Uzasadnienie orzeczenia Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 20 czerwca 2022 r., II AKa 75/21

uzasadnienie orzeczenia Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 20 czerwca 2022 r., II AKa 75/21

Uzasadnienie

1 Formularz UK 2

2 Sygnatura akt

3 II AKa 75/21

4 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

5 1

6 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

7 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

8 Wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 18 stycznia 2021 r., sygn. akt III K 349/19.

9 1.2. Podmiot wnoszący apelację

10 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

11 ☐ oskarżyciel posiłkowy

12 ☐ oskarżyciel prywatny

13 ☒ obrońca

14 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

15 ☐ inny

16 1.3. Granice zaskarżenia

17 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

18 ☒ na korzyść

19 ☐ na niekorzyść

20 ☒ w całości

21 ☐ w części

22 ☒

23 co do winy

24 ☐

25 co do kary

26 ☐

27 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

28 1.1.2. Podniesione zarzuty

29 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

30 ☐

31 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

32 ☐

33 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

34 ☒

35 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

36 ☒

37 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

38 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

39 ☐

40 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

41 ☐

42 art. 439 k.p.k.

43 ☐

44 brak zarzutów

45 1.4. Wnioski

46 ☒

47 uchylenie

48 ☒

49 zmiana

50 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami

51 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

52 1.5. Ustalenie faktów

53 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione

54 Lp.

55 Oskarżony

56 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

57 Dowód

58 Numer karty

59 2.1.1.1.

60 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione

61 Lp.

62 Oskarżony

63 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

64 Dowód

65 Numer karty

66 2.1.2.1.

67 1.6. Ocena dowodów

68 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

69 Lp. faktu z pkt 2.1.1

70 Dowód

71 Zwięźle o powodach uznania dowodu

72 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

73 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

74 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

75 Dowód

76 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

77 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

78 Lp.

79 Zarzut

80 3.1.

81 1. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, która przejawiała się w:

82 a) bezkrytycznym uznaniu za wiarygodne zeznań świadka S. K.

83 i dokonywaniu ustaleń faktycznych na podstawie dowolnie wybranych wersji zeznań tego świadka, z pominięciem wyjaśnień oskarżonej T. W., podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy świadczy o tym, iż świadek ten jest skonfliktowany z oskarżoną, w jego interesie pozostaje składanie zeznań obciążających oskarżoną, a przede wszystkim jego zeznania są wielokrotnie wewnętrznie sprzeczne, przedstawia on różne wersje tych samych zdarzeń, co z jednej strony uniemożliwia czynienie wyłącznie na ich podstawie ustaleń faktycznych obciążających oskarżoną,

84 a z drugiej strony świadczy to w ocenie skarżonej o złej kondycji psychicznej świadka, co dostrzegł również Sąd I Instancji, a mimo tego przyjął winę oskarżonej w zasadzie wyłącznie na podstawie tychże zeznań;

85 b) jedynie częściowe uwzględnienie wyjaśnień T. W. przy dokonywaniu ustaleń faktycznych w sprawie, podczas gdy

86 jej wyjaśnienia były jasne, konsekwentne

87 i częściowo znajdowały potwierdzenie

88 w treści zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w pozostałej części brak było materiału dowodowego, który mógłby świadczyć o ich nieprawdziwości;

89 c) nieuwzględnienie zeznań świadków K. D., M. J. (1), A. W. oraz A. A., których zeznania miały istotne znaczenie dla ustaleń faktycznych w sprawie, a podstawą odmowy uznania ich za wiarygodne według Sądu

90 I Instancji był w zasadzie wyłącznie fakt pozostawania tych osób w stosunkach rodzinnych lub koleżeńskich z oskarżoną, co nie przeszkadzało Sądowi w sposób odmienny dokonać oceny zeznań świadka J. S. pomimo, iż pozostawała ona bliską znajomą pokrzywdzonego;

91 d) poczynienie ustaleń faktycznych w sprawie na korzyść pokrzywdzonego w oparciu

92 o zeznania świadka J. S., podczas gdy zeznania te w żadnym wypadku nie potwierdzają wersji prezentowanej przez S. K., a wręcz jej przeczą, natomiast bezpośrednie przesłuchanie tego świadka nie było możliwe z uwagi śmierć

93 w trakcie postępowania;

94 2. naruszenie przepisów postępowania tj.

