Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 5 czerwca 2023 r., II AKa 40/23

wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 5 czerwca 2023 r., II AKa 40/23

Tekst

1 Sygn. akt: II AKa 40/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 5 czerwca 2023 roku

3 Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie:

4 Przewodniczący:

5 SSA Wojciech Kopczyński

6 Sędziowie:

7 SA Marek Charuza

8 SA Piotr Filipiak (spr.)

9 Protokolant

10 Martyna Paciej

11 przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w Częstochowie Magdaleny Kostki – Podgórskiej

12 po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2023 roku sprawy

13 1. M. P., syna M. i K., ur. (...) w Ż., oskarżonego o czyny z art. 55 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k., art. 178a § 1 k.k. i art. 258 § 1 k.k.;

14 2. M. S. (1) (S.), syna J. i H., ur. (...) w Ż., oskarżonego o czyny z art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. i art. 258 § 1 k.k.;

15 3. A. Z. , syna M. i M., ur. (...) w T.,

16 oskarżonego o czyny z art. 55 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. i art 258 § 1 k.k.

17 na skutek apelacji obrońców

18 od wyroku Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 11 października 2022 roku,

19 sygn. akt II K 34/22

20 1. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

21 -

22 na podstawie art. 60 § 3 i 6 pkt 2 k.k. łagodzi karę pozbawienia wolności wymierzoną oskarżonemu A. Z. za czyn przypisany mu w pkt 10 do 1 (jednego) roku i 3 (trzech) miesięcy;

23 -

24 na podstawie art. 60 § 3 i 6 pkt 3 k.k. łagodzi karę pozbawienia wolności wymierzoną oskarżonemu A. Z. za czyn przypisany mu w pkt 11 do 1 (jednego) roku i 1 (jednego) miesiąca;

25 -

26 uchyla rozstrzygnięcie z pkt 13 w zakresie, w jakim dotyczy ono wymierzonej oskarżonemu A. Z. kary łącznej pozbawienia wolności oraz rozstrzygnięcie z pkt 23, w części dotyczącej oskarżonego A. Z. i na mocy art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. łączy oskarżonemu A. Z. kary pozbawienia wolności orzeczone niniejszym wyrokiem i wymierza mu nową karę łączną 1 (jednego) roku i 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności, na poczet której na mocy art. 63 § 1 k.k., zalicza oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w okresie od dnia 19 grudnia 2021 roku, godz. 17:28 do dnia 2 lutego 2022 roku, godz. 15:20;

27 -

28 uchyla rozstrzygnięcie z pkt 15;

29 2. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

30 3. zwalnia oskarżonych M. P., M. S. (1) i A. Z. od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa.

31 SSA Piotr Filipiak SSA Wojciech Kopczyński SSA Marek Charuza

Uzasadnienie

32 Formularz UK 2

33 Sygnatura akt

34 II AKa 40/23

35 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

36 3

37 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

38 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

39 Wyrok Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 11 października 2022 roku, sygn. akt II K 34/22.

40 1.2. Podmiot wnoszący apelację

41 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

42 ☐ oskarżyciel posiłkowy

43 ☐ oskarżyciel prywatny

44 ☒ obrońca

45 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

46 ☐ inny

47 1.3. Granice zaskarżenia

48 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

49 ☒ na korzyść

50 ☐ na niekorzyść

51 ☒ w całości

52 ☐ w części

53 ☒

54 co do winy

55 ☐

56 co do kary

57 ☒

58 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

59 1.1.2. Podniesione zarzuty

60 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

61 ☒

62 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

63 ☒

64 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

65 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

66 ☒

67 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

68 ☒

69 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

70 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

71 ☐

72 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

73 ☐

74 art. 439 k.p.k.

75 ☐

76 brak zarzutów

77 1.4. Wnioski

78 ☒

79 uchylenie

80 ☒

81 zmiana

82 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami

83 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

84 1.5. Ustalenie faktów

85 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione

86 Lp.

87 Oskarżony

88 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

89 Dowód

90 Numer karty

91 2.1.1.1.

92 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione

93 Lp.

94 Oskarżony

95 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

96 Dowód

97 Numer karty

98 2.1.2.1.

99 1.6. Ocena dowodów

100 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

101 Lp. faktu z pkt 2.1.1

102 Dowód

103 Zwięźle o powodach uznania dowodu

104 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

105 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

106 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

107 Dowód

108 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

109 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

110 Lp.

111 Zarzut

112 3.1.

113 Zarzuty z punktu 1 tiret pierwsze, drugie i czwarte, punktu 2 oraz punktu 3 tiret pierwsze, apelacji obrońcy oskarżonego M. P.

114 ☐ zasadny

115 ☐ częściowo zasadny

116 ☒ niezasadny

117 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

118 Ustosunkowując się do wskazanych zarzutów stwierdzić należy, że wbrew nim samym oraz argumentacji powołanej w ich uzasadnieniu, Sąd I instancji poczynił w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, które oparł na wszechstronnej, wnikliwej, krytycznej i obiektywnej analizie i ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie uchybiając tym samym regułom ocen, wynikającym z dyspozycji przepisów art. 4 i 7 kpk. Sąd Okręgowy nie uchybił także dyspozycji art. 5 § 2 kpk, jak również nie dopuścił się zarzuconej obrazy przepisów prawa materialnego.

