Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2017 r., IV SA/Wa 3272/16

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2017 r., IV SA/Wa 3272/16

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Paweł Konopelski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2017 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 nr. [...]; 2. zasądza od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz skarżącego S. K. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] października 2016 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania S. K., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r., nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] kwietnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia i wypłaty odszkodowania na rzecz S. K. za nieruchomość oznaczoną jako część działki nr [...], położoną w obrębie G., jedn. ew. [...].

3 W uzasadnieniu decyzji podano, iż pismem z dnia [...] grudnia 2005 r. S. K. wystąpił do Starosty [...] z wnioskiem o ustalenie odszkodowania za grunt zajęty pod drogę oznaczony jako działka nr [...], położony w miejscowości G. , gmina [...].

4 Starosta [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] odmówił ustalenia i wypłaty odszkodowania na rzecz S. K. za nieruchomość oznaczoną jako część działki nr [...], położonej w obrębie G., jedn. ewid. [...]. Pismem z dnia [...] maja 2015 r. S. K., wystąpił o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty [...] z [...] kwietnia 2011 r., nr [...], wskazując, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż wniosek dotyczył działki nr [...], a nie działki nr [...].

5 Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2015 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji Starosty [...] z [...] kwietnia 2011 r., nr [...]. W odwołaniu S. K. wskazał, iż nie został dotychczas uregulowany stan prawny gruntu zajętego pod drogę publiczną, stanowiącego część działki gruntu nr ew. [...]. Organ niesłusznie uznał, że pismo z dnia [...] lipca 2010 r. zainicjowało przedmiotowe postępowanie, podczas gdy postępowanie prowadzone było na podstawie wniosku z dnia [...] grudnia 2005 r. Organy zaniechały wezwania strony do wyjaśnienia charakteru pisma z dnia [...] lipca 2010 r. czym zbagatelizowano rzeczywistą wolę wnioskodawcy. Powyższe zarzuty w ocenie skarżącego uzasadniają wniosek, jakoby decyzja Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak: [...] obarczona była wadą rażącego naruszenia prawa, co obligowało organ wojewódzki do orzeczenia o stwierdzeniu nieważności ww. decyzji. Minister Infrastruktury i Budownictwa stwierdziwszy swoją właściwość do rozpatrzenia odwołania, wyjaśnił, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności uregulowane w art. 156-159 k.p.a. jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji wynikającej z art. 16 k.p.a. i wymaga ustalenia, że jest ona dotknięta jedną z wad z art. 156 § 1 k.p.a. oraz czy nie zachodzą negatywne przesłankami z art. 156 § 2 k.p.a.

6 Minister przytoczył treść art. 73 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) i wskazał, iż decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] Starosta [...] orzekł o odmowie ustalenia i wypłaty odszkodowania na rzecz S. K. za nieruchomość oznaczoną jako część działki nr [...]. Analiza uzasadnienia ww. decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r. prowadzi do wniosku, że ww. rozstrzygnięcie zostało wydane po rozpatrzeniu wniosku S. K. z dnia [...] grudnia 2005 r. Zasadniczą przyczyną orzeczenia o odmowie ustalenia i wypłaty odszkodowania za działkę nr ew. [...] była okoliczność niespełnienia kluczowej przesłanki warunkującej możliwość przyznania odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną jaką jest zajęcie danej nieruchomości pod drogę publiczną w dniu [...] grudnia 1998 r. Minister podkreślił, iż w aktach sprawy znajduje się decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] odmawiająca stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości stanowiącej część działki gruntu nr ew. [...] położonej w obr. G. jedn. ew. [...], stanowiącą własność S. K.. Organ odwoławczy wskazał, iż odszkodowanie przysługuje wyłącznie za nieruchomości zajęte pod drogi publiczne. Skoro przedmiotowa nieruchomość nie była zajęta pod drogę publiczną w rzeczonej dacie, brak podstaw do żądania do wypłaty odszkodowania za tą nieruchomość, bowiem nie została ona nabyta przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego.

