Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 1 grudnia 2022 r., II AKa 129/22

wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 1 grudnia 2022 r., II AKa 129/22

Tekst

1 Sygn. akt: II AKa 129/22

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 1 grudnia 2022 r.

3 Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie:

4 Przewodniczący

5 SSA Wojciech Kopczyński

6 Sędziowie

7 SA Wiesław Kosowski (spr.)

8 SA Marcin Ciepiela

9 Protokolant

10 Magdalena Golyszny

11 przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Tarnowskich Górach Dagmary Świerk

12 po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2022 r. sprawy

13 A. K. (K.), s. J. i M., ur. (...) w K.

14 oskarżonego z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., art. 296 a § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

15 na skutek apelacji obrońcy

16 od wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach

17 z dnia 23 grudnia 2021 roku, sygn. akt IV K 138/20

18 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

19 2. zasądza od oskarżonego A. K. na rzecz oskarżyciela posiłkowego Huty (...) S.A. w M. kwotę 1200 zł (tysiąc dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym;

20 3. zasądza od oskarżonego A. K. na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 20 zł (dwadzieścia złotych) oraz obciąża go opłatą w kwocie 4300 zł (cztery tysiące trzysta złotych) za II instancję.

21 SSA Marcin CiepielaSSA Wojciech KopczyńskiSSA Wiesław Kosowski

Uzasadnienie

22 Formularz UK 2

23 Sygnatura akt

24 II AKa 129/22

25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

26 1

27 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

28 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

29 Wyrok Sadu Okręgowego w Gliwicach z dnia 23 grudnia 2021r., sygn. akt IV K 138/20.

30 1.2. Podmiot wnoszący apelację

31 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

32 ☐ oskarżyciel posiłkowy

33 ☐ oskarżyciel prywatny

34 ☒ obrońca

35 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

36 ☐ inny

37 1.3. Granice zaskarżenia

38 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

39 ☒ na korzyść

40 ☐ na niekorzyść

41 ☒ w całości

42 ☐ w części

43 ☒

44 co do winy

45 ☐

46 co do kary

47 ☐

48 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

49 1.3.2. Podniesione zarzuty

50 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

51 ☐

52 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

53 ☐

54 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

55 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

56 ☒

57 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

58 ☒

59 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

60 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

61 ☐

62 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

63 ☒

64 art. 439 k.p.k.

65 ☐

66 brak zarzutów

67 1.4. Wnioski

68 ☒

69 uchylenie

70 ☒

71 zmiana

72 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

73 2.1. Ustalenie faktów

74 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

75 Lp.

76 Oskarżony

77 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

78 Dowód

79 Numer karty

80 2.1.1.1.

81 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

82 Lp.

83 Oskarżony

84 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

85 Dowód

86 Numer karty

87 2.1.2.1.

88 2.2. Ocena dowodów

89 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

90 Lp. faktu z pkt 2.1.1

91 Dowód

92 Zwięźle o powodach uznania dowodu

93 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

94 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

95 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

96 Dowód

97 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

98 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

99 Lp.

100 Zarzut

101 3.1.

102 Zarzut naruszenia art. 17 §1 pkt 7 k.p.k. w zw. z art. 354 §1 k.p.k. co stanowi bezwzględna przyczynę odwoławczą z art. 439 §1 pkt 9 k.p.k.

103 ☐ zasadny

104 ☐ częściowo zasadny

105 ☒ niezasadny

106 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

107 Nie ma racji obrońca oskarżonego A. K. twierdząc, że w sprawie wystąpiła bezwzględna przyczyna odwoławcza z art. 439 §1 pkt 9 k.p.k. Stosownie do treści art. 17 §1 pkt 7 k.p.k. postępowania nie wszczyna się,

108 a wszczęte umarza, jeśli postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone albo wcześniej wszczęte toczy się. W sprawie niniejszej, co zresztą przyznał sam skarżący formułując zarzut, wprawdzie został złożony akt oskarżenia do Sądu Rejonowego

