Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2011 r., VII SA/Wa 1837/10

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2011 r., VII SA/Wa 1837/10

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska, Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Foks - Skopińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi Gminy P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wniosku w części dotyczącej uregulowania zapisów w księdze wieczystej I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku;

Uzasadnienie

2 Starosta P. postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. znak [...] na podstawie art. 66 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., zwrócił Burmistrzowi Miasta P. wniosek z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w części dotyczącej uregulowania w księdze wieczystej KW nr [...] zapisu odnośnie działki nr [...] położonej w obrębie [...] miasta P., ze względu na właściwość sądu powszechnego.

3 W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 66 § 3 k.p.a., jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ do którego podanie wniesiono zwraca je wnoszącemu. Podał, iż Burmistrz Miasta P. wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2008 r. zwrócił się m.in. o ujawnienie w księdze wieczystej KW nr [...] działki nr [...] według mapy znajdującej się w aktach tej księgi wieczystej, stanowiącej część ul. [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] położona w obrębie [...] miasta P.

4 Organ stwierdził, że działka nr [...] objęta księgą wieczystą KW nr [...] obejmuje tylko części pasa drogi (ul. [...]), a księga wieczysta KW nr [...] obejmuje tylko pas drogi wywłaszczony na podstawie orzeczenia o wywłaszczeniu i odszkodowaniu Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia [...] lipca 1955 r. nr [...] oraz orzeczenia dodatkowego o wywłaszczeniu i odszkodowaniu Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia [...] listopada 1955 r. nr [...], a także orzeczeń o sprostowaniu omyłki Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej nr [...] z dnia [...] grudnia 1955 r., z dnia [...] stycznia 1956 r., z dnia [...] kwietnia 1956 r. Jak wynika z analizy dokumentów, pozostałą część tej drogi:

5 - wywłaszczono na podstawie orzeczeń o wywłaszczeniu i odszkodowaniu Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia [...] stycznia 1964 r. nr [...], które nie mają klauzuli stwierdzającej ich ostateczność (11 decyzji),

6 - zgodnie z treścią aktu notarialnego Rep. A. Nr [...] zawartego dnia [...] stycznia 1969 r. Związek Gminnych Spółdzielni "[...]" w P. nabył nieruchomość o powierzchni 19 a 30 m² położoną w P., pod warunkiem, że Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w P. nie wykona prawa pierwokupu tej nieruchomości,

7 - wywłaszczono na podstawie orzeczeń o wywłaszczeniu i odszkodowaniu Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia [...] listopada 1964 r. nr [...] (5 decyzji).

8 Organ zauważył, iż nie odnaleziono dodatkowego orzeczenia o wywłaszczeniu i odszkodowaniu od S. P., jak również nie odnaleziono tytułu własności na grunt Skarbu Państwa wchodzący w skład wywłaszczanej nieruchomości. Dodał, że żadne z orzeczeń o wywłaszczeniu i odszkodowaniu nie ma klauzuli stwierdzającej ostateczność. Starosta wskazał, iż grunt wywłaszczony ww. orzeczeniami jest własnością osób fizycznych i w Sądzie Rejonowym w P. prowadzone są dla niego odrębne księgi wieczyste.

9 Organ stwierdził, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361 ze zm.), domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. W przypadku niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym, osoba której prawo nie jest wpisane lub jest wpisane błędnie albo jest dotknięte wpisem nieistniejącego obciążenia lub ograniczenia, może żądać usunięcia niezgodności, zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece.

10 Starosta wskazał, iż zapis w ewidencji gruntów stanowi odzwierciedlenie stanu prawnego uwidocznionego w księdze wieczystej, natomiast w przypadku gdy nieruchomość ma urządzoną księgę wieczystą likwidacja ewentualnych rozbieżności między zapisami w księdze wieczystej a stanem faktycznym lub prawnym może być dokonana jedynie w postępowaniu przed sądem powszechnym. Ponadto, rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości i zawiera dane wynikające z tytułu własności, a ponieważ ma charakter deklaratoryjny, nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości, lecz jedynie potwierdza stan prawny nieruchomości zaistniały wcześniej. Organ wyjaśnił, że w celu ustalenia prawidłowego zapisu w księgach wieczystych należy zwrócić się do Sądu Rejonowego w P.

11 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., utrzymało w mocy powyższe postanowienie.

12 W uzasadnieniu organ odniósł się na wstępie do podniesionego w zażaleniu zarzutu jego niewłaściwości w sprawie jako organu odwoławczego. Podał, iż zgodnie z art. 17 pkt 1 k.p.a., organami wyższego stopnia są samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej, natomiast art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) stanowi, że samorządowe kolegia odwoławcze są organami wyższego stopnia w rozumieniu k.p.a. i Ordynacji podatkowej w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości jednostek samorządu terytorialnego, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

13 Organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego wyrażonym w zażaleniu, iż organem właściwym do rozpatrzenia odwołania jest, stosownie do art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego. Wskazał, iż norma ta stanowi, że wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego jest organem wyższego stopnia w stosunku do organów administracji geodezyjnej i kartograficznej oraz że jest to przepis szczególny, dotyczący spraw objętych ustawą Prawo geodezyjne i kartograficzne, a żaden z przepisów tej ustawy nie stanowił podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia.

14 W ocenie organu, ponieważ zaskarżone postanowienie zostało wydane w toku postępowania, mogą mieć do niego zastosowanie wyłącznie zasady ogólne postępowania administracyjnego, w tym domniemanie właściwości kolegium jako organu odwoławczego. Organ drugiej instancji stwierdził, że postanowienie to zostało wydane zgodnie z prawem. Zauważył, iż art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne, ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące gruntów – ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład których wchodzą grunty.

15 Organ wyjaśnił, że zgodnie z § 44 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, prowadzenie ewidencji gruntów i budynków należy do zadań starosty i polega m.in. na utrzymaniu operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Oznacza to, że starosta jako organ pierwszej instancji w sprawach ewidencji gruntów rejestruje stany podmiotowe i przedmiotowe, zmieniające się w czasie operatu, natomiast ewidencja gruntów nie tworzy stanów prawnych.

16 Organ podkreślił, iż przez żądanie wprowadzenia w ewidencji zmian nie można dochodzić ani udowadniać swoich praw właścicielskich, czy uprawnień do władania nieruchomością. Organ ewidencyjny może wpisać do ewidencji gruntów i budynków tylko takie prawo do nieruchomości, które w sposób niewątpliwy wynika z dokumentów wskazanych w rozporządzeniu z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, nie może zaś takiego prawa ustanowić, ani wyinterpretować. Zdaniem organu, jeśli skarżący chce doprowadzić do zmian w ewidencji gruntów, powinien najpierw doprowadzić do zmian w księdze wieczystej, zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece. Z tego względu, Samorządowego Kolegium Odwoławcze w C. uznało, iż organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 66 § 3 k.p.a.

17 Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Gmina P.

18 Skarżący wskazał, iż w dniu 18 kwietnia 2008 r. zwrócił się do Starosty P. o usunięcie ujawnionych przez geodetę niezgodności w zapisach ewidencji gruntów oraz treści ksiąg wieczystych Kw Nr [...] dotyczących działek [...] w obrębie [...] miasta P. i jednoznacznie poinformował, że ujawniona w księdze wieczystej Kw Nr [...] działka [...] według mapy znajdującej się w aktach tej księgi stanowi część ulicy [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka [...]. Wskazał, iż organ prowadzący ewidencję gruntów w piśmie z dnia 22 grudnia 2008 r. potwierdził konieczność uregulowania zapisów we wszystkich ww. księgach, gdyż grunt zajęty pod ul. [...] posiada różne tytuły własności i w związku z tym należy wystąpić do Sądu Rejonowego w P.

19 Skarżący stwierdził, iż zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), zasobem nieruchomości Skarbu Państwa gospodarują, z zastrzeżeniem podanym w ustawie, starostowie wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, w szczególności składają wnioski o założenie księgi wieczystej dla nieruchomości Skarbu Państwa oraz o wpis w księdze wieczystej, a zatem w niniejszym przypadku do Starosty należy złożenie wniosku w Sądzie Rejonowym w P. w Wydziale Ksiąg Wieczystych. Jeśli zaś Starosta nie wyraża woli złożenia do sądu wniosku o zmianę wpisu w księdze wieczystej KW Nr [...], winien jako organ prowadzący ewidencję gruntów doprowadzić jej zapisy do zgodności z zapisami ujawnionymi w księdze wieczystej. Zgodnie bowiem z art. 7d pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) do zadań starosty należy w szczególności prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym ewidencji gruntów i budynków. Ponadto, w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454) znajdują się przepisy wskazujące, jak organ prowadzący ewidencję gruntów powinien postąpić, gdy dane zawarte w ewidencji gruntów nie są wiarygodne, stosownie do § 37 w związku z § 35 i 36 rozporządzenia. W ocenie skarżącego, powołanie przez Starostę art. 66 § 3 k.p.a. jako podstawy postanowienia z dnia [...] lipca 2010 r. było bezpodstawne.

20 Ponadto, zdaniem skarżącego organem właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy w drugiej instancji jest Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, stosownie do art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Skarżący podzielił pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C., iż organem odwoławczym w sprawach dotyczących podziałów nieruchomości jest samorządowe kolegium odwoławcze, jednocześnie jednak wskazał, że sprawa objęta niniejszą skargą dotyczy doprowadzenia zapisów ewidencji gruntów do zgodności z zapisami ujawnionymi w księdze wieczystej. Dodał, że nie zachodzi potrzeba uzgadniania treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, gdyż dokumenty potwierdzają tytuł prawny do gruntów objętych księgą wieczystą, problem zaś istnieje jedynie w zapisach ewidencji gruntów, które winny zostać zaktualizowane.

21 W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu oraz wniosło o oddalenie skargi.

22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

23 Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ppsa).

24 W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły, wobec czego skarga została uwzględniona.

25 Przepis art. 61 § 1 kpa przewiduje dwa sposoby wszczęcia ogólnego postępowania administracyjnego, tj. na żądanie strony lub z urzędu. W obu przypadkach czynności skutkujące wszczęcie postępowania powinny być podjęte przez podmioty uprawnione i powinny odpowiadać określonym w przepisach wymaganiom. Z postanowień art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art. 63 § 3 oraz art. 14 § 1 k.p.a. wynika, że żądanie wszczęcia postępowania powinno przybrać formę pisemną sprowadzającą się do ujawnienia istoty żądania i potwierdzenia tego własnoręcznym podpisem. Wniosek otwierający postępowanie administracyjne, w przypadku niezachowania obowiązujących wymogów formalnych, stanowi podstawę do wszczęcia postępowania wyjaśniającego, mającego ustalić, czy domniemana jego treść zgodna jest z wolą osoby, od której pochodzi.

26 W przypadku gdy wniosek wszczynający postępowanie administracyjne budzi wątpliwości organu administracji publicznej co do treści zawartego w nim żądania, organ ten jest obowiązany ustalić rzeczywistą treść tego żądania, należycie i wyczerpująco informując wnoszącego podanie o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2006 r., II OSK 1004/05, Lex nr 266429).

27 Tymczasem Starosta P. z naruszeniem powyższych zasad i pomimo upływu ponad dwóch lat od daty złożenia wniosku przez Burmistrza Miasta P., nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w zakresie żądania wniosku uznając, iż odnośnie działki nr [...] położonej w obrębie miasta P., stanowi on domaganie się uzgodnienia treści Księgi Wieczystej nr [...] z rzeczywistym stanem prawnym, co wyczerpuje dyspozycję art. 10 ust 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361 ze zm.). W takim przypadku uzasadniony byłby wniosek organu o wyłącznej kompetencji sądu powszechnego do rozpoznania tego żądania, co z kolei uzasadniałoby zastosowanie art. 66 § 3 kpa.

28 Jednak z treści zażalenia oraz uzasadnienia skargi można powziąć uzasadnione wątpliwości, potwierdzone przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie w dniu 19 stycznia 2011r., iż przedmiotem wniosku Burmistrza Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2008r. było żądanie doprowadzenia zapisów ewidencji gruntów do zgodności z treścią Księgi Wieczystej nr [...], co uzasadniałoby kompetencję Starosty do jego rozpoznania.

29 Zakładając, iż intencja wnioskodawcy był wniosek dotyczący prowadzenia przez Starostę ewidencji gruntów, należy podkreślić, iż kwestię prowadzenia ewidencji regulują przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, zwanej dalej "ustawą" oraz przepisy rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, zwanego dalej "rozporządzeniem".

30 Zgodnie z art 20 ust.1 ustawy ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące:

31 1) gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty;

32 2) budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych;

33 3) lokali - ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej.

34 W ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także:

35 1) właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części;

36 2) miejsce zamieszkania lub siedzibę osób wymienionych w pkt 1;

37 3) informacje o wpisaniu do rejestru zabytków;

38 4) wartość nieruchomości.

39 Możność wpisania danego prawa do ewidencji uzależniona została od potwierdzenia jego istnienia dokumentami, o których mowa w §12 ust.1 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem prawa osób i jednostek organizacyjnych do nieruchomości uwidacznia się w ewidencji na podstawie:

40 1)wpisów dokonanych w księgach wieczystych;

41 2) prawomocnych orzeczeń sądowych;

42 3) umów zawartych w formie aktów notarialnych, dotyczących ustanowienia lub

43 przeniesienia praw rzeczowych do nieruchomości, z wyłączeniem umów dotyczących użytkowania wieczystego gruntów i własności lokali,

44 4) ostatecznych decyzji administracyjnych;

45 5) dyspozycji zawartych w aktach normatywnych;

46 6) umów dzierżawy, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 2

47 Przy czym organ winien mieć na uwadze, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym konsekwentnie podkreśla się, iż zapisy zawarte w ewidencji gruntów, dotyczące uprawnień do gruntu (w tym w szczególności prawa własności) mają charakter informacji pochodnych w stosunku do informacji wynikających ze źródeł wskazanych w § 12 ust.1 rozporządzenia oraz, iż w postępowaniu administracyjnym dotyczącym zmian w ewidencji gruntów źródeł tych nie można w sposób dowolny interpretować (wyroki NSA z dnia 10 lutego 2003 r., sygn. akt II SA 1907/01, publ. LEX nr 156364 oraz z dnia 19 marca 2003 r., sygn. akt II SA 1018/02, publ. LEX nr 156374).

48 Wynika stąd, iż organ ewidencyjny może wpisać do ewidencji gruntów i budynków tylko takie prawo do nieruchomości, które jednoznacznie, w sposób niewątpliwy wynika z dokumentów wskazanych w rozporządzeniu, nie może zaś takiego prawa ani ustanowić, ani wyinterpretować, tj. przyjąć, iż wprawdzie danego prawa nie poświadcza w sposób bezpośredni żaden dokument, niemniej jego istnienie można wywieść z przesłanek pośrednich.

49 Należy podkreślić, za Naczelnym Sądem Administracyjnym( wyrok gruntów dnia 20 sierpnia 1998r., II SA 766/98), że ewidencja gruntów pełniąc funkcje informacyjno-techniczne nie rozstrzyga sporów o prawa do gruntów, ani nie nadaje tych praw. Rejestruje jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Stąd też poprzez żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji nie można dochodzić ani udowadniać swoich praw właścicielskich czy uprawnień do władania nieruchomością.

50 Mając powyższe na uwadze, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji w drodze postępowania wyjaśniającego wyjaśni, jaki jest przedmiot i zakres żądania co pozwoli mu na jednoznaczne ustalenie kompetencji Sądu powszechnego lub organu prowadzącego ewidencje gruntów.

51 Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku właściwości samorządowego kolegium odwoławczego jako organu II instancji w sprawie niniejszej, Sąd całkowicie podziela argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż zgodnie z art. 17 pkt 1 k.p.a., organami wyższego stopnia są samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej, natomiast art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) stanowi, że samorządowe kolegia odwoławcze są organami wyższego stopnia w rozumieniu k.p.a. i Ordynacji podatkowej w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości jednostek samorządu terytorialnego, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Tym samym zarzut sformułowany w skardze w tym przedmiocie należy uznać za chybiony.

52 Z tych wszystkich względów uznając ,iż organy naruszyły art. 66 § 3 k.p.a. w związku z art. 61 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynika sprawy , Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku, rozstrzygniecie w pkt II opierając na treści art. 152 przywołanej ustawy.