Uzasadnienie orzeczenia Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 12 października 2021 r., II AKa 184/21

uzasadnienie orzeczenia Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 12 października 2021 r., II AKa 184/21

Uzasadnienie

1 Formularz UK 2

2 Sygnatura akt

3 II AKa 184/21

4 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

5 3

CZĘŚĆ WSTĘPNA

6 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

7 Wyrok łączny - Sąd Okręgowy w Krakowie VI K 43/20

8 1.2. Podmiot wnoszący apelację

9 ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

10 ☐ oskarżyciel posiłkowy

11 ☐ oskarżyciel prywatny

12 ☐ obrońca

13 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

14 ☐ inny

15 1.3. Granice zaskarżenia

16 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

17 ☐ na korzyść

18 ☒ na niekorzyść

19 ☐ w całości

20 ☒ w części

21 ☐

22 co do winy

23 ☒

24 co do kary

25 ☒

26 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

27 1.1.2. Podniesione zarzuty

28 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

29 ☐

30 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

31 ☒

32 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

33 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

34 ☐

35 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

36 ☐

37 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

38 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

39 ☒

40 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

41 ☐

42 art. 439 k.p.k.

43 ☐

44 brak zarzutów

45 1.4. Wnioski

46 ☐

47 uchylenie

48 ☒

49 zmiana

50 Ustalenie faktów w związku z dowodami

51 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

52 1.5. Ustalenie faktów

53 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione

54 Lp.

55 Oskarżony

56 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

57 Dowód

58 Numer karty

59 2.1.1.1.

60 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione

61 Lp.

62 Oskarżony

63 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

64 Dowód

65 Numer karty

66 2.1.2.1.

67 1.6. Ocena dowodów

68 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

69 Lp. faktu z pkt 2.1.1

70 Dowód

71 Zwięźle o powodach uznania dowodu

72 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

73 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

74 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

75 Dowód

76 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

77 STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

78 Lp.

79 Zarzut

80 3.1.

81 - obraza przepisów prawa materialnego, a to art. 81 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19 oraz art. 4 § 1 k.k., polegającą na błędnej wykładni wskazanych przepisów i uznaniu, że możliwym jest połączenie kar i środków karnych orzeczonych wobec skazanego wyrokami, które uległy uprawomocnieniu przed 24 czerwca 2020 roku oraz po tej dacie, podczas gdy przepisy wymienionej wyżej ustawy w sposób wyraźny wyłączają zastosowanie reguł intertemporalnych określonych w art. 4 § 1 k.k.;

82 ☒ zasadny

83 ☐ częściowo

84 zasadny

85 ☐ niezasadny

86 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

87 Stosownie do regulacji art. 569 § 1 k.p.k. wyrok łączny wydaje się jeżeli zachodzą warunki do orzeczenia kary łącznej w stosunku do osoby prawomocnie skazanej wyrokami różnych sądów. Jeśli brak jest warunków do wydania wyroku łącznego wówczas sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania (art. 572 k.p.k.).

88 W części motywacyjnej zaskarżonego wyroku Sąd Okręgowy w Krakowie wskazał (oczywiście w rozważanym zaskarżonym zakresie), że należało zastosować reguły intertemporalne określone w art. 4 § 1 k.k. i zgodnie z nimi poprzednio obowiązujące, tj. przed dniem 24 czerwca 2020 r. przepisy dotyczące kary łącznej, jako względniejsze dla skazanego, również co do skazań, które uprawomocniły się po wskazanej dacie.

89 W związku z powyższym już na wstępie wymaga podkreślenia, że wobec zmiany od 24 czerwca 2020 r. przepisów ustawy Kodeks karny, w tym przepisów rozdziału IX odnośnie kary łącznej, zmiany w zasadach orzekania kary łącznej wynikające z ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem (...)19 (Dz. U. z 2020 r. poz. 1086., dalej: Tarcza 4.0.), zasady obowiązujące od dnia 24 czerwca 2020 r. mają zastosowanie w odniesieniu do kar orzeczonych w sprawach:

90 a) Sądu Rejonowego w Pszczynie wyrokiem z dnia 19 czerwca 2020 roku, sygn. akt IIK 686/19;

91 b) Sądu Rejonowego w Pszczynie wyrokiem z dnia 22 października 2020 roku, sygn. akt II K 1004/18.

92 W treści art. 81 ust. 2 ustawy Tarcza 4.0. wskazano bowiem, że przepisy rozdziału IX ustawy zmienianej (dot. orzekania w przedmiocie kary łącznej) w art. 38 ustawy Tarcza 4.0., w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. W ustawie Tarcza 4.0. nie zawarto takich przepisów przejściowych, jak przepis art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 396, dalej: ustawa nowelizująca), który uregulował wówczas kwestię tzw. intertemporalną w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015 r.

93 Powołany przepis art. 19 ust. 1 ustawy nowelizującej regulował, że przepisów rozdziału IX ustawy Kodeks karny, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą Kodeks karny, nie stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, chyba że zachodzi potrzeba orzeczenia kary łącznej w związku z prawomocnym skazaniem po dniu wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. Brak podobnej regulacji w ustawie Tarcza 4.0. oznacza zdaniem Sądu Apelacyjnego, że przepisy rozdziału IX ustawy zmienianej (dotyczące orzekania w przedmiocie kary łącznej), w brzmieniu nadanym ustawą Tarcza 4.0. (tj. w brzmieniu obowiązującym od 24 czerwca 2020 r.), stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, czyli od 24 czerwca 2020 r. i aby stosować przepisy art. 85 i nast. k.k. w brzmieniu obowiązującym od dnia 24 czerwca 2020 r. konieczne jest, aby wszystkie kary podlegające łączeniu prawomocnie zostały orzeczone po dniu wejścia w życie ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. – w sytuacji procesowej skazanego P. G. (1) zasady obowiązujące od dnia 24 czerwca 2020 r. mają zastosowanie tylko do dwóch wyroków, które uprawomocniły się po 24 czerwca 2020 r.:

94 a) Sądu Rejonowego w Pszczynie z dnia 19 czerwca 2020 r., sygn. akt IIK 686/19;

95 b) Sądu Rejonowego w Pszczynie z dnia 22 października 2020 r., sygn. akt II K 1004/18.