95 art. 5 § 2 k.p.k. polegające na rozstrzyganiu niedających się usunąć wątpliwości

96 na niekorzyść oskarżonej, co przejawiało się

97 w przyjęciu, że oskarżona wiedziała o odwołaniu przez S. K. pełnomocnictwa

98 z dnia 13 lutego 2004 r. podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie

99 w tym zakresie sprowadza się jedynie do przeciwstawnych stanowisk pokrzywdzonego oraz oskarżonej, którzy są ze sobą skonfliktowani, a zeznania pokrzywdzonego nie mogą być uznane za wiarogodnie z jednej strony z uwagi na jego interes w określonym rozstrzygnięciu niniejszej sprawy, a nadto

100 są ze sobą wewnętrznie sprzeczne,

101 co uniemożliwia uznanie ich za wiarygodny materiał dowodowy, a dodatkowo brak jest jakiegokolwiek obiektywnego materiału dowodowego, który mógłby potwierdzać

102 tę okoliczność;

103 3. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 170 § 1 i 3 k.p.k. poprzez zaniechanie przez Sąd przeprowadzenia zawnioskowanego przez oskarżoną dowodu

104 z nagrań na załączonych płytach CD, który to wniosek złożony został w piśmie z dnia

105 18 grudnia 2020 r. pomimo, iż wniosek ten miał istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, nie zachodziła żadna z przesłanek uzasadniających jego oddalenie, a nadto Sąd Okręgowy nie wydał postanowienia dowodowego w przedmiocie oddalenia tego wniosku i nie wyjaśnił przyczyn zaniechania jego przeprowadzenia;

106 4. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 9 k.p.k. poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, co przejawia się

107 w dokonywaniu ustaleń faktycznych w zakresie wartości prawa majątkowego, którego dotyczy zarzut, odmiennie niż ma to miejsce w akcie oskarżenia, w oderwaniu od treści dokonanych czynności prawnych, a nadto bez zasięgnięcia dowodu z opinii biegłego sądowego, pomimo,

108 iż czynienie tego typu ustaleń faktycznych wymaga posiadania wiadomości specjalnych,

109 a materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy zawiera w tym zakresie w zasadzie głównie oświadczenia stron o różnej treści, które nie mogą stanowić podstawy zmiany przyjętej

110 w tym zakresie wartości, która dodatkowo wywiera wpływ na kwalifikację prawną czynu przypisanego oskarżonej;

111 5. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych

112 za podstawę zaskarżonego orzeczenia, polegający w szczególności na uznaniu, że:

113 a) oskarżona T. W. wiedziała

114 o odwołaniu przez S. K. pełnomocnictwa z dnia 13 lutego 2004 r., pomimo, iż materiał dowodowy zgromadzony

115 w sprawie nie daje podstaw do przyjęcia takiego stanu rzeczy,

116 b) pokrzywdzony nie wiedział ani o zamiarze, ani o fakcie zbycia na rzecz M. J. (1) udziału do 1/2 w prawie własności nieruchomości położonej w M.

117 w Portugalii i nie wyrażał na to zgody, podczas gdy wniosek odmienny wynika zarówno z treści wyjaśnień oskarżonej, jak i częściowo zeznań samego pokrzywdzonego, a przede wszystkim z zeznań świadków K. D., M. J. (1), A. W. oraz A. A. oraz podpisanego przez niego oświadczenia,

118 c) oskarżona zbyła udział do 1/2 w prawie własności nieruchomości położonej w M. w Portugalii na rzecz M. J. (1) bez wiedzy i zgody pokrzywdzonego, podczas gdy

119 z treści zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika wniosek odmienny,

120 a dowodem na tę okoliczność miały być dodatkowo nagrania na przedłożonych przez oskarżoną płytach CD, z których dowodu Sąd

121 I Instancji nie przeprowadził,

122 d) zamiarem oskarżonej było przywłaszczenie udziału do 1/2 w prawie własności nieruchomości położonej w M.