109 w T., ale sprawa ta nie uległa prawomocnemu zakończeniu. Doszło bowiem do jej zwrotu do prokuratury w trybie art. 345 §1 k.p.k. i to jeszcze przed otwarciem przewodu sądowego. Decyzja o zwrocie sprawy do uzupełnienia postępowania przygotowawczego uprawomocniła się, a taka sytuacja nie powoduje powagi rzeczy osądzonej i umożliwia oskarżycielowi publicznemu ponowne wniesienie aktu oskarżenia o ten sam czyn. Na marginesie należy zauważyć, iż w sprawie niniejszej dodatkowo mieliśmy do czynienia z sytuacją, iż prokurator wyłączył do odrębnego rozpoznania fragment dotyczący przestępstw oszustwa i w tym zakresie umorzył postepowanie (co zostało następnie wzruszone decyzją Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 23 lipca 2015r., sygn.. akt IV Kp 140/50), natomiast skierował do Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach akt oskarżenia z zarzutami czynnej korupcji gospodarczej. W pełni zasadnym było w tej sytuacji podjęcie przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego działań mających na celu z jednej strony zakwestionowanie decyzji prokuratora o umorzeniu postepowania w zakresie przestępstwa z art. 286 §1 k.k. poprzez jej zaskarżenie, a z drugiej zasygnalizowanie Sądowi Rejonowemu w piśmie z dnia 25 lutego 2015r., iż prowadzenie postepowania (z uwagi na zaskarżenie decyzji prokuratora) byłoby niewłaściwe

110 i przedwczesne. Wszystkie czyny, o które finalnie został oskarżony w sprawie niniejszej A. K., to jest przestępstwo z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 294 §1 k.k. przy zast. art. 12 k.k. i przestępstwo z art. 296 a §2 k.k. w zw.

111 z art. 12 k.k. pozostają ze sobą w ścisłym związku. Stąd też decyzja o zwrocie sprawy przez Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach prokuraturze w trybie art. 345 §1 k.p.k., w sytuacji gdy uchylone zostało postanowienie prokuratora

112 o umorzeniu postepowania o czyn z art. 286 §1 k.k., a Sąd Okręgowy

113 w Gliwicach nakazał uzupełnienie postepowania przygotowawczego, była prawidłowa. Umożliwiło to bowiem wniesienie oskarżycielowi publicznego jednego aktu oskarżenia, co całkowicie wykluczyło ewentualne wątpliwości co do możliwości orzekania w przedmiocie tej samej materii.

114 Wniosek

115 O uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.

116 ☐ zasadny

117 ☐ częściowo zasadny

118 ☒ niezasadny

119 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

120 Wniosek niezasadny wobec niezasadności zarzutu.

121 3.2.

122 Zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na treść orzeczenia, a to art. 41 k.p.k.

123 ☐ zasadny

124 ☐ częściowo zasadny

125 ☒ niezasadny

126 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

127 Za chybiony należało również uznać zarzut obrazy art. 41 k.p.k. Rzeczywiście w sprawie mieliśmy do czynienia z sytuacją, iż sędzia wydający wyrok orzekał w przedmiocie zażalenia pokrzywdzonego na postanowienie prokuratora

128 o częściowym umorzeniu postępowania. 23 lipca 2015r. w sprawie o sygn.. akt IV Kp 149/15 uchylił on zaskarżone orzeczenie i nakazał prokuratorowi przeprowadzenie określonych czynności mających na celu pełne wyjaśnienie przedmiotowej sprawy. W żadnej mierze nie odnosił się jednak (ani w treści postanowienia, ani też w jego uzasadnieniu) do kwestii odpowiedzialności oskarżonego za określone przestępstwa. Oskarżyciel publiczny po wykonaniu wskazanych czynności miał pełną swobodę podjęcia określonych przez przepisy decyzji. Mógł ponownie umorzyć postępowanie, a mógł, jak stało się w niniejszym przypadku skierować do sądu akt oskarżenia. Brak jednak podstaw do twierdzenia, aby sędzia orzekający w przedmiocie zażalenia na umorzenie postępowania na etapie postępowania przygotowawczego winien zostać wyłączony od rozpoznania sprawy po wpływie aktu oskarżenia. Wyłączenie sędziego w trybie art. 41 § 1 k.p.k. może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy ujawnią się okoliczności o takim charakterze, że brak jest możliwości przekonania każdego, rozsądnie myślącego, kto wątpliwości co do bezstronności powziął, że okoliczności te z całą pewnością nie wpłyną na obiektywizm rozpoznania sprawy i treść rozstrzygnięcia kończącego postępowanie. Sędzia A. C. złożył wprawdzie pismo do akt sprawy, w którym przychyla się do wniosku strony, o jego wyłączenie. Trzeba mieć jednak na względzie, że zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego oświadczenie sędziego o istnieniu okoliczności mogących wpłynąć na jego bezstronność wymaganą przez prawo i uzasadniających obawę co do możliwości obiektywnego orzekania w konkretnej sprawie, obliguje tylko do wnikliwego rozważenia przedstawionych przesłanek tej inicjatywy. Prowadzi do uwzględnienia wniosku tylko w wypadku potwierdzenia ich rzeczywistego występowania (patrz m.in. postan. Sądu Najwyższego z dnia z dnia