119 I tak, w pierwszej kolejności, w ślad za Sądem I instancji stwierdzić należy, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w pełni przekonuje o tym, że oskarżony M. P. miał pełną świadomość tego, że przedmiotem transportu, który z Belgii do Polski miał bezpośrednio wykonać oskarżony A. Z., jest marihuana w znacznej ilości. Dowodzą tego nie tylko wyjaśnienia oskarżonego A. Z. ( vide k. 907 – 911, t. V, k. 1048 – 1050, t. VI, k. 1133 – 1136, t. VI), z których jednoznacznie wynika, że oskarżony M. P. wiedział, że przedmiotem transportu będzie marihuana, czy też depozycje M. S. (2) (k. 3-8, t. II), który wprost wskazał, że powiadomił oskarżonego M. P. o tym, że w transporcie przejętym przez oskarżonego A. Z. znajduje się marihuana, ale także wyjaśnienia samego oskarżonego M. P. który będąc przesłuchiwany w dniu 17 listopada 2021 roku (k. 616 – 620, t. IV) podał, że „zadzwonił do A. Z., a ten powiedział mu, że wiezie marihuanę, a o resztę ma pytać S.”. Z kolei o tym, że oskarżony M. P. miał pełną świadomość tego, że przedmiotem transportu miała być znaczna ilość marihuany, świadczą w szczególności działania podjęte przez niego samego, w tym zwłaszcza w postaci konsultowania się z oskarżonym M. S. (1) oraz zapewnieniem ze strony M. S. (1) „ochrony” transportu od granicy polsko – niemieckiej do Z., albowiem w świetle zasad logicznego rozumowania oraz wskazań doświadczenia życiowego, jest oczywistym, że oskarżony M. P. tego rodzaju działań oskarżony nie podejmowałby, gdyby przedmiotem transportu miała być niewielka ilość wskazanego środka odurzającego. Ponadto, jak trafnie podniósł Sąd I instancji, zrealizowanie transportu miało sens tylko wówczas, gdy spodziewany zysk górował nad ryzykiem, a ten warunek był spełniony tylko wówczas, gdy przedmiotem transportu była znaczna ilość środka odurzającego w postaci marihuany. Zaznaczyć także trzeba, że dla przypisania oskarżonemu M. P.popełnienia przestępstwa z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, nie jest konieczne wykazanie, że wiedział on, iż przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia będzie znaczna ilość marihuany, gdyż dokładnie znał wielkość transportu. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego przestępstwo określone w art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zakresie znamienia znacznej ilości środka odurzającego cechuje także zamiar ewentualny. Zatem wystarczające było ustalenie, że oskarżeni mieli realną możliwość przewidzenia, iż uczestniczą w transporcie znacznej ilości środka odurzającego i na to się godzili. W związku z tym nie musieli oni znać dokładnej wagi przewożonego narkotyku (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 2014 roku, V KK 307/13, Lex nr 1460986), a co najmniej z taką właśnie sytuacją w odniesieniu do oskarżonego M. P. mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie z powodów naprowadzonych wyżej.

120 Stwierdzić również trzeba, że w świetle prawidłowych ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji, znajdujących pełne oparcie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, całkowicie bezzasadny jest zarzut z punktu 3 tiret pierwsze apelacji obrońcy oskarżonego M. P. (abstrahując od tego, że został on całkowicie nieprawidłowo sformułowany w aspekcie metodologicznym). Skoro bowiem z przeprowadzonych dowodów w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że wewnątrzwspólnotowe nabycie środka odurzającego, będące przedmiotem przypisanego oskarżonemu M. P. czynu, popełnione przez niego zostało wspólnie i w porozumieniu z oskarżonymi M. S. (1) i A. Z. oraz M. S. (2), to dla odpowiedzialności oskarżonego M. P.z ten czyn okolicznością irrelewantną pozostaje to, że on sam nie wszedł w posiadanie narkotyku na terenie Królestwa Belgii, ani nie przywiózł go do Z.. Tutaj, w ślad za Sądem I instancji podkreślić należy, że zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że „z istoty współsprawstwa wynika, że każdy ze współdziałających ponosi odpowiedzialność za całość popełnionego z co najmniej jedną jeszcze osobą przestępstwa, a więc także w tej części, w której znamiona czynu zabronionego zostały zrealizowane przez innego współdziałającego, przy czym każdy ze współsprawców ponosi odpowiedzialność tak, jak gdyby sam wykonał czyn zabroniony" (zob. m.in. postanowienie SN z dnia 19 lutego 2014 r., II KK 17/14, Lex nr 1425048), jak również, że „współsprawstwem jest oparte na porozumieniu wspólne wykonanie czynu zabronionego, charakteryzujące się odegraniem istotnej roli w procesie realizacji ustawowych znamion czynu zabronionego po stronie każdego ze wspólników. Współsprawcą będzie zarówno osoba, która w porozumieniu z inną realizuje całość lub część znamion czynu zabronionego, jak i taka osoba, która wprawdzie nie wykonuje czynności odpowiadającej znamieniu czasownikowemu danego czynu zabronionego, ale której zachowanie się - uzgodnione ze wspólnikami - stanowi istotny wkład w realizację wspólnego przestępczego zamiaru” (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 21 października 2014 roku, II AKa 278/14, Lex nr 1567126), zaś przypomnieć trzeba, że to oskarżony M. P. po konsultacjach z M. S. (1) oraz M. S. (2), podjął ostateczną decyzję o przywiezieniu marihuany do Polski oraz zapewnił „ochronę” jej transportu od granicy polsko - niemieckiej do Z. ze strony oskarżonego M. S. (1), sam w tym transporcie uczestnicząc, a zatem nie wykonując osobiście czynności sprawczej, swoim zachowaniem wniósł istotny wkład w realizację wspólnego przestępczego zamiaru.

