Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2013 r., VII SA/Wa 1803/13

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2013 r., VII SA/Wa 1803/13

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2013 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej M. S. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r.,

3 ([...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 156 § 1 ustawy

4 z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz.

5 267), po rozpatrzeniu odwołania B. W. - uchylił decyzję [...]

6 Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r.,

7 ([...]) stwierdzającą - na wniosek M. S. -

8 nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 1995 r. ([...]) i odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji, którą udzielono

9 A. C. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego,

10 jednorodzinnego, wolnostojącego wraz z dobudowanym garażem na działce nr [...]

11 przy ul. [...] w Z.

12 Stan sprawy przedstawia się następująco.

13 Organ I instancji ustalił, że B. W. nabyła powyższą nieruchomość w

14 1996 r. na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w [...], o zniesieniu

15 współwłasności (sygn. akt Ns [...] z [...].05.1996 r.).

16 Po przedstawieniu zasad postępowania nieważnościowego organ wojewódzki

17 wskazał, że badaną decyzją udzielono pozwolenia na użytkowanie - na wniosek

18 A. C. z dnia 14 marca 1995 r. - w sprawie dokonania odbioru

19 budynku, którego budowę zakończono 16 grudnia 1994 r. W podstawie prawnej

20 powołano art. 104 k.p.a., art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo

21 budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414) i art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 24 października

22 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229).

23 Zdaniem organu zastosowanie art. 42 ust. 3 ustawy z 1974 r. Prawo

24 budowlane, zamiast art. 59 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane rażąco

25 narusza art. 57 ust. 1 pkt 2 oraz art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Inwestor

26 do wniosku z dnia 15 marca 1995 r. dołączył wprawdzie dokumenty określone w art.

27 57 nowej ustawy, jednak nie spełniają one wymogów tego przepisu. Pomimo ich

28 niekompletności wydano decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Organ przytoczył art.

29 57 cyt. ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania badanej decyzji. Podał,

30 że oświadczenie kierownika budowy (A. C. i równocześnie

31 inwestora) "że budowa dom jednorodzinny została wykonana zgodnie z

32 obowiązującymi warunkami technicznymi oraz: 1) zgodnie z projektem i pozwoleniem

33 na budową z dnia [...] września 1979; 2) z następującymi zmianami w stosunku do

34 rozwiązań projektu: Ze zmianami naniesionymi na dokumentacji, termin Dobudowany

35 garaż. Obiekt nadaje się do zamieszkania." pozostaje w sprzeczności z art. 57 ust. 1

36 pkt 2 lit. a ustawy.

37 Z powyższego oświadczenia wynika, że inwestor dokonał zmiany, w stosunku

38 do pozwolenia na budowę, poprzez dobudowanie garażu przy granicy z działką nr [...]

39 (zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, należącej wówczas do

40 B. i J. S., a obecnie do M. S.). We wniosku

41 wskazano m.in. na dołączoną "dokumentację powykonawczą z naniesionymi

42 zmianami". W aktach sprawy znajdują się dołączone do wniosku rysunki (nr 1 - plan

43 zagospodarowania działki nr [...], 2 - rzut piwnic, 3 - przekrój obiektu, 4 - elewacja

44 boczna), na których naniesiono kolorem czerwonym "zmiany", dotyczące garażu.

45 Wynika z nich, że garaż przylegający od zachodu do budynku inwestora, a od

46 wschodu do granicy działki nr [...], ma szerokość 3,15 m, długość 9,7 m, wysokość w

47 okapie 3 m. Dach wykonano ze spadkiem na działkę sąsiednią. Rysunek nr 1

48 zawiera odręczną zgodę na wybudowanie pomieszczenia gospodarczego ze ścianą

49 w granicy działek z dwoma nieczytelnymi podpisami. Na pozostałych trzech

50 rysunkach widnieją dwa podobne podpisy.

51 Zdaniem organu wojewódzkiego, kontrolowaną decyzją zaakceptowano

52 jednocześnie samowolnie wykonany garaż, co rażąco narusza prawo, a w efekcie

53 umożliwia inwestorowi obejście obowiązujących przepisów. Budowa stanowi

54 przypadek z art. 48 cyt. ustawy. Fakt ten został nawet stwierdzony w ww. decyzji.

55 [...] WINB podkreślił, że "zgoda właściciela działki sąsiedniej" nie może

56 zastąpić decyzji o pozwoleniu na budowę. Bez znaczenia pozostaje zatem

57 podnoszona przez M. S. okoliczność, że udzielona przez jej

58 rodziców zgoda dotyczyła budowy w granicy, ale obiektu gospodarczego.

59 Nadto, wobec zastosowania art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 24 października 1974

60 r. Prawo budowlane, zamiast art. 59 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane,

61 decyzję wydano bez protokolarnego sprawdzenia na miejscu budowy: zgodności

62 obiektu z warunkami zabudowy i warunkami pozwolenia na budowę, co w ocenie

63 organu, stanowi o rażącym naruszeniu prawa.

64 W odwołaniu od powyższej decyzji B. W. podniosła, iż we wniosku

65 O pozwolenie na użytkowanie A. C. niczego nie ukrywał zarówno

66 przed sąsiadami, od których uzyskał zgodę na zlokalizowanie w granicy garażu, jak i

67 informował o odstępstwach, bo przedstawił zmiany w projekcie. Nadto, decyzję

68 wydano ponad 18 lat temu, a więc trudno dziś stwierdzić, czy organ nie

69 przeprowadził kontroli (być może sprawdzenie nastąpiło, ale nie spisano protokołu.)

70 Sprawę załatwiano bardzo krótko po wejściu w życie ustawy Prawo budowlane z dnia

71 7 lipca 1994 r. Organy działały często opierając się na wytycznych GINB oraz

72 wyrokach NSA. Podniosła też, że decyzję [...] marca 1995 r. otrzymali również pp.

73 S. i nie kwestionowali jej rozstrzygnięcia.

74 Odwołująca wskazała, iż pojęcie "rażącego naruszenia prawa" może być

75 różnego rodzaju i wagi, zaś warunkiem uznania, że nastąpiło jest stwierdzenie, że w

76 okresie objętym decyzją obowiązywał niewątpliwy stan prawny. Po wejściu w życie

77 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. do organu należała ocena, w oparciu o jaki przepis

78 prowadzone będzie postępowanie. Organ winien zakwalifikować, czy rozbudowa

79 budynku o garaż jest istotnym odstępstwem od projektu, gdyż budynek mieszkalny z

80 garażem stanowi jedną całość konstrukcyjną, albo w odrębnym postępowaniu

81 zalegalizować garaż na podstawie ustawy z 1974 r. (z dziennika budowy wynika, że

82 budowę zakończono w grudniu 1994 r.).

83 Nadto, decyzja spowodowała nieodwracalne skutki prawne, wobec braku

84 podmiotu którego dotyczyła, jak i pośrednio wywołała skutki w sferze prawa

85 cywilnego, bo nastąpiło przeniesienie własności, zmiany w księgach wieczystych,

86 które są nieodwracalne.

87 Po rozpoznaniu odwołania organ odwoławczy nie podzielił stanowiska organu

88 I instancji. Wskazał, że sprawa dotyczy legalnie wybudowanego budynku

89 mieszkalnego i samowolnie wzniesionego garażu. Ponieważ budowę garażu

90 zakończono przed 1 stycznia 1995 r., do oceny samowoli zastosowanie miała ustawa

91 z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

92 Przytoczył art. 37 ust. 1 ustawy z 1974r. i stwierdził, że garaż w ścianie

93 położonej w granicy nie ma okien i drzwi, jest wykonany z materiałów niepalnych, a

94 wody opadowe, zgodnie z oświadczeniem B. W. złożonym w odwołaniu,

95 odprowadzane są na własną działkę. Plan miejscowy z daty budowy nie zakazuje

96 sytuowania obiektów w granicy działki.

97 Skoro nie zachodziły przesłanki do nakazania rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1

98 pkt 1 i 2 ustawy z 1974r., a budowa garażu nie naruszała warunków technicznych,

99 wymagających działań w trybie art. 40 tej ustawy, organ wydał decyzję na podstawie

100 art. 42 ust. 3 ustawy z 1974r.

101 Badana decyzja zatem nie narusza rażąco prawa, nie wywołuje bowiem skutków

102 niemożliwych do zaakceptowania w praworządnym państwie. Podstawę prawną ww.

103 pozwolenia winny stanowić wprawdzie przepisy ustawy z 1994 r., jednak nie jest to

104 uchybienie rażąco naruszające prawo, tym bardziej, że obiekt nie wymagał

105 doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem.

106 Organ wskazał, że zzęściowe usytuowanie budynku na sąsiedniej działce może

107 być podstawą roszczeń odszkodowawczych w postępowaniu cywilnym. Nadto,

108 sytuowanie obiektów w granicy dopuszczało rozporządzenie Ministra Administracji,

109 Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie

110 warunków technicznych.

111 Skargę na powyższą decyzję złożyła M. S. zarzucając

112 naruszenie:

113 art. 6, 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik

114 sprawy, poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, nierozważenie wszystkich

115 okoliczności sprawy mogących mieć znaczenie oraz błędne uzasadnienie decyzji, bo

116 ograniczające się do przytoczenia przepisów i stwierdzenia, iż wydanie decyzji o

117 pozwoleniu na użytkowanie nastąpiło w oparciu o błędną podstawę prawną, co

118 jednak nie stanowi rażącego naruszenia prawa;

119 art. 7, 8 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez

120 nierozpoznanie sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący i tym samym

121 wybiórczą ocenę materiału dowodowego oraz błędne ustalenia faktyczne;

122 art. 103 ust. 2, art. 57, art. 59 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz

123 art. 37, art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, które

124 miało wpływ na wynik sprawy, poprzez pominięcie, że:

125 wydanie pozwolenia na użytkowanie dobudowanego samowolnie garażu nastąpiło

126 bez wymaganych przepisami prawa budowlanego z 1974 r. (z uwagi na zakończenie

127 budowy garażu przed 1995 r.) czynności kontrolnych organu;

128 wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie nastąpiło bez zbadania, czy nie

129 zachodzą przesłanki do zastosowania art. 37 Prawo budowlane z 1974 r.,

130 właściwą podstawą prawną decyzji o pozwoleniu na użytkowanie garażu winny być

131 przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane,

132 niezbadanie zgodności dobudowanego obiektu z ustaleniami obowiązującego planu

133 zagospodarowania przestrzennego dla terenu lokalizacji inwestycji,

134 wydanie badanej decyzję z pominięciem procedur administracyjnych, w

135 szczególności udziału stron w postępowaniu legalizacyjnym.

136 Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i podkreśliła, że błędnie

137 dokonano analizy usytuowania obiektu w świetle § 13 ust. 1 i ust 2 obowiązującego

138 w dacie budowy rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i

139 Ochrony Środowiska z dnia 3.07.1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim

140 powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62 ze zm.), jako budynku

141 gospodarczego podczas gdy jest to garaż i tak został przyjęty do użytkowania.

142 Organ odwoławczy nie uwzględnił rozbieżności pomiędzy zapisami w dzienniku

143 budowy informującymi o wybudowaniu za zgodą sąsiada przybudówki gospodarczej

144 (str. 5), a oświadczeniem złożonym na str. 8 o zakończeniu budowy ze zmianami -

145 dobudowany garaż, jak i braku pozwolenia na dobudowę garażu lub zmiany

146 pozwolenia na budowę w tym zakresie. Nie zastosowano również procedury z art.

147 103 ust. 2 obowiązującej ustawy w zw. z art. 37 ustawy z 1974 r. Zastosowanie tej

148 procedury do całości obiektu, stanowi rażące naruszenie prawa. Nadto, brak

149 protokołu kontroli obiektu i informacji organu, czy garaż odpowiada przepisom

150 techniczno-budowlanym dla garaży i czy jest zdatny do użytku oraz czy jego

151 lokalizacja odpowiada tym przepisom. Wreszcie pominięto treść zgody pp. S.

152 na wybudowanie przybudówki gospodarczej, jak i wydano decyzję w oparciu o

153 błędną podstawę prawną.

154 GINB niezasadnie przyjął, że garaż jest trwale związany z budynkiem

155 mieszkalnym, gdyż stanowi bryłę składającą się z dachu i 3 ścian dostawionych do

156 budynku i nie jest konstrukcyjnie z nim powiązany i współzależny oraz że

157 dobudowanie garażu wywołało nieodwracalne skutki.

158 Skarżąca podniosła, że garaż przyjęto do użytkowania bez wjazdu (brak bramy w

159 ogrodzeniu). Wjazd wykonano niedawno na mocy decyzji Prezydenta Miasta [...] dnia [...] maja 2012 r. Wykonany po 18 latach od udzielenia pozwolenia na

160 użytkowanie wjazd do garażu z powodu lokalizacji tuż przy granicy skarżącej wywołał

161 negatywne społeczne skutki, bowiem utrudnił wjazd na jej posesję i uniemożliwił

162 parkowanie samochodu.

163 Nadto, wydając pozwolenie na użytkowanie organ nie dokonał kontroli w celu

164 ustalenia, czy samowolnie wzniesiony obiekt jest zdatny do użytku, czy spełnia

165 wymagania przepisów techniczno-budowlanych dla garaży. Nie sprawdził również,

166 czy budynek mieści się w granicach działki inwestora.

167 Skarżąca podkreśliła, że miejscowy plan szczegółowy zagospodarowania osiedla

168 [...] w [...] z dnia [...] czerwca 1992 r. zakładał, że powierzchnia

169 zabudowy nie powinna przekraczać 20% powierzchni działki. Według skarżącej

170 powierzchnia zabudowy budynku wraz z garażem przekracza ustalenia ww. planu, co

171 wskazuje, ze nie mógł być przyjęty do użytkowania.

172 Ponadto, decyzję wydano z pominięciem wszelkich procedur, w "ekspresowym

173 czasie", następnego dnia po wpłynięciu wniosku o dokonanie odbioru budynku.

174 W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o

175 oddalenie skargi.

176 W dniu 31 października 2013 r. wpłynęło do Sądu pismo B. W., w

177 którym uczestniczka postępowania powtórzyła argumentację przedstawioną w

178 odwołaniu.

179 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

180 Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia

181 prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w

182 przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.

183 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 217),

184 dalej ppsa.

185 Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

186 W pierwszej kolejności przypomnieć trzeba, że zaskarżona decyzja Głównego

187 Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana została w trybie nadzwyczajnym, zatem

188 organ ten badał wyłącznie, czy decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]

189 marca 1995 r. dotknięta jest wadami określonymi w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Z tych

190 względów Sąd, kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, brał pod uwagę prawo

191 materialne, obowiązujące w dacie wydania badanej decyzji i tylko w kontekście

192 przesłanek stwierdzenia nieważności wymienionych w powyższym przepisie.

193 Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ma zatem odrębną podstawę

194 prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie

195 sprawy zakończonej decyzją ostateczną (zob. wyrok SN z dnia 7 marca 1996 r. sygn.

196 akt IIIARN 70/95 OSNP 1996/18/258). Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji

197 administracyjnej jest bowiem wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji

198 wynikającej z art. 16 k.p.a. i może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja ta

199 dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art.

200 156 § 1 k.p.a.

201 Wskazać również należy, że pkt 2 art. 156 § 1 k.p.a. nakłada na organ

202 administracyjny obowiązek stwierdzenia nieważności decyzji wydanej bez podstawy

203 prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z ugruntowanym w

204 orzecznictwie i doktrynie stanowiskiem, o uznaniu naruszenia prawa za rażące

205 decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter

206 naruszonego przepisu oraz skutki gospodarcze i społeczne, które wywołuje decyzja.

207 Oczywistość naruszenia prawa polega na jednoznacznej sprzeczności pomiędzy

208 treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną.

209 Oznacza to, że w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis jasny w

210 swej treści, a więc nie wymaga wykładni. Natomiast skutki, które wywołuje decyzja

211 uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z

212 punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne

213 naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie takiej

214 decyzji jako aktu organu praworządnego państwa, (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego

215 2005 r., OSK 1134/04).

216 W kontekście powyższych rozważań nie można było podzielić stanowiska

217 organu odwoławczego, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca

218 1995 r. nie jest dotknięta wadą kwalifikowaną, to jest wadą rażącego naruszenia

219 prawa.

220 Przede wszystkim obowiązkiem organu odwoławczego było skoncentrowanie

221 się na badaniu decyzji pod kątem wad nieważnościowych decyzji udzielającej

222 pozwolenia na użytkowanie, a nie legalizacji spornego garażu, w trybie art. 37 ust. 1

223 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane z 1974r.

224 Przypomnieć trzeba, że w dacie wydania badanej decyzji, to jest [...] marca

225 1995r. obowiązywała nowa ustawa Prawo budowlane (Dz.U. z 1994r., Nr 89, poz.

226 414), która nałożyła na organ wydający pozwolenia na użytkowanie szereg nowych

227 obowiązków. Przepis art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 cyt. ustawy wskazywał bowiem, że

228 właściwy organ wydaje pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego po

229 protokolarnym stwierdzeniu na miejscu budowy zgodności wykonania obiektu z

230 warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na

231 budowę, a także uporządkowania terenu budowy.

232 Zgodnie zaś ust. 5 art. 59 ww. ustawy właściwy organ, z zastrzeżeniem ust. 3

233 zobligowany był - w przypadku niespełnienia wymagań określonych w ust. 1, w art.

234 57 lub w art. 58 - odmówić wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu

235 budowlanego.

236 Przywołany wyżej art. 57 cyt. ustawy nakładał zaś na inwestora obowiązek

237 dołączenia szeregu dokumentów ( m.in. dziennika budowy, oświadczenia kierownika

238 budowy o zgodności obiektu budowlanego z projektem budowlanym i warunkami

239 pozwolenia na budowę, przepisami i obowiązującymi Polskimi Normami, o

240 doprowadzeniu do należytego stanu i porządku terenu budowy, a także - w razie

241 korzystania - ulicy, sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu, protokoły badań i

242 sprawdzeń inwentaryzację geodezyjną powykonawczą (ust. 1). Nadto, w razie zmian,

243 dokonanych w toku wykonywania robót, w stosunku do projektu lub warunków

244 pozwolenia na budowę, oświadczenie kierownika budowy, o którym mowa w ust. 1

245 pkt 2 lit. a), powinno być potwierdzone przez projektanta i inspektora nadzoru

246 inwestorskiego (ust. 2). Inwestor był także obowiązany dołączyć oświadczenia o

247 braku sprzeciwu lub uwag ze strony organów wymienionych w art. 56.

248 W przypadku stwierdzenia przez właściwy organ, że zgłoszony przez inwestora

249 obiekt budowlany został wykonany m.in. z naruszeniem warunków określonych w

250 pozwoleniu na budowę wymagane było uzyskanie pozwolenia na użytkowanie, o

251 czym stanowił art. 55 ust. 1 ww. ustawy.

252 Taka właśnie sytuacja miała miejsce w postępowaniu zwyczajnym. Z zebranego

253 wówczas materiału dowodowego wynika bowiem, że poprzednik prawny B.

254 W. – A. C. (będący jednocześnie inwestorem i kierownikiem

255 budowy) do pisma z dnia 14 marca 1995r. "o dokonanie odbioru budynku

256 mieszkalnego..." dołączył wymienione w art. 57 dokumenty, w tym dokumentację

257 powykonawczą z naniesionym kolorem czerwonym zmianami w stosunku do projektu

258 budowlanego zatwierdzonego decyzją z dnia [...] września 1979 r. Ze zmian wynikało

259 jednoznacznie, że inwestor oprócz budynku mieszkalnego jednorodzinnego wzniósł

260 również garaż w granicy z działką wówczas należącą do pp. S., a więc w

261 warunkach samowoli budowlanej.

262 Wydając w opisanej sytuacji decyzję udzielającą pozwolenia na użytkowanie, i to

263 przy zastosowaniu art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. w zw. z art. 42 ust. 3

264 ustawy z 24 października 1974r. organ rażąco naruszył powołane przepisy.

265 Zaznaczyć bowiem należy, że w art. 103 ust. 2 ustawy z 1994r. przyjęto zasadę,

266 iż przepisy nowej ustawy stosuje się także do spraw będących w toku, tym bardziej

267 więc stosuje się je do spraw, w których postępowanie wszczęto po wejściu w życie

268 Prawa budowlanego z 1994 r. Wyjątek od tej zasady stanowi art. 103 ust. 2, który

269 wyłącza stosowanie art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. do obiektów, których

270 budowę zakończono przed dniem wejścia w życie tej ustawy lub w stosunku do

271 których przed tym dniem wszczęto postępowanie administracyjne (Prawo budowlane

272 z 1994 r. weszło w życie z dniem 1 stycznia 1995 r.). Z przytoczonej wyżej, jasnej w

273 swej treści regulacji, wynika zatem wprost, że wyłączenie stosowania przepisów tej

274 ustawy po dniu 1 stycznia 1995 r. odnosi się tylko do art. 48, a to z kolei oznacza, że

275 organ nie mógł zastosować art. 42 ustawy Prawo budowlane z 1974r. w

276 postępowaniu zwyczajnym.

277 Takim działaniem Prezydent Miasta [...] udzielił pozwolenia na

278 użytkowanie bez dokonania protokolarnych sprawdzeń na miejscu budowy, w

279 zakresie zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania

280 terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 1

281 i 2 cyt. ustawy.

282 Powyższe z kolei doprowadziło do niedopuszczalnego - z punktu widzenia zasad

283 praworządnego państwa - zalegalizowania, bo bez przeprowadzenia stosownego

284 postępowania, powstałego w warunkach samowoli budowlanej garażu.

285 Zaznaczyć przy tym trzeba, że Prezydent Miasta [...] wydał

286 kontrolowaną w postępowaniu nieważnościowym decyzję pomimo, iż w dokumentacji

287 załączonej do wniosku dnia 14 marca 1995r. inwestor wprost informował o zmianach

288 w polegających na budowie garażu.

289 W tym stanie rzeczy Prezydent Miasta [...] wydając badaną decyzję w

290 sposób rażący, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., naruszył art. 103 ust. 2 ustawy

291 z dnia 7 lipca 1994r. oraz art. 42 ust. 3 ustawy z 24 października 1974r.

292 Z podanych przyczyn nie można było zgodzić się ze stanowiskiem Głównego

293 Inspektora Nadzoru Budowlanego, że skoro nie zachodziły przesłanki do nakazania

294 rozbiórki garażu na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974r., to

295 pomimo zastosowanie art. 42 ust. 3 Prawa budowlanego z 1974r., uchybienie to nie

296 stanowi rażącego naruszenie prawa.

297 W związku z powyższym bez wpływu na wynik sprawy pozostawała okoliczność

298 podnoszona w toku całego postępowania przez skarżącą i uczestniczkę

299 postępowania o wyrażeniu zgody przez pp. S. na usytuowanie budynku

300 gospodarczego w granicy działek.

301 W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na

302 podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art 152 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 wyroku.

303 O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a.