129 12 sierpnia 2021 r., sygn.. akt IV KO 98/21). W przedmiotowej sprawie w pełni należy zgodzić się z przedstawionymi przez Sąd Okręgowy w Gliwicach

130 w postanowieniu z dnia 10 listopada 2020r. argumentami, iż brak było podstaw do uwzględnienia wniosku obrońcy oskarżonego A. K.

131 o wyłączenia sędziego A. C.. Analiza treści zarówno części dyspozytywnej, jak i uzasadnienia, postanowienia z dnia 23 lipca 2015r. nie pozwalają na powzięcie, jakichkolwiek wątpliwości, aby sędzia „uprzedził się” do oskarżonego i zaistniały wątpliwości co do jego bezstronności. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że gdy

132 w uzasadnieniu postanowienia o zwrocie sprawy do postępowania przygotowawczego sędzia wypowiedział się wyraźnie co do kwestii odpowiedzialności karnej oskarżonego, po uchyleniu tego orzeczenia

133 i przekazaniu sprawy do merytorycznego rozpoznania, sędzia ten nie powinien orzekać w głównym przedmiocie procesu, gdyż jego wypowiedź może być poczytana jako podstawa wyłączenia z art. 41 § 1 (patrz m.in. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 30 września 2003 r., sygn.. akt I KZP 26/03). Z analogiczną sytuacją mamy do czynieni, gdy

134 w postanowieniu w przedmiocie zastosowania lub przedłużenia tymczasowego aresztowania lub w postanowieniu o utrzymaniu go w mocy sędzia w uzasadnieniu tego orzeczenia sędzia wyrazi swój pogląd co do sprawstwa oskarżonego. Może to powodować uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności (patrz m.in uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego

135 z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn.. akt V KK 235/09). Jednak sam fakt orzekania czy to w przedmiocie zastosowania (przedłużenia) tymczasowego aresztowania, czy to w przedmiocie zwrotu sprawy prokuratorowi, po uchyleniu postanowienia umarzającego postepowanie przygotowawcze nie uzasadnia automatycznie, iż wobec takiego sędziego istnieją uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności. Musiałby on wyrazić w przedmiotowych orzeczeniach swe stanowisko, z którego wynikałoby „uprzedzenie się” do oskarżonego. Sędzia A. C. w postanowieniu z dnia 23 lipca 2015r. wskazał tylko na konieczność ustalenia wysokości ewentualnie wyrządzonej szkody, jak też odniesienie się do znamienia przestępstwa z art. 286 §1 k.k. „wprowadzenia w błąd”. Nie wskazał co prokurator winien uczynić po wykonaniu zaleceń, ani też w żaden sposób nie odniósł się do kwestii związanych z kwestią odpowiedzialności A. K.. Brak tym samym, jakichkolwiek podstaw do kwestionowania jego bezstronności

136 w przedmiotowej sprawie, a co za tym idzie brak podstaw do podzielenia stanowiska skarżącego, iż doszło do naruszenia art. 41 k.p.k.

137 Wniosek

138 O uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.

139 ☐ zasadny

140 ☐ częściowo zasadny

141 ☒ niezasadny

142 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

143 Wniosek niezasadny wobec niezasadności zarzutu.

144 3.3.

145 Zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na treść orzeczenia, a to art. 345 §1 k.p.k.

146 ☐ zasadny

147 ☐ częściowo zasadny

148 ☒ niezasadny

149 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

150 Obrońca oprócz sformułowania zarzutu naruszenia 17 §1 pkt 7 k.p.k. w zw.

151 z art. 354 §1 k.p.k. co miało stanowić bezwzględna przyczynę odwoławczą

152 z art. 439 §1 pkt 9 k.p.k., a z czym absolutnie nie sposób się zgodzić, o czym była mowa powyżej, sformułował również samoistny zarzut obrazy przepisu prawa procesowego, a to art. 354 §1 k.p.k. Zarzut ten należało uznać za oczywiście bezzasadny. Jak słusznie stwierdził to już Sąd Okręgowy

153 w Gliwicach w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 lipca 2020r., sygn. akt VI Ka 105/20, a z czym w pełni należy się zgodzić „nawet ujawnienie ewentualnego uchybienia w zakresie czynności związanych ze zwrotem spraw przez sąd prokuratorowi w trybie art. 345 §1 k.p.k. w sytuacji gdy rozstrzygnięcie sądu w tym przedmiocie stało się prawomocne i wykonalne, nie sprawia aby prokurator tracił prawo do ponownego wniesienia w tej sprawie aktu oskarżenia czy to o ten sam czyn, czy też o inne dodatkowe czyny objęte skargą po połączeniu dwóch bądź więcej spraw do wspólnego rozpoznania”. Zresztą w pełni tu należy zgodzić się z stanowiskiem oskarżyciela posiłkowego, że odrębne prowadzenie spraw (na skutek wcześniejszego wyłączenia przez prokuratora postepowania w zakresie oszustwa i umorzenia sprawy, która to decyzja została uchylona na skutek wniesionego zażalenia) o oszustwo i tzw. Czynną korupcję gospodarczą, przy ich ścisłym powiązaniu byłoby nieuzasadnione i rodziło niebezpieczeństwo w zakresie zarówno pełnego wyjaśnienia sprawy, jak też następnie w zakresie prawidłowego wyrokowania.

154 Wniosek

155 O zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego lub ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.

156 ☐ zasadny

157 ☐ częściowo zasadny

158 ☒ niezasadny

159 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

160 Wniosek niezasadny wobec niezasadności zarzutu.

161 3.4.

162 Zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na treść orzeczenia, a to art. 5 k.p.k.

163 ☐ zasadny

164 ☐ częściowo zasadny

165 ☒ niezasadny

166 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

167 Zarzut naruszenia art. 5 k.p.k. jest również zarzutem bezzasadnym i to

168 w stopniu oczywistym. Już samo jego sformułowanie nie może być uznane za prawidłowe. Skarżący wskazuje bowiem na naruszenia art. 5 k.p.k. podczas gdy z treści wynika, iż chodzi o rozstrzygnięcie istniejących wątpliwości na niekorzyść oskarżonego. Zasada in dubio pro reo określona jest w §2 art. 5. W tej sytuacji, jeśli mielibyśmy do czynienia z jej naruszeniem to należało zarzucić obrazę art. 5 §2 k.p.k., a nie w całości art. 5. Abstrahując jednak od powyższej redakcyjnej niedoskonałości, to zarzut ten nie znajduje żadnego uzasadnienia w realiach niniejszej sprawy. Słusznie wskazał pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego w odpowiedzi na apelację (przywołując postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 kwietnia 2017r., sygn.. akt III K 130/17), iż tylko o wątpliwościach po stronie orzekających Sądów możemy mówić w kontekście zarzutu obrazy art. 5 §2 k.p.k. Dla oceny, czy nie doszło do naruszenia reguły in dubio pro reo, nie są miarodajne wątpliwości zgłaszane przez stronę procesową, ale to, czy sąd rozstrzygający sprawę powziął wątpliwości co do ustaleń faktycznych lub wykładni prawa

169 i wobec braku możliwości ich usunięcia, rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, względnie to, czy w świetle realiów konkretnej sprawy wątpliwości takie powinien powziąć. W wypadku zaś, gdy pewne ustalenia faktyczne zależne są od dania wiary lub jej odmówienia, w odniesieniu do konkretnych dowodów, czy ich grup, nie może być mowy o naruszeniu zasady in dubio pro reo, a ewentualne kwestionowanie oceny wiarygodności konkretnego dowodu lub grupy dowodów rozstrzygane może być jedynie na płaszczyźnie swobodnej oceny dowodów, wynikającej z treści art. 7 k.p.k. (patrz. m.in. postan. Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 2020r., sygn.. akt

170 III KK 37/20). Jak wynika z dokonanych przez Sąd meriti ustaleń faktycznych, w oparciu o ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, organ orzekający nie miał żadnych wątpliwości, w tym również w zakresie wiedzy oskarżonego o przekazywaniu środków pieniężnych dla ustalonych pracowników Huty (...) S.A. Warto w tym miejscu również przywołać kilka z rozlicznych judykatów, w myśl których jeżeli pewne ustalenia faktyczne zależne są od dania wiary lub odmówienia jej wyjaśnieniom oskarżonego czy świadków, nie można mówić o naruszeniu zasady in dubio pro reo,

171 a ewentualne zastrzeżenia co do oceny wiarygodności konkretnego dowodu lub grupy dowodów rozstrzygane mogą być jedynie na płaszczyźnie utrzymania się przez sąd w granicach sędziowskiej swobody ocen wynikającej z art. 7 k.p.k. Zarzuty obrazy art. 7 i 5 § 2 k.p.k. mają charakter rozłączny. Innymi słowy, nieprawidłowe jest łączenie zarzutu obrazy art.

172 5 § 2 i art. 7 k.p.k., ponieważ niedające się usunąć wątpliwości mogą powstać dopiero w następstwie oceny dowodów przeprowadzonej zgodnie z regułami art. 7 k.p.k. (postan. SN z dnia 15 lipca 2021r., sygn.. akt II KK 205/21, wyrok s.apel. we Wrocławiu z dnia czerwca 2022r., sygn.. akt II AKa 458/21, wyrok s.apel. w Warszawie z dnia 21 lutego 2022r., II AKa 354/21).

173 Wniosek

174 O zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego lub ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.

175 ☐ zasadny

176 ☐ częściowo zasadny

177 ☒ niezasadny

178 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

179 Wniosek niezasadny wobec niezasadności zarzutu.

180 3.5.

181 Zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na treść orzeczenia, a to art. 170 k.p.k.

182 ☐ zasadny

183 ☐ częściowo zasadny

184 ☒ niezasadny

185 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

186 Nie ma racji skarżący zarzucając naruszenia art. 170 k.p.k. poprzez bezzasadne oddalenie wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego A. K. o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia, jaki wpływ na wynik jakości materiału cynkonośnego miał zły sposób pobrania próbek. Sąd meriti w pełni zasadnie oddalił wniosek dowodowy wskazują, że okoliczność, która ma być udowodniona nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Zgromadzony materiał dowodowy, w tym zeznania świadków, bezspornie wskazywał na fakt fałszowania pobieranych próbek lub ich zamianie. Tzw. „podwójna kontrola”, która doprowadziła do wykazania nieprawidłowości, polegała na usypaniu materiału, który został pierwotnie pobrany przez próbkarzy, a nie ponownego pobrania materiału z dostarczonej przez oskarżonego partii. Dlatego też nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy kwestia prawidłowości sposobu pobierania próbek. Bowiem to w tych samych próbkach stwierdzano różną zawartość cynku,

187 a powodem było ich fałszowanie.

188 Wniosek

189 O zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego lub ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.

190 ☐ zasadny

191 ☐ częściowo zasadny

192 ☒ niezasadny

193 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

194 Wniosek niezasadny wobec niezasadności zarzutu.

195 3.6.

196 Zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 k.p.k.

197 ☐ zasadny

198 ☐ częściowo zasadny

199 ☒ niezasadny

200 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

201 Zarzut obrazy przepisu prawa procesowego, co miało mieć wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 k.p.k., poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego wbrew zasadom wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego, który został podniesiony przez obrońcę uznać należy za całkowicie chybiony. W pierwszej kolejności warto przypomnieć, że przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k., gdy:

202 - jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.),

203 - stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.),

204 - jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku.

205 Z taką sytuacją mamy do czynienia na kanwie niniejszej sprawy. Sąd Okręgowy w Gliwicach przeprowadził w sprawie pełne i wyczerpujące postępowanie dowodowe. Następnie zgromadzony, kompletny materiał dowodowy poddał wnikliwej i rzetelnej ocenie zgodnej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Znalazło to odzwierciedlenie w pisemnych motywach orzeczenia, gdzie wyraźnie wskazano, którym dowodom Sąd nie dał wiary i z jakich przyczyn, a którym dał wiarę i dlaczego.

206 W tej sytuacji to na obrońcy ciąży obowiązek wykazania, iż doszło do uchybienia normie z art. 7 k.p.k.. Przy tym nie jest wystarczające jedynie stwierdzenie, że ocena jest dowolna. Skarżący dla skuteczności zarzutu powinien precyzyjnie wykazać na czym konkretnie polegać miała wadliwość przeprowadzonej przez organ oceny dowodu, bądź dowodów, to jest wykazać, ocena których dowodów kłóciła się z zasadami doświadczenia życiowego lub była wbrew wskazaniom wiedzy względnie była sprzeczna

207 z regułami logicznego rozumowania..

208 Zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. nie może ograniczać się do wskazania wadliwości sędziowskiego przekonania o wiarygodności jednych,

209 a niewiarygodności innych źródeł czy środków dowodowych, lecz powinien wykazać konkretne błędy w samym sposobie dochodzenia do określonych ocen, przemawiające w zasadniczy sposób przeciwko dokonanemu rozstrzygnięciu. W grę może wchodzić np. pominięcie istotnych środków dowodowych, niedostrzeżenie ważnych rozbieżności, uchylenie się od oceny wewnętrznych czy wzajemnych sprzeczności.(postan. SN z dnia 9 marca 2022r., sygn.. akt V KK 680/21). Nie ma przy tym racji obrońca,

210 iż nieprawidłowo Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego Z. T., podczas gdy brak było innych dowodów świadczących o tym, że oskarżony K. miał wiedzę i brał udział w przestępstwie zorganizowanym przez T.

211 i W.. Otóż nawet, gdybyśmy mieli do czynienia tylko i wyłącznie

212 z wyjaśnieniami oskarżonego T., na których Sąd I instancji oparłby swe ustalenia w zakresie sprawstwa i winy A. K. to również można by je uznać za wystarczające. Dowód z pomówienia podlega bowiem ocenie, jak każdy inny, a brak jest jakichkolwiek przesłanek wyłączających możliwość wydania wyroku skazującego w oparciu o zeznania, czy też wyjaśnienia tylko jednej osoby. Oczywiście dowód z pomówienia musi być oceniony ze szczególną wnikliwością, ale w sprawie niniejszej tak się stało. Sąd meriti bardzo rzetelnie, w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenił wyjaśnienia Z. T..

213 Pomówienie, czyli obciążanie innej osoby odpowiedzialnością za przestępstwo, jest w ujęciu prawa karnego procesowego dowodem podlegającym swobodnej ocenie na równi z innymi dowodami. Nie może być więc z góry traktowane z nieufnością, uznawane za dowód niepełnowartościowy i ograniczane do pojęcia fałszywego oskarżenia. Oznacza to, że o ile przy wartościowaniu takiego dowodu sąd orzekający nie popełni błędu logicznego albo też nie poczyni ustaleń sprzecznych

214 z doświadczeniem życiowym - nie można zasadnie twierdzić, że doszło do naruszenia prawa. (patrz m.in. postan. Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2022r., sygn. akt II KK 578/21).

215 Co jednak niezmiernie istotne, wbrew twierdzeniom apelującego, wyjaśnienia Z. T. poparte są również innymi dowodami. Między innymi R. W. potwierdza okoliczności związane z udziałem w procederze A. K.. Nie sposób również pominąć kwestii kontroli, w czasie której w szafce pracownika D. Kontroli Jakości T. S. znaleziono woreczek z proszkiem cynkowym o wadze ok. 5 kg oraz notatki z datami transportów z firm (...) i (...).

216 Skarżący nie wykazał więc, aby Sąd I instancji popełnił błędy logiczne przy ocenie poszczególnych dowodów lub ocenił je sprzecznie z zasadami doświadczenia życiowego. W zasadzie w apelacji mamy do czynienia

217 z gołosłownym przeciwstawieniem własnego punktu widzenia ustaleniom Sądu, nie popartym logiczną argumentacją. Obrazy art. 7 k.p.k. nie stanowi natomiast fakt, że w ocenie strony poczynione ustalenia faktyczne i ocena dowodów jest dla oskarżonego niekorzystna i nie spełnia jego oczekiwań (patrz m.in. postan. Sądu Najwyższego z dnia 17 marca 2020 r., sygn. akt

218 V KK 263/19).

219 Wniosek

220 O zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego lub ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.

