Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2007 r., VI SA/Wa 1687/07

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2007 r., VI SA/Wa 1687/07

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Asesor WSA Andrzej Kuna Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2007 r. sprawy ze skarg E. S.A. z siedzibą w P. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...], [...] i [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zezwolenia na zajęcie pasów drogowych i kar pieniężnych za zajęcie pasów drogowych bez zezwolenia zarządcy drogi 1. uchyla zaskarżone decyzje, poprzedzające je decyzje z dnia [...] czerwca 2007 r. oraz decyzje Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 2007 r. nr [...], z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] i z dnia [...] maja 2007 r. nr [...]; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącej E. S.A. z siedzibą w P. kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt w związku z art. 127 § 3 oraz w związku z art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosków E. S.A. z siedzibą w P. o ponowne rozpatrzenie spraw zakończonych wydaniem przez ten organ decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] odmawiających stwierdzenia nieważności decyzji tego organu z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] – utrzymało w mocy zaskarżone decyzje.

3 Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

4 Pismami z dnia 17 listopada 2006 r. E. S.A. z siedzibą w P., zwana dalej skarżącą, złożyła wnioski do Miejskiego Zarządu Dróg w P. o wydanie zezwolenia na zajęcie pasów drogowych wskazanych ulic w P. w celu mieszczenia odpowiednio 20, 15 i 43 sztuk reklam, wskazanych w załączniku do wniosków, w terminie od 1 grudnia 2006 r. do 31 grudnia 2006 r.

5 Po rozpatrzeniu wniosków Kierownik Działu Technicznego Miejskiego Zarządu Dróg w P., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta P., decyzjami z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...]:

6 1. odmówił wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. P. w P. w celu umieszczenia odpowiednio 3, 1 i 5 sztuk reklam w okresie od dnia 7 grudnia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.

7 2. wymierzył karę pieniężną za zajęcie pasów drogowych ulic miasta P. w celu umieszczenia w terminie od dnia 1 grudnia 2006 r. do dnia 6 grudnia 2006 r. odpowiednio 20, 15 i 43 reklam bez zezwolenia zarządcy drogi.

8 3. zezwolił na zajęcie pasów drogowych wskazanych ulic miasta P. w celu umieszczenia odpowiednio 17, 14 i 38 reklam w okresie od dnia 7 grudnia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. i ustalił opłatę za zajęcie ww. pasów drogowych.

9 W uzasadnieniu decyzji, odnosząc się do punktu 1 rozstrzygnięcia organ wskazał, iż odmówiono wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. P. w celu umieszenia reklam ze względu na stałe podważanie przez stronę istniejących aktów prawnych w sprawie określenia kategorii drogi ul. P. w P.

10 Uzasadniając wysokość kar pieniężnych powołano się na art. 40 ust. 1, ust. 6 i ust. 12 pkt 12 ustawy o drogach publicznych, natomiast dla uzasadnienia wysokości opłaty za zajęcie pasa drogowego objętego zezwoleniem powołano uchwałę Nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] marca 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego na terenie miasta P., zmieniona uchwałą Nr [...] z dnia [...] maja 2004 r., która za umieszczenie reklamy w pasie drogowym drogi krajowej określa stawkę opłaty w wysokości 4,0 zł za 1 m2 x 1 dzień, w drodze wojewódzkiej określa stawkę w wysokości 3,0 zł za 1 m2 x 1 dzień, w drodze powiatowej określa stawkę opłaty w wysokości 2,50 zł za 1 m2 x 1 dzień, w drodze gminnej określa stawkę opłaty w wysokości 1,50 zł za 1 m2 x 1 dzień. Opłatę ustalono jako iloczyn powierzchni reklamy, liczby dni zajęcia pasa drogowego oraz stawki opłat.

11 Skarżąca w skierowanych do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. odwołaniach z dnia 22 grudnia 2006 r. od powyższych decyzji wniosła o uchylenie przez organ odwoławczy zaskarżonych decyzji w zakresie pkt 1 i 2 i wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. P. w P. w celu umieszczenia odpowiednio 3, 1 i 5 sztuk reklam, umorzenie postępowania w sprawie nałożenia kar pieniężnych ewentualne przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Nie kwestionowała pkt 3 decyzji zezwalającej na zajęcie pasów drogowych wskazanych ulic. W uzasadnieniach odwołań skarżąca zarzuciła iż pkt 1 zaskarżonych decyzji narusza art. 6, 7, 8 k.p.a., a ponadto decyzje w tej części są pozbawione uzasadnienia prawnego, przez co stanowi obrazę art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto skarżąca wskazała, iż podstawą rozstrzygnięcia zawartego w pkt 2 zaskarżonych decyzji była wadliwa teza organu, iż odpowiednio 20, 15 i 43 sztuk reklam było umieszczonych w pasach drogowych bez zezwolenia zarządcy drogi w okresie od dnia 1 grudnia do dnia 6 grudnia 2006 r. Ponadto w ocenie skarżącej, organ I instancji nie rozpatrzył całościowo jej wniosków o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ulic P. w okresie od dnia 1 grudnia do dnia 31 grudnia 2006, wydając jedynie rozstrzygnięcia w zakresie zajęcia przez stronę skarżącą pasa drogowego w okresie od 7 do 31 grudnia 2006 r. Podnosiła, iż dotychczas nie ma w obrocie prawnym decyzji w przedmiocie udzielenia zezwolenia w okresie od 1 do 6 grudnia 2006 r.

12 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., rozpoznając powyższe odwołania, decyzjami z dnia [...] stycznia 2007 r. uchyliło zaskarżone decyzje w całości i przekazało sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Jako podstawę zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. organ wskazał, iż z zaskarżonych decyzji i z akt administracyjnych sprawy nie wynika, iż organ I instancji zajął uprzednio stanowiska co do zajęcia pasa drogowego w okresie od 1 do 6 grudnia 2006 r. Ponadto z akt administracyjnych nie wynika, że organ I instancji uprzedzał skarżącą o ujemnych skutkach składania wniosków w terminie niepozwalającym organowi I instancji na wydanie decyzji w czasie poprzedzającym termin zajęcia pasa drogowego wskazany we wniosku.

13 W związku z powyższymi decyzjami Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w P., z upoważnienia Prezydenta Miasta P., decyzjami z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] wymierzył skarżącej kary pieniężne za zajęcie w okresie od dnia 1 grudnia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. pasów drogowych wszystkich ulic objętych wnioskami w celu mieszczenia odpowiednio 20, 15 i 43 sztuk reklam. Organ wskazał, iż podstawą prawną takiego rozstrzygnięcia jest uchylenie Przez SKO w P. na podstawie art. 138 § 2 k.p.a w całości decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] grudnia 2006 r., co skutkuje uchyleniem również pkt 3 tej decyzji, mimo iż skarżąca odwołała się jedynie w pkt 1 i 2 jej rozstrzygnięcia. Zdaniem organu oznacza to, że strona nie posiadała zezwolenia na umieszczenie wszystkich reklam w pasach drogowych w okresie objętym uchyloną decyzją.

14 Pismami z dnia 6 czerwca 2007 r. skarżąca złożyła wnioski o stwierdzenie nieważności decyzji SKO w P. z dnia [...] stycznia 2007 r. Zdaniem skarżącej decyzje te zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, albowiem organ przekroczył zakres zaskarżenia orzeczenia wydanego przez organ I instancji, a sytuacja prawna skarżącej, pomimo zawartego w art. 139 k.p.a. zakazowi reformationis in peius, uległa istotnemu pogorszeniu.

15 Skarżąca podnosiła, iż mocą pierwotnie wydanych decyzji organu I instancji nabyła ona prawo umieszczenia odpowiednio 17, 14 i 38 obiektów reklamowych w pasach drogowych ulic miasta P., którego to prawa, na skutek orzeczenia organu odwoławczego, została wbrew swojej woli pozbawiona, albowiem decyzję organu I instancji zaskarżono jedynie w części. Po wydaniu przez SKO w P. decyzji kasacyjnych, o których mowa w art. 138 § 2 k.p.a., organ I instancji ponownie rozstrzygając merytorycznie sprawę, uznał, iż z racji uchylenia w całości uprzednio wydanych decyzji (także w punkcie zezwalającym na zajęcie pasów drogowych) oraz upływu terminu, na jaki zgodnie z wnioskami skarżącej miały zostać wydane zezwolenia, skarżąca zajęła pasy drogowe bez zezwolenia, a tym samym zachodzą przesłanki do nałożenia na nią kary pieniężnej w całym okresie objętym wnioskiem, w odniesieniu do wszystkich sztuk reklam.

16 Według skarżącej, wydanie przez SKO w P. decyzji w całości uchylających decyzje organu I instancji, narusza również zakaz reformationis in peius, albowiem uchylenie przez organ odwoławczy decyzji przyznających stronie uprawnienie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji niewątpliwie pogorszyło sytuację strony, która straciła uprawnienie, którym - do czasu wydania decyzji odwoławczej - dysponowała, ponadto nałożono na nią dotkliwe kary pieniężne.

17 Decyzjami z dnia [...] czerwca 2007 r. SKO w P. odmówiło stwierdzenia nieważności ww. decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż organ odwoławczy nie jest związany granicami odwołania. Zdaniem organu, odwołująca się wnosiła o uchylenie decyzji I instancji w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, jednakże SKO nie miało podstaw prawnych (art. 138 § 2 k.p.a dotyczy całości decyzji) jak i podstaw faktycznych (pozostawała do wyjaśnienia kwestia okresu zezwolenia) do wydania takiego rozstrzygnięcia. Organ stwierdził, iż skarżąca co prawda w żądaniu odwołania nie wskazała pkt 3 decyzji, ale w uzasadnieniu odwołania zarzuciła nierozpatrzenie w całości wniosku z dnia 17 listopada 2006 r. w zakresie zajęcia pasa drogowego w okresie od 7 do 31 grudnia 2006 r., co mogło wskazywać, iż skarżąca kwestionuje również treść rozstrzygnięcia zawartego w pkt 3 omawianej decyzji. Ponadto, zdaniem organu, skarżąca w przedmiotowym odwołaniu wskazała na ułomność uzasadnienia decyzji.

18 SKO w P. wskazało, iż nie naruszyło w rozpatrywanej sprawie art. 139 k.p.a., przytoczyło treść wyroku Sądu Najwyższego z dnia 6 kwietnia 2000 r. sygn. akt III RN 161/99 (OSNP 2001/3/60), w myśl którego organ odwoławczy nie narusza zakazu reformationis in peius w sytuacji, gdy na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. uchyla zaskarżoną decyzję w całości przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

19 Skarżąca we wnioskach o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem powyższych decyzji wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. Strona powtórzyła argumenty zawarte we wnioskach z dnia 6 czerwca 2007 r. o stwierdzenie nieważności decyzji.

20 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpoznaniu powyższych wniosków skarżącej, decyzjami z dnia [...] sierpnia 2007 r. utrzymało w mocy decyzje z dnia [...] czerwca 2007., przytaczając w uzasadnieniu decyzji argumentację zawartą w decyzjach organu I instancji.

21 Na powyższe decyzje E. S.A. z siedzibą w P. wniosła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie decyzji II instancji.

22 Skarżąca postawiła zarzuty naruszenia:

23 - art. 136 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego oraz niezlecenie przeprowadzenia takiego postępowania organowi I instancji,

24 - art. 138 § 2 k.p.a. poprzez wykroczenie poza granice odwołania skarżącej a także rozstrzygnięcie sprawy w całości podczas, gdy zaskarżono decyzję tylko w części, mimo iż istniały przesłanki do przeprowadzenia postępowania dowodowego przed organem II instancji,

25 - art. 139 k.p.a. poprzez przełamanie zasady reformationis in peius wskutek zaniechania przeprowadzenia postępowania dowodowego i poprzez uchylenie w całości częściowo zaskarżonej decyzji doprowadzenia do wydania ponownego, niekorzystnego dla skarżącej orzeczenia w sprawie,

26 - art. 6, 7, 8 k.p.a. poprzez naruszenie zaufania strony do organów Państwa, nierówne traktowanie stron postępowania, niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i pominięcia słusznego interesu strony.

27 Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 136 k.p.a., skarżąca wskazała, iż w przedmiotowych sprawach nie zaistniały jakiekolwiek przesłanki uzasadniające bezwzględną konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości czy też chociażby w znacznej części, którego nie można było dokonać w trybie art. 136 k.p.a. przez organ odwoławczy czy też przez organ, który wydał zaskarżoną decyzję w I instancji. Zdaniem skarżącej zakres informacji, których brak według decyzji SKO z dnia [...] stycznia 2007 r. stanowił podstawę zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., nie mógł implikować zastosowania tego przepisu.

28 Uzasadniając zarzuty naruszenia art. 138 § 2 i art. 139 k.p.a. skarżąca powtórzyła argumenty zawarte we wnioskach o stwierdzenie nieważności decyzji oraz we wnioskach o ponowne rozpatrzenie sprawy.

29 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w odpowiedziach na skargi wniosło o ich oddalenie. Organ wskazał, iż art. 136 k.p.a. nie zawiera nakazu przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów albo zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi. Ponadto zdaniem organu przepis art. 138 § 2 k.p.a. jak i żaden inny przepis k.p.a. nie stanowi, iż organ odwoławczy jest związany granicami odwołania. Zdaniem organu bezzasadne są także zarzuty dotyczące naruszenia art. 6, 7, 8, 139 k.p.a.

30 Na rozprawie w dniu 27 listopada 2007 r. pełnomocnik skarżącej poinformował Sąd, iż decyzje Prezydenta Miasta P. o nałożeniu kar pieniężnych za wszystkie wnioskowane reklamy zostało zaskarżone do SKO w P., które postanowieniami z dnia [...] lipca 2007 r. zawiesiło postępowanie odwoławcze do czasu rozstrzygnięcia spraw nieważności decyzji.

31 Sąd postanowił w trybie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), połączyć sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 1687/07, VI SA/Wa 1688/07 i VI SA/Wa 1689/07 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić je pod sygnaturą VI SA/Wa 1687/07.

32 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

33 Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

34 Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej p.p.s.a.

35 Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, skarga jest zasadna, zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa, które miały istotny wpływ na wynik sprawy.

36 Jak wynika z akt spraw organ I instancji wydając decyzje z dnia [...] grudnia 2006 r. częściowo uwzględnił wnioski skarżącej udzielając jej w punkcie 3 decyzji zezwoleń na zajęcie pasów drogowych.

37 Decyzja zawierała trzy rozstrzygnięcia: odmowę zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oraz zezwolenie na zajęcie pasa drogowego.

38 Skarżąca nie zgadzała się z rozstrzygnięciem negatywnym, tj. odmową wydania zezwoleń oraz nałożoną karą pieniężną za okres do dnia wydania decyzji, ale w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, iż zaskarżyła ją tylko w części. Potwierdza to wyraźnie sprecyzowanie zakresu odwołania w którym podkreśliła, iż składa odwołanie w stosunku do części rozstrzygnięcia, tj. pkt. 1 i 2 decyzji wraz z żądaniem uchylenia decyzji organu I instancji w zaskarżonej decyzji. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem dotyczącym nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, zawartym w pkt 2 decyzji skarżąca podniosła, iż nie można nakładać kary pieniężnej bez uprzedniego rozstrzygnięcia zezwolenia za okres wskazany w pkt 2 decyzji.

39 Wprawdzie istotną zasadą postępowania administracyjnego, wyrażoną między innymi w art. 63, 128 i 140 k.p.a., jest jego odformalizowanie tak, aby sprawa mogła być rozpoznana zgodnie z intencją i interesem strony bez zbędnego formalizmu ale nie można przyjąć, że jeżeli żądanie jest zredagowane niezręcznie i mało zrozumiale, to organ administracji publicznej jest uprawniony do sprecyzowania treści żądania. Jest to niedopuszczalne chociażby dlatego, że mogłoby to doprowadzić do niedopuszczalnej zmiany żądania, wbrew intencji osoby wnoszącej podanie.

40 O tym, jaki charakter i zakres żądania ma mieć pismo wniesione przez stronę w postępowaniu administracyjnym, decyduje ostatecznie strona, a nie organ, do którego pismo zostało skierowane. W razie wątpliwości organ, mając na względzie postanowienia art. 7-9 k.p.a., powinien zwrócić się do strony o zajęcie jednoznacznego stanowiska (wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2002 r. I SA 2188/00, LEX nr 81741).

41 Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 września 2005 r. (sygn. akt I OSK 47/05, LEX nr 192140), organy administracji nie mogą we własnym zakresie domniemywać woli strony, zwłaszcza działającej w postępowaniu samodzielnie.

42 Należy podkreślić, iż organ odwoławczy, jeżeli ma wątpliwości co do treści odwołania winien na podstawie art. 64 k.p.a. wezwać stronę do dokładnego określenia żądania zawartego w odwołaniu.

43 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. jako organ odwoławczy pomimo zaskarżenia decyzji w ograniczonym zakresie rozpoznał sprawę wykraczając poza żądanie określone w odwołaniu.

44 Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie odwołanie było dokładnie sprecyzowane zatem zarzut o nałożeniu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego za okres co do którego nie orzekł uprzednio o odmowie wydania zezwolenia mógł być ew. uznany jako żądanie uzupełnienia decyzji co do rozstrzygnięcia w trybie 111 § 1 k.p.a.

45 Uznanie go za wniosek o uzupełnienie co do rozstrzygnięcia wymagało również wezwania skarżącej do dokładnego określenia, czy żąda uzupełnienia decyzji co do rozstrzygnięcia.

46 Organ administracji publicznej związany jest żądaniem strony i nie może zmieniać jego treści przez uruchamianie według jego oceny właściwego trybu postępowania.

47 Decyzja organu odwoławczego, który rozpoznał sprawę w zakresie, w którym nie złożono odwołania dotknięta jest wadą nieważności jako decyzja wydana z rażącym naruszeniem prawa.

48 W omawianej sprawie organ odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w następstwie ponownego rozpatrzenia sprawy w sytuacji, gdy strona złożyła odwołanie tylko w zakresie dwóch z trzech rozstrzygnięć naruszył art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie.

49 Stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Rozstrzygnięcie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje w drodze decyzji (art. 158 § 1 k.p.a.).

50 Uchylenie decyzji przez organ odwoławczy również w zakresie rozstrzygnięcia, co którego strona nie złożyła odwołania, stanowi rażące naruszenie prawa. Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem z decyzji, która korzysta w tej części z ochrony trwałości (art. 16 § 1 k.p.a.).

51 Rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności wydanej w powyższych okolicznościach decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] stycznia 2007 r. organ dokonał niewłaściwej weryfikacji tej decyzji uznając, iż brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności. Obowiązkiem organu było zbadanie, nie tylko czy wystąpiła w sprawie ta przesłanka, która legła u podstaw wszczęcia postępowania, ale także czy nie miały miejsca inne naruszenia prawa objęte art. 156 § 1 k.p.a. (vide: wyrok NSA z 12 stycznia 1994 r. (II SA 2164/92) ONSA 1995, z. 1 poz. 32; por. też M. Jaśkowska (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Kraków 2000, s. 930).

52 Uchylając również decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 2007 r. o nałożeniu kary pieniężnej na skarżącą, Sąd działał na podstawie art. 135 p.p.s.a., bowiem uchylenie tej decyzji jest niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

53 Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) i c) oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w pkt 1 wyroku.

54 W przedmiocie wykonalności uchylonych decyzji sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a.