie chodzi tu o wszelkie możliwe różnice, co do wymiaru kary, lecz wyłącznie o tak istotne, że powodowałyby uznanie orzeczonej kary za niesprawiedliwą.

144 Apelacja prokuratora nie zawiera żadnych argumentów, które prowadziłyby do zakwestionowania stanowiska Sądu I instancji odnośnie wymiaru orzeczonej kary pozbawienia wolności względem O. D.. Kara 4 lat pozbawienia wolności została orzeczona w rozmiarze powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia i zbliżonym do połowy progu ustawowego /który wynosi 15 lat/ i nie jest zbyt łagodna, a przeciwnie jest adekwatna do wagi i oczywiście wysokiej szkodliwości społecznej przypisanego czynu będącego zbrodnią, dużego stopnia winy sprawcy i rodzaju jego działania, a także spowodowanego skutku dla zdrowia pokrzywdzone. Sąd Okręgowy słusznie powołał na niekorzyść - karalność oskarżonego.

145 Zasadnie jednocześnie Sąd Okręgowy zauważył występujące w sprawie okoliczności łagodzące, z których główną jest fakt, iż działanie oskarżonego przybrało formę groźby użycia składanego noża i nie wyrządziło realnego uszczerbku na zdrowiu D. P..

146 Sąd Okręgowy, wymierzając O. D. karę bezwzględną 4 lat pozbawienia wolności, co wynika z uzasadnienia orzeczenia (pkt. 4), sprostał tej zasadzie i w sposób właściwy zastosował względem niego ogolóne zasady wymiaru kary wskazane w art. 53 k.k.

147 W obowiązującym Kodeksie karnym ustawodawca wprowadził system sankcji określonych alternatywnie i przyznał wyraźnie pierwszeństwo stosowaniu środków karnych i kar nieizolacyjnych przed bezwarunkową karą pozbawienia wolności, która w ramach sankcji wskazanych w art. 32 k.k. stanowi ultima ratio w ramach reakcji karnej na popełnienie przez oskarżonego czynu zabronionego. Mając na uwadze powyższe, Sąd I instancji słusznie zastosował karę o charakterze bezwzględnym względem oskarżonego.

148 Kwestią stanowiącą przedmiot kontroli instancyjnej w ramach apelacji oskarżyciela publicznego jest zatem wymiar tej kary i ocena czy kara bezwzględna 4 lat pozbawienia wolności stanowi karę wystarczającą dla wypełnienia dyrektywy z art. 53 § 1 i 2 k.k.. Dyrektywy wymiaru kary zawarte są w art. 53 k.k. dzielą się na ogólne (§ 1) i szczególne (§ 2). Do dyrektyw ogólnych należą: stopień społecznej szkodliwości, cele kary w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do skazanego. Dyrektywy szczególne (indywidualne) to motywacja i sposób zachowania się sprawcy, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie. Kara 4 lat pozbawienia wolności spełnia cele kary w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa albowiem stanowi ona przestrogę dla tych, którzy mieliby taki czyn popełnić. Izolacja oskarżonego od społeczeństwa na okres 4 lat spełni również cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do oskarżonego.

149 Oceniając wymierzona karę w ramach dyrektyw szczególnych art. 53 k.k. stwierdzić należy, że motywacja i sposób zachowania się sprawcy zasługują na szczególne potępienie, które wyraża się w orzeczeniu kary o charakterze izolacyjnym. Rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa nie jest wysoki albowiem, na co zwracano uwagę powyżej, zachowanie O. D. przybrało postać groźby użycia składanego noża i nie skończyło się poniesieniem uszczerbku na zdrowiu fizycznym pokrzywdzonego, co skutkuje wymierzeniem kary w okolicach dolnej granicy do połowy jej ustawowego zagrożenia. Sposób życia oskarżonego przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu również pozwalają na przyjęcie, iż kara 4 lat pozbawienia wolności stanowi wystarczającą represję dla oskarżonego. Oskarżony był wprawdzie karany (k. 836) za przestępstwo przeciwko mieniu ale czyn ten nie miał charakteru użycia przemocy. Podobnie zachowanie oskarżonego po popełnieniu czynu nie wykazywało aby użycie przemocy przez oskarżonego przekraczało stopień założony przez niego i wystarczający do osiągnięcia przestępnego celu jakim był zabór mienia, co również potwierdza słuszność wymiaru kary orzeczonego przez Sąd Okręgowy.

