Wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 19 listopada 2020 r., II AKa 227/20

wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 19 listopada 2020 r., II AKa 227/20

Tekst

1 Sygn. akt II AKa 227/20

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 19 listopada 2020 r.

3 Sąd Apelacyjny w Szczecinie II Wydział Karny w składzie:

4 Przewodniczący: SSA Stanisław Stankiewicz (spr.)

5 Sędziowie: SA Janusz Jaromin

6 SA Maciej Żelazowski

7 Protokolant: st. sekr. sądowy Karolina Pajewska

8 przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w Szczecinie Marzeny Jędrzejewskiej - Plucińskiej

9 po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2020 r. sprawy

10 S. O. (1)

11 na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę skazanego

12 od wyroku łącznego Sądu Okręgowego w Szczecinie

13 z dnia 10 lipca 2020 r. sygn. akt III K 94/20

14 I. zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 1 w ten sposób, że orzeczoną wobec skazanego S. O. (1) karę łączną obniża do 6 (sześciu) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

15 II. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części;

16 III. zwalnia skazanego od wydatków za postępowanie odwoławcze i obciąża nimi Skarb Państwa.

17 SSA Maciej Żelazowski SSA Stanisław Stankiewicz SSA Janusz Jaromin

Uzasadnienie

18 Formularz UK 2

19 Sygnatura akt

20 II AKa 227/20

21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

22 1

23 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

24 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

25 wyrok łączny Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 10 lipca 2020 r., sygn. akt III K 94/20

26 1.2. Podmiot wnoszący apelację

27 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

28 ☐ oskarżyciel posiłkowy

29 ☐ oskarżyciel prywatny

30 ☒ obrońca

31 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

32 ☐ inny

33 1.3. Granice zaskarżenia

34 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

35 ☒ na korzyść

36 ☐ na niekorzyść

37 ☒ w całości

38 ☐ w części

39 ☐

40 co do winy

41 ☒

42 co do kary

43 ☐

44 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

45 1.3.2. Podniesione zarzuty

46 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

47 ☐

48 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

49 ☐

50 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

51 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

52 ☐

53 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

54 ☐

55 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

56 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

57 ☒

58 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

59 ☐

60 art. 439 k.p.k.

61 ☐

62 brak zarzutów

63 1.4. Wnioski

64 ☒

65 uchylenie

66 ☒

67 zmiana

68 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

69 2.1. Ustalenie faktów

70 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

71 Lp.

72 Oskarżony

73 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

74 Dowód

75 Numer karty

76 2.1.1.1.

77 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

78 Lp.

79 Oskarżony

80 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

81 Dowód

82 Numer karty

83 2.1.2.1.

84 2.2. Ocena dowodów

85 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

86 Lp. faktu z pkt 2.1.1

87 Dowód

88 Zwięźle o powodach uznania dowodu

89 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

90 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

91 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

92 Dowód

93 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

94 . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

95 Lp.

96 Zarzut

97 3.1.

98 Obrońca skazanego S. O. (1) na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k. zarzucił:

99 „rażącą niewspółmierność orzeczonej kary, przemawiającą się w wymierzeniu skazanemu kary łącznej 7 (siedmiu) lat i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności przy zastosowaniu zasady kumulacji, która to zasada powinna być stosowana tylko wyjątkowo, albowiem orzekający w sprawie sąd za każdym razem zobowiązany jest w sposób odpowiedni uwzględnić także dyrektywy wymiaru kary przemawiające na korzyść skazanego. Podczas, gdy w przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji kumulując kary i orzekając wyrok łączny jako ich sumę, takich zasad z całą pewnością nie zastosował względem S. O. (1), który nie tylko prezentuje daleki krytycyzm wobec popełnionych przez siebie przestępstw i swego uprzedniego postępowania, ale również posiada pozytywną opinię z pobytu w jednostce penitencjarnej, co winno skutkować zastosowaniem zasady asperacji i wymierzeniem mu kary łącznej w niższym rozmiarze np. 5 (pięciu) lat i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności.”

100 ☐ zasadny

101 ☒ częściowo zasadny

102 ☐ niezasadny

103 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

104 Wniesiona przez obrońcę S. O. (1) apelacja zasługiwała na częściowe uwzględnienie. Podniesiony w niej zarzut rażącej surowości kary okazał się trafny co do zasady, aczkolwiek nie co do skali wyrażonej w petitum środka odwoławczego. W konsekwencji implikowało to odpowiednim obniżeniem, przez sąd ad quem, orzeczonej wobec skazanego kary łącznej pozbawienia wolności.

105 Na wstępie rozważań, przede wszystkim zauważyć należy, że przedmiotowej sprawie od początku niekwestionowana przez żadną ze stron była trafność określenia zakresu przedmiotowego prowadzonego postępowania o wydanie wyroku łącznego wobec S. O. ( vide wniosek z dnia 15 kwietnia 2020 r. o wydanie wyroku łącznego sporządzony przez autora apelacji). Nie ma bowiem żadnego racjonalnego powodu do podważania prawidłowości ustaleń Sądu I instancji co do kar podlegających łączeniu, które in concreto obejmują skazania ww. dwoma wyrokami, a mianowicie: 1) wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 21 czerwca 2019 r., w sprawie o sygn. akt III K 218/17, za przestępstwo z art.13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. – na karę 4 lat pozbawienia wolności; oraz

106 2) wyrokiem Sądu Rejonowego Szczecin - Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie z dnia 10 listopada 2016 r., w sprawie o sygn. akt VII K 309/14, zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 24 kwietnia 2018 r. (IV Ka 1511/17), za przestępstwo z art.13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i w zw. z art.12 k.k., na karę 3 lat pozbawienia wolności i 150 stawek dziennych grzywny po 50 zł każda i za przestępstwo z art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności – na karę łączną 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności. Prawidłowo zatem i zgodnie z brzmieniem art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 czerwca 2020 r. ) oraz art. 568a § 1 pkt 2 k.p.k., Sąd I instancji ustalił i opisał katalog kar podlegających łączeniu, tj. jednej kary jednostkowej (4 lat pozbawienia wolności i jednej kary łącznej (3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności), co w konsekwencji umożliwiło połączenie orzeczonych tam kar pozbawienia wolności i wymierzenie skazanemu jednej, nowej kary łącznej (7 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności), z zaliczeniem na poczet tej kary łącznej okresów pozbawienia wolności wymienionych enumeratywnie w punkcie II wydanego orzeczenia. Tego etapu rozwiązań Sądu Okręgowego autor apelacji w ogóle nie kwestionuje (aczkolwiek werbalnie wskazuje na zaskarżenie orzeczenia w całości), skupiając się zarówno w sformułowanym zarzucie jak i przywołanej argumentacji, wyłącznie na problematyce niewspółmierności orzeczonej wobec S. O. kary, jako kary rażąco surowej.

107 Wywody skarżącego obrońcy, w których generalnie przywołuje on poglądy doktryny (z przywołaniem Komentarzy do przepisu art. 85a k.k. pod red. A. Zolla i R. Zawłockiego), jak i szereg przykładów z orzecznictwa (wyrok SA w Krakowie z 01.02.2001 r., II AKa 3/01, KZS 2001/2/22; wyrok SO we Wrocławiu z 17.06.2019 r., IV Ka 324/19; wyrok SA w Białymstoku z 06.09.2018 r., II AKa 144/18), są interesujące i na poziomie ogólnym niewątpliwie zasługujące na aprobatę. Rzecz jednak w tym, że trudno uznać, aby wszystkie zaprezentowane przez obrońcę wywody apelacji były trafne, mogły mieć zastosowanie do konkretnej sytuacji skazanego S. O. i w związku z tym zasługiwały na pełną akceptację sądu ad quem.

108 W pierwszej kolejności podkreślić należy, że w obecnym stanie prawnym kara łączna – zgodnie z dyspozycją art. 85a k.k.- ma przede wszystkim realizować cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, ale też uwzględniać potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. W ramach tak opisanych celów racjonalnej „polityki karnej” mieszczą się także przesłanki, które zostały wypracowane w orzecznictwie sadowym, ukierunkowane zarówno na ocenę osoby sprawcy, jego cech osobowych i dotychczasowej linii życiowej, jak i analizę popełnianych przez niego przestępstw w ujęciu przedmiotowym (w tym np. zbieżność rodzajowa atakowanych dóbr prawnych, okresy czasu pomiędzy przestępstwami). Wskazany w ww. przepisie katalog przesłanek wymiaru karu łącznej nie jest zatem wyczerpujący (zwrot „przede wszystkim") co oznacza, że w sytuacji, gdy kara łączna ma stanowić niejako podsumowanie dotychczasowej przestępczej działalności skazanego, oczywiste jest, że winna ona uwzględniać także stopień związku podmiotowo-przedmiotowego poszczególnych przestępstw. Dopiero bowiem łączne uwzględnienie wszystkich powyższych przesłanek i oczywiście kar lub kar łącznych wymierzonych dotychczas i podlegających łączeniu, pozwala na prawidłowe ukształtowanie obecnie orzekanej kary łącznej.

109 Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że Sąd I instancji zasadniczo prawidłowo ustalił opisane wyżej okoliczności i przesłanki, które winny mieć decydujący wpływ na wymiar kary łącznej w niniejszym postępowaniu, aczkolwiek ich dalsze wyważenie doprowadziło do wymierzenia kary odpowiadającej górnej granicy ustawowej (na zasadzie kumulacji), co nie do końca koresponduje - zdaniem Sądu Apelacyjnego – z argumentami działającymi na korzyść S. O. w procesie wymiaru kary łącznej. Z tego też właśnie powodu zaskarżone orzeczenie wymagało odpowiedniej korekty – na korzyść osoby skazanego, zgodnie zresztą z kierunkiem zaskarżenia wyroku. Istotnym niewątpliwie argumentem, podnoszonym przez skarżącego obrońcę, pozostaje tu opinia o skazanym (z dnia 09.10.2020 r. nadesłana przez ZK C.), z której wynika, że: S. O. funkcjonuje poprawnie w warunkach izolacji, nie inicjuje sytuacji konfliktowych, przestrzega porządku i dyscypliny obowiązujących na terenie jednostki, poprawnie układa swoje relacje z innymi osadzonymi, ma właściwą postawę wobec funkcjonariuszy Służby Więziennej. Warto zauważyć, że ww. skazany był 14 razy nagradzany regulaminowo, m.in. za właściwe wywiązywanie się z obowiązków pracowniczych, nie był karany dyscyplinarnie, karę pozbawienia wolności odbywa w systemie programowego oddziaływania, zadania wynikające z programu stara się realizować na bieżąco, ukończył program readaptacyjny skierowany do skazanych za przestępstwa z użyciem przemocy, nadto jest zatrudniony w jednostce penitencjarnej odpłatnie w zakładowej kuchni i z powierzonych obowiązków pracowniczych wywiązuje się właściwie, zaś przełożeni nie zgłaszają żadnych uwag co do pracy osadzonego. Nie można zatem - co do zasady - odmówić racji autorowi apelacji, że orzeczona wobec skazanego S. O. kara łączna jest zbyt surowa, skoro ukształtowana została na zasadzie kumulacji. Powyższe argumenty wskazują bowiem, że proces kształtowania prawidłowych postaw społecznych u S. O. zmierza w prawidłowym kierunku, aczkolwiek z pewnością wymagane jest tu dalsze, bardziej zdecydowane zaangażowanie się ww. skazanego. Z drugiej zaś strony obrońca zdaje się bowiem nie dostrzegać, że skazany jest członkiem podkultury przestępczej (nie przejawia negatywnych zachowań na tle podkultury), zaś na temat popełnionego przestępstwa wypowiada się tylko z umiarkowanym krytycyzmem. Tymczasem uczestnictwo skazanego w podkulturze przestępczej prognozuje jego dalszy negatywny stosunek do obowiązującego prawa (zob. postanowienie SA w Krakowie z 11.05.2007 r., II AKzw 285/07, KZS 2007/5/40).

110 Sąd I instancji ma zatem rację, że S. O. jest osobą, która w przeszłości popełniła wiele przestępstw, był już karany, zaś przestępstw objętych niniejszym wyrokiem łącznym dopuścił się w warunkach recydywy, jednakże powinien także w większym stopniu uwzględnić, a nie tylko lapidarnie odnotować, że „dobra opinia z miejsca odbywania kary świadczy wyłącznie o dobrym przystosowaniu do warunków izolacji”. W szczególności chodzi o to, by właściwie ukształtowana kara łączna oddziaływała wychowawczo na sprawcę i chroniła w odpowiednim stopniu społeczeństwo przed niebezpieczeństwem dopuszczenia się przez niego czynu zabronionego. Popełnienie przez sprawce dwóch lub więcej przestępstwa jest czynnikiem prognostycznym przemawiającym za orzeczeniem kary łącznej surowszej od wynikającej z prostej absorpcji. Zgodzić się należy z poglądem, że instytucja kary łącznej nie polega w istocie na automatycznym niejako zmniejszeniu dolegliwości za przestępstwo już popełnione, ale służy racjonalizacji wykonania kary pochodzących z różnych skazań - zgodnie z aktualizowanymi na bieżąco celami tychże kar. Zatem odpowiednim rozwiązaniem pozostaje przyjęcie zasady asperacji, pomagającej odnaleźć właściwą równowagę pomiędzy skrajnymi rozwiązaniami (kumulacji i absorcji).

111 Nie można było jednak podzielić podniesionych przez obrońcę innych argumentów, a to wskazujących, że „przed rozpoczęciem odbywania kary S. O. dwukrotnie wnosił o odroczenie odbywania kary z uwagi na zły stan zdrowia, jak i konieczność poddania się zabiegowi operacyjnemu oraz skorzystania ze stosownej rehabilitacji”. Należy bowiem zauważyć, że stan zdrowia skazanego nie jest okolicznością decydującą o wymiarze kary łącznej. Jest na wyprowadzana z treści art. 571 § 1 k.p.k. i nie mieści się bezpośrednio w zasadach i regułach wymierzania kary łącznej wynikających z art. 85a k.k. oraz wyprowadzonych z art. 86 k.k. związków podmiotowo-przedmiotowych miedzy zbiegającymi się przestępstwami. W konsekwencji co najwyżej można ją pośrednio lokować w dyrektywie prewencji indywidualnej (zob. postanowienie SN z dnia 20 marca 2013 r., III KK 397/12, LEX nr 1294350). Stan zdrowia skazanego ma zatem znaczenie przede wszystkim dla wymiaru kary łącznej grzywny i kary łącznej ograniczenia wolności, gdyż przy ich wymiarze należy wziąć pod uwagę możliwości zarobkowe skazanego oraz możliwość realizacjo obowiązku nieodpłatnej pracy na cele społeczne (zob. art. 86 § 2 k.k. w zw. z art.. 33 § 3 k.k. i art. 58 § 2a k.k.). Stan zdrowia ma natomiast bardzo ograniczony wpływ na wymiar kary łącznej pozbawienia wolności, albowiem podlega uwzględnieniu, co do zasady, jedynie przy ocenie, w jakim stopniu, z uwagi na stan zdrowia skazanego, konieczne jest prewencyjne i wychowawcze oddziaływanie na jego osobę. Okoliczności związane ze stanem zdrowia S. O. podnoszone przez obrońcę w apelacji, nie stanowią jednak, jak się wydaje, na tyle poważnych schorzeń (w powiązaniu z treścią informacji zawartych w aktualnej opinii z ZK C.), iżby prowadziły do wniosku, że skazany nie będzie miał w ogóle możliwości powrotu do przestępstwa. Tymczasem, skoro dotychczasowe kary izolacyjne nie osiągnęły zamierzonego celu i skazany stosunkowo niedługo po opuszczeniu zakładu karnego wracał na drogę przestępstwa, to oczywiste jest, że afirmowaną przez skarżącego pozytywną obecnie postawę skazanego należy oceniać ostrożnie i nie nadawać jej nadmiernego znaczenia.

112 W konsekwencji Sąd Apelacyjny nie podzielił dalej idących żądań autora apelacji, który wnioskował o ukształtowanie kary łącznej na poziomie 5 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności, a zatem przy daleko większym uwzględnieniu zasady asperacji. Jak już wyżej zaznaczono, stosownie do treści art. 85a k.k., kara łączna winna spełniać również swoje cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Nadmierne zatem redukowanie dolegliwości karnej w stosunku do osoby wielokrotnie wchodzącej w konflikty z prawem, dopuszczającej się poważnych przestępstw i to w warunkach recydywy, mogłoby wywołać w społeczeństwie wrażenie pobłażliwości i tolerowania wręcz przestępczej działalności, zamiast poczucia należytej odpłaty, właściwego podsumowania przestępczej działalności skazanego oraz odpowiednio długiego oddziaływania penitencjarnego. Wymierzona zatem kara łączna 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności z jednej strony uwzględnia pozytywne aspekty obecnej postawy skazanego S. O., a z drugiej strony respektuje te okoliczności, które na dalsze jej obniżenie nie pozwalały.

113 Mając na uwadze zaprezentowane wyżej argumenty Sąd Apelacyjny – po dokonaniu opisanej zmiany – utrzymał w mocy zaskarżony wyrok łączny Sądu I instancji w dalszej części, uznając pozostałe rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego za trafne i nie wymagające korekty w toku instancji. Sąd ten zasadniczo przedstawił swoje stanowisko w pisemnym uzasadnieniu wyroku. Wprawdzie nie było ono nazbyt obszerne, ale spełniało wymogi stawiane w art. 424 k.p.k., zaś skarżący nie stawiał nawet zarzutu obrazy ww. unormowania procesowego. Jak już to wyżej zaznaczono, w sposób prawidłowy ustalono i opisano w nim stan faktyczny sprawy, jak i wypływające z tego konsekwencje prawne. Już tylko na marginesie zauważyć należy, że obrońca nie stawiał zarzutu naruszenia przepisu art. 577 k.p.k. i nie wskazywał na żadne uchybienia w zakresie wymienionych (w zaskarżonym wyroku łącznym) okresów zaliczonych na poczet kary łącznej pozbawienia wolności. Zresztą do takiej korektury ze strony sądu, który procedował w przedmiocie wydania wyroku łącznego może przecież dojść w każdym czasie, stosując art. 420 § 2 k.p.k. w zw. z art. 574 k.p.k. i w zw. z art. 577 k.p.k. (zob. postanowienie SN z 28.11.2018 r., V KK 510/18, Prok. i Pr. 2018/4/28). Dodatkowo, jak się wydaje, skarżący nie był też konsekwentny, skoro wcześniej wskazywał nawet na potrzebę orzeczenia, przy zastosowaniu zasady asperacji, kary łącznej 5 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności ( vide protokół rozprawy głównej k. 46v), zaś w apelacji - 5 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności. W toku postępowania nie zaistniały, w każdym bądź razie, jakiekolwiek przesłanki, obligujące sąd ad quem do orzekania poza granicami środka odwoławczego.

114 Sąd Apelacyjny, wydanym wyrokiem reformatoryjnym, w swym głębokim przekonaniu, doprowadził od takiego ukształtowania kary łącznej pozbawienia wolności, że jest ona współmierna, sprawiedliwa i we właściwym stopniu uwzględnia dyrektywy wymiaru kary łącznej, a zatem uwzględnia aktualną potrzebę odpowiedniej represji karnej wobec skazanego S. O., a jednocześnie realizuje postawione przed nią zadania prewencyjne.

115 Wniosek

116 o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie skazanemu kary łącznej w wymiarze 5 (pięciu) lat i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności – przy zastosowaniu zasady asperacji, zaliczenie na poczet kary łącznej faktycznych okresów pozbawienia wolności (jak w apelacji) w przypadku zaistnienia takich przesłanek uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania.

117 ☐ zasadny

118 ☒ częściowo zasadny

119 ☐ niezasadny

120 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

121 Przyczyny dla których uznano wniosek apelacji za częściowo zasadny przedstawiono we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia. W tym miejscu nie sposób jednak pominąć, że obrońca nie przedstawił jakichkolwiek racjonalnych powodów, które uzasadniałyby potrzebę uchylenia zaskarżonego wyroku wraz z rozstrzygnięciem następczym – przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, skoro nie przywołał in concreto żadnego wypadku wskazanego w treści art. 437 § 2 zd. drugie k.p.k.

122 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

123 4.1.

124 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

125 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

126 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

127 5.1.1.

128 Przedmiot utrzymania w mocy

129 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

130 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

131 5.2.1.

132 Przedmiot i zakres zmiany

133 Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok w punkcie I w ten sposób, że orzeczoną wobec skazanego S. O. (1) karę łączną obniżył do 6 (sześciu) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności

134 Zwięźle o powodach zmiany

135 Wszystkie zaprezentowane w powyższych rozważaniach sądu ad quem racje, spowodowały określoną korektę wyroku łącznego Sądu I instancji. W ten sposób zaskarżonemu wyrokowi temu został przywrócony praworządny charakter.

136 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

137 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

138 5.3.1.1.1.

139 ☐ art. 439 k.p.k.

140 Zwięźle o powodach uchylenia

141 5.3.1.2.1.

142 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

143 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

144 Zwięźle o powodach uchylenia

145 5.3.1.3.1.

146 Konieczność umorzenia postępowania

147 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

148 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

149 5.3.1.4.1.

150 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

151 Zwięźle o powodach uchylenia

152 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

153 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

154 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

155 Przytoczyć okoliczności

156 pkt II

157 Reasumując, wszystkie zaprezentowane powyżej względy spowodowały, że Sąd Apelacyjny, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k., dokonał w zaskarżonym wyroku określonej zmiany. W pozostałej części, nie stwierdzając uchybień, które należałoby brać pod uwagę z urzędu (art. 435, art. 439 § 1, art. 440 oraz art. 455 k.p.k.) - utrzymał w go mocy.

158 6. Koszty Procesu

159 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

160 Przytoczyć okoliczności

161 pkt III

162 Zwolnienie skazanego od wydatków za postępowanie odwoławcze i obciążenie nimi Skarbu Państwa, spowodowane było uznaniem, że uiszczenie ich przez S. O., z uwagi na stan majątkowy i pobyt w izolacji penitencjarnej, byłoby dla niego nadmiernie uciążliwe (art. 624 § 1 k.p.k.). W konsekwencji Sąd obciążył tymi kosztami Skarb Państwa.

163 7. PODPIS

164 SSA Janusz Jaromin SSA Stanisław Stankiewicz SSA Maciej Żelazowski

165 1.3. Granice zaskarżenia

166 Kolejny numer załącznika

167 1

168 Podmiot wnoszący apelację

169 obrońca skazanego

170 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

171 wyrok łączny Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 10 lipca 2020 r., sygn. akt III K 94/20

172 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

173 ☒ na korzyść

174 ☐ na niekorzyść

175 ☒ w całości

176 ☐ w części

177 ☐

178 co do winy

179 ☒

180 co do kary

181 ☐

182 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

183 1.3.2. Podniesione zarzuty

184 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

185 ☐

186 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

187 ☐

188 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

189 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

190 ☐

191 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

192 ☐

193 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

194 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

195 ☒

196 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

197 ☐

198 art. 439 k.p.k.

199 ☐

200 brak zarzutów

201 1.4. Wnioski

202 ☒

203 uchylenie

204 ☒

205 zmiana