121 Z uwagi na okoliczności omówione wyżej za chybiony uznać również trzeba zarzut obrazy przepisu art. 5 § 2 kpk. W orzecznictwie bowiem powszechnie przyjmuje się, że jeżeli z materiału dowodowego wynikają różne wersje przebiegu zdarzenia, to nie jest to jeszcze równoznaczne z zaistnieniem „nie dających się usunąć wątpliwości” w rozumieniu przepisu art. 5 § 2 kpk. Zatem w sytuacji, gdy dokonanie określonych ustaleń faktycznych zależne jest od dania wiary tej lub innej grupie dowodów lub też dania wiary wyjaśnieniom oskarżonego, nie można mówić o naruszeniu zasady in dubio pro reo. W konsekwencji, gdy sąd poczyni stanowcze ustalenia, oparte na przyjętej analizie i ocenie dowodów przeprowadzonej z zachowaniem reguł ocen wynikających z dyspozycji art. 7 kpk (a zatem w granicach swobodnej oceny dowodów), to w ogóle nie może zachodzić obraza art. 5 § 2 kpk (zob. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 2018 r., III KK 286/17, Lex nr 2559388; wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 30 maja 2018 r., II AKa 109/18, Lex nr 2567675; wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2018 r., II AKa 185/18, Lex nr 2559510). Także w postanowieniu z dnia 25.04.2007r., Sąd Najwyższy (III KK 46/07; Prok. i Pr. 2008/2/5) stanął na stanowisku, że nie dochodzi do naruszenia dyrektywy zawartej w art. 5 § 2 k.p.k. wtedy, gdy wprawdzie istnieją dwie grupy przeciwstawnych sobie dowodów, ale ustalając przebieg wydarzeń sąd orzekający oprze się na dowodach, które wspierają przyjęty stan faktyczny z jednoczesnym przedstawieniem argumentacji przemawiającej za takim wyborem i wskazaniem dlaczego nie dał wiary dowodom przeciwnym, a taka właśnie sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie zwłaszcza, iż Sąd I instancji w przekonywujący sposób podał powody, dla których, w określonym zakresie, odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonegoM. P..

122 Zatem, po stronie Sądu Okręgowego w żadnym wypadku nie zachodziła w szczególności powinność ustalenia wysokości korzyści majątkowej osiągniętej przez oskarżonego M. P. w związku z popełnieniem czynu przypisanego mu w punkcie drugim zaskarżonego wyroku w sposób najbardziej dla niego korzystny, skoro wysokość tą Sąd I instancji ustalił w oparciu o wyjaśnienia oskarżonego A. Z., którym w uzasadniony sposób przydał walor wiarygodności. W tej sytuacji bowiem w sprawie nie zachodziły niedające się usunąć wątpliwości, które winny zostać rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego, przy czym podkreślić należy, że w omawianym przepisie chodzi o wątpliwości powzięte przez Sąd, bądź takie, które Sąd winien powziąć, a nie o wątpliwości stron.

123 W świetle okoliczności omówionych wyżej za chybiony uznać także trzeba zarzut z punktu 1 tiret czwarte, albowiem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, wbrew temu co podnosi apelujący, Sąd I instancji w sposób miarodajny odniósł się do wszystkich okoliczności wskazanych w tym zarzucie. Stąd wyłącznie na marginesie warto zaznaczyć, że w aktualnym stanie prawnym ewentualne uchybienie wskazanym przez apelującego przepisom, nie może stanowić podstawy uchylenia zaskarżonego orzeczenia.

124 Wniosek

125 Ogólny wniosek apelacji o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego M. P. od czynów opisanych punktem I i III aktu oskarżenia oraz wskazanych w punkcie 1 i 3 sentencji zaskarżonego orzeczenia oraz o zmianę wyroku w części skazującej w punkcie 3 w zakresie opisu czynu co do kwot uzyskanych z przestępstwa poprzez przyjęcie wartości z wyjaśnień M. P. oraz odpowiednio zmniejszenie kar i środków karnych związanych z tym czynem do 2 lat pozbawienia wolności oraz orzeczenie co do zwrotu korzyści (pkt. 17 wyroku) w wysokości zgodnej z treścią wyjaśnień M. P., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

126 ☐ zasadny

127 ☐ częściowo zasadny

128 ☒ niezasadny

129 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

130 Wniosek bezzasadny z powodów omówionych wyżej.

131 3.2.

132 Zarzuty z punktu 1 tiret trzecie, punktu 3 tiret drugie oraz punktu 3 tiret trzecie w zakresie odnoszącym się do rozstrzygnięcia z punktu 14 zaskarżonego wyroku, apelacji obrońcy oskarżonego M. P..

133 ☐ zasadny

134 ☐ częściowo zasadny

135 ☒ niezasadny

136 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

137 To, że oskarżony M. P.prowadził samochód znajdując się pod wpływem substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, wynika nie tylko z rezultatu poddania go badaniu przy użyciu narkotestera, przy czym protokół badania śliny przy wykorzystaniu tego urządzenia znajduje się w aktach sprawy na k. 135 – 136, ale przede wszystkim z opinii Instytutu Genetyki Sądowej w B., opracowanej na zlecenie Policji w M. (k. 290 – 296, t. II + k. 529 – 542, t. III - oryginały), w której stwierdzono, że w pobranej od oskarżonego M. P. krwi (po przeprowadzeniu badań narkotestem M. P. przewieziono do Szpitala, gdzie pobrano od niego krew - protokół pobrania krwi k. 527 - 528, t. III), stwierdzono amfetaminę w stężeniu 83,2 ng/ml, co powoduje, że oskarżony M. P.znajdował się w stanie „pod wpływem środka działającego podobnie do alkoholu”, równoważnym ze stanem nietrzeźwości w odniesieniu do alkoholu etylowego (powyżej 0,5 promila). Z kolei o tym, że oskarżony M. P.w pełni świadomie zażył uprzednio tą substancję psychotropową przekonuje przede wszystkim wzgląd na typowy, najczęściej stosowany, sposób zażywania tej substancji, wykluczający możliwość jej zażycia w sposób nieświadomy, jak również to, że w świetle wskazań doświadczenia życiowego w pełni uzasadnione jest przyjęcie, że wysoka cena amfetaminy sprzeciwia się przyjęciu, aby mogła ona zostać oskarżonemu podana przez inną, zupełnie przypadkową osobę, w sposób przez niego sobie nieuświadamiany (np. poprzez rozpuszczenie w napoju). Całkowicie chybiony jest również zarzut tzw. wyjścia poza granice oskarżenia, poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji „szerszego” opisu czynu przypisanego w stosunku do opisu czynu zarzuconego, albowiem zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego oraz sądów powszechnym, sąd orzekający w konkretnej sprawie, nie jest związany, ani opisem czynu przyjętym w akcie oskarżenia, ani jego kwalifikacją prawną, a jedynie samym czynem postrzeganym jako zdarzenie historyczne. Jak stwierdził Sąd Najwyższy, sąd orzekający w sprawie karnej dysponuje znaczną swobodą w kształtowaniu przedmiotowo – podmiotowego opisu oraz oceny prawnej zachowania oskarżonego w ramach zdarzenia historycznego będącego podstawą orzekania i przedmiotem procesu (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 kwietnia 2017 roku, V KK 330/16, KZS 2017/6/16). W szczególności, w postanowieniu z dnia 25 października 2017 roku, IV KK 85/17 (Lex nr 2427177), Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, że „zasada skargowości nie ogranicza sądu w dokonywaniu ustaleń dotyczących szczegółowych elementów faktycznych zdarzenia opisanego w akcie oskarżenia. Z istoty tej fundamentalnej dla procesu karnego zasady wynika bowiem, że opis czynu zawarty w zarzucie skargi uprawnionego oskarżyciela stanowi jedynie procesową hipotezę, podlegającą ustawicznej weryfikacji w toku sądowego postępowania dowodowego. Rezultatem tych czynności oraz ocen dokonanych przez sąd jest opis czynu przypisanego oskarżonemu w orzeczeniu kończącym postępowanie”.

138 Stąd podniesione zarzuty uznać trzeba za chybione.

139 Wniosek

140 Ogólny wniosek apelacji o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego M. P.od czynów opisanych punktem I i III aktu oskarżenia oraz wskazanych w punkcie 1 i 3 sentencji zaskarżonego orzeczenia oraz o zmianę wyroku w części skazującej w punkcie 3 w zakresie opisu czynu co do kwot uzyskanych z przestępstwa poprzez przyjęcie wartości z wyjaśnień M. P.oraz odpowiednio zmniejszenie kar i środków karnych związanych z tym czynem do 2 lat pozbawienia wolności oraz orzeczenie co do zwrotu korzyści (pkt. 17 wyroku) w wysokości zgodnej z treścią wyjaśnień M. P. ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

141 ☐ zasadny

142 ☐ częściowo zasadny

143 ☒ niezasadny

144 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

145 Wniosek bezzasadny z powodów omówionych wyżej.

146 3.3.

147 Zarzut z punktu 3 tiret trzecie w zakresie, w jakim odnosi się on do rozstrzygnięcia z punktu 15 zaskarżonego wyroku, apelacji obrońcy oskarżonego M. P.

148 ☒ zasadny

149 ☐ częściowo zasadny

150 ☐ niezasadny

151 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

152 Zarzut zasadny, albowiem przepis art. 43 § 3 kodeksu karnego został uchylony - z dniem 5 grudnia 2020 roku - przez art. 3 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 roku o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2020.1517). Stąd, Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchylił rozstrzygnięcie z punktu 15.

153 Wniosek

154 Temu zarzutowi nie towarzyszy żaden wniosek.

155 ☐ zasadny

156 ☐ częściowo zasadny

157 ☐ niezasadny

158 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

159 3.4.

160 Zarzut z punktu pierwszego apelacji obrońcy oskarżonego A. Z..

161 ☒ zasadny

162 ☐ częściowo zasadny

163 ☐ niezasadny

164 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

165 Ustosunkowując się do tego zarzutu na wstępie zaznaczyć trzeba, że Sąd Apelacyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę przyłącza się do stanowiska, które mówi, że informacje ujawniane organowi powołanemu do ścigania przestępstw przez sprawcę przestępstwa popełnionego we współdziałaniu z innymi osobami, nie muszą być informacjami całkiem nowymi dla organu ścigania, nieznanymi mu dotychczas. O nieznanych okolicznościach ustawodawca mówi w art. 60 § 4 kk. Brak jest natomiast takiego warunku w § 3 art. 60 kk i nie jest dopuszczalne prowadzenie w tym zakresie wykładni na niekorzyść sprawcy. Zatem sprawca, aby móc skorzystać z nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawie art. 60 § 3 kk zobowiązany jest ujawnić wszystkie posiadane przez siebie informacje w zakresie, o jakim mowa w tym przepisie, a więc ujawnić wszystkie istotne w sprawie posiadanego przez niego informacje o osobach współdziałających z nim w popełnieniu przestępstwa oraz o okolicznościach jego popełnienia. Na ogół bowiem poza zakresem świadomości sprawcy pozostaje to, czy i jakimi wiadomościami na temat samego przestępstwa i osób współdziałających dysponuje organ ścigania, tym samym więc sprawca nie może - wykazując właściwą postawę - być uzależniony od okoliczności, na które nie ma wpływu . Zgodzić się przy tym trzeba z zapatrywaniem, zgodnie z którym ujawnienie informacji powinno dotyczyć także korzyści uzyskanej z przestępstwa (zob. Kodeks karny. Część ogólna. Tom I. Część II. Komentarz do art. 53 – 116, wyd. V, pod red. A. Zolla i W. Wróbla, WK 2016, teza 37 do art. 60 kk wraz z powołanym w niej orzecznictwem).

166 Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy wskazać trzeba, że oskarżony A. Z. z postanowienia o przedstawieniu mu zarzutów (k. 902 – 903, t. V) mógł się zorientować, że prokurator nie tylko wie o zdarzeniu, ale także posiada wiedzę, kto w nim uczestniczył (wskazano M. P. M. S. (1) oraz inną osobę), co było jego przedmiotem (marihuana) i jaka była jej ilość (nie mniej niż 100 kg). Nie zmienia to jednak faktu, iż to oskarżony A. Z. w szczerych wyjaśnieniach przekazał organowi ścigania dokładne informacje dotyczące przebiegu zdarzeń, w tym w szczególności opisał rolę własną oraz pozostałych współsprawców, zarówno w odniesieniu do przestępstwa z art. 55 ust. 3, jak i przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, jak również podał, jaką korzyść majątkową odniósł on i każdy z pozostałych współsprawców z popełnienia przestępstwa. To przede wszystkim wyjaśnienia oskarżonego A. Z. pozwoliły na miarodajne ustalenie istotnych okoliczności popełnienia obu czynów.

167 Przyznał to Sąd I instancji wskazując, że „wyjaśnienia złożone przez A. Z. stanowiły istotną podstawę poczynionych ustaleń faktycznych, pozwalały na w miarę dokładne odtworzenie przebiegu zdarzeń i sposobu dopuszczenia się przez oskarżonych przypisanych im czynów”. Należy w tym miejscu wypowiedź tą dopełnić poprzez zaznaczenie raz jeszcze, iż to na podstawie wyjaśnień oskarżonego A. Z., Sąd I instancji ustalił, jaką korzyść majątkową odniósł z popełnienia przestępstwa wprowadzenia do obrotu środka odurzającego każdy ze współsprawców, a zatem oskarżony A. Z. dopełnił także wymaganego na gruncie dyspozycji art. 60 § 3 kk warunku wskazania korzyści uzyskanej z przestępstwa.

168 Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd I instancji uznał, iż brak jest podstaw do zastosowania wobec oskarżonego A. Z. dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary, albowiem „to nie oskarżony A. Z. ujawnił fakt zaistnienia przedmiotowych czynów zabronionych, lecz uczynił to M. S. (2)”. Zatem, Sąd I instancji stanął na stanowisku, że oskarżony A. Z. nie spełnia warunków stosowania obligatoryjnego nadzwyczajnego złagodzenia kary przewidzianego w art. 60 § 3 kk, albowiem ujawnił informacje, które przynajmniej po części były już znane organowi ścigania. Jak już wyżej zaznaczono stanowisko to uznać trzeba za błędne, albowiem o nieznanych okolicznościach ustawodawca mówi w art. 60 § 4 kk, brak jest natomiast takiego warunku w § 3 art. 60 kk i nie jest dopuszczalne prowadzenie w tym zakresie wykładni na niekorzyść sprawcy.

169 Stąd, Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że na podstawie art. 60 § 3 i 6 pkt 2 kk, złagodził karę pozbawienia wolności wymierzoną oskarżonemu A. Z. za czyn przypisany mu w pkt 10 do 1 roku i 3 miesięcy, natomiast na podstawie art. 60 § 3 i 6 pkt 3 k.k., złagodził karę pozbawienia wolności wymierzoną oskarżonemu A. Z. za czyn przypisany mu w pkt 11 do 1 roku i 1 miesiąca oraz uchylił rozstrzygnięcie z pkt 13 w zakresie, w jakim dotyczy ono wymierzonej oskarżonemu A. Z. kary łącznej pozbawienia wolności oraz rozstrzygnięcie z pkt 23, w części dotyczącej tego oskarżonego i na mocy art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. połączył oskarżonemu A. Z. kary pozbawienia wolności orzeczone niniejszym wyrokiem i wymierzył mu nową karę łączną 1 roku i 5 miesięcy pozbawienia wolności, na poczet której na mocy art. 63 § 1 k.k., zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w okresie od dnia 19 grudnia 2021 roku, godz. 17:28 do dnia 2 lutego 2022 roku, godz. 15:20.

170 W ocenie Sądu Apelacyjnego wymierzone w tej wysokości, zarówno kary jednostkowe, jak i kara łączna pozbawienia wolności, są przy uwzględnieniu zachodzących po stronie oskarżonego A. Z. okoliczności łagodzących w postaci przyznania się do popełnienia zarzuconych mu czynów, złożenia pełnych wyjaśnień, dotychczasowej niekaralności oraz bardzo dobrej opinii środowiskowej, adekwatne zarówno do stopnia społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów, jak i do jego warunków i właściwości osobistych.