150 Stopień społecznej szkodliwości czynu (zbrodni) z art. 280 § 2 k.k. jest znaczący, co znajduje odzwierciedlenie w orzeczeniu kary o charakterze izolacyjnym powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia.

151 Reasumując, orzeczona kara 4 lat lat pozbawienia wolności oraz orzeczony obowiązek naprawienia szkody w kwocie 560 złotych na rzecz pokrzywdzonego ze strony oskarżonego są odpowiednie dla osiągnięcia celów kary wobec oskarżonego. Brak jest podstaw do uznania, że w krótszym okresie cele wychowawcze kary zostaną osiągnięte i że oskarżony zrozumie rozmiar zła, które wyrządził. Skarżący nie wskazał okoliczności, które należałoby dodatkowo uwzględnić przy wymiarze kary - nie jest ona nadmiernie łagodna a jej ukształtowanie czyni zadość potrzebom prewencji indywidualnej i generalnej oraz odpowiada dyrektywom zamieszczonym w art. 53 § 1 i 2 k.k.. Całokształt okoliczności sprawy przekonuje, że taka kara jest właściwa i celowa, a w konsekwencji sprawiedliwa. Brak jest podstaw do zaostrzenia wymiaru sankcji karnej.

152 Wniosek

153 Prokurator wniósł o:

154 - zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze i wymierzenie O. D. kary w wymiarze 8 lat pozbawienia wolności.

155 Obrońca oskarżonego wniósł o:

156 o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, zwolnienie go od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze w całości, ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym.

157 ☐ zasadny

158 ☐ częściowo zasadny

159 x niezasadny

160 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

161 Wnioski prokuratora o zmianę zaskarżonego wyroku i o wymierzenie kary pozbawienia wolności w surowszym wymiarze 8 lat pozbawienia wolności oraz wniosek obrońcy oskarżonego o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji okazały się niezasadne - wobec przeprowadzonych wyżej w pkt 1-2 rozważań, co do zarzutów obydwu apelacji.

162 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

163 Nie dotyczy

164 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

165 Nie dotyczy

166 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

167 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

168 Przedmiot utrzymania w mocy

169 W punkcie I utrzymano w wyrok w mocy.

170 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

171 Powody wynikają z rozważań w części 3.

172 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

173 I.

174 Przedmiot i zakres zmiany

175 Nie dotyczy

176 Zwięźle o powodach zmiany

177 Nie dotyczy

178 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

179 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

180 1.1.

181 Nie dotyczy

182 ☐ art. 439 k.p.k.

183 Zwięźle o powodach uchylenia

184 Nie dotyczy

185 2.1.

186 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

187 Nie dotyczy

188 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

189 Zwięźle o powodach uchylenia

190 Nie dotyczy

191 3.1.

192 Konieczność umorzenia postępowania

193 Nie dotyczy

194 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

195 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

196 Nie dotyczy

197 4.1.

198 Nie dotyczy

199 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

200 Zwięźle o powodach uchylenia

201 Nie dotyczy

202 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

203 Nie dotyczy

204 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

205 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

206 Przytoczyć okoliczności

207 II.

208 W pkt II zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adwokat E. A. kwotę 1200 zł powiększona o podatek VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym - o wynagrodzeniu dla obrońcy z urzędu orzeczono na podstawie przepisów § 17 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3.10.2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.

209 6. Koszty Procesu

210 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

211 Przytoczyć okoliczności

III.

212 Zwolniono oskarżonego, na podstawie art. 624 § 1 kpk, od ponoszenia wydatków sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. Sąd kierował się długotrwałością pozbawienia wolności oraz sytuacją majątkową i finansową oskarżonego.

213 7. PODPIS

214 Adam Wrzosek

215 Piotr Bojarczuk Izabela Szumniak

216 1.3. Granice zaskarżenia

217 Kolejny numer załącznika

218 1

219 Podmiot wnoszący apelację

220 Prokurator.

221 Obrońca oskarżonego O. D. .

222 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

223 Punkt I wyroku

224 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

225 x na korzyść

226 x na niekorzyść

227 x w całości

228 x w części

229 x

230 co do winy

231 x

232 co do kary

233 ☐

234 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

235 1.3.2. Podniesione zarzuty

236 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

237 ☐

238 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

239 ☐

240 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

241 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

242 x

243 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

244 ☐

245 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

246 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

247 x

248 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

249 ☐

250 art. 439 k.p.k.

251 ☐

252 brak zarzutów

253 1.4. Wnioski

254 x

255 Uchylenie

256 x

257 Zmiana