7 Zdaniem Ministra podnoszone przez stronę okoliczności dotyczące braku wyjaśnienia przez organ rzeczywistej woli S. K. zawartej w piśmie z dnia [...] lipca 2010 r, nie mogły mieć wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia. Po pierwsze - nie została spełniona przesłanka zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną, co przekreśla możliwość wypłaty odszkodowania, po drugie - wobec okoliczności, że ww. pismo z dnia [...] lipca 2010 r. zostało wniesione po upływie ustawowego terminu do złożenia podania o wypłatę odszkodowania za grunt zajęty pod drogę, który został nabyty z mocy prawa przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego. Nieprawidłowe zinterpretowanie przez organ woli strony zawartej w piśmie z dnia [...] lipca 2010 r. prowadzące do pominięcia treści tego pisma w postępowaniu dotyczącym ustalenia i wypłaty odszkodowania za działkę nr ew. [...], zdaniem Ministra, nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania za działkę nr ew. [...], która była przedmiotem niniejszego postępowania. Innymi słowy, organ w niniejszej sprawie nie przesądza, czy pismo z dnia [...] lipca 2010 r. winno zostać zakwalifikowane jako sprecyzowanie poprzednich pism strony skarżącej. W niniejszym postępowaniu ocenie organu poddano wyłącznie zgodność z przepisami prawa decyzji Starosty [...] z [...] kwietnia 2011 r., nr [...] odnoszącej się wyłącznie do kwestii odszkodowania za działkę nr ew. [...], nie zaś działkę nr ew. [...]. Natomiast sprawa odszkodowania za działkę nr [...] rozpatrywana jest w odrębnym od niniejszego postępowaniu. Zdaniem Ministra nie ma wpływu na wynik niniejszego postępowania również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2015 r., sygn. akt: II SA/Kr 666/15 ( chodziło o wyrok WSA w Krakowie), pomimo że w wyroku tym Sąd wskazał, że pismo S. K. z dnia [...] sierpnia 2010 r. zostało nieprawidłowo zakwalifikowane jako nowy wniosek o wypłatę odszkodowania za działkę nr ew. [...], a nie jako uzupełnienie i sprecyzowanie wniosku z 2005 r., gdyż dotyczy innej nieruchomości, co do której prowadzone jest odrębne postępowanie. Organ dodał, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. nie była kwestionowana przez S. K. w postępowaniu odwoławczym, a zatem skarżący nie widział podstaw do jej zaskarżenia, w tym również w zakresie przedmiotu tego postępowania. W skardze S. K. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

8 1. art. 73 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 roku - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.) - dalej zwana: Ustawą w zw. z art. 104 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Wojewody [...] z dn. [...].09.2015 roku, odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dn. [...].04.2011 roku, pomimo tego iż ww. decyzja Starosty [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa, albowiem nie dokonano rzeczywistego żądania strony, tj. żądania uregulowania stanu prawnego gruntu zajętego pod drogę publiczną - drogę powiatową nr [...]([...]) stanowiącego część działki o numerze [...], obr. G. , jedn. ewid. Z. oraz zapłatę z tego tytułu odszkodowania, a to wskutek błędnego i arbitralnego ustalenia przez organ administracji, iż pismo strony z dn. [...] lipca 2010 roku (data prezentaty organu: [...].08.2010 rok) było nowym wnioskiem składanym na podstawie art. 73 Ustawy a nie sprecyzowaniem wniosku z dn. [...] grudnia 2005 roku, a które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, a zatem w sytuacji gdy uzasadnionym było uchylenie objętej odwołaniem decyzji Wojewody [...] z dn. [...].09.2015 r. w całości i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy, tj. stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dn. [...].04.2011 roku znak: [...];

9 2. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. wzw. z art. 73 ust. 1 i ust. 4 Ustawy oraz w związku z poniżej wskazanymi przepisami (punkt a. do d.) poprzez utrzymanie w mocy decyzji Wojewody [...] z dn. [...].09.2015 roku odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dn. [...].04.2011 roku znak: [...], pomimo iż ww. decyzja Wojewody [...] była oczywiście błędna, mimo tego, że przedmiotowa decyzja starosty [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa wobec naruszenia nią wskazanych poniżej przepisów i zasad, a to:

10 a. art. 61 § 1 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. poprzez pominięcie woli strony, który to skutek nastąpił w wyniku błędnej oceny przez organ intencji strony wyrażającej się złożonym pismem z dn. [...].07.2010 roku, tj. uznania, iż ww. pismo było wnioskiem inicjującym nowe postępowanie na podstawie art. 73 ust. 1 i ust. 4 Ustawy, a nie jak chciała strona pismem składanym do już uprzednio wszczętego postępowania, tj. postępowania prowadzonego wskutek wniosku z dn. [...].12.2005 roku,

11 b. art. 64 § 2 k.p.a., art. 7 k.p.a.. art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak podjęcia przez organ jakichkolwiek czynności mających na celu wyjaśnienie intencji składających pismo z dn.[...].07.2010 roku, w szczególności w trybie art. 64 § 2 k.p.a., przy arbitralnym założeniu, iż wolą strony wyrażoną ww. pismem było zainicjowanie nowego postępowania na podstawie art. 73 Ustawy, a także poprzez brak podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, poprzez dokonanie ustaleń sprzecznych z intencją strony, przy przekroczeniu granic swobodnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz wobec wydania rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy sprawa nie została wyczerpująco i wszechstronnie wyjaśniona,

12 c. art. 6. 7, 8, 9, 10 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej, przy braku informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie jej praw, przy braku udzielenia jej niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, przy rażącym pominięciu naczelnych zasad postępowania administracyjnego a wyrażonych przepisem art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a., przy braku wezwania strony do wyjaśnienia intencji pisma z dn. [...].07.2010 roku, przy zlekceważeniu rzeczywistej woli strony oraz interesu obywatela, przy naruszeniu zasady przyjaznej administracji oraz autorytatywnym przyjęciu interpretacji pisma z dn. [...].07.2010 roku - nadto takiej, która była najmniej korzystną dla strony, albowiem pozbawiała ją prawa do odszkodowania za utratę własności,

13 d. art. 28 k.p.a., art. 32 k.p.a., art. 33 k.p.a., w zw. z art. 64 § 2 k.p.a., w zw. z art. 103 k.c. wobec uznania, iż S. K. (syn) nie miał umocowania do działania w imieniu S. K. (ojca), pomimo tego że S. K. (ojciec) potwierdził w odwołaniu od decyzji nr [...] Starosty [...] z dn. [...].10.2014 roku, iż upoważnił S. K. (syna) do działania w jego imieniu, przy jednoczesnym pominięciu faktu, że udzielenie pełnomocnictwa na potrzeby postępowania administracyjnego nie wymaga zachowania żadnej formy szczególnej (a w szczególności formy pisemnej pod rygorem nieważności), a nadto może być konwalidowane, oraz przy jednoczesnym naruszeniu przepisów postępowania zobowiązujących organ administracji publicznej w razie ewentualnych wątpliwości do wezwania do przedłożenia odpowiedniego umocowania, względnie potwierdzenia dokonanych czynności (por. wyrok WSA z dn. 13.10.2011 roku, II SA/Kr 1510/10), a zatem w sytuacji gdy uzasadnionym było uchylenie w całości objętej odwołaniem decyzji Wojewody [...] z dn. [...].09.2015 roku i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy, tj. stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dn. [...].04.2011 r, nr [...]. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy, tj. stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2011 roku odmawiającej ustalenia stanu prawnego gruntu zajętego pod drogę publiczną - drogę powiatową nr [...] ([...]), w związku z wnioskiem z dnia [...] grudnia 2005 roku; z ostrożności procesowej w przypadku braku uznania przez Sąd istnienia przesłanek do zastosowania art. 135 ppsa skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

14 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

15 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

16 Rozpatrując sprawę pod kątem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] października 2016 r., utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. o odmowie ustalenia i wypłaty za nieruchomości oznaczoną jako część działki nr [...], obręb G., jedn. ew. Z. Jak stwierdziły organy obu instancji przyczyna odmowy ustalenia i wypłaty odszkodowania wynikała z tego, że wskazana we wniