Wyrok z dnia 22 czerwca 2026 r., III Ka 350/26

wyrok z dnia 22 czerwca 2026 r., III Ka 350/26

Tekst

1 Wyrok

2 Sygn. akt III Ka 350/26

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

3 Dnia 22 czerwca 2026 r.

4 Sąd Okręgowy w Rzeszowie III Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: sędzia Grażyna Artymiak

5 Protokolant: st.sekr.sądowy Bogumiła Strzępek-Szura przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla miasta Rzeszów – Sylwii Salach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2026 r.

6 sprawy [xAnon] [xAnon] ([xAnon]) oskarżonego o czyn z art. 271 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego od wyroku Sądu Rejonowego w Rzeszowie

7 z dnia 16 grudnia 2025 r., sygnatura akt II K 1107/24 I.

8 utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,

9 II.

10 kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa. SSO Grażyna Artymiak

Uzasadnienie

11 Formularz UK 2

12 Sygnatura akt

13 III Ka 350/26

14 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1

15 1.

CZĘŚĆ WSTĘPNA

16 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 16 grudnia 2025 r. w sprawie o sygn. akt II K 1107/24 przeciwko [xAnon] ([xAnon]) oskarżonego o czyn z art. 271 § 1 kk 1.2. Podmiot wnoszący apelację

17 ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy

18 ☐ oskarżyciel prywatny

19 ☐ obrońca

20 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny

21 1.3. Granice zaskarżenia

22 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

23 ☐ na korzyść

24 ☒ na niekorzyść

25 ☒ w całości

26 ☐ w części

27 ☐co do winy

28 ☐co do kary

29 ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty

30 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k.

31 ☐brak zarzutów

32 1.4. Wnioski

33 ☒uchylenie

34 ☐zmiana

35 2.

36 Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów

37 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

38 Lp.

39 Oskarżony

40 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

41 Dowód

42 Numer karty

43 1.

44 [xAnon]

45 Uprzednia niekaralność

46 Informacja z [xAnon]

47 k. 195

48 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

49 Lp.

50 Oskarżony

51 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

52 Dowód

53 Numer karty

54 2.2. Ocena dowodów

55 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1

56 Dowód

57 Zwięźle o powodach uznania dowodu

58 Dotychczasowa niekaralność oskarżonego

59 Informacja z [xAnon]

60 Dowód w postaci informacji z [xAnon] w odniesieniu do oskarżonego [xAnon] nie budzi wątpliwości, ani w zakresie formy, ani treści. Została ona sporządzona przez uprawniony do tego podmiot w formie przewidzianej dla tej czynności. Żadna ze stron postępowania nie kwestionowała jej autentyczności i rzetelności. 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

61 Dowód

62 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

63 .

64 STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp.

65 Zarzut

66 1)

67 Ad 1)

68 2)

69 Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku mający wpływ na treść orzeczenia skutkujący uniewinnieniem [xAnon] od popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 271 § 1 kk polegającego na błędnej ocenie Sądu I instancji, iż zgromadzony materiał dowodowy w sprawie nie pozwala na uznanie, iż w/w oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy i jego prawidłowa ocena z uwzględnieniem wiedzy, zasad logiki i doświadczenia życiowego prowadzi do wniosku, iż oskarżony [xAnon] popełnił zarzucany mu czyn zabroniony ☐ zasadny

70 ☐ częściowo zasadny

71 ☒ niezasadny

72 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd odwoławczy nie podzielił zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych podniesionego w apelacji oskarżyciela publicznego. Na wstępie zauważyć należy, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej tylko polemiki z ustaleniami Sądu meriti wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz musi zmierzać do wykazania, jakich konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego dopuścił się Sąd orzekający w ocenie zebranego materiału dowodowego. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom Sądu odmiennego poglądu w kwestii ustaleń faktycznych, opartego nie na innych dowodach od tych, na których oparł się Sąd pierwszej instancji, nie może prowadzić do wniosku o popełnieniu przez Sąd Rejonowy błędu w ustaleniach faktycznych. Aby środek odwoławczy nie miał wyłącznie polemicznego charakteru, nie może ograniczać się jedynie do negacji stanowiska Sądu, zwłaszcza w zakresie oceny materiału dowodowego. Obowiązkiem Skarżącego jest wykazanie jakich konkretnych uchybień dopuścił się Sąd meriti w zakresie zasad wiedzy, logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego oceniając zebrany materiał dowodowy. Za oczywiście niewystarczające należy uznać samo przeciwstawienie dowodom, na których oparł się Sąd orzekający, występujących w sprawie dowodów przeciwnych, jeśli przy tym nie zostanie wykazane, że to właśnie owe dowody przeciwne, ocenione w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego, winny uzyskać walor wiarygodności, zaś dowody stanowiące podstawę ustaleń Sądu, w świetle tych samych zasad, są tego waloru pozbawione. Zasadnie o błędzie w ustaleniach faktycznych można mówić wówczas, gdy ustalenia te w ogóle podstawy tej są pozbawione lub też zostały poczynione w oparciu o wadliwie, tj. sprzecznie z zasadą wyrażoną w dyspozycji art. 7 kpk, oceniony materiał dowodowy (wyrok SA w Warszawie z dnia 1 lipca 2014 r., II AKa 10/14). Istota zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych nie może bowiem opierać się na forsowaniu własnego poglądu strony na kwestię przedmiotu procesu. Stawiając tego rodzaju zarzut należy wskazać, jakich uchybień w świetle zgodności (lub niezgodności) z treścią dowodu, zasad logiki (błędność rozumowania i wnioskowania), czy sprzeczności (bądź nie) z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy dopuścił się w dokonanej ocenie dowodów Sąd pierwszej instancji. Skarżący podnosi błędność stanowiska Sądu I instancji co do interpretacji treści protokołu (stwierdzenia szkody). Jednocześnie przytaczając jego elementy wypisane jednym środkiem kryjącym oraz inne drugim środkiem kryjącym, dostarcza dodatkowych argumentów przemawiających za słusznością stanowiska Sądu Rejonowego odnośnie do rozpoczęcia w dniu 28 marca 2023 r. czynności, które następnie znalazły swoje odzwierciedlenie w spisywanym protokole oraz inne czynności wykonane w innym czasie, a wskazane w protokole już innym środkiem kryjącym jako stwierdzona przyczyna szkody. Oskarżyciel publiczny wychodzi też z założenia, że oskarżony przyznając, że nie podał przyczyny zalania mieszkania [xAnon] w dniu 28 marca 2023 r., kiedy przedłożył jej do podpisania protokół, potwierdził późniejsze „poświadczenie nieprawdy”. Tymczasem Sąd Rejonowy przyjął, że analizując szczegółowo protokół z dnia 28 marca 2023 r. nie można stwierdzić, by znajdowało się w nim potwierdzenie, że w tym dniu (28 marca 2023 r.) oskarżony wszedł do mieszkania nr [xAnon] i tego dnia stwierdził przyczynę powstania szkody. W ocenie Sądu Rejonowego dokument stwierdza ogólną przyczynę szkody nie ujawniając, w jakiej dacie zostało to stwierdzone. Data 28 marca 2023 r. jest datą przyjęcia szkody (zgłoszenia przez [xAnon]). Zgodzić należy się również ze stanowiskiem, że dokument nie zawiera podpisu właściciela mieszkania nr [xAnon] [xAnon]. Skoro zaś dokument „milczy” na temat czasu pobytu oskarżonego w tym lokalu w tym dniu, to nie można mówić o poświadczeniu nieprawdy. Po dokonaniu oględzin balkonu przynależnego do mieszkania [xAnon] oskarżony uzupełnił protokół o stwierdzoną przez niego przyczynę powstania szkody. Z zapisów protokołu nie można wyciągnąć wniosku, by protokół został podpisany przez [xAnon]. Dane wpisane do protokołu nie stanowią jego podpisu (w protokole pozostało miejsce na złożenie takiego podpisu przez [xAnon]). Prokurator zarzucił błędność stanowiska Sądu Rejonowego i jego nielogiczność. Tymczasem Sąd Rejonowy dokonał oceny zgromadzonego materiału dowodowego i logicznie, zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego uzasadnił swoje wnioski co do wiarygodności wypowiedzi osobowych źródeł dowodowych. Wyciągnięte wnioski co do ustaleń faktycznych przedstawił w sposób przekonujący. Sąd odwoławczy podziela dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę dowodów, uprawnione jest zatem zaniechanie szczegółowego odnoszenia się do zarzutów podniesionych przez Skarżącego w tej mierze, gdyż byłoby to zbędnym powtarzaniem argumentacji Sądu Rejonowego. Skarżący opiera argumentację głównie na zakwestionowaniu dokonanej przez Sąd I instancji oceny wyjaśnień oskarżonego. Skarżący zdaje się jednak zapominać, że ułomności dowodów obciążających nie można stawiać na równi z ułomnościami dowodów odciążających. Ze względu na to, że warunkiem sine qua non skazania oskarżonego, jest udowodnienie popełnienia przez niego zarzucanego mu czynu (argumentum ex art. 5 kpk), sprzeczności w sferze dowodów odciążających nigdy nie są „równoważne” ze sprzecznościami w zakresie dowodów obciążających. Jeżeli te ostatnie są „wewnętrznie sprzeczne” to zasadnicze i samoistne znaczenie ma to, czy in concreto zakres i charakter tych sprzeczności nie wyłącza w ogóle możliwości uznania tych dowodów za podstawę skazania (wyrok SN z dnia 28 września 1995 r., III KRN 88/95). Według zasad obowiązujących w procedurze karnej, to nie oskarżony musi udowodnić swoją niewinność, lecz oskarżyciel winien udowodnić winę oskarżonego (winę w znaczeniu procesowym rozumianą jako wykazanie sprawstwa – w rozumieniu wszystkich form zjawiskowych – zarzucanego czynu, jego bezprawności, karygodności i zawinienia oskarżonego). Przy czym udowodnić, to znaczy wykazać w sposób nie budzący wątpliwości wiarygodnymi dowodami – bezpośrednimi lub pośrednimi. Te ostatnie w postaci tzw. poszlak mogą być uznane za pełnowartościowy dowód winy oskarżonego jedynie wtedy, gdy ich zespół pozwala na ustalenie jednej logicznej wersji zdarzenia, wykluczającej możliwość jakiejkolwiek innej wersji (wyrok SA w Łodzi z dnia 25 maja 1995 r., II AKr 120/95). Zagwarantowane konstytucyjnie, przysługujące oskarżonemu domniemanie niewinności (art. 42 ust. 3 Konstytucji RP) nie wymaga dowodzenia; to obalenie tego domniemania wymaga dowodów. Domniemanie niewinności oskarżonego, uwzględniając dyspozycje art. 5 kpk, znajduje przełożenie na rozdział procesowych obowiązków dowodzenia i działanie zasad rozkładu ciężaru dowodu w procesie karnym (wyrok SA w Krakowie z dnia 29 grudnia 2006 r., II AKa 234/06). To powoduje, że nie można traktować na równi niedostatków dowodu obciążającego oskarżonego z niedostatkami jego wyjaśnień zwłaszcza, gdy oskarżony nie przyznaje się do winy. Dlatego też, dopóki dowody obciążające nie będą pozwalały na pewne (niewątpliwe) ustalenie winy oskarżonego, eliminując wszelkie wątpliwości w tym zakresie, dopóty nawet najmniej przekonujące jego wyjaśnienia muszą być uznane za wiarygodne, gdyż to obowiązkiem oskarżyciela jest dowiedzenie winy, a oskarżony nie musi dowodzić swojej niewinności (wyrok SA w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2015 r., II AKa 57/15). Dla wydania wyroku skazującego, wbrew oczekiwaniom Skarżącego, nie wystarczy „uzasadnione podejrzenie” popełnienia przestępstwa, ale całkowita pewność, przy braku jakichkolwiek wątpliwości w tym zakresie (wyrok SA w Katowicach z dnia 9 października 2014 r., II AKa 309/14). Wyroku skazującego nie można opierać na domniemaniach faktycznych i swoistych domysłach. Warunkiem odpowiedzialności karnej jest bowiem przełamanie domniemania niewinności, a więc taki stan rzeczy, gdy z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że sprawca dopuścił się zarzucanego mu czynu, wyczerpującego znamiona konkretnego przestępstwa. W przeciwnym wypadku sądy zobowiązane są do respektowania zasady domniemania niewinności, a co więcej do rozstrzygania niedających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego (postanowienie SN z dnia 24 września 2014 r., IV KK 232/14). Obowiązek dowodzenia nigdy nie spoczywa na oskarżonym. W jego procesowym interesie leży natomiast wskazanie na nietrafność lansowanej w akcie oskarżenia tezy, że jest winny zarzuconego mu czynu (to ciężar dowodu w sensie prakseologicznym). W niniejszej sprawie oskarżony [xAnon] przedstawił okoliczności, w jakich „spisywał” protokół, jakie towarzyszyły temu okoliczności. Podawane przez niego okoliczności wsparł [xAnon] i treść dokumentów, a także częściowo zeznania [xAnon] i [xAnon]. W procesie karnym, w którym obowiązuje domniemanie niewinności oskarżonego, to na oskarżycielu spoczywa formalny ciężar dowodu (obowiązek dowiedzenia podnoszonych twierdzeń dowodowych ze względu na pierwszeństwo postawionych w akcie oskarżenia twierdzeń o popełnieniu przez oskarżonego zarzucanego czynu). Ponosi on także konsekwencje niewykazania trafności tez oskarżenia (ciężar dowodu w znaczeniu materialnym). Winien zatem wykazać okoliczności (w formie udowodnienia albo uprawdopodobnienia), których zaistnienie potwierdza tezy wniesionego i popieranego oskarżenia (wyrok SA w Szczecinie z dnia 15 stycznia 2015 r., II AKa 219/14). W zderzeniu z konstytucyjnie chronionym domniemaniem niewinności oskarżonego pozostaje twierdzenie oskarżyciela publicznego, że zasady doświadczenia życiowego i logiki prowadzą do wniosku, że oskarżonemu powinien zostać przypisany czyn z art. 271 § 1 kk. Wystąpienie znamion zarzucanego czynu zabronionego, w tym znamion strony podmiotowej, musi być wykazane w sposób pewny, wolny od wątpliwości. Takiego zaś dowodowego wymogu twierdzenie Prokuratora o popełnieniu przez oskarżonego czynu nie spełnia. Podobnie bowiem rozłożony jest ciężar wykazania trafności zarzutów apelacji. Dla wzruszenia poprawności ocen i wniosków zawartych w uzasadnieniu wyroku Sądu Rejonowego nie jest wystarczające przedstawienie własnej oceny materiału dowodowego i skazanie tylko na możliwość wyciągnięcia z niej odmiennych wniosków, argumentowanych w apelacji. Kontrola instancyjna oceny dowodów nie obejmuje bowiem sfery przekonania sędziowskiego, jaka wiąże się z bezpośredniością przesłuchania osobowych źródeł dowodowych, sprowadza się natomiast do sprawdzenia, czy ocena ta nie wykazuje błędów natury faktycznej (niezgodności z treścią dowodu, pominięcia pewnych dowodów) lub logicznej (błędności rozumowania i wnioskowania) albo czy nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy. Twierdzenia Skarżącego, kwestionującego prawidłowość dokonanych przez Sąd Rejonowy ustaleń faktycznych na podstawie poddanych ocenie dowodów, nie są wystarczająco przekonujące, by podważyć wyciągnięte przez Sąd Rejonowy wnioski. Wskazywane w apelacji fakty dowodowe nie są dostateczne dla ustalenia faktu głównego (sprawstwa zarzucanego oskarżonemu czynu), nie wyłączają bowiem wszelkich rozsądnych wątpliwości, które dostrzegł Sąd I instancji uwzględniając przy ocenie całokształtu materiału dowodowego okoliczności przywoływane przez oskarżonego. Skarżący nie zaakceptował stanowiska Sądu Rejonowego, a w podniesionej w uzasadnieniu apelacji motywacji nie uwzględnia działania zasad rozkładu ciężaru dowodu w procesie karnym, zgodnie z którymi wydanie wyroku uniewinniającego jest konieczne nie tylko wówczas, gdy wykazano niewinność oskarżonego, lecz również wtedy, gdy nie udowodniono, że jest winny popełnienia zarzuconego mu czynu z art. 271 § 1 kk. W tym ostatnim przypadku wystarczy bowiem, że twierdzenia oskarżonego, negującego tezy aktu oskarżenia, zostaną uprawdopodobnione. Co więcej, wyrok uniewinniający musi zapaść również i w takiej sytuacji, gdy wskazywana przez oskarżonego teza wprawdzie nie jest dostatecznie uprawdopodobniona, ale też nie zdołano udowodnić sprawstwa zarzucanego oskarżonemu czynu (postanowienie SN z dnia 18 grudnia 2008 r., V KK 267/08). Sąd przystępując do rozpoznania sprawy ma bowiem zakładać, że oskarżony winien zostać uniewinniony, jeżeli przedstawione w przewodzie sądowym dowody nie pozwolą powziąć przekonania, że wina została udowodniona w sposób wyłączający wszelkie wątpliwości (wyrok SA w Katowicach z dnia 28 grudnia 2011 r., II AKa 382/11). Sformułowana w art. 2 § 2 kpk zasada prawdy materialnej wprowadza wymóg opierania wszelkich rozstrzygnięć na zgodnych z prawdą ustaleniach faktycznych, rozumianych jako ustalenia udowodnione, gdy w świetle dowodów przeprowadzonych fakt przeciwny dowodzonemu jest niemożliwy lub wysoce nieprawdopodobny (wyrok SN z dnia 28 marca 2008 r., III KK 484/07). Tak rozumiany obowiązek udowodnienia odnosić jednak należy do ustaleń niekorzystnych dla oskarżonego, który korzysta z domniemania niewinności (art. 5 § 1 kpk). Zatem słusznie Sąd Rejonowy wydał wyrok uniewinniający, gdyż nie zdołano udowodnić oskarżonemu sprawstwa zarzucanego mu czynu, a wniesiona apelacja nie podważyła trafności tego rozstrzygnięcia. Wszak obowiązujące w procesie karnym domniemanie niewinności ma obalić oskarżyciel udowadniając winę oskarżonego ponad wszelką wątpliwość (wyrok SA w Katowicach z dnia 8 marca 2007 r., II AKa 33/07). W tym zakresie Sąd Odwoławczy podziela stanowisko Sądu Rejonowego, a tezy stawiane przez oskarżyciela publicznego w uzasadnieniu apelacji uznaje za nieuprawnione, bo wywodzące wnioski oparte na schematach, domniemaniach i ocenach stereotypowych, nie zaś na dowodach wiarygodnych i pewnych, pozwalających na obalenie domniemania niewinności. Chronologia zdarzeń w zestawieniu z przyznawanymi przez oskarżonego okolicznościami, pozwalają zasadnie przyjąć, że w zakresie czynionych ustaleń faktycznych Sąd Rejonowy nie popełnił zarzucanego mu przez Skarżącego błędu w ustaleniach faktycznych. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje wprawdzie na podjęcie czynności związanych z wpisaniem do protokołu w różnym czasie różnych danych, jednak nie wykazano aby oskarżony miał świadomość podejmowania takich działań w celu popełnienia przestępstwa, że działał ze świadomością i godzeniem się na popełnienie zarzucanego mu czynu stypizowanego jako przestępstwo z art. 271 § 1 kk. Wystąpienia takiego przebiegu zdarzeń w toku postępowania nie wykluczono.

73 Zarzut

74 Obrazę prawa karnego procesowego, a to art. 391 § 1 kpk w zw. z art. 350a kpk i art. w zw. z art. 7 kpk i art. 410 kpk mającego wpływ na treść wyroku poprzez zaniechanie bezpośredniego przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka [xAnon] przyjmując jako podstawę okoliczność, iż świadek została już przesłuchana, a jej zeznania nie są tak doniosłe, aby było konieczne bezpośrednie przesłuchanie świadka na rozprawie i odczytał na rozprawie jej zeznania, podczas gdy z materiałów sprawy, w szczególności z treści wezwania [xAnon] z dnia 19.03.2025r. (k. 139) i protokołu rozprawy z dnia 14.07.2025r. (k. 144-147) wynika, iż Sąd I instancji uznał za konieczne bezpośrednie przeprowadzenie dowodu z zeznań [xAnon], a wobec treści wyjaśnień [xAnon] i przyjętej przez niego linii obrony, zeznań [xAnon] i zeznań [xAnon] oraz treści samym zeznań [xAnon] złożonych w toku postępowania przygotowawczego i występujących rozbieżności, bezpośrednie przeprowadzenie dowodu z zeznań tego świadka jest istotne i niezbędne dla wyjaśnienia sprawy ☐ zasadny

75 ☐ częściowo zasadny

76 ☒ niezasadny

77 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Podniesiony w apelacji zarzut obrazy prawa procesowego art. 391 § 1 kpk w zw. z art. 350a kpk i art. w zw. z art. 7 kpk i art. 410 kpk, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku nie jest zasadny. Faktem jest, że oskarżyciel publiczny pierwotnie złożył wniosek o warunkowe umorzenie postępowanie o czyn z art. 271 § 1 kk zarzucony oskarżonemu [xAnon], a Sąd Rejonowy tego wniosku nie uwzględnił i na pierwszy termin rozprawy wezwał [xAnon] z zamiarem bezpośredniego jej przesłuchania w charakterze świadka. Wbrew zarzutowi Skarżącego z protokołu rozprawy z dnia 14 lipca 2025 r. wcale jednak nie wynika, że Sąd I instancji uznał za konieczne bezpośrednie przeprowadzenie dowodu z zeznań [xAnon]. Wszak mimo stawiennictwa tego świadka, pozwolił [xAnon] na opuszczenie [xAnon] rozpraw (z zapisu protokołu rozprawy wynika, że świadek „opuszcza salę rozpraw z uwagi na stan zdrowia”) i po przesłuchaniu oskarżonego oraz świadka [xAnon], na odroczony termin rozprawy zarządzono wezwanie niestającego w dniu 14 lipca 2025 r. świadka [xAnon]. Na rozprawie w dniu 8 grudnia 2025 r. po przesłuchaniu świadka [xAnon] Sąd postanowił odczytać zeznania [xAnon] na podstawie art. 391 § 1 kpk w zw. z art. 350a kpk przytaczając w protokole rozprawy zarządzenie o zaniechaniu wezwania tego świadka, która była przesłuchana, a jej zeznania nie są tak doniosłe, aby konieczne było bezpośrednie przesłuchania tego świadka na rozprawie. Sąd dokonał oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, odnosząc się do każdego z dowodów wskazując przyczyny uznania ich za wiarygodne dowody (wyjaśnienia oskarżonego, zeznania [xAnon] i [xAnon]) oraz przyczyny odmowy przyznania atrybutu wiarygodności i w jakim zakresie (zeznania [xAnon]). Takie postąpienie nie stanowi naruszenia art. 410 kpk, które następuje poprzez oparcie wyroku na okolicznościach nieujawnionych w toku rozprawy, bądź też przez pominiecie przy wyrokowaniu ujawnionych w toku rozprawy okoliczności. Sąd rozpoznający sprawę winien zatem opierać swoje ustalenia faktyczne na dowodach przeprowadzonych na rozprawie głównej. Oznacza to, że sąd ferując wyrok nie może się opierać na tym co nie zostało ujawnione, jak również i to, że wyroku nie wolno wydawać na podstawie części ujawnionego materiału dowodowego, a musi on być wynikiem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności, a więc i tych, które tezę oskarżenia potwierdzają, i tych, które ją podważają. Naruszenia art. 410 kpk nie stanowi w żadnej mierze dokonanie takiej czy innej oceny dowodu przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie (postanowienie SN z dnia 19 czerwca 2002 r., V KKN 34/01). Niewątpliwie w procesie karnym jedną z podstawowych zasad obowiązujących w procedurze jest zasadna bezpośredniości, jednak ustawodawca przewiduje wyjątki od niej, zezwalając na odczytywanie protokołów zeznań świadków na rozprawie. Artykuł 391 § 1 określa okoliczności, które umożliwiają sądowi odstąpienie od bezpośredniego przesłuchania świadka. Przepis ten ma charakter wyjątkowy ze względu na zasadę bezpośredniości. Obejmuje ona postulat, aby między sądem dążącym do ustalenia stanu faktycznego, a zdarzeniem podlegającym ustaleniu występowało jak najmniej ogniw pośrednich, które na skutek różnych zniekształceń mogłyby wpłynąć na ustalenie prawdy materialnej. Obejmuje ona też kolejne postulaty, według których Sąd powinien opierać się wyłącznie na dowodach przeprowadzonych na rozprawie, bezpośrednio zetknąć się ze źródłami i środkami dowodowym oraz opierać się na dowodach pierwotnych. Stanowi ona nie tylko podstawę do właściwej oceny dowodów, ale także daje możliwość zapoznania się z dowodami przez strony postępowania. Z tych też względów wszelkie odstępstwa od zasady powinny być stosowane ostrożnie oraz z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy (wyrok SA w Łodzi z dnia 3 kwietnia 2007 r., II AKa 35/07). Z art. 350a kpk wynika, że Przewodniczący może zaniechać wezwania na rozprawę m.in. świadków mających stwierdzić okoliczności, które nie są tak doniosłe, aby konieczne było ich bezpośrednie przesłuchanie na rozprawie, w szczególności takie, którym oskarżony w wyjaśnieniach nie zaprzeczył. W realiach sprawy w przypadku zarzutu popełnienia czynu stypizowanego jako przestępstwo z art. 271 § 1 kk przeciwko dokumentom, tzw. fałszu intelektualnego, zważywszy na wyjaśnienia oskarżonego oraz sposób wypełnienia dokumentu, zeznania świadka [xAnon], nie miały – wbrew twierdzeniom oskarżyciela publicznego – tak istotnego znaczenia dla kwestii odpowiedzialności oskarżonego z powodu zarzucanego mu czynu. Skorzystanie z uprawnienia zaniechania bezpośredniego przesłuchania świadka było uzasadnione (Sąd widział świadka, który stawił się na pierwszym terminie rozprawy, Sąd odstąpił od czynności jego przesłuchania, zezwolił na opuszczenie sali rozpraw – jak wpisano ze względu na stan zdrowia, zapewne ta sama przyczyna stanowiła podstawę odstąpienia od wezwania tego świadka na kolejny termin rozprawy), a zastosowanie art. 391 § 1 kpk w zw. z art. 350a kpk i tym samym odstąpienie od zasady bezpośredniości, pozostawało w gestii sądu rozpoznającego sprawę. Sąd nie pominął dowodu z zeznań [xAnon]. Zamiast bezpośredniego przesłuchania tego świadka, poprzestał na odczytaniu jej zeznań złożonych w postępowaniu przygotowawczym. Jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku przedmiotem rozważań Sądu I instancji były wszystkie dowody przeprowadzone i ujawnione w toku przewodu sądowego, ocenione z taką samą starannością. Skoro zatem Sąd Rejonowy oparł swoje rozstrzygnięcie na analizie całokształtu ujawnionych okoliczności i przeprowadzonych dowodów to nie można stawiać zarzutu naruszenia art. 410 kpk. Godzi się także przypomnieć, iż zasada wynikająca z tego przepisu obowiązuje także przy wyciąganiu wniosków przez strony procesowe, które przedstawiając własne stanowisko nie mogą go opierać na fragmentarycznej ocenie dowodów z pominięciem tego wszystkiego, co może prowadzić do innych wniosków (wyrok SN z dnia 5 listopada 1997 r., V KKN 62/97). Nie znajdują potwierdzenia zarzuty odnośnie do naruszenia przez Sąd Rejonowy poszczególnych przepisów postępowania. Zarzut obrazy przepisów postępowania - art. 391 § 1 kpk w zw. z art. 350a kpk i w zw. z art. 7 kpk i art. 410 kpk - podniesiony w apelacji Skarżącego, może być skuteczny tylko wtedy, gdy Skarżący jednocześnie wykaże, że Sąd orzekający – oceniając dowody – naruszył zasady logicznego rozumowania, nie uwzględnił przy ich ocenie wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Przede wszystkim jednak dla skuteczności tak podniesionego zarzutu obrazy przepisów prawa karnego procesowego, wobec treści art. 438 pkt 2 kpk, niezbędne jest także wykazanie wpływu podnoszonych uchybień na treść zaskarżonego wyroku. Tymczasem na takie powiązanie Skarżący w sposób przekonujący nie wskazuje. Ocena dowodów dokonana z zachowaniem wymienionych kryteriów pozostaje pod ochroną art. 7 kpk, gdy nadto sąd nie orzekł z obrazą art. 410 kpk i art. 424 kpk oraz nie uchybił dyrektywom art. 5 kpk. Tego rodzaju uchybień tak w procesie dokonywania ustaleń faktycznych, jak też w odniesieniu do uzasadnienia wyroku Sądu I instancji, Sąd odwoławczy nie stwierdził a ich istnienia w żadnym stopniu nie uwiarygodnił Skarżący. Odrzucenie przez Sąd jednych dowodów, przy jednoczesnym uwzględnieniu innych dowodów jest prerogatywą sądu dokonującego ustaleń faktycznych z uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów (art. 7 kpk) i nie może być uznawane za przejaw złamania zasady obiektywizmu (art. 4 kpk). Również odmówienie wiary zeznaniom określonych świadków nie może być utożsamiane z pominięciem okoliczności, których te dowody dotyczą i nie może być odbierane jako oparcie orzeczenia tylko na podstawie niektórych dowodów z pominięciem innych (art. 410 kpk). Skoro występuje chociażby jeden dowód pozwalający na dokonanie stanowczych ustaleń faktycznych, to Sąd meriti ma obowiązek dokonać oceny tego dowodu stosując zasadę zawartą w art. 7 kpk, wskazując wynik tej oceny czy dowód ten jest wiarygodny czy też nie. Zauważyć także należy, że zarzut obrazy art. 7 kpk nie może ograniczać się jedynie do wskazania wadliwości sędziowskiego przekonania o wiarygodności jednych, a niewiarygodności innych źródeł czy środków dowodowych. Powinien wskazywać konkretne błędy w samym sposobie dochodzenia do określonych ocen, przemawiających w zasadniczy sposób przeciwko dokonanemu rozstrzygnięciu. Bez wykazania, że ocena dowodów wyrażona przez Sąd orzekający jest sprzeczna z zasadami logiki i doświadczeniem życiowym, żadna ze stron nie może podważyć w tej mierze stanowiska Sądu (wyrok SN z 29 lipca 2007 r., IV KK 157/07). Skarżący kwestionuje dokonaną przez Sąd ocenę dowodów, tymczasem Sąd Rejonowy nie tylko przedstawił w pisemnym uzasadnieniu stan faktyczny i wskazał podstawy dowodowe ich uczynienia, ale także dokonał analizy wyjaśnień oskarżonego wskazując, w jakiej części uznaje je za wiarygodne i z jakich powodów. Przyczyny dokonanych ocen przedstawił w uzasadnieniu w sposób logiczny, spójny i przekonujący. Równość wobec prawa, stanowiąca podstawę wszelkiej sprawiedliwości, wymaga, aby zasady postępowania dowodowego były stosowane bez względu na to, kto in concreto na tym korzysta a kto traci (wyrok SA we Wrocławiu z dnia 19 grudnia 2012 r. II AKa 357/12). Nie jest ani wystarczające, ani skuteczne jedynie teoretyczne i gołosłowne wysłowienie pewnej hipotetycznej możliwości i na tej tylko podstawie formułowanie zarzutu błędności dokonanej oceny materiału dowodowego i z tego powodu twierdzenie, że poczynione ustalenia sądu są błędne, bowiem pewnej ewentualności nie uwzględniają lub też nie stanowią jej bezwzględnego zaprzeczenia. Mnożenie tez dowodowych i możliwych dowodów do przeprowadzenia, zgłoszone w apelacji, gdy Sąd Rejonowy nie podzielił tez prezentowanych przez oskarżyciela publicznego we wniosku o warunkowe umorzenie postępowania, można odczytywać jedynie jako kwestionowanie stanowiska Sądu zawartego w uzasadnieniu wydanego wyroku uniewinniającego oskarżonego od zarzutu popełnienia czynu z art. 271 § 1 kk. Każde jednak dowodowe twierdzenie wymaga uwiarygodnienia, poprzez wskazanie na fakty realnie istniejące i poddające się obiektywnemu poznaniu procesowemu. Bez takiego zaś wymogu zakwestionowane mogłyby zostać wszelkie dowody i ustalenia sądu, a sąd byłby uwikłany w niekończące się i w wielu wypadkach całkowicie nierealne procedury badania tych hipotez i ich dowodowego weryfikowania. Skarżący, który zmierza do podważenia zasadności rozstrzygnięcia poprzez zakwestionowanie poprawności gromadzenia i oceny dowodów nie może ograniczyć się do prostego jej zanegowania i arbitralnego stwierdzenia, że walorem wiarygodności winny być obdarzone jedynie dowody potwierdzające lansowaną przez niego wersję zdarzenia. Ta metoda kwestionowania analizy trafności zaskarżonego orzeczenia nie może być uznana za skuteczną. Obowiązkiem skarżącego jest wykazanie jakich konkretnych uchybień dopuścił się Sąd meriti w kontekście zasad wiedzy, w szczególności logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego przy ocenie materiału dowodowego. Za oczywiście niewystarczające należy tu także uznać samo przeciwstawienie dowodom, na których oparł się Sąd orzekający występujących w sprawie dowodów przeciwnych, jeśli przy tym nie zostanie wykazane, że to właśnie te dowody przeciwne, ocenione w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego winny uzyskać walor wiarygodności, zaś dowody stanowiące podstawę ustaleń Sądu, w świetle tych samych zasad, są tego waloru pozbawione. Tego rodzaju uchybień tak w procesie dokonywania ustaleń faktycznych, jak też w odniesieniu do uzasadnienia wyroku Sądu I instancji, sąd odwoławczy nie stwierdził i ich istnienia w żadnym stopniu nie uwiarygodnił Skarżący, który kwestionując ocenę dowodów dokonaną przez Sąd Rejonowy zarzuca błędność oceny osobowych źródeł dowodowych, w tym wyjaśnień oskarżonego. Z kolei naruszenie art. 410 kpk może polegać na oparciu wyroku na okolicznościach nieujawnionych w toku rozprawy głównej, albo pominięciu przy wyrokowaniu okoliczności wynikających z całokształtu przeprowadzonych dowodów (postanowienie SN z dnia 14 grudnia 2006 r., III KK 372/06). W realiach niniejszej sprawy Sąd I instancji dokonując ustaleń faktycznych miał w polu widzenia wszystkie przeprowadzone i ujawnione na rozprawie dowody, a w pisemnym uzasadnieniu wskazał, które z dowodów i z jakich przyczyn, pomija i nie bierze ich pod uwagę przy ustalaniu faktycznego przebiegu zdarzenia, kierując się zasadą opierania na dowodach, które obdarzył wiarą. Sąd ma prawo oprzeć się na jednych dowodach, a pominąć inne, jeśli ich treść jest rozbieżna. W takiej sytuacji istota rozstrzygania polega na daniu priorytetu niektórym dowodom. Obowiązkiem sądu jest wówczas wskazanie, dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych (art. 424 § 2 pkt 1 kpk). Z obowiązku tego Sąd Rejonowy wywiązał się należycie. Prerogatywą Sądu jest dokonanie oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Sąd Rejonowy analizując wszystkie zgromadzone dowody nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów. Przekonanie o wiarygodności jednych dowodów a niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną prawa procesowego, ponieważ poprzedził je ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 kpk), w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 kpk), stanowiło ono wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 kpk), było logicznie i wyczerpująco z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, zgodnie z art. 424 § 1 kpk uargumentowane w uzasadnieniu wyroku. W konsekwencji nie sposób uznać, by apelujący wskazał w sposób przekonujący na jakiekolwiek mankamenty w rozumowaniu Sądu Rejonowego, poprzestał bowiem jedynie na zaprezentowaniu własnej oceny dowodów. To, że były one niekorzystne dla lansowanej wersji oskarżyciela nie oznacza jednak, że Sąd I instancji uchybił regułom przeprowadzania dowodów wyrażonym w art. 391 § 1 kpk w zw. z art. 350a kpk w zw, z art. 410 kpk oraz oceny dowodów wyrażonym w art. 7 kpk i art. 410 kpk, jak zarzuca Skarżący. Dowody przeprowadzone przez Sąd I instancji zostały ocenione w sposób nieuchybiający zasadom prawidłowego rozumowania oraz wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, podniesiony zatem zarzut dowolności takiej oceny nie był zasadny.

78 Wniosek

79 uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji ☐ zasadny

80 ☐ częściowo zasadny

81 ☒ niezasadny

82 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wobec niezasadności podniesionych zarzutów błędu w ustaleniach faktycznych i naruszenia przepisów postępowania, wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie mógł zostać uwzględniony. Ponieważ zaskarżony wyrok opierał się na całokształcie prawidłowo przeprowadzonych dowodów, poddanych właściwej i mieszczącej się w granicach swobodnej oceny dowodów analizie i wartościowaniu oraz na podstawie tych kompletnych dowodów Sąd Rejonowy poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, brak jest jakichkolwiek względów, które miałyby przemawiać za wnioskiem o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego jej rozpoznania, o co, w tych okolicznościach niezasadnie postulował Skarżący. Przekonanie sądu o winie oskarżonego winno zostać ukształtowane w oparciu o wszystkie przeprowadzone w sprawie dowody, mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia. Oznacza to, że przy wyrokowaniu sąd nie powinien tracić z pola widzenia żadnego dowodu, który dotyczy istotnych w sprawie okoliczności. Zasada ta ma jednak podwójne działanie i winna być także uwzględniana w przypadku wnoszącego środek odwoławczy oskarżyciela publicznego. Nie może bowiem być skuteczną taka apelacja, która usiłuje obalić zaskarżone orzeczenie opierając się na fragmentarycznie i wybiórczo dokonanej analizie dowodów, nie tylko przy braku wykluczenia prawdziwości, ale i z pominięciem okoliczności wskazywanych w wyjaśnieniach oskarżonego innych niż preferowane przez Skarżącego oraz innych dowodach niż zgromadzone w sprawie, szczegółowo omówionych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Skarżący przechodzi do porządku nad faktem, że ułomności dowodów obciążających nie można stawiać na równi z ułomnościami dowodów odciążających, ze względu na to, że warunkiem sine qua non skazania oskarżonego, czego oczekuje, jest udowodnienie popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu czynu (argumentum ex art. 5 kpk). Dla wydania wyroku skazującego, wbrew oczekiwaniom Skarżącego, nie wystarczy „uzasadnione podejrzenie” popełnienia zarzucanego oskarżonemu aktem oskarżenia czynu stypizowanego jako przestępstwo zakwalifikowane z art. 271 § 1 kk, ale całkowita pewność, przy braku jakichkolwiek wątpliwości w tym zakresie (wyrok SA w Katowicach z dnia 9 października 2014 r., II AKa 309/14). Warunkiem odpowiedzialności karnej jest bowiem przełamanie domniemania niewinności, a więc taki stan rzeczy, gdy z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu, wyczerpującego znamiona konkretnego przestępstwa. W przeciwnym wypadku sądy zobowiązane są do respektowania zasady domniemania niewinności, a co więcej do rozstrzygania niedających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego (postanowienie SN z dnia 24 września 2014 r., IV KK 232/14). Nie powoduje powstania takiego przekonania podniesiona przez Skarżącego argumentacja. Wskazywane uchybienia, których dopuścił się Sąd Rejonowy, nie są na tyle poważne, że niezbędne jest uchylenie zaskarżonego wyroku, a jednocześnie Skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia pomyłki Sądu Rejonowego w dokonanych ocenach i wnioskach. Oskarżyciel publiczny nie wykazał podstawy faktycznej i dowodowej uzasadniającej jego twierdzenia o możliwości wydania w przyszłości na podstawie przeprowadzonych, przywoływanych w apelacji, dowodów wyroku skazującego, co mogłoby uzasadnić przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do jej ponownego rozpoznania (art. 437 § 2 kpk w zw. z art. 454 § 1 kpk). W procesie karnym, w którym obowiązuje domniemanie niewinności oskarżonego, to na oskarżycielu spoczywa formalny ciężar dowodu (obowiązek dowodzenia podnoszonych twierdzeń dowodowych). Ponosi on także konsekwencje niewykazania trafności tez oskarżenia (ciężar dowodu w znaczeniu materialnym). Podobnie rozłożony jest ciężar wykazania trafności zarzutów apelacji. Dla wzruszenia poprawności ocen i wniosków zawartych w uzasadnieniu wyroku Sądu Rejonowego nie jest wystarczające przedstawienie własnej oceny materiału dowodowego i wskazanie na możliwość wyciągnięcia z niej odmiennych wniosków, argumentowanych w apelacji. Twierdzenia Skarżącego, kwestionującego prawidłowość dokonanych przez Sąd Rejonowy ustaleń faktycznych na podstawie poddanych ocenie dowodów, nie są wystarczająco przekonujące, by podważyć wyciągnięte z całokształtu zgromadzonych dowodów przez Sąd Rejonowy wnioski. Wskazywane w apelacji fakty dowodowe nie są dostateczne dla ustalenia faktu głównego (sprawstwa zarzucanego oskarżonemu czynu), nie wyłączają bowiem wszelkich rozsądnych wątpliwości, które dostrzegł Sąd I instancji, uwzględniając przy ocenie całokształtu materiału dowodowego okoliczności przywoływane przez oskarżonego i znajdujące potwierdzenie w zeznaniach świadków. Skarżący nie zaakceptował stanowiska Sądu Rejonowego, a w podniesionej w uzasadnieniu apelacji motywacji nie uwzględnia działania zasad rozkładu ciężaru dowodu w procesie karnym, zgodnie z którymi wydanie wyroku uniewinniającego jest konieczne nie tylko wówczas, gdy wykazano niewinność oskarżonego, lecz również wtedy, gdy nie udowodniono, że jest winny popełnienia zarzuconego mu czynu z art. 271 § 1 kk. Sąd przystępując do rozpoznania sprawy ma bowiem zakładać, że oskarżony winien zostać uniewinniony, jeżeli przedstawione w przewodzie sądowym dowody nie pozwolą powziąć przekonania, że wina została udowodniona w sposób wyłączający wszelkie wątpliwości (wyrok SA w Katowicach z dnia 28 grudnia 2011 r., II AKa 382/11). Wniosek apelacji o uchylenie zaskarżonego wyroku nie był zasadny.

83 4.

84 OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1.

85 Przestępstwo poświadczenia nieprawdy – karnomaterialne warunki odpowiedzialności Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

86 Przestępstwo poświadczenia nieprawdy z art. 271 § 1 kk stanowi przestępstwo indywidualne o dość skomplikowanych znamionach strony przedmiotowej. Typ opisany w art. 271 § 1 kk ma charakter indywidualny i jako taki obejmuje dwie kategorie podmiotów: funkcjonariusza publicznego oraz inną osobę uprawnioną do wystawienia dokumentu. Odpowiedzialności karnej na podstawie art. 271 § 1 kk zatem podlega funkcjonariusz publiczny lub inna osoba uprawniona do wystawienia dokumentu, która poświadcza w nim nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne. Dla ustalenia realizacji tych znamion konieczne jest kumulatywnie dowiedzenie trzech okoliczności: 1)

87 pierwszą jest wykazanie, że sprawca mógł być jego podmiotem – to jest, że był osobą uprawnioną do wystawienia dokumentu, o jakim mowa w tym przepisie. Uprawnienie zaś innej osoby, o jakiej mowa w art. 271 § 1 kk, do wystawiania dokumentów jest uzupełnieniem kompetencji funkcjonariusza publicznego i nie jest równoznaczne z ogólną możliwością uczestniczenia w czynnościach prawnych i sporządzania w związku z nimi różnych oświadczeń. Chodzi zatem o taki podmiot, który na mocy ściśle określonej, szczególnej delegacji wynikającej z przepisów prawa, wystawia na rzecz innej osoby dokument odnośnie okoliczności mających znaczenie prawne (wyrok SN z dnia 18 kwietnia 2013 r., II KK 97/13). Osobą uprawnioną nie jest zatem każda osoba, ale jedynie podmiot posiadający specjalne umocowanie do podejmowania czynności o charakterze quasi publicznoprawnym. Pojęcie innej osoby uprawnionej do wystawienia dokumentu należy interpretować wąsko, obejmując nim wyłącznie te osoby, które na mocy szczególnej regulacji otrzymują prawo do sporządzenia dokumentu, któremu – podobnie jak w przypadku dokumentów sporządzanych przez funkcjonariuszy publicznych – przysługuje cecha zaufania publicznego (W. Wróbel, T. Sroka (w:) Kodeks karny. Część szczególna. Tom II, Część II. Komentarz do art. 212-277 red. A. Zoll, Warszawa 2017, s. 271). Posłużenie się zwrotem „inna uprawniona osoba” oznacza, że chodzi o uzyskanie uprawnienia w sposób wynikający z regulacji obowiązujących w określonej dziedzinie (wyrok SA w Gdańsku z dnia 9 maja 2016 r., II AKa 5/16). Uprawnienie wskazane w art. 271 § 1 kk nie może wynikać z samego ogólnego, przysługującego każdemu, prawa uczestnictwa w obrocie prawnym. Kodeks karny nie zna podziału dokumentów na „urzędowe” i „prywatne”, zaś byt przestępstwa określonego w art. 271 § 1 kk nie jest zależny od rodzaju dokumentu, w którym poświadczono nieprawdę, lecz od tego, kto ten dokument wystawił. Źródła upoważnienia do wystawienia dokumentów przez osoby niebędące funkcjonariuszami publicznymi należy upatrywać przede wszystkim w ustawie lub w aktach normatywnych niższego rzędu, którymi są na ogół akty wykonawcze regulujące różne rodzaje i dziedziny działalności ludzkiej (wyrok SN z dnia 26 lutego 2020 r., III KK 249/19). Nie są to jednak jedynie źródła upoważnienia. W doktrynie i orzecznictwie wyrażany jest pogląd, że upoważnienie do wystawienia dokumentów może niekiedy wynikać także z istoty zajmowanego stanowiska lub wykonywania określonego zawodu, czy też określonej działalności (uch. SN z dnia 12 marca 1996 r., I KZP 39/95; wyroki SN: z dnia 20 kwietnia 2005 r., III KK 206/04; z dnia 9 października 1996 r., V KKN 63/96 z glosą J. Piórkowskiej - Flieger w: OSP 1998, nr 7-8, poz. 147; A. Wąsek, R. Zawłocki: Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz, t.II, Warszawa 2010, s. 794 i n.; Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz. T. II pod red. A. Zolla, Zakamycze 2006, s. 1334 i n.). Kompetencje wystawiającego dokument nie mogą pochodzić wyłącznie ze stosunku prawnego łączącego strony umowy czy z polecenia służbowego wydanego przez pracodawcę. Tak jak poświadczane okoliczności muszą być zdolne do wywołania skutków z punktu widzenia obowiązujących w czasie poświadczenia przepisów jakiejkolwiek dziedziny prawa, tak i podmiot wystawiający dokument w rozumieniu art. 271 § 1 kk musi działać na podstawie ściśle określonej, szczególnej delegacji wynikającej z przepisów prawa – norm o charakterze generalnym obowiązujących erga omnes (wyroki SN: z dnia 18 kwietnia 2013 r., II KK 97/13 i z dnia 4 października 2004, IV KK 213/04; wyrok SA we Wrocławiu z dnia 18 kwietnia 2012 r., II AKa 82/12; wyrok SA w Katowicach z dnia 29 maja 2014 r., II AKa 107/14; wyrok SA w Łodzi z dnia 8 października 2013 r., II AKa 147/13);

88 2)

89 następną jest okoliczność, że dokument, w którym sprawca poświadczył nieprawdę należy do tych dokumentów, które posiadają walor zaufania publicznego. Wobec utrwalonego orzecznictwa, aby móc przyjąć, że sporządzony przez uprawnioną osobę „dokument” spełnia znamiona przestępstwa z art. 271 § 1 kk musi odpowiadać nie tylko cechom wymienionym w art. 115 § 14 kk, lecz nadto w swojej treści zawierać poświadczenie, któremu przysługuje cecha zaufania publicznego w związku z domniemaniem prawdziwości (wyrok SN z dnia 9 października 1996 r., V KKN 63/96 i wyrok SA w Katowicach z dnia 20 grudnia 2012 r., II AKa 444/12). Dokument dla objęcia go działaniem z art. 271 § 1 kk musi rodzić nie tylko określone jego treścią i zakresem działania skutki prawne między stronami czynności prawnej, ale wykraczać powodowanymi przez niego skutkami prawnymi „na zewnątrz” (postanowienie SN z dnia 30 listopada 2007 r., V KK 98/07). Ochronę z art. 271 § 1 kk zawężono do dokumentów szczególnego rodzaju, tj. takich które mają przymiot zaufania publicznego (wiarygodności publicznej) cieszą się w obrocie prawnym zaufaniem związanym z „publicznym” charakterem zawartego w nich poświadczenia, a zatem przysługuje im cecha domniemania prawdziwości i wywierają skutek na zewnątrz, erga omnes (wyrok SA we Wrocławiu z dnia 24 stycznia 2025 r., II AKa 402/24). Dokument, o którym mowa w art. 271 § 1 kk to dokument wystawiony (a nie „sporządzony”) przez osobę, której cechą jest wykonywanie pewnych funkcji mających znaczenie dla sfery publicznej. Z wystawieniem dokumentu mamy do czynienia wówczas, gdy osoby go sporządzające, nawet jeśli nie są funkcjonariuszami publicznymi, to realizują w ten sposób wynikające z przepisów uprawnienie do sporządzenia dokumentów, które odnoszą skutki także w sferze publicznej (postanowienie SN z dnia 15 marca 2013 r., V KK 433/12). Dokument, o którym mowa w art. 271 § 1 kk to dokument wystawiony przez osobę, której cechą jest wykonywanie pewnych funkcji mających znaczenie dla sfery publicznej. Pojęcie dokumentu użyte w art. 271 § 1 kk ma zakres węższy niż ogólne pojęcie dokumentu określone w art. 115 § 14 kk. Dokument taki nie tylko winien mieć cechy wymienione w przepisie kodeksowym zawierającym definicje ustawowe, a nadto musi być dokumentem wystawionym przez funkcjonariusza publicznego lub inną osobę upoważnioną do wystawienia dokumentu, ale także zawierać w swojej treści poświadczenie, któremu przysługuje cecha zaufania publicznego, a w związku z tym domniemanie prawdziwości (wyrok SN z dnia 9 czerwca 2021 r., IV KK 205/21). Celem art. 271 § 1 kk nie jest sankcjonowanie sporządzenia każdego dokumentu, który nie jest zgodny z prawdą, ale wyłącznie takich kategorii dokumentów, którym przysługuje walor zaufania publicznego ( wyrok SN z dnia 15 grudnia 2020 r., V KK 363/19). Odpowiednie dokumenty, aby mogły stać się przedmiotem przestępstwa z art. 271 § 1 kk muszą spełniać określone kryteria. Przede wszystkim muszą się charakteryzować walorem zaufania publicznego. Przejawia się to w znamieniu czasownikowym wystawienia dokumentu, co musi być dokonywane przez niezależny podmiot, na który przepisy prawa nałożyły obowiązek poświadczenia danych (wyrok SA w Katowicach z dnia 29 maja 2014 r., II AKa 107/14);

90 3)

91 poświadczona nieprawdziwa okoliczność miała znaczenie z punktu widzenia obowiązujących przepisów prawa. Zawarte zatem w dokumencie poświadczenie musi rodzić skutek o charakterze publicznym. Na podstawie art. 271 § 1 kk karalne jest wyłącznie poświadczenie nieprawdy co do okoliczności mającej znaczenie prawne. Jakkolwiek pojęcie to wywołuje w doktrynie kontrowersje, to jednak przeważa pogląd, że chodzi o faktyczną doniosłość prawną poświadczenia nieprawdy, rozpatrywaną obiektywnie w oparciu o indywidualne okoliczności sprawy. O prawnej wadze okoliczności zawartych w dokumencie nie decyduje wyłącznie ich miejsce i funkcja w dokumencie, lecz także ich znaczenie faktyczne, które zależy właśnie od indywidualnych okoliczności zewnętrznych (wyrok SN z dnia 26 lutego 2020 r., III KK 249/19). Zakres ochrony art. 271 § 1 kk rozciąga na dokumenty o charakterze „prywatnym”, jak i „wewnętrznym”, gdyż obojętne jest czy poświadczenie danej okoliczności ma znaczenie prawne „na zewnątrz”, czy tylko wewnętrzne dla władzy służbowej, przełożonej lub kontrolującej (O. Górniok, Kodeks karny. Komentarz. T.II Gdańsk 2005, s. 377). Odnotować należy także odmienny pogląd, iż dokumenty sporządzone do wewnętrznego użytku przedsiębiorstw nie podlegają ochronie z art. 271 § 1 kk, gdyż dokument dla objęcia go działaniem tego przepisu musi rodzić nie tylko określone jego treścią i zakresem działania skutki prawne między stronami czynności prawnej, ale wykraczać powodowanymi przez jego wystawienie skutkami prawnymi „na zewnątrz” (postanowienia SN: z dnia 30 listopada 2007 r., V KK 98/07 i z dnia 8 lutego 2005 r., III KK 154/04). Przestępstwa poświadczenia nieprawdy można dopuścić się jedynie umyślnie, przy czym sprawca musi obejmować swoją świadomością, że poświadcza nieprawdę oraz że poświadczenie to dotyczy okoliczności mających znaczenie prawne. W odniesieniu do tej ostatniej przesłanki wystarczy godzenie się z taką możliwością, co przy bezpośredniej formie zamiaru poświadczenia nieprawdy prowadzi do konstrukcji zamiaru quasi ewentualnego (wyrok SA w Katowicach z dnia 3 lipca 2013 r., II AKa 106/13). Sprawca musi obejmować swoją świadomością także swój status oraz fakt poświadczenia nieprawdy w dokumencie. Nie popełnia czynu zabronionego sprawca, który wystawia poświadczający nieprawdę dokument w błędnym przekonaniu o prawdziwości treści objętej poświadczeniem. Element wolicjonalny wyrażać się może w chęci (zamiar bezpośredni) lub obojętności kryjącej się za zawartym w art. 9 § 1 kk zwrotem i na to się godzi (zamiar ewentualny).

92 Prawidłowa wykładnia art. 271 § 1 kk wymaga zatem uwzględnienia dwóch okoliczności: a)

93 indywidualnego charakteru przestępstwa, związanego z uprawnieniem do wystawienia dokumentu, które musi mieć charakter publicznoprawny i nie obejmuje ogólnej kompetencji do uczestniczenia w obrocie i zawierania umów o charakterze cywilnoprawnym, czy też sporządzania dokumentów związanych ze stosunkami prawnymi o charakterze prywatno-prawnym (wyroki SN z dnia 5 października 2005 r., II KK 126/05; z dnia 13 listopada 2008 r., IV KK 373/08; z dnia 30 sierpnia 2011 r., IV KK 190/11; z dnia 23 lutego 2012 r., III KK 375/11; z dnia 27 czerwca 2012 r., V KK 112/12; z dnia 12 marca 2015 r., IV KK 386/14 i z dnia 26 marca 2015 r., IV KK 422/14); b)

94 sposobu określenia przedmiotu czynności wykonawczej. Zgodnie z art. 271 § 1 kk przedmiotem wykonawczym przestępstwa w tym przepisie stypizowanego nie jest każdy dokument w rozumieniu określonym w art. 115 § 14 kk, lecz jedynie dokument wystawiony przez funkcjonariusza publicznego lub inną upoważnioną osobę, w którym poświadcza się – niezgodnie z prawdą – okoliczność mającą znaczenie prawne. Przedmiotem czynności wykonawczej mogą być wyłącznie dokumenty kreowane aktem wystawienia, poświadczonego ręką uprawnionego wystawcy. Przedmiotem ochrony jest tu pewność obrotu oparta na publicznym zaufaniu do dokumentów i domniemaniu prawdziwości pism mających taki charakter. Rodzajowym przedmiotem ochrony jest wiarygodność dokumentów. Przestępstwo fałszerstwa intelektualnego stanowi zamach na wiarygodność dokumentów wystawionych przez osoby upoważnione na użytek publiczny, z którymi wiąże się z zasady zaufanie w obrocie prawnym. Indywidualnym przedmiotem ochrony jest zaufanie pokrzywdzonego oraz ogółu obywateli do wiarygodności dokumentów. Określone w art. 271 § 1 kk uprawnienie do wystawienia dokumentu winno stanowić uzupełnienie kompetencji funkcjonariusza publicznego i nie dotyczy ogólnej kompetencji do udziału w obrocie prawnym. Za wystawienie dokumentu nie uważa się jego sporządzenia (wyrok SN z dnia 23 lutego 2012 r., III KK 375/11). Czynność poświadczenia oznacza istotne prawnie i cieszące się zaufaniem publicznym potwierdzenie określonych okoliczności. Jest to czynność konwencjonalna a nie faktyczna. Uprawnienie innej osoby pojmuje się jako uzupełnienie kompetencji funkcjonariusza publicznego, które nie może być utożsamiane z ogólną kompetencją do udziału w obrocie prawnym. Dokumenty sporządzane do wewnętrznego użytku przedsiębiorstw nie podlegają ochronie z art. 271 § 1 kk, a pracownicy je sporządzający nie odpowiadają na podstawie tego przepisu. Nie są oni bowiem funkcjonariuszami publicznymi, nie mają też przymiotu innej osoby uprawnionej do wystawienia dokumentu, ponieważ nie istnieje tu uprawnienie w rozumieniu art. 271 § 1 kk, lecz obowiązek sporządzenia określonych dokumentów, płynący wyłącznie ze stosunku prawnego łączącego strony umowy. Jeśli zaś w ramach stosunku pracy pracownik sporządza określone dokumenty, na podstawie których otrzymuje od pracodawcy określone świadczenie, to dokument taki nie ma charakteru dokumentu publiczno-prawnego a poświadczenie w nim nieprawdy nie może prowadzić do odpowiedzialności karnej z art. 271 § 1 kk.

95 Kompetencja do wystawienia dokumentu stanowiąca o statusie sprawcy pozostawać musi w związku z czynnością sprawczą i jej przedmiotem. Karalne jest poświadczenie nieprawdy polegające na wystawieniu dokumentu, do którego wystawienia sprawca był upoważniony. Jeżeli osoba poświadcza nieprawdę w dokumencie, do którego wystawienia nie jest upoważniona nie popełnia czynu z art. 271 § 1 kk. Wystawienie poświadczającego nieprawdę dokumentu w błędnym przeświadczeniu o posiadaniu stosownej kompetencji jest bezkarne. Samo zawarcie cywilnoprawnej umowy przez osoby uprawnione do działania w imieniu stron transakcji, z podaniem w jej treści niektórych nieprawdziwych okoliczności, nie stanowi wystawienia dokumentu z poświadczeniem w nim nieprawdy w rozumieniu art. 271 § 1 kk (wyrok SN z dnia 9 maja 2002 r., V KKN 323/99). Sporządzenie protokołów odbioru robót budowlanych tak częściowych, jak i końcowych nie stanowi wystawienia dokumentu przez inną osobę uprawnioną w rozumieniu art. 271 § 1 kk (wyrok SA w Katowicach z dnia 27 kwietnia 2018 r., II AKa 44/18; wyrok SN z dnia 9 grudnia 2025 r., V KK 399/25). Dokumenty w postaci kosztorysów powykonawczych oraz protokołu odbioru robót nie spełniają kryteriów dokumentu będącego pod ochroną art. 271 § 1 kk (wyrok SA we Wrocławiu z dnia 24 stycznia 2025 r., II AKa 402/24). Przymiotów dokumentu korzystającego z ochrony art. 271 § 1 kk pozbawione są listy obecności będące integralną częścią dziennika lekcyjnego (wyrok SN z dnia 9 czerwca 2021 r., IV KK 205/21). Potwierdzenie wykonania zleconych czynności nie sposób traktować jako poświadczenia nieprawdy w rozumieniu wynikającym z treści art. 271 § 1 kk albowiem elektromonterzy, których zakres obowiązków i uprawnień wynikał wyłącznie z umowy o pracę nie dokonywali go ani jako funkcjonariusze publiczni ani jako inne osoby uprawnione do wystawienia dokumentu (wyrok SO w Poznaniu z dnia 17 lutego 2016 r., XVII Ka 27/16). Składane przy zawieraniu umów leasingu oraz kredytu dokumenty w postaci deklaracji podatkowych CIT-8, rachunki zysków i strat oraz bilanse spółki, nie mogły być przedmiotem przestępstwa z art. 271 § 1 kk (wyrok SA w Katowicach z dnia 29 maja 2004 r., II AKa 107/14). Wystawienie zaświadczenia o zatrudnieniu osobom niepracującym w formie nie stanowi przestępstwa poświadczenia nieprawdy w rozumieniu art. 271 § 1 kk, gdyż prowadzenie działalności gospodarczej nie daje automatycznego uprawnienia do wystawienia zaświadczeń o zatrudnieniu, a takie dokumenty nie mają charakteru dokumentu zaufania publicznego (wyrok SO w Krakowie z dnia 13 grudnia 2013 r., IV Ka 989/13). Umowa o pracę, karta referencyjna Powiatowego Urzędu Pracy, stanowią dokumenty w rozumieniu art. 115 § 14 kk, jednakże to nie uprawnia do przypisania do przypisania przestępstwa z art. 271 § 1 kk gdy uprawnienie do wystawienia dokumentu w rozumieniu tego przepisu ma charakter publicznoprawny i nie obejmuje dokumentów cywilnoprawnych. Natomiast wystawione świadectwo pracy i wypełniony druk zgłoszenia pracownika do ubezpieczenia społecznego mogą być objęte ochroną tego przepisu (wyrok SN z dnia 18 marca 2022 r., II KK 574/21) Zgodzić się trzeba z tym, co akcentuje Skarżący, że podpisany przez oskarżonego protokół stanowił dokument, którego treść nie odpowiada rzeczywistemu stwierdzeniu okoliczności w nim wpisanych. Samo to jednak nie stanowi realizacji znamion przestępstwa z art. 271 § 1 kk. Niczego w tym zakresie nie zmienia też fakt złożenia na tym dokumencie podpisu przez [xAnon]. Oskarżony sporządził protokół w ramach swoich obowiązków służbowych. Wykonał zleconą mu czynność – zgłoszenie szkody przez [xAnon]. Oskarżony zatrudniony na stanowisku konserwatora miał na miejscu w miejscu zamieszkania poszkodowanej ustalić okoliczności powstania szkody. W sporządzanym dokumencie o nazwie protokół poza datą spisania wprowadzał dane osób, których mieszkania (balkony) poddawał oględzinom celem ustalenia przyczyny szkody. Ponieważ nie było w mieszkaniu powyżej mieszkania poszkodowanej osób w nim zamieszkujących w kolejnych dniach oskarżony sprawdzał, czy będzie mógł obejrzeć balkon. Gdy udało mu się obejrzeć balkon przynależny do mieszkania zajmowanego przez [xAnon], mógł w protokole dokonać wpisania stwierdzonej przyczyny powstania szkody. Nie uzyskał podpisu [xAnon] w miejscu wyznaczonym do tego w protokole, mimo niezakończenia wypełniania danych w protokole, dokument złożył do zbioru tego typu dokumentów. Słuszność decyzji Sądu Rejonowego znajduje uzasadnienie w tym, iż oskarżony nie był innym uprawnionym podmiotem do poświadczenia danych w dokumencie, nie wystawiał dokumentu, a jedynie go sporządzał w ramach realizacji swoich obowiązków pracowniczych, nie obejmował swoją świadomością i wolą, że wypełniając w sposób zwyczajowy wewnętrzny – funkcjonujący w miejscu pracy – obieg dokumentów potwierdzających zapisami wykonywane czynności w ramach zlecanych zadań, poświadczy nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, przy czym wpisane w sporządzanym protokole dane nie korespondowały z sobą w tym znaczeniu, że data spisania protokoły była dniem rozpoczęcia zleconych mu czynności i w tym dniu jeszcze po wizycie w mieszkaniu [xAnon] uzyskał jej podpis, sam również podpisał. W kolejnych dniach podejmował próby zastania w mieszkaniu [xAnon], gdy go zastał wpisał przyczynę szkody, jednak nie uzyskał podpisu [xAnon], bo ten nie zgadzał się z ustaleniami czynionymi przez oskarżonego. Sporządzony protokół stanowił bardziej odzwierciedlenie wykonanych czynności faktycznych niż konwencjonalnych, nie miał też charakteru dokumentu publicznoprawnego o charakterze zaufania publicznego.

96 5.

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

97 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1.

98 Przedmiot utrzymania w mocy

99 Sąd Okręgowy utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 16 grudnia 2025 r. (sygn. akt II K 1107/24), którym Sąd Rejonowy uniewinnił [xAnon] od popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 271 § 1 kk polegającego według zarzutu aktu oskarżenia na tym, że oskarżony w bliżej nieustalonym czasie nie później niż do dnia 24 lipca 2023 r. w bliżej nieustalonym miejscu ujawnionego w [xAnon] woj. [xAnon] będąc uprawniony jako pracownik administracji Spółdzielni [xAnon] do wystawienia dokumentu zaistnienia szkody poświadczył w protokole spisanym w dniu 28 marca 2023 r. na okoliczność szkody zalania mieszkania w budynku przy [xAnon] w [xAnon] nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne poprzez wskazanie w treści protokołu, iż przyczyną szkody była popękana fuga na balkonie i odpadający cokół z płytek przypisanych do mieszkania zajmowanego przez [xAnon] co skutkowało zalaniem pomieszczenia mieszkania zajmowanego przez [xAnon], podczas gdy w dniu 28 marca 2023 r. nie został wpuszczony do mieszkania zajmowanego przez [xAnon] i nie dokonywał oględzin balkonu przypisanego do tego mieszkania. Tym samym wyrokiem na podstawie art. 632 pkt 2 kpk kosztami procesu Sąd Rejonowy obciążył Skarb Państwa. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

100 Nie było żadnych merytorycznych czy formalnych racji, które przemawiałyby za koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku w całości, jak postulował Skarżący. Sąd Rejonowy wykorzystał w toku rozprawy istniejące możliwości weryfikacji tez aktu oskarżenia i twierdzeń oskarżonego, w granicach niezbędnych dla ustalenia faktów istotnych dla wydanego rozstrzygnięcia. Sąd Rejonowy oparł orzeczenie na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym w toku poprawnie przeprowadzonego postępowania sądowego. W tym zakresie podniesione zarzuty naruszenia przepisów postępowania i błędu w ustaleniach faktycznych nie były zasadne. Dokonana zaś ocena dowodów mieści się w granicach zakreślonych dyspozycją art. 7 kpk. Sąd Rejonowy w sposób przekonujący przedstawił powody, dla których dał wiarę oskarżonemu i zeznaniom wspierających go świadków. Istotne dla rozstrzygnięcia w kwestii odpowiedzialności za zarzucany oskarżonemu czyn ustalenia są prawidłowe, zostały dokonane na podstawie prawidłowo przeprowadzonych w toku rozprawy dowodów, bez naruszenia zarzucanych przepisów postępowania. Również Sąd dokonał ich prawidłowej oceny. Okoliczności ujawnione w toku postępowania przed Sądem Rejonowym zostały omówione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Sąd Okręgowy podziela zajęte w tej mierze stanowisko. W wyczerpującym uzasadnieniu, Sąd meriti poddał wszechstronnej i logicznej analizie zebrane dowody, w sposób w pełni przekonujący oraz zgodny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, przedstawił, na jakich przesłankach faktycznych i prawnych oparł swoje przekonanie odnośnie do wiarygodności tych dowodów, które włączył do podstawy faktycznej wyroku. Kontrola instancyjna nie potwierdziła zasadności podniesionych w środku odwoławczym uchybień. Sąd I instancji dokonał ustaleń faktycznych opierając się na całokształcie materiału dowodowego, a wyciągając trafne wnioski poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, z których wyciągnął słuszne wnioski co do braku podstaw do przypisania oskarżonemu zarzucanego aktem oskarżenia czynu zabronionego. Szerzej o przyczynach braku podstaw do przypisania oskarżonemu sprawstwa zarzucanego czynu stypizowanego z art. 271 § 1 kk w części 4 uzasadnienia. Z tych też względów, przy braku podstaw do uwzględnienia zarzutów apelacji brak jest merytorycznych podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku. Oparcie zaś orzeczenia na kompletnym materiale dowodowym, przy braku wystąpienia przyczyn z art. 439 kpk i art. 440 kpk sprawia, że nie ma podstaw do przekazania sprawy do ponownego jej rozpoznania po uprzednim uchyleniu zaskarżonego wyroku w całości. Sąd Odwoławczy mając na względzie powyższe okoliczności, na podstawie art. 437 kpk, art. 449 kpk i art. 456 kpk utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie Sądu Rejonowego 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

101 1.

102 Przedmiot i zakres zmiany

103 Zwięźle o powodach zmiany

104 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1.

105 ☐ art. 439 k.p.k.

106 Zwięźle o powodach uchylenia

107 2.1.

108 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

109 Zwięźle o powodach uchylenia

110 3.1.

111 Konieczność umorzenia postępowania

112 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

113 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.1.

114 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

115 Zwięźle o powodach uchylenia

116 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

117 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

118 Przytoczyć okoliczności

119 6.

120 Koszty Procesu

121 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

122 Przytoczyć okoliczności

123 Wobec nieuwzględnienia apelacji oskarżyciela publicznego od wyroku uniewinniającego oskarżonego [xAnon] od popełnienia zarzucanego mu czynu, stosownie do dyspozycji art. 636 § 1 kpk, Sąd Okręgowy kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciążył Skarb Państwa. 7.

PODPIS

124 SSO Grażyna Artymiak

125 1.3. Granice zaskarżenia

126 Kolejny numer załącznika

127 1

128 Podmiot wnoszący apelację

129 Oskarżyciel publiczny

130 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 16 grudnia 2025 r. (sygn. akt II K 1107/24) przeciwko [xAnon] 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

131 ☐ na korzyść

132 ☒ na niekorzyść

133 ☒ w całości

134 ☐ w części

135 ☐co do winy

136 ☐co do kary

137 ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty

138 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k.

139 ☐brak zarzutów

140 1.4. Wnioski

141 ☒uchylenie

142 ☐zmiana