171 Wniosek

172 Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zastosowanie wobec oskarżonego dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

173 ☒ zasadny

174 ☐ częściowo zasadny

175 ☐ niezasadny

176 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

177 Wniosek zasadny w zakresie, w jakim dotyczy zastosowania wobec oskarżonego A. Z. dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary, z powodów naprowadzonych wyżej.

178 3.5.

179 Zarzut z punktu drugiego apelacji obrońcy oskarżonego A. Z..

180 ☐ zasadny

181 ☐ częściowo zasadny

182 ☐ niezasadny

183 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

184 Zarzut, wobec podzielenia zasadności zarzutu z punktu 1 apelacji, stał się bezprzedmiotowy.

185 Wniosek

186 ☐ zasadny

187 ☐ częściowo zasadny

188 ☐ niezasadny

189 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

190 3.6.

191 Zarzuty z punktu I ppkt. 1 i 2, apelacji obrońcy oskarżonego M. S. (1).

192 ☐ zasadny

193 ☐ częściowo zasadny

194 ☒ niezasadny

195 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

196 Ustosunkowując się do wskazanych zarzutów stwierdzić należy, że wbrew nim samym oraz argumentacji powołanej w ich uzasadnieniu, Sąd I instancji poczynił w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, które oparł na wszechstronnej, wnikliwej, krytycznej i obiektywnej analizie i ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie uchybiając tym samym regułom ocen, wynikającym z dyspozycji przepisów art. 4 i 7 kpk.

197 I tak, w pierwszej kolejności, w ślad za Sądem I instancji stwierdzić należy, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w pełni przekonuje o tym, że oskarżony M. S. (1) w sposób nie tylko w pełni świadomy, ale i zamierzony, wziął udział w sprowadzeniu do Polski środka odurzającego w postaci znacznej ilości marihuany. Wynika to z wyjaśnień oskarżonego M. P. (2) oraz korespondujących z nimi wyjaśnień oskarżonego A. Z., a także czynności zrealizowanych przez oskarżonego M. S. (1), o których wyjaśnia oskarżony A. Z..

198 Mianowicie oskarżony M. P.w wyjaśnieniach z dnia 17 listopada 2021 roku (k. 616 – 620, t.IV) podał, że „zadzwonił do A. Z., a ten powiedział mu, że wiezie marihuanę, a o resztę ma pytać M. S. (2). Zadzwonił najpierw do M. S. (2), a potem do M. S. (1), żeby ten doradził mu co ma zrobić. Obaj przyjechali do niego. M. S. (2) powiedział mu, że A. Z. podczas przeładunku znalazł marihuanę, zadzwonił do niego, a on spanikował i kazał mu przyjechać z tym do Polski. M. S. (1) z M. S. (2) przekonywali go, że teraz jest już za późno, aby to zgłaszać na Policję. M. S. (1) powiedział, że on przywiezie to auto z odznaką (…). W Z. do samochodu A. Z. wsiadł M. S. (1). Powiedział, że jakby co to on ma „blachę” i go nie zatrzymają”.

199 Z wyjaśnieniami tymi korespondują wyjaśnienia oskarżonego A. Z., który podał, że „P. powiedział mu, że przyjedzie z nim Policjant, który będzie ich ochraniał”, po czym wyjaśnił, że wkrótce po przekroczeniu granicy w Z. spotkał się na stacji benzynowej w M. P. i M. S. (1), a następnie jechali w ten sposób, że samochód osobowy, w którym jechali M. P. i M. S. (1) poprzedzał samochód dostawczy, który on prowadził, natomiast w trasie zamienili się w ten sposób, że kierowanie samochodem dostawczym przejął oskarżony M. S. (1). Zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że różnica pomiędzy wskazanymi depozycjami ma charakter drugorzędny, albowiem dotyczy czasu i miejsca, w którym oskarżony M. S. (1) miał przejąć prowadzenie samochodu dostawczego, w którym znajdowała się marihuana, i w żaden sposób nie wpływa na miarodajność ustaleń poczynionych przez Sąd I instancji na podstawie wskazanych wyjaśnień.

200 Nie ulega zatem wątpliwości, że wbrew temu co stara się zaprezentować obrońca oskarżonego M. S. (1), oskarżony ten miał znaczący udział w zrealizowaniu przestępstwa przemytu (mówiąc potocznie) do Polski znacznej ilości środka odurzającego w postaci marihuany. Wraz bowiem z M. S. (2) przekonał oskarżonego M. P. do podjęcia decyzji o zrealizowaniu transportu deklarując w szczególności, że będzie on bezpieczny, albowiem on wykorzystując pełnioną funkcję będzie go „ochraniał”, którą to informację oskarżony M. P. przekazał oskarżonemu A. Z., po czym od granicy polsko - niemieckiej wraz z oskarżonym M. P. „pilotował” samochód wiozący marihuanę, przejmując w trakcie transportu jego prowadzenie. Całkowicie chybione jest zatem twierdzenie apelującego obrońcy jakoby „oskarżony M. S. (1) nie brał udziału w procesie decyzyjnym co do przeznaczenia środków odurzających, co z kolei świadczy o braku wiedzy oskarżonego M. S. (1) o procederze na etapie transportu środków na terytorium Polski”.

201 W dalszej kolejności stwierdzić trzeba, że skoro z przeprowadzonych dowodów w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że wewnątrzwspólnotowe nabycie środka odurzającego, będące przedmiotem przypisanego oskarżonemu M. S. (1) czynu, popełnione przez niego zostało wspólnie i w porozumieniu z oskarżonymi M. P. i A. Z. oraz M. S. (2), to dla odpowiedzialności oskarżonego M. S. (1) za ten czyn okolicznością irrelewantną pozostaje to, że on sam nie wszedł w posiadanie narkotyku na terenie Królestwa Belgii, ani nie przywiózł go do Z.. Tutaj, w ślad za Sądem I instancji podkreślić należy, że zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że „z istoty współsprawstwa wynika, że każdy ze współdziałających ponosi odpowiedzialność za całość popełnionego z co najmniej jedną jeszcze osobą przestępstwa, a więc także w tej części, w której znamiona czynu zabronionego zostały zrealizowane przez innego współdziałającego, przy czym każdy ze współsprawców ponosi odpowiedzialność tak, jak gdyby sam wykonał czyn zabroniony" (zob. m.in. postanowienie SN z dnia 19 lutego 2014 r., II KK 17/14, Lex nr 1425048), jak również, że „współsprawstwem jest oparte na porozumieniu wspólne wykonanie czynu zabronionego, charakteryzujące się odegraniem istotnej roli w procesie realizacji ustawowych znamion czynu zabronionego po stronie każdego ze wspólników. Współsprawcą będzie zarówno osoba, która w porozumieniu z inną realizuje całość lub część znamion czynu zabronionego, jak i taka osoba, która wprawdzie nie wykonuje czynności odpowiadającej znamieniu czasownikowemu danego czynu zabronionego, ale której zachowanie się - uzgodnione ze wspólnikami - stanowi istotny wkład w realizację wspólnego przestępczego zamiaru” (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 21 października 2014 roku, II AKa 278/14, Lex nr 1567126), zaś jak już wyżej wykazano oskarżony M. S. (1) wniósł w ustalony sposób istotny wkład w zrealizowanie przestępczego przedsięwzięcia co powoduje, że dla jego odpowiedzialności karnej za przypisany mu czyn bez znaczenia pozostaje to, iż to nie on osobiście wykonał czynności odpowiadające znamieniu czasownikowemu danego czynu zabronionego.

202 Wniosek

203 Wniosek o uniewinnienie oskarżonego M. S. (1) od zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie 6 wyroku.

204 ☐ zasadny

205 ☐ częściowo zasadny

206 ☒ niezasadny

207 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

208 Wniosek bezzasadny z powodów omówionych wyżej.

209 3.7.

210 Zarzuty z punktu II ppkt. 1 i 2, apelacji obrońcy oskarżonego M. S. (1).

211 ☐ zasadny

212 ☐ częściowo zasadny

213 ☒ niezasadny

214 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

215 Odnosząc się do wskazanych zarzutów w pierwszej kolejności wskazać trzeba, że Sąd I instancji w sposób trafny i uzasadniony, oparł poczynione w sprawie ustalenia faktyczne co do wysokości korzyści majątkowej osiągniętej przez oskarżonego M. S. (1) z popełnienia przestępstwa przypisanego temu oskarżonemu w punkcie 7 wyroku na wyjaśnieniach oskarżonego A. Z., którym w uzasadniony sposób przydał walor wiarygodności i tym samym odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego M. S. (1) dotyczącym tej kwestii. Jednak, o ile wysokość tą ustalił w sposób prawidłowy w stosunku do oskarżonych M. S. (1) i A. Z., to popełnił błąd w zakresie ustalenia wysokości korzyści majątkowej, osiągniętej przez oskarżonego M. P. Błąd ten wynika zapewne z omyłkowego odczytania wyjaśnień złożonych przez oskarżonego A. Z. w dniu 28 stycznia 2022 roku (k. 1133 – 1136, t. VI). Mianowicie z wyjaśnień tych wynika, że przy piątej transakcji, osiągnięty z niej zysk wynosił nie 225.000,00 złotych, jak błędnie przyjął Sąd Okręgowy, lecz 240.000,00 złotych, z których oskarżeni M. P. M. S. (1) i A. Z., uzyskali po 60.000,00 złotych, a M. S. (2) otrzymał 45.000,00 złotych, czyli o 15.000,00 złotych mniej niż pozostali, z określonych przyczyn wskazanych w tych wyjaśnieniach przez oskarżonego A. Z.. Zatem z tej transakcji oskarżony M. P. (2) uzyskał w rzeczywistości korzyść majątkową w wysokości 60.000,00 złotych, a nie, jak wskutek popełnionego błędu przyjął Sąd I instancji, tj. w wysokości 52.500,00 złotych. Zatem w rzeczywistości oskarżony M. P. osiągnął z popełnionego przestępstwa łączną korzyść majątkową w takiej samej wysokości, jak oskarżony M. S. (1), tj. w wysokości 225.000,00 złotych. Na marginesie warto w tym miejscu zaznaczyć, że łączna wysokość korzyści majątkowej osiągniętej przez oskarżonego A. Z. była niższa od łącznej wysokości korzyści, uzyskanej zarówno przez oskarżonego M. P., jak i oskarżonego M. S. (1), albowiem oskarżony A. Z. nie partycypował w zysku osiągniętym z czwartej transakcji, co - z mocy decyzji oskarżonego M. P.- stanowiło dla niego karę za nieudaną (trzecią), zorganizowaną przez A. Z. „transakcję” we W..

216 W rzeczywistości chybione jest zatem twierdzenie obrońcy oskarżonego M. S. (1), że Sąd I instancji w nieuzasadniony sposób przyjął, iż to oskarżony M. S. (1) uzyskał największą kwotę ze sprzedaży środka odurzającego, chociaż formalnie znajduje ono oparcie w treści zaskarżonego wyroku. W rzeczywistości bowiem, Sąd I instancji łączną wysokość korzyści majątkowej, uzyskanej przez oskarżonego M. S. (1) ustalił w sposób prawidłowy, natomiast popełnił błąd przy ustalaniu łącznej wysokości korzyści majątkowej, osiągniętej przez oskarżonego M. P.. Błąd ten nie mógł jednak zostać skorygowany przez Sąd Apelacyjny, wobec niezaskarżenia wyroku na niekorzyść oskarżonego M. P.

217 Stąd, podniesione zarzuty uznać należy za chybione.

218 Wniosek

219 Wniosek o zmianę zaskarżonego orzeczenia w punkcie 7 przez ustalenie, że oskarżony M. S. (1) uzyskał korzyść z popełnienia przestępstwa w kwocie nie większej niż 52.000,00 złotych oraz o zmianę zaskarżonego orzeczenia w punkcie 19 wyroku przez orzeczenie przepadku równowartości korzyści uzyskanej z popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie 7 wyroku w kwocie 52.000,00 złotych.

220 ☐ zasadny

221 ☐ częściowo zasadny

222 ☒ niezasadny

223 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

224 Wniosek bezzasadny z powodów omówionych wyżej.

225 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

226 4.1.

227 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

228 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

229 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

230 5.1.1.

231 Przedmiot utrzymania w mocy

232 Sąd Apelacyjny poza zmianami wskazanymi w punkcie 1 własnego wyroku utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec nie podzielenia zasadności pozostałych zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy oskarżonego M. P. oraz nie podzielenia zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy oskarżonego M. S. (1), przy jednoczesnym nie zachodzeniu w sprawie okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu.

233 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

234 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

235 5.2.1.

236 Przedmiot i zakres zmiany

237 Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok w sposób wskazany w punkcie 1 własnego wyroku.

238 Zwięźle o powodach zmiany

239 Powody zmiany zaskarżonego wyroku we wskazanym zakresie zostały omówione w sekcjach 3.3. oraz 3.4.

240 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

241 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

242 5.3.1.1.1.

243 ☐ art. 439 k.p.k.

244 Zwięźle o powodach uchylenia

245 5.3.1.2.1.

246 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

247 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

248 Zwięźle o powodach uchylenia

249 5.3.1.3.1.

250 Konieczność umorzenia postępowania

251 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

252 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

253 5.3.1.4.1.

254 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

255 Zwięźle o powodach uchylenia

256 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

257 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

258 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

259 Przytoczyć okoliczności

260 6. Koszty Procesu

261 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

262 Przytoczyć okoliczności

263 Z uwagi na sytuację materialną, konieczność odbycia długoterminowych kar pozbawienia wolności oraz ciążące na oskarżonych rygory finansowe, Sąd Apelacyjny, na zasadzie art. 624 § 1 kpk, zwolnił wszystkich oskarżonych od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych postępowania odwoławczego.

264 7. PODPIS

265 SSA Piotr Filipiak SSA Wojciech Kopczyński SSA Marek Charuza

266 1.11. Granice zaskarżenia

267 Kolejny numer załącznika

268 1

269 Podmiot wnoszący apelację

270 Obrońca oskarżonego M. P..

271 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

272 Obrońca oskarżonego M. P.zaskarżył wyrok w całości w części skazującej.

273 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

274 ☒ na korzyść

275 ☐ na niekorzyść

276 ☒ w całości

277 ☐ w części

278 ☒

279 co do winy

280 ☐

281 co do kary

282 ☐

283 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

284 1.3.2. Podniesione zarzuty

285 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

286 ☐

287 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

288 ☒

289 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

290 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

291 ☒

292 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

293 ☒

294 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

295 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

296 ☐

297 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

298 ☐

299 art. 439 k.p.k.

300 ☐

301 brak zarzutów

302 1.4. Wnioski

303 ☒

304 uchylenie

305 ☒

306 zmiana

307 1.12. Granice zaskarżenia

308 Kolejny numer załącznika

309 2

310 Podmiot wnoszący apelację

311 Obrońca oskarżonego A. Z..

312 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

313 Obrońca oskarżonego A. Z. zaskarżył wyrok w całości.

314 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

315 ☒ na korzyść

316 ☐ na niekorzyść

317 ☒ w całości

318 ☐ w części

319 ☐

320 co do winy

321 ☒

322 co do kary

323 ☐

324 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

325 1.3.2. Podniesione zarzuty

326 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

327 ☐

328 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

329 ☒

330 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

331 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

332 ☐

333 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

334 ☐

335 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

336 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

337 ☐

338 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

339 ☐

340 art. 439 k.p.k.

341 ☐

342 brak zarzutów

343 1.4. Wnioski

344 ☒

345 uchylenie

346 ☒

347 zmiana

348 1.13. Granice zaskarżenia

349 Kolejny numer załącznika

350 3

351 Podmiot wnoszący apelację

352 Obrońca oskarżonego M. S. (1).

353 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

354 Obrońca oskarżonego M. S. (1) zaskarżył wyrok w części, tj. co do punktu 6, pkt. 7 i punktu 19.

355 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

356 ☒ na korzyść

357 ☐ na niekorzyść

358 ☐ w całości

359 ☒ w części

360 ☐

361 co do winy

362 ☐

363 co do kary

364 ☐

365 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

366 1.3.2. Podniesione zarzuty

367 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

368 ☐

369 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

370 ☐

371 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

372 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

373 ☒

374 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

375 ☒

376 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

377 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

378 ☐

379 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

380 ☐

381 art. 439 k.p.k.

382 ☐

383 brak zarzutów

384 1.4. Wnioski

385 ☐

386 uchylenie

387 ☒

388 zmiana