96 Natomiast pozostałe wyroki (oczywiście w rozważanym zaskarżonym przez prokuratora zakresie):

97 a) Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 27 września 2019 r., sygn. akt III K 131/19;

98 b) Sądu Rejonowego w Bielsku-Białej z dnia 4 września 2019 r., sygn. akt III K 204/19;

99 c) Sądu Rejonowego w Pszczynie z dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. akt II K 977/18;

100 uprawomocniły się przed 24 czerwca 2020 r., a więc na zasadach obowiązujących pomiędzy 1 lipca 2015 r. a 24 czerwca 2020 r.

101 Sąd Apelacyjny oczywiście miał na względzie, że w doktrynie i orzecznictwie jednomyślnie przyjmuje się, iż przepisy dotyczące kary łącznej, jako przepisy materialne, podlegają co do zasady regule zawartej w art. 4 § 1 k.k. (zob. D. Kala, M. Klubińska, Kara łączna i wyrok łączny, Kraków 2017, s. 132; wyroki SN: z 26.04.2018 r., IV KK 138/18, LEX 2498040; z 26.04.2018 r., IV KK 139/18, LEX 2498041). Rozstrzygając jednak kwestię, czy dana ustawa jest względniejsza dla sprawcy w danym przypadku, należy uwzględnić całość przepisów starej i nowej ustawy (także ustaw pośrednich), a więc cały stan prawny dotyczący konkretnego przestępstwa i jego sprawcy. Każdą z ustaw należy przy tym ocenić na tle całokształtu przepisów uzasadniających odpowiedzialność karną, a zatem przy dokonywaniu oceny konkurujących ze sobą ustaw bierze się pod uwagę całą ustawę, a nie jej poszczególne uregulowania. Warto podkreślić, że zdaniem Sądu Najwyższego, ustawą względniejszą dla sprawcy jest ta ustawa, której wybór opiera się na ocenie całokształtu konsekwencji wynikających dla niego z kolejnego zastosowania obydwu wchodzących w grę ustaw. Warunkiem dokonania wyboru spełniającego te wymogi jest przeprowadzenie przez sąd orzekający swoistego testu polegającego na podjęciu rozstrzygnięcia w sprawie, odrębnie na podstawie jednej i drugiej ustawy, a następnie na porównaniu obu rezultatów według kryterium korzystności dla oskarżonego (zob. wyrok SN z 13.05.2008., V KK 15/08, LEX 398529).

102 W związku z powyższymi rozważaniami kluczowe jest stwierdzenie, że przepis art. 19 ust. 1 ustawy nowelizującej wyraźnie wskazuje, kiedy nie stosuje się nowej ustawy (wówczas, gdy wszystkie wyroki uprawomocniły się przed 1.07.2015 r.), nie mówi zaś o tym, kiedy ma ona zastosowanie (tzw. wyłączenie negatywne), a zatem w tej sytuacji nie ma potrzeby porównywania norm powołanego wyżej przepisu z art. 4 § 1 k.k. (zob. wyrok SA w Krakowie z 27.04.2016 r., II AKa 49/16, LEX 2007810). W ocenie Sądu Apelacyjnego brak jest także podstaw do przyjęcia, że ustawodawca zakwestionował sposób rozumienia zakresu zastosowania art. 4 § 1 k.k. w odniesieniu do orzekania o karze łącznej przyjęty w dotychczasowym orzecznictwie (zob. A. Barczak-Oplustil, W. Wróbel, Zagadnienia intertemporalne zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności oraz kary łącznej w perspektywie zmian Kodeksu karnego dokonanych wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2013 r., (SK 9/10) oraz ustawą nowelizującą z 20 lutego 2015 r., Czasopismo Prawa Karnego i Nauk Penalnych 2015/3, s. 16).

103 Inaczej bowiem wygląda sytuacja w zakresie oceny treści art. 81 Tarczy 4.0, który wyraźnie przewiduje odmienne i całkowicie autonomiczne zasady intertemporalne na potrzeby nowelizacji przepisów o karze łącznej niż przewidziane w art. 4 § 1 k.k., wskazując na wybór stanu prawnego, według którego ma zapaść rozstrzygnięcie w zakresie kary łącznej w wyroku łącznym, co jest uwarunkowane konfiguracją dat uprawomocnienia się kar za poszczególne przestępstwa (zob. szerzej: A. Dziergawka, Reguły intertemporalne związane z orzekaniem kary łącznej w warunkach art. 81 Tarczy 4.0., Przegląd Sądowy 2020, nr 11-12, s. 121-134). W konsekwencji, trzeba przyznać rację skarżącemu, że w realiach rozpoznawanej sprawy zakreślonej prawomocnymi wyrokami Sądu Rejonowego w Pszczynie z dnia 19 czerwca 2020 r. (sygn. akt IIK 686/19) i Sądu Rejonowego w Pszczynie z dnia 22 października 2020 r. (sygn. akt II K 1004/18), nie ma zastosowania art. 4 § 1 k.k., mimo materialnego charakteru przepisów dotyczących kary łącznej, ponieważ przepis art. 81 ust. 1 i 2 Tarczy 4.0 stanowi przepis szczególny wyłączający stosowanie zasady względności. Jeżeli bowiem ustawodawca w akcie nowelizacyjnym w sposób wyraźny określa odmienne reguły kolizyjne, należy przyjąć, że wyłącza tym samym stosowanie w omawianym zakresie normy ogólnej z art. 4 § 1 k.k. Taka konkluzja, co do postanowień prawa przejściowego stwarza możliwość osiągnięcia minimum kompromisu pomiędzy postulatem poszanowania bezpieczeństwa prawnego a koniecznością dokonywania nieodzownych zmian w obowiązującym systemie prawnym (por. B. Nita, A. R. Światłowski, Z akaz łącznego stosowania przepisów ustawy nowej oraz ustawy dawnej na tle art. 4 § 1 k.k., Prokuratura i Prawo 2001/3, s. 33).