123 w Portugalii podczas gdy z treści zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż oskarżona udział

124 ten zbyła za zgodą i wiedzą pokrzywdzonego,

125 a cena uzyskana z jego sprzedaży została przeznaczona na rozliczenie zobowiązań pokrzywdzonego wobec oskarżonej,

126 co dodatkowo potwierdzić miały nagrania na przedłożonych przez oskarżoną płytach CD,

127 z których dowodu Sąd I Instancji nie przeprowadził, a tym samym brak jest możliwości przyjęcia działania oskarżonej

128 z kierunkowym zamiarem przywłaszczenia cudzej rzeczy lub prawa majątkowego,

129 e) wartość udziału do 1/2 w prawie własności nieruchomości położonej w M.

130 w Portugalii wyniosła na dzień zawarcia umowy sprzedaży z M. J. (1) co najmniej 100.000,00 euro, podczas gdy w materialne dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy brak jest dowodów pozwalających na przyjęcie, że wartość ta była wówczas faktycznie wyższa niż kwota ustalona jako cena sprzedaży tego udziału.

131 ☐ zasadny

132 ☐ częściowo zasadny

133 ☐ niezasadny

134 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

135 Wniosek

136 ☐ zasadny

137 ☐ częściowo zasadny

138 ☐ niezasadny

139 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

140 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

141 4.1.

142 Bezwzględna przyczyna odwoławcza przewidziana w art. 439 § 1 pkt 8 kpk.

143 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

144 Inicjatywa odwoławcza obrońcy oskarżonej doprowadziła do ujawnienia

145 na gruncie przedmiotowej sprawy bezwzględnej przyczyny odwoławczej, o której mowa

146 w art. 439 § 1 pkt 8 kpk. Natomiast dla zobrazowania sytuacji, która zmaterializowała

147 ową przyczynę, konieczne jest cofnięcie się do etapu postępowania przygotowawczego.

148 To, zarówno w fazie in rem, jak i w fazie in personam, było prowadzone w formie śledztwa,

149 a z postanowienia prokuratora z dnia 11 sierpnia 2015 r. o wszczęciu śledztwa (k.(...)) wynika, że zostało ono zainicjowane w związku z uzasadnionym podejrzeniem popełnienia przez T. W. (wówczas W. - K.) dwóch przestępstw zakwalifikowanych z art. 272 kk i art. 284 § 1 kk. Pierwsze z nich, miało polegać

150 na wyłudzeniu aktu notarialnego poświadczającego przeniesienie prawa własności S. K. do połowy nieruchomości złożonej z budynku jednokondygnacyjnego w M. gmina S. (...) na rzecz M. W. przez podstępne wprowadzenie w błąd notariusza w ten sposób, że w dniu 19 listopada 2012 r. posłużono się jako autentycznym dokumentem pełnomocnictwa, które uprzednio zostało wypowiedziane przez S. K. i wygasło. Natomiast drugie przestępstwo miało polegać na przywłaszczeniu w dniu 19 listopada 2012 r. kwoty 33 887,55 EUR, uzyskanej tytułem zapłaty za należący do S. K. udział w prawie własności nieruchomości. Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2015 r. (k.(...)), prowadzący śledztwo prokurator, w oparciu o przepis art. 17 § 1 pkt 1 kpk, umorzył je w zakresie obu wspomnianych wcześniej czynów. Postanowienie to, na skutek inicjatywy odwoławczej pełnomocnika pokrzywdzonego, postanowieniem Sądu Rejonowego Szczecin - Centrum w Szczecinie

151 z dnia 4 maja 2016 r., sygn. akt IV Kp 48/16, zostało uchylone, zaś sprawa zwrócona prokuratorowi celem kontynuowania śledztwa (k.(...)). Postanowieniem z dnia

152 23 czerwca 2016 r. (k.(...)), prokurator, na podstawie wyżej wymienionego przepisu,

153 to jest art. 17 § 1 pkt 1 kpk, umorzył śledztwo w zakresie dotyczącym wyłudzenia aktu notarialnego poświadczającego przeniesienie prawa własności S. K.