221 ☐ zasadny

222 ☐ częściowo zasadny

223 ☐ niezasadny

224 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

225 Wniosek niezasadny wobec niezasadności zarzutu.

226 3.7.

227 Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia.

228 ☐ zasadny

229 ☐ częściowo zasadny

230 ☒ niezasadny

231 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

232 Obrońca sformułował w sposób bardzo rozbudowany zarzut błędu

233 w ustaleniach faktycznych, ale de facto sprowadza się on w znacznej mierze do kwestionowania przyjęcia przez Sąd meriti, że oskarżony A. K. miał pełna świadomość przestępczego działania wspólnie i w porozumieniu ze Z. T. oraz R. W. i to zarówno co od przestępstwa z art. 286 §1 k.k. w zw. z art. 294 §1 k.k. przy zast. art. 12 k.k., jak też przestępstwa z art. 296 a §2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Jak była mowa powyżej Sąd I instancji przeprowadził w sprawie pełne postępowanie dowodowe, a następnie zgromadzone dowody poddał wnikliwej i rzetelnej ocenie kierując się zasadami logiki i doświadczenia życiowego.

234 To doprowadziło do w pełni prawidłowych ustaleń faktyczny. Błąd ustaleń faktycznych zachodzi, gdy treść dokonanych ocen i wniosków zaprezentowanych przez sąd nie odpowiada zasadom rozumowania, a mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia. Na uzasadnienie błędu ustaleń faktycznych lub naruszenie standardów swobodnej oceny bądź interpretacji dowodów nie wystarczy subiektywne przekonanie skarżącego

235 o niesprawiedliwości orzeczenia, a konieczne jest wykazanie, że

236 w zaskarżonym wyroku poczyniono ustalenie faktycznie nie mające oparcia w przeprowadzonych dowodach, albo że takiego ustalenia nie poczyniono mimo, że z przeprowadzonych dowodów określony fakt jedno-znacznie wynikał, względnie wykazanie, iż tok rozumowania sądu I instancji był sprzeczny ze wskazaniami doświadczenia życiowego, prawidłami logiki, czy zasadami wiedzy. W niniejszej sprawie skarżący polemizuje z prawidłowymi ustaleniami Sądu meriti, jednak nie wykazuje na czym miałyby polegać nieprawidłowości w przedstawionym w pisemnych motywach orzeczenia rozumowaniu.

237 Wbrew temu co sformułował w zarzucie obrońca oskarżonego A. K., a mianowicie, iż bezzasadnie, tylko z faktu, ze oskarżony był reprezentantem P.W. B. A. K. i właścicielem P.W M. A. K. i otrzymywał zapłatę za dostarczony Hucie (...) towar, to miał świadomość przestępczego działania. Jasno wynika bowiem

238 z dokonanych ustaleń faktycznych przez Sąd I instancji, jak też z oceny materiału dowodowego, iż o świadomości udziału A. K.

239 w przestępczym procederze świadczą zgromadzone dowody, jak chociażby wyjaśnienia Z. T., czy R. W. Jednoznacznie wynika

240 z tych dowodów, iż oskarżony K. (wbrew zarzutom apelacji) miał pełną wiedzę i świadomość co do wszystkich okoliczności przestępczego procederu. Jak słusznie zauważył Sąd meriti dodatkowym wsparciem dla potwierdzenia prawdziwości wyjaśnień Z. T. i R. W. jest chociażby okoliczność związana z wystąpieniem o możliwość dostaw materiałów do Huty (...) przez firmy (...) i (...) P. w godzinach popołudniowych. Oskarżonych rzeczywiście wystąpił z takowym pismem,

241 a jak wskazał to w swych wyjaśnianiach Z. T., było to przez nich uzgadniane. Chodziło bowiem o dostarczanie materiałów w godzinach, gdy kontrole były już w znacznej mierze ograniczone.