104 Nie można zatem – uwzględniając wszystkie powyższe uwarunkowania – kwestionować poglądu, że ustawodawca celowo zaniechał możliwości stosowania wobec skazanych objętych regulacją art. 81 Tarczy 4.0, który wyraźnie przewiduje odmienne i całkowicie autonomiczne zasady intertemporalne na potrzeby nowelizacji przepisów o karze łącznej niż przewidziane w art. 4 § 1 k.k., wskazując na wybór stanu prawnego, według którego ma zapaść rozstrzygnięcie w zakresie kary łącznej w wyroku łącznym, co jest uwarunkowane konfiguracją dat uprawomocnienia się kar za poszczególne przestępstwa. Dlatego też nie można, wobec braku takiej regulacji, dopatrywać się istnienia rzeczywistej luki w prawie. Odmienne argumenty obalałyby pozostawanie w przekonaniu, że wykładnia prawa musi opierać się na racjonalności działania ustawodawcy oraz na założeniu wewnętrznej spójności aktu prawnego z całym systemem prawa. Warto dodać, że należy mieć na uwadze reguły walidacyjne. Te zaś określają sens czynności konwencjonalnych oraz sposób ich dokonywania. Dopiero w oparciu o owe reguły sensu określone akty lub zdarzenia nabierają znaczenia prawnego. Reguły walidacji stanowią w istocie kryterium przynależności określonego aktu, tekstu lub normy do systemu prawa (W. Wróbel, Zmiana normatywna i zasady intertemporalne w prawie karnym, Kantor Wydawniczy Zakamycze, Kraków 2003, s. 520.). Realizacja zamysłu ustawodawcy nie zawsze doprowadza do postawienia kropki nad „i”. Jest to cecha wykładni funkcjonalnej, kiedy dyrektywy wywodzone głównie z klauzul generalnych pozwalają na taką interpretację przepisu, w wyniku której spełni on rolę (funkcję) racjonalną (S. Przyjemski, Glosa do postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 września 2006 r., sygn. I KZP 23/06, Prokuratura i Prawo 2007, nr 12, s. 172).

105 Wniosek

106 zmiana zaskarżonego wyroku oraz połączenie:

107 1) na zasadach obowiązujących pomiędzy 1 lipca 2015 r. a 24 czerwca 2020 r. kar orzeczonych:

108 a) wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 27 września 2019 r., sygn. akt III K 131/19;

109 b) wyrokiem Sądu Rejonowego w Bielsku-Białej z dnia 4 września 2019 r., sygn. akt III K 204/19;

110 c) wyrokiem Sądu Rejonowego w Pszczynie z dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. akt II K 977/18;

111 2) na zasadach obowiązujących od dnia 24 czerwca 2020 roku kar orzeczonych:

112 a) wyrokiem Sądu Rejonowego w Pszczynie z dnia 19 czerwca 2020 r., sygn. akt IIK 686/19;

113 b) wyrokiem Sądu Rejonowego w Pszczynie z dnia 22 października 2020 r., sygn. akt II K 1004/18.

114 3) na zasadach obowiązujących pomiędzy 1 lipca 2015 r. a 24 czerwca 2020 r. środków karnych w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczonych:

115 a) wyrokiem Sądu Rejonowego w Myszkowie z dnia 18 stycznia 2019 r., sygn. akt IIK 1007/18;

116 b) wyrokiem Sądu Rejonowego w Bielsku-Białej z dnia 12 września 2018 r., akt III K 776/18;

117 c) Sądu Rejonowego w Bielsku-Białej z dnia 4 września 2019 r., sygn. akt III K 204/19.

118 ☒ zasadny

119 ☐ częściowo

120 zasadny

121 ☐ niezasadny

122 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

123 Należy także podkreślić, że Sąd Apelacyjny nie był uprawniony do uchylenia zaskarżonego wyroku, tylko w celu dokonania jego modyfikacji faktycznej i prawnej, albowiem przepis art. 437 § 2 k.p.k. jednoznacznie stwierdza, w jakich sytuacjach możliwe jest wydanie przez sąd odwoławczy wyroku uchylającego zaskarżony wyrok i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania. Wskazuje, że może to nastąpić wyłącznie w wypadkach wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k., art. 454 k.p.k. lub jeżeli konieczne jest przeprowadzenie przewodu sądowego w całości. Żadna z tych przesłanek nie zaktualizowała się w przedmiotowej sprawie. Sąd Apelacyjny nie stwierdza bowiem, by orzeczenie sądu I instancji dotknięte było wadą w postaci bezwzględnej przyczyny odwoławczej, a art. 454 k.p.k. - z oczywistych względów - nie miał w tym wypadku zastosowania.

124 W przedmiotowej sprawie nie zaistniała również konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu sądowego w całości. A tym samym za w pełni dopuszczalne należy uznać wydanie przez sąd odwoławczy orzeczenia zmieniającego zaskarżony wyrok łączny, w sytuacji ujawnienia się nowych kar podlegających łączeniu, czy też stwierdzenia, że sąd pierwszej instancji pominął określone kary podlegające łączeniu. W uchwale składu 7 sędziów z dnia 28 czerwca 2018 r., I KZP 3/18, Sąd Najwyższy, opierając się na pogłębionej argumentacji, którą Sąd Apelacyjny w tym w składzie w pełni podziela, jednoznacznie wskazał bowiem, że nie narusza prawa do obrony w stopniu niemożliwym do zaakceptowania orzeczenie po raz pierwszy przez sąd odwoławczy w sprawie o wydanie wyroku łącznego kary łącznej, tym bardziej orzeczenie jej w innym zakresie, niż orzekł sąd pierwszej instancji (Legalis 1793422). W uchwale tej stwierdzono również, że skoro opowiedziano się za dopuszczalnością orzeczenia przez sąd odwoławczy po raz pierwszy kary łącznej, to tym bardziej (a maiori ad minus) wypada uznać dopuszczalność orzeczenia przez ten sąd kary łącznej na innej podstawie przedmiotowej, niż uczynił to sąd pierwszej instancji. Nie jest to problemem zwłaszcza w wypadku, gdy apelacja podnosi zaistniałe uchybienie. W obowiązującym modelu postępowania odwoławczego sąd ad quem ocenia bowiem prawidłowość kontrolowanego wyroku przez pryzmat okoliczności istniejących w chwili jego wydania (jakkolwiek musi też mieć na uwadze ewentualnie później zaistniałe okoliczności, zwłaszcza wyłączające postępowanie) i zmienia go w razie stwierdzenia któregoś z uchybień określonych w art. 438 k.p.k., co w realiach rozpoznawanej sprawy zachodzi.

125 Nie można również nie widzieć potrzeby możliwie szybkiego wyjaśnienia sytuacji prawnej skazanego, który zazwyczaj ma interes w sprawnym przeprowadzeniu postępowania o wydanie wyroku łącznego i niemnożeniu kolejnych, czemu też sprzeciwia się wzgląd na ekonomię procesową, czynności sądowych. Należy mieć także na uwadze specyfikę postępowania o wydania wyroku łącznego, które może być wszczęte z urzędu i w ramach którego sąd sam zbiera niezbędne materiały; nie widać przeszkód dla wykazania w tym względzie inicjatywy też przez organ ad quem. (zob. wyrok SN z 3.03.2021., II KS 1/21, Legalis 2543719).

126 Nie można także zapominać, że nierówność w dostępie do zasady lex mitior (nakaz stosowania ustany względniejszej dla sprawcy) wynikającej z art. 4 § i k.k., była rozważana przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 4 lipca 2018 r. (sygn. akt K 16/16). Wówczas to nie podzielono poglądu, że kryterium różnicowania sprawców w postaci daty uprawomocnienia się wyroków skazujących jest niekonstytucyjne, uznając, że art. 19 ust. 1 tzw. ustawy lutowej jest zgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Zgodnie zatem z brzmieniem aktualnie obowiązujących przepisów należało orzec dwie kary łączne - jedną składającą się z jednostkowych skazań, które uprawomocniły się przed 24 czerwca 2020 r., oraz drugą dotyczącą kar z wyroków, które przymiot prawomocności uzyskały po tej dacie.

127 Konsekwencją niemożności zastosowania art. 4 § 1 k.k. było także wyeliminowanie jako jednostkowego zakazu podlegającego łączeniu z pozostałymi zakazami tego samego rodzaju orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Pszczynie wyrokiem z 22 października 2020 r., w sprawie IIK 1004/18.

128 3.2.

129 rażąca niewspółmierność - łagodność orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności i środka karnego w postaci łącznego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, poprzez przydanie zbytniej wagi okolicznościom łagodzącym w postaci pozytywnej opinii skazanego uzyskanej z zakładu karnego, a tym samym niewystarczające wzięcie pod uwagę okoliczności obciążających, takich jak: uprzednia wielokrotna karalność skazanego, sposób jego życia przed i po popełnieniu poszczególnych przestępstw, godzenie w różne dobra prawne, w tym wymiar sprawiedliwości, mienie, wolność, godność oraz życie i zdrowie innych osób, jak również nieuwzględnienie w sposób właściwy przesłanek prewencji generalnej i indywidualnej, które prawidłowo ocenione winny doprowadzić do orzeczenia wobec P. G. (1) kary łącznej pozbawienia wolności oraz wymienionego łącznego środka karnego w wyższym wymiarze.

130 ☐ zasadny

131 ☒ częściowo zasadny

132 ☐ niezasadny

133 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

134 Całościowa ocena zebranego w sprawie o wydanie wyroku łącznego materiału dowodowego oraz ujawnionych okoliczności faktycznych – wbrew zarzutom apelacji - nie prowadzi do wniosku, że wymierzona skazanemu kara łączna oraz łączny wymiar środka karnego, jawią się jako niewspółmiernie łagodne.

135 Rzecz jednak w tym, że w związku z uwzględnieniem apelacji w zakresie zarzutu obrazy prawa materialnego, zmianie uległ też zakres orzeczonej wobec P. G. (1) kary łącznej pozbawienia wolności, a właściwie dwóch kar łącznych pozbawienia wolności, oraz zakres orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych.

136 W tym miejscu należy przyznać rację skarżącemu, że zarzut rażącej niewspółmierności kary, jako zarzut z kategorii ocen, można zasadnie podnosić, wówczas gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy. Innymi słowy, gdy w odczuciu społecznym jest karą niesprawiedliwą. Słusznie zatem wskazuje się, że wymierzona kara nie może być swoją dolegliwością łagodniejsza od dolnego progu społecznej tolerancji. Nie może być zatem sygnałem dla adresata normy prawnej, że dobro chronione normą nie otrzymuje ze strony władzy państwowej należytej ochrony (zob. wyrok SN z 5.11.2016., IV KK 225/16, LEX 2169500). Przy czym nie jest koniecznym wskazywanie w tym zakresie nowych, nie ustalonych przez sąd okoliczności, wystarczającym jest bowiem wykazanie,- że okoliczności prawidłowo ustalone mają takie znaczenie i ciężar gatunkowy, których orzeczona kara bądź nie uwzględnia w ogóle, bądź uwzględnia je w stopniu niedostatecznym (zob. wyrok SN z 23.10.1974., V KRN 78/74, LEX nr 18899). Powyższe poglądy mają pełne zastosowanie w sprawie o wydanie wyroku łącznego i zostały uwzględnione przez Sąd Apelacyjny przy orzekaniu wobec P. G. (1) „nowych” kar łącznych pozbawienia wolności i łącznego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych.

137 Wniosek

138 zmiana zaskarżonego wyroku oraz połączenie:

139 1) na zasadach obowiązujących pomiędzy 1 lipca 2015 r. a 24 czerwca 2020 r. kar orzeczonych:

140 a) wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 27 września 2019 r., sygn. akt III K 131/19;

141 b) wyrokiem Sądu Rejonowego w Bielsku-Białej z dnia 4 września 2019 r., sygn. akt III K 204/19;

142 c) wyrokiem Sądu Rejonowego w Pszczynie z dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. akt II K 977/18;

143 oraz orzeczenie kary łącznej 8 lat pozbawienia wolności;

144 2) na zasadach obowiązujących od dnia 24 czerwca 2020 r. kar orzeczonych:

145 a) wyrokiem Sądu Rejonowego w Pszczynie z dnia 19 czerwca 2020 r., sygn. akt IIK 686/19;

146 b) wyrokiem Sądu Rejonowego w Pszczynie z dnia 22 października 2020 r., sygn. akt II K 1004/18;

147 oraz orzeczenie kary łącznej 4 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności;

148 3) zmiana zaskarżonego wyroku oraz połączenie na zasadach obowiązujących pomiędzy 1 lipca 2015 roku a 24 czerwca 2020 roku środków karnych w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczonych:

149 a) wyrokiem Sądu Rejonowego w Myszkowie z dnia 18 stycznia 2019 r., sygn. akt IIK 1007/18 w wymiarze 2 lat,

150 b) wyrokiem Sądu Rejonowego w Bielsku-Białej z dnia 12 września 2018 r., akt III K 776/18 w wymiarze 3 lat;

151 c) Sądu Rejonowego w Bielsku-Białej z dnia 4 września 2019 r., sygn. akt III K 204/19 w wymiarze 2 lat

152 oraz orzeczenie łącznego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 6 lat.

153 ☐ zasadny

154 ☒ częściowo zasadny

155 ☐ niezasadny

156 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

157 W związku z uwzględnieniem apelacji w zakresie zarzutu obrazy prawa materialnego, zmianie uległ też zakres orzeczonej wobec P. G. (1) kary łącznej pozbawienia wolności, a właściwie dwóch kar łącznych pozbawienia wolności, oraz zakres orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych.

158 W związku z tym częściowo zasadnym okazał się zarzut rażącej niewspółmierności - łagodność orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności i środka karnego w postaci łącznego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych.

159 Przy wymiarze kar łącznych pozbawienia wolności Sąd Apelacyjny miał na względzie, że instytucja kary łącznej nie polega w istocie na automatycznym niejako zmniejszeniu dolegliwości za przestępstwa już popełnione, ale służy racjonalizacji wykonania kar pochodzących z różnych skazań - zgodnie z aktualizowanymi na bieżąco celami tychże kar (zob. wyrok SA w Gdańsku z 30.07.2019., II AKa 225/19, Legalis 2259499), a wymierzając karę łączną sąd kieruje się przede wszystkim dyrektywami prewencji generalnej i indywidualnej. Użycie w tekście prawnym wyrażenia „przede wszystkim” wyklucza możliwość przyjęcia, że dyrektywy prewencji indywidualnej i generalnej są jedynymi, które należy brać pod uwagę przy orzekaniu kary łącznej. W szczególności, przy wymiarze kary łącznej sąd musi kierować się także związkiem przedmiotowo – podmiotowym między zbiegającymi się przestępstwami, który może mieć zasadnicze znaczenie dla określenia zasady łączenia kar. Im ściślejszy jest ten związek, tym bardziej rozważyć należy możliwość zastosowania absorpcji czy asperacji, przy założeniu, że pełna absorpcja bądź kumulacja winny mieć – co do zasady – charakter wyjątkowy (wyrok SN 2.02.2021., IV KK 426/20, Legalis 2584470).

160 Dlatego mając na uwadze z jednej strony pozytywną opinię skazanego z zakładu karnego, Sąd Apelacyjny nie mógł z drugiej strony pominąć przy kształtowaniu wysokości łącznych kar pozbawienia wolności, że P. G. (1) zarzuconych mu poszczególnych czynów przeciwko mieniu, wolności oraz życiu i zdrowiu dopuszczał się w sposób brutalny, czyniąc ze swoich działań swoistego rodzaju sposób na życie. Ponadto ukrywał się on przed organami ścigania, zaś pozytywna prognoza kryminologiczna była wobec niego wysoce wątpliwa. Swoją postawą okazywał ponadto rażące lekceważenie dla obowiązujących norm prawnych i społecznych. Kolejne skazania nie powstrzymywały go przed popełnianiem kolejny, nierzadko agresywnych i zuchwałych czynów na szkodę wielu, niezwiązanych ze sobą osób, a także osoby najbliższej, tj. siostry. Kres jego przestępczej działalności położyła dopiero izolacja penitencjarna.

161 Tak więc przy uwzględnieniu uprzedniej wielokrotnej karalności skazanego, sposobu jego życia przed i po popełnieniu poszczególnych przestępstw, godzenie w różne dobra prawne, w tym wymiar sprawiedliwości, mienie, wolność, godność oraz życie i zdrowie innych osób, które prawidłowo ocenione doprowadziły do zmiany zaskarżonego wyroku i orzeczenia wobec P. G. (1) kar łącznych i łącznego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w następujący sposób:

162 1) na mocy art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 19 czerwca 2020r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami Covid -19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem Covid-19 (Dz.U2020, poz. 1086) w zw. z art. 85 § 1, 2 i 3 k.k. i art. 86 § 1 k.k. - na zasadach obowiązujących pomiędzy 1 lipca 2015 r. a 24 czerwca 2020 r., łączy kary pozbawienia wolności orzeczone:

163 a) wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 27 września 2019 r., sygn. akt III K 131/19 - kary jednostkowe: 3 lat i 2 miesięcy, 1 roku, 8 miesięcy, 1 roku i 2 miesięcy, 1 roku i 6 miesięcy, 1 roku i 6 miesięcy -pozbawienia wolności;

164 b) wyrokiem Sądu Rejonowego w Bielsku-Białej z dnia 4 września 2019r., sygn. akt III K 204/19 - karę łączną w wymiarze 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności;

165 c) wyrokiem Sądu Rejonowego w Pszczynie z dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. II K 977/18 - karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;

166 i orzeka wobec skazanego P. G. (1) karę łączną 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności, odnosząc do niej wskazany w punkcie IV zaskarżonego wyroku okres zaliczenia.

167 2) na mocy art. 81 ust. 2 ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami Covid -19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem Covid-19 (Dz.U2020, poz. 1086) w zw. z art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. - na zasadach obowiązujących od dnia 24 czerwca 2020 r., rozwiązując karę łączną pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Pszczynie z dnia 22 października 2020r., sygn. akt II K 1004/18, łączy kary pozbawienia wolności orzeczone:

168 a) wyrokiem Sądu Rejonowego w Pszczynie z dnia 19 czerwca 2020 r., sygn. akt II K 686/19, w wymiarze 4 lat pozbawienia wolności;

169 b) wyrokiem Sądu Rejonowego w Pszczynie z dnia 22 października 2020r., sygn. akt II K 1004/18, w wymiarze: 6 miesięcy, 8 miesięcy, 1 roku, 1 roku - pozbawienia wolności;

170 i orzeka wobec skazanego P. G. (1) karę łączną 4 (czterech) lat i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności.

171 3) na podstawie art. 90 § 2 k.k. w zw. z art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 19 czerwca 2020|r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami Covid-19 oraz postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z Covid-19 (Dz.U2020, poz. 1086) w zw. z art. 85 § 1, 2 i 3 k.k. i art. 86 § 1 k.k. na zasadach obowiązujących pomiędzy 1 lipca 2015 r. a 24 czerwca 2020 r. łączy środki karne w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczone:

172 a) wyrokiem Sądu Rejonowego w Myszkowie z dnia 18 stycznia 2019 r., sygn. akt II K 1007/18 w wymiarze 2 lat;

173 b) wyrokiem Sądu Rejonowego w Bielsku-Białej z dnia 12 września 2018 r., akt III K 776/18 w wymiarze 3 lat;

174 c) Sądu Rejonowego w Bielsku-Białej z dnia 4 września 2019 r., sygn. akt III K 204/19 w wymiarze 2 lat;

175 i orzeka wobec skazanego P. G. (1) łączny zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 (pięciu) lat, odnosząc do niego wskazany w punkcie VI zaskarżonego wyroku okres zaliczenia;

176 4) na zasadzie art. 572 k.p.k. umarza postępowanie o objęcie wyrokiem łącznym wyroku Sądu Rejonowego w Pszczynie z dnia 22 października 2020 r., sygn. akt II K 1004/18, w zakresie orzeczonego w nim środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych.

177 Dokonując analizy podmiotowo - przedmiotowej pomiędzy poszczególnymi czynami przypisanymi skazanemu, Sąd Apelacyjny ustalił, że choć odległość czasowa pomiędzy nimi nie była znaczna, to różnorodność naruszonych dóbr prawnych i odmienny sposób postępowania skazanego, co do każdego z tych czynów nie przemawiają za istnieniem ścisłego związku pomiędzy nimi. Pomimo pozytywnej opinii z zakładu karnego, nie można przeceniać pozytywnych wyników resocjalizacji P. G. (1) w izolacji i faktycznie trzeba przyznać rację apelującemu, że sąd I instancji zdecydowanie przecenia okoliczności związane z zachowaniem skazanego w trakcie odbywania kar i skuteczność dotychczasowych działań resocjalizacyjnych podjętych w stosunku do niego.

178 Suma tych okoliczności wskazuje, że proces resocjalizacji P. G. (1) nie jest dalece zaawansowany i w żadnym razie nie uzasadnia wymierzenia skazanemu kar łącznych z zastosowaniem pełnej absorpcji, gdyż nie byłyby karami sprawiedliwymi i zgodnymi z poprawnymi kryteriami oceny opisanymi powyżej. Nie byłyby one także w stanie zrealizować pożądanych zadań prewencyjnych, w szczególności w sferze prewencji indywidualnej, nakierowanej na osobę skazanego.

179 Ustalając wymiar kar łącznych Sąd Apelacyjny miał także na względzie, że orzekana kara, także kara łączna winna mieć wpływ na każdego, kto w jakikolwiek sposób dowiedział się o niej. Chodzi przy tym nie tylko o wpływ na środowisko sprawcy, ale i na środowisko osoby pokrzywdzonej, aby ugruntować świadomość, że kto w przestępny sposób narusza dobra będące pod ochroną, zostanie sprawiedliwie ukarany. Kara jest również jednym z ważnych środków zwalczania przestępczości, tak w sensie jej funkcji odstraszającej, jak i w zakresie kształtowania społecznie pożądanych postaw. Chodzi zaś tu o to, aby każdego, w tym w szczególności osoby skazane wdrażać do poszanowania zasad współżycia społecznego oraz do przestrzegania porządku prawnego i tym samym przeciwdziałać ich powrotowi do przestępstwa. Jest to podyktowane potrzebą przekonania społeczeństwa o nieuchronności kary za naruszenie dóbr chronionych prawem i nieopłacalności zamachów na te dobra, wzmożenia poczucia odpowiedzialności, ugruntowania poszanowania prawa i wyrobienia właściwego poczucia sprawiedliwości oraz poczucia bezpieczeństwa. Nie są oczywiście równoznaczne z wymaganiem wymierzania wyłącznie surowych kar, acz jej nie wykluczają (zob. wyrok SA w Szczecinie z 17.01.2019., II AKa 226/18, Legalis 2180315).

180 W konsekwencji, wymierzone skazanemu kary łączne 6 lat oraz 4 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności i ich przedstawione powyżej uzasadnienie powyższe cele niewątpliwie spełnia. Jawi się zatem jako kara właściwie i sprawiedliwie ukształtowana a jako taka nie nosi znamion rażącej niewspółmierności.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

181 4.1.

182 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

183 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

184 5.1.1.

185 Przedmiot utrzymania w mocy

186 W zakresie, którego nie zaskarżył prokurator utrzymano zaskarżony wyrok w mocy.

187 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

188 W toku rozprawy apelacyjnej prokurator oświadczył, iż modyfikuje zakres zaskarżenia w ten sposób, że zaskarża pkt III- V orzeczenia sądu I instancji, co implikowało utrzymanie wyroku w mocy w pozostałym zakresie z uwagi na brak innych przesłanek do jego modyfikacji lub uchylenia.

189 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

190 5.2.1.

191 Przedmiot i zakres zmiany

192 I. zmieniono zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

193 1. w punkcie III:

194 1) na mocy art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 19 czerwca 2020r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami Covid -19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem Covid-19 (Dz.U2020, poz. 1086) w zw. z art. 85 § 1, 2 i 3 k.k. i art. 86 § 1 k.k. - na zasadach obowiązujących pomiędzy 1 lipca 2015 r. a 24 czerwca 2020 r., łączy kary pozbawienia wolności orzeczone:

195 a) wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 27 września 2019 r., sygn. akt III K 131/19 - kary jednostkowe: 3 lat i 2 miesięcy, 1 roku, 8 miesięcy, 1 roku i 2 miesięcy, 1 roku i 6 miesięcy, 1 roku i 6 miesięcy -pozbawienia wolności;

196 b) wyrokiem Sądu Rejonowego w Bielsku-Białej z dnia 4 września 2019r., sygn. akt III K 204/19 - karę łączną w wymiarze 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności;

197 c) wyrokiem Sądu Rejonowego w Pszczynie z dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. II K 977/18 - karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;

198 i orzeka wobec skazanego P. G. (1) karę łączną 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności, odnosząc do niej wskazany w punkcie IV zaskarżonego wyroku okres zaliczenia;

199 2) na mocy art. 81 ust. 2 ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami Covid -19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem Covid-19 (Dz.U2020, poz. 1086) w zw. z art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. - na zasadach obowiązujących od dnia 24 czerwca 2020 r., rozwiązując karę łączną pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Pszczynie z dnia 22 października 2020r., sygn. akt II K 1004/18, łączy kary pozbawienia wolności orzeczone:

200 a) wyrokiem Sądu Rejonowego w Pszczynie z dnia 19 czerwca 2020 r., sygn. akt II K 686/19, w wymiarze 4 lat pozbawienia wolności;

201 b) wyrokiem Sądu Rejonowego w Pszczynie z dnia 22 października 2020r., sygn. akt II K 1004/18, w wymiarze: 6 miesięcy, 8 miesięcy, 1 roku, 1 roku - pozbawienia wolności; i orzeka wobec skazanego P. G. (1) karę łączną 4 (czterech) lat i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

202 2. w punkcie V:

203 na podstawie art. 90 § 2 k.k. w zw. z art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 19 czerwca 2020|r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami Covid-19 oraz postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z Covid-19 (Dz.U2020, poz. 1086) w zw. z art. 85 § 1, 2 i 3 k.k. i art. 86 § 1 k.k. na zasadach obowiązujących pomiędzy 1 lipca 2015 r. a 24 czerwca 2020 r. łączy środki karne w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczone:

204 a) wyrokiem Sądu Rejonowego w Myszkowie z dnia 18 stycznia 2019 r., sygn. akt II K 1007/18 w wymiarze 2 lat,

205 b) wyrokiem Sądu Rejonowego w Bielsku-Białej z dnia 12 września 2018 r., akt III K 776/18 w wymiarze 3 lat;

206 c) wyrokiem Sądu Rejonowego w Bielsku-Białej z dnia 4 września 2019 r., sygn. akt III K 204/19 w wymiarze 2 lat;

207 i orzeka wobec skazanego P. G. (1) łączny zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 (pięciu) lat, odnosząc do niego wskazany w punkcie VI zaskarżonego wyroku okres zaliczenia;

208 II. na zasadzie art. 572 k.p.k. umarza postępowanie o objęcie wyrokiem łącznym wyroku Sądu Rejonowego w Pszczynie z dnia 22 października 2020 r., sygn. akt II K 1004/18, w zakresie orzeczonego w nim środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych.

209 Zwięźle o powodach zmiany

210 Uznano apelację prokuratora co do obrazy prawa materialnego za zasadną, a to implikowało konieczność orzeczenia nowych kar łącznych pozbawienia wolności i łącznego środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, po wyeliminowaniu wyroku Sądu Rejonowego w Pszczynie z dnia 22 października 2020 r., sygn. akt II K 1004/18, w zakresie orzeczonego w nim środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych.

211 5.2.2.

212 Przedmiot i zakres zmiany

213 Zwięźle o powodach zmiany

214 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

215 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

216 5.3.1.1.1.

217 ☐ art. 439 k.p.k.

218 Zwięźle o powodach uchylenia

219 5.3.1.2.1.

220 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

221 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

222 Zwięźle o powodach uchylenia

223 5.3.1.3.1.

224 Konieczność umorzenia postępowania

225 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

226 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

227 5.3.1.4.1.

228 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

229 Zwięźle o powodach uchylenia

230 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

231 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

232 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

233 Przytoczyć okoliczności

234 Koszty Procesu

235 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

236 Przytoczyć okoliczności

237 5.

238 Sąd Apelacyjny zwolnił skazanego P. G. (1), w całości, od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa wydatków za postępowanie odwoławcze. Przepis art. 624 § 1 k.p.k. stanowi, że sąd może zwolnić oskarżonego w całości lub w części od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, jeżeli istnieją podstawy do uznania, że uiszczenie ich byłoby dla niego zbyt uciążliwe ze względu na sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów, jak również wtedy, gdy przemawiają za tym względy słuszności. Oczywiście sam fakt pobytu skazanego w jednostce penitencjarnej nie jest wystarczającą przesłanką, aby ustanowić skazanemu obrońcę z urzędu i zwolnić od obowiązku uiszczenia stosownej opłaty, ale w sytuacji gdy posiada on do dyspozycji środki finansowe umożliwiające uiszczenie opłaty i pokrycie kosztów wynagrodzenia dla obrońcy z wyboru (por. postanowienie SN z 19.03.2019., IV KO 118/18, Legalis, 2256690). Rzecz właśnie w tym, że skazany P. G. (2) przebywając od dawna w zakładzie karnym nie posiada takich środków i nie wykonuje pracy zarobkowej. Tak więc izolacja penitencjarna skazanego stoi na przeszkodzie, by uzyskał zatrudnienie pozwalające na spłatę zasądzonych kosztów. Tym samym zasądzenie kosztów sądowych generuje dla skazanego P. G. (2) podstawę ustalenia, że uiszczenie kosztów sądowych (w zakresie rozpoznawanej sprawy, wydatków za postępowanie odwoławcze - art. 616 § 2 pkt 2 k.p.k.) byłoby zbyt uciążliwe, w rozumieniu art. 624 § 1 k.p.k.

PODPIS

239 SSA Katarzyna Wysokińska-Walenciak SSA Lucyna Juszczyk SSO (del.) Robert Pelewicz

240 1.11. Granice zaskarżenia

241 Kolejny numer załącznika

242 1

243 Podmiot wnoszący apelację

244 Prokurator

245 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

246 Wyrok łączny Sądu Okręgowego w Krakowie, sygn. akt VI K 43/20

247 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

248 ☐ na korzyść

249 ☒ na niekorzyść

250 ☐ w całości

251 ☒ w części

252 ☐

253 co do winy

254 ☒

255 co do kary

256 ☒

257 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

258 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

259 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

260 ☐

261 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

262 ☒

263 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

264 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

265 ☐

266 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

267 ☐

268 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

269 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

270 ☒

271 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

272 ☐

273 art. 439 k.p.k.

274 ☐

275 brak zarzutów

276 0.1.1.4. Wnioski

277 ☐

278 uchylenie

279 ☒

280 zmiana

281 1.12. Granice zaskarżenia

282 Kolejny numer załącznika

283 2

284 Podmiot wnoszący apelację

285 Prokurator

286 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

287 Wyrok łączny Sądu Okręgowego w Krakowie, sygn. akt VI K 43/20

288 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

289 ☐ na korzyść

290 ☒ na niekorzyść

291 ☐ w całości

292 ☒ w części

293 ☐

294 co do winy

295 ☒

296 co do kary

297 ☒

298 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

299 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

300 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

301 ☒

302 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

303 ☐

304 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

305 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

306 ☐

307 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

308 ☐

309 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

310 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

311 ☒

312 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

313 ☐

314 art. 439 k.p.k.

315 ☐

316 brak zarzutów

317 0.1.1.4. Wnioski

318 ☐

319 uchylenie

320 ☒

321 zmiana

322 1.13. Granice zaskarżenia

323 Kolejny numer załącznika

324 3

325 Podmiot wnoszący apelację

326 Prokurator

327 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

328 Wyrok łączny Sądu Okręgowego w Krakowie, sygn. akt VI K 43/20

329 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

330 ☐ na korzyść

331 ☒ na niekorzyść

332 ☐ w całości

333 ☒ w części

334 ☐

335 co do winy

336 ☒

337 co do kary

338 ☒

339 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

340 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

341 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

342 ☒

343 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

344 ☐

345 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

346 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

347 ☐

348 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

349 ☐

350 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

351 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

352 ☒

353 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

354 ☐

355 art. 439 k.p.k.

356 ☐

357 brak zarzutów

358 0.1.1.4. Wnioski

359 ☐

360 uchylenie

361 ☒

362 zmiana