154 do połowy nieruchomości złożonej z budynku jednokondygnacyjnego w M. gmina S. (...) na rzecz M. W. przez podstępne wprowadzenie w błąd notariusza w ten sposób, że w dniu 19 listopada 2012 r. posłużono się jako autentycznym dokumentem pełnomocnictwa, które uprzednio zostało wypowiedziane przez S. K. i wygasło. Natomiast co do czynu z art. 284 § 1 kk,

155 polegającego na przywłaszczeniu w dniu 19 listopada 2012 r. kwoty 33 887,55 EUR, uzyskanej tytułem zapłaty za należący do S. K. udział w prawie własności nieruchomości, prokurator stwierdził, że śledztwo wymaga kontynuowania. W konsekwencji, w postanowieniu z dnia 21 listopada 2016 r. (k.(...)), prokurator przedstawił T. W. zarzut, że w dniu 19 listopada 2012 roku w T., w Portugalii przywłaszczyła sobie pieniądze w kwocie 33 887,55 Euro, które uzyskała od M. W. tytułem zapłaty za należący do S. K. udział w prawie własności nieruchomości położnej w M., w Portugalii, gmina S. (...), powiat T., wpisanej do Rejestru Nieruchomości w T. nr (...),

156 czym działała na szkodę S. K., to jest zarzut popełnienia czynu

157 z art. 284 § 1 kk. W dniu 14 grudnia 2016 r., prokurator postanowił zmienić postanowienie

158 o przedstawieniu zarzutów z dnia 21 listopada 2016 r. i przedstawił T. W. zarzut popełnienia przestępstwa z art. 284 § 1 kk, polegającego na tym, że w dniu

159 19 listopada 2012 roku w T., w Portugalii przywłaszczyła sobie prawo majątkowe S. K. w postaci prawa własności połowy nieruchomości położnej

160 w M., w Portugalii, gmina S. (...), powiat T., wpisanej do Rejestru Nieruchomości w T. nr (...), w ten sposób, że na mocy aktu notarialnego zbyła należące do pokrzywdzonego prawo własności wymienionej nieruchomości o wartości co najmniej 33 887,55 EURO M. W., czym działała na szkodę S. K.. (k.(...)). Następnie oskarżył T. W. o dokonanie tego przestępstwa, zaś Sąd Okręgowy, określając jedynie wartość przywłaszczonego prawa, finalnie przypisał to przestępstwo wymienionej w zaskarżonym wyroku.

161 Na kanwie przytoczonych uwarunkowań, już w tym miejscu stwierdzić należy,

162 że prokurator, modyfikując w postanowieniu z dnia 14 grudnia 2016 r. zarzut postawiony oskarżonej, uczynił to w taki sposób, że ponownie ukierunkował postępowanie na zdarzenie, co do którego postępowanie to, na podstawie postanowienia z dnia 23 czerwca 2016 r.,

163 było już prawomocnie umorzone. Inaczej rzecz ujmując, tak zmienił zarzut sformułowany wobec oskarżonej, że w ramach tego zrzutu powrócił na grunt zdarzenia, w zakresie

164 to którego postępowanie zostało prawomocnie umorzone. Czyniąc te uwagi oczywiście

165 nie sposób nie zauważyć, że opis czynu, co do którego postanowieniem prokuratora z dnia 23 czerwca 2016 r. śledztwo zostało prawomocnie umorzone oraz opis czynu odzwierciedlony w postanowieniu o zmianie zarzutów z dnia 14 grudnia 2016 r., a następnie w akcie oskarżenia i finalnie w zaskarżonym wyroku, bez wątpienia jest różny. Różna

166 jest także jego kwalifikacja prawna. Pierwotnie był on bowiem kwalifikowany z art. 272 kk,

167 a następnie z art. 284 § 1 kk. Nie zmienia to jednak faktu, że ów czyn, w ujęciu historycznym, stanowi to samo zdarzenie. Jego istota sprowadza się bowiem do wkroczenia w uprawnienia właścicielskie S. K., które były mu przynależne wobec konkretnej nieruchomości, a mianowicie połowy domu położonego w M. w Portugalii. Co więcej, przypisane oskarżonej przywłaszczenie prawa własności do tej części nieruchomości nastąpiło, jak ustalił to Sąd Okręgowy, w następstwie tego, że T. W., wiedząc o odwołaniu pełnomocnictwa udzielonego jej przez S. K., zataiła tę okoliczność przed notariuszem, który w dniu 19 listopada 2012 r., w akcie notarialnym

168 z tego dnia, potwierdził zbycie przez S. K. prawa własności do połowy nieruchomości na rzecz M. W.. Innymi więc słowy, wedle ustaleń poczynionych przez Sąd Okręgowy, T. W., wprowadzając w błąd notariusza co do tego, że udzielone jej przez S. K. pełnomocnictwo nie wygasło, wyłudziła akt notarialny poświadczający przeniesienie prawa własności S. K. do połowy nieruchomości, a co za tym idzie urzeczywistniła swoim zachowaniem te wszystkie elementy (okoliczności), które zostały zawarte w opisie czynu, odnośnie

169 to którego, postanowieniem prokuratora z dnia 23 czerwca 2016 r., śledztwo zostało prawomocnie umorzone. Dodać jednocześnie należy, a właściwie nie dodać lecz podkreślić, że to właśnie realizacja przez oskarżoną wspomnianych elementów (okoliczności), zmaterializowała stan polegający na przywłaszczeniu prawa własności przysługującego S. K. do połowy nieruchomości. Inaczej rzecz ujmując,

170 owo przywłaszczenie nie nastąpiłoby, gdyby nie zmaterializowały się te wszystkie okoliczności, które zostały odzwierciedlone w opisie czynu, w zakresie to którego postępowanie zostało prawomocnie umorzone. A zatem, w obliczu zaprezentowanych uwag, należy więc jedynie powtórzyć, że zdarzenie zarzucone i przypisane oskarżonej

171 oraz to objęte postanowieniem prokuratora z dnia 23 czerwca 2016 r. o umorzeniu śledztwa, de facto, stanowi ten sam czyn, a różnice w jego opisach i w konsekwencji w kwalifikacji prawnej, wynikają wyłącznie z tego, że w opisach tych wyeksponowano różne, aczkolwiek tylko niektóre okoliczności tego samego zachowania T. W.. Czyniąc

172 te spostrzeżenia oczywiście nie sposób nie zauważyć, że wspomniane postanowienie prokuratora z dnia 23 czerwca 2016 r. zostało wydane w fazie in rem prowadzonego

173 wówczas postępowania przygotowawczego. Rzecz jednak w tym, że nie zostało

174 ono wzruszone przez prokuratora poprzez zastosowanie instytucji przewidzianej

175 w art. 327 § 1 kpk, a to, jak przekonuje utrwalone w tym zakresie orzecznictwo Sądu Najwyższego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2008 r., V KK 416/07, OSNKW 2008, nr 5, poz. 36, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 października 2008 r.,

176 V KK 252/08, OSNwSK 2008, nr 1, poz. 1992, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

177 28 października 2009 r., I KZP 21/09, OSNKW 2010, nr 1, poz. 1, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2009 r., V KO 78/09, LEX nr 608808) oraz sądów powszechnych (postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 27 lipca 2011 r.,

178 II AKz 416/11, LEX nr 1102930, wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia

179 13 listopada 2013 r., IV Ka 67/13, LEX nr 1715357, wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu

180 z dnia 27 lutego 2019 r., II AKa 6/19, LEX nr 2682521) oznacza, że po prawomocnym umorzeniu postępowania, do którego to doszło na podstawie postanowienia z dnia

181 23 czerwca 2016 r., oskarżyciel publiczny bezpowrotnie utracił możliwość oskarżenia T. W. o czyn polegający na przywłaszczeniu prawa własności, które przysługiwało S. K. do połowy nieruchomości znajdującej się M. w Portugalii. W konsekwencji, również i Sąd Okręgowy utracił możliwość, a precyzując, nie był uprawniony do wydania orzeczenia rozstrzygającego o sprawstwie i winie T. W.

182 w zakresie wspomnianego czynu. Skoro to jednak uczynił, to taka sytuacja materializuje bezwzględną przyczynę odwoławczą, u podstaw której pozostaje ujemna przesłanka procesowa przewidziana, bądź to w art. 17 § 1 pkt 7 kpk (vide: wyrok Sądu Okręgowego

183 w Krakowie z dnia 13 listopada 2013 r., IV Ka 67/13, LEX nr 1715357), bądź to

184 w art. 17 § 1 pkt 9 (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 października 2008 r., V KK 252/08, OSNwSK 2008, nr 1, poz. 1992), lub w art. 17 § 1 pkt 11 kpk (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 października 2009 r., I KZP 21/09, OSNKW 2010, nr 1, poz. 1, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2009 r., V KO 78/09, LEX nr 608808). Istnienie takiego stanu rzeczy nie pozbawiało jednak i w dalszym ciągu nie pozbawia oskarżyciela publicznego do zainicjowania postępowania, którego przedmiotem może

185 być taki czyn, o jakim mowa w postanowieniu o przedstawieniu zarzutów z dnia

186 21 listopada 2016 r. (k.564), a mianowicie czyn polegający na przywłaszczeniu przez oskarżoną kwoty 33.887,55 euro, którą to wymieniona otrzymała od M. W. jako zapłatę z tytułu sprzedaży należącego do S. K. udziału w prawie własności nieruchomości. Zarzucone i przypisane oskarżonej przywłaszczenie tego prawa nie jest bowiem tożsame z przywłaszczeniem pieniędzy, a więc rzeczy ruchomych, które oskarżona uzyskała, czyniąc użytek z wcześniej przywłaszczonego prawa własności. Dodać trzeba, że na etapie postępowania przygotowawczego takie samo stanowisko prezentował również prokurator, skoro przedmiotem tego postępowania, pierwotnie były dwa odrębne czyny, z których jeden miał polegać na przywłaszczeniu prawa majątkowego, a drugi

187 na przywłaszczeniu pieniędzy pochodzących z urzeczywistnienia tego prawa. Natomiast powracając do istoty tego stanowiska i chcąc utwierdzić w przekonaniu o jego słuszności, wystarczy tylko dodać, że każde przewidziane w art. 284 § 1 kk przywłaszczenie rzeczy ruchomej wiąże się immanentnie z przywłaszczeniem prawa do jej posiadania, natomiast

188 nie każde przywłaszczenie prawa majątkowego, o którym mowa we wspomnianym przepisie,

189 jest związane z przywłaszczeniem rzeczy ruchomej, z którą związane jest to prawo,

190 bądź rzeczy, którą sprawca, jako swego rodzaju ekwiwalent, uzyskuje w następstwie realizacji tego prawa. Skoro więc, istotą postępowania przeprowadzonego w niniejszej sprawie była wyłącznie kwestia związana z przywłaszczeniem prawa własności S. K. do części nieruchomości, to należy jedynie powtórzyć to, co wskazano

191 już wcześniej, a mianowicie że nie materializują się żadne przeszkody procesowe

192 do zainicjowania przez oskarżyciela publicznego postępowania w tym przedmiocie, o którym była mowa powyżej.

193 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

194 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

195 5.1.1.

196 Przedmiot utrzymania w mocy

197 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

198 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

199 5.2.1.

200 Przedmiot i zakres zmiany

201 Zwięźle o powodach zmiany

202 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

203 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

204 5.3.1.1.1.

205 Wystąpienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej przewidzianej w art. 439 § 1 pkt 8 kpk.

206 ☒ art. 439 k.p.k.

207 Zwięźle o powodach uchylenia

208 Konieczność uchylenia wyroku i umorzenia postępowania była determinowana okolicznościami zaprezentowanymi powyżej.

209 5.3.1.2.1.

210 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

211 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

212 Zwięźle o powodach uchylenia

213 5.3.1.3.1.

214 Konieczność umorzenia postępowania

215 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

216 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

217 5.3.1.4.1.

218 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

219 Zwięźle o powodach uchylenia

220 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

221 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

222 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

223 Przytoczyć okoliczności

224 6. Koszty Procesu

225 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

226 Przytoczyć okoliczności

227 II.

228 Rozstrzygnięcie o kosztach procesu zapadło na podstawie art. 632 pkt 2 kpk.

229 7. PODPIS

230 SSA Janusz Jaromin SSA Piotr Brodniak SSA Małgorzata Jankowska

231 1.11. Granice zaskarżenia

232 Kolejny numer załącznika

233 1

234 Podmiot wnoszący apelację

235 Obrońca oskarżonej.

236 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

237 Rozstrzygnięcie o sprawstwie i winie oskarżonej.

238 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

239 ☒ na korzyść

240 ☐ na niekorzyść

241 ☒ w całości

242 ☐ w części

243 ☐

244 co do winy

245 ☐

246 co do kary

247 ☐

248 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

249 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

250 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

251 ☐

252 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

253 ☐

254 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

255 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

256 ☒

257 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

258 ☒

259 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

260 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

261 ☐

262 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

263 ☐

264 art. 439 k.p.k.

265 ☐

266 brak zarzutów

267 0.1.1.4. Wnioski

268 ☒

269 uchylenie

270 ☒

271 zmiana