242 Zarzut, jakoby bezpodstawnie przyjęto że oskarżony K. przekazywał środki finansowe, które były następnie wręczane wskazanym pracownikom Huty (...) S.A. również jest całkowicie gołosłowną polemiką z prawidłowymi ustaleniami. Sąd meriti jasno bowiem wskazał na podstawie, jakich dowodów dokonał powyższych ustaleń. O powyższym mówi w swych wyjaśnieniach R. W.a dowód ten został potwierdzony po części zeznaniami M. T.. Oprócz sformułowania zarzutu skarżący nie wykazał w rozumowaniu organu wydającego orzeczenie, czy to błędów logicznych, czy też sprzeczności

243 z zasadami doświadczenia życiowego przy ocenie powyższych dowodów,

244 z których jednoznacznie wynika, że pieniądze na „łapówki” dla pracowników, by ci dokonywali fałszowania próbek, pochodziły od A. K.. Był on też osobą żywotnie zainteresowaną, w tym by próbki wskazywały na jak największą zawartość procentową cynku. Od tego była bowiem uzależniona zaplata za dostarczony towar. Bez znaczenia w tej sytuacji pozostaje kwestia umowy łączącej oskarżonego ze Z. T.. Dodatkowo trzeba mieć przy tym na uwadze, że przecież oskarżeni dokonali wspólnych ustaleń co do sposobu przestępczej działalności.

245 Wniosek

246 O zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego lub ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.

247 ☐ zasadny

248 ☐ częściowo zasadny

249 ☒ niezasadny

250 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

251 Wniosek niezasadny wobec niezasadności zarzutu.

252 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

253 4.1.

254 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

255 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

256 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

257 5.1.1.

258 Przedmiot utrzymania w mocy

259 Wyrok Sadu Okręgowego w Gliwicach z dnia 23 grudnia 2021r., sygn. akt

260 IV K 138/20.

261 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

262 Wyrok utrzymano w mocy z uwagi na niezasadność podniesionych zarzutów oraz brak bezwzględnych przyczyn odwoławczych z art. 439 k.p.k. i 440 k.p.k.

263 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

264 5.2.1.

265 Przedmiot i zakres zmiany

266 Zwięźle o powodach zmiany

267 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

268 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

269 5.3.1.1.1.

270 ☐ art. 439 k.p.k.

271 Zwięźle o powodach uchylenia

272 5.3.1.2.1.

273 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

274 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

275 Zwięźle o powodach uchylenia

276 5.3.1.3.1.

277 Konieczność umorzenia postępowania

278 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

279 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

280 5.3.1.4.1.

281 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

282 Zwięźle o powodach uchylenia

283 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

284 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

285 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

286 Przytoczyć okoliczności

287 2.

288 Z uwagi na złożony wniosek zasądzono od oskarżonego A. K. na rzecz oskarżyciela posiłkowego Huty (...) S.A. w M. kwotę 1200 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym.

289 6. Koszty Procesu

290 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

291 Przytoczyć okoliczności

292 3.

293 Stosownie do treści art. 636 §1 k.p.k. 1. zasądzono od oskarżonego A. K. na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 20 zł oraz obciążono go opłatą w kwocie 4300 zł za II instancję.

294 7. PODPIS

295 SSA Marcin Ciepiela SSA Wojciech Kopczyński SSA Wiesław Kosowski

296 1.3. Granice zaskarżenia

297 Kolejny numer załącznika

298 1

299 Podmiot wnoszący apelację

300 obrońca oskarżonego A. K.

301 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

302 Wyrok Sadu Okręgowego w Gliwicach z dnia 23 grudnia 2021r., sygn. akt IV K 138/20.

303 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

304 ☒ na korzyść

305 ☐ na niekorzyść

306 ☒ w całości

307 ☐ w części

308 ☒

309 co do winy

310 ☐

311 co do kary

312 ☐

313 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

314 1.3.2. Podniesione zarzuty

315 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

316 ☐

317 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

318 ☐

319 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

320 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

321 ☒

322 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

323 ☒

324 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

325 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

326 ☐

327 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

328 ☒

329 art. 439 k.p.k.

330 ☐

331 brak zarzutów

332 1.4. Wnioski

333 ☒

334 uchylenie

335 ☒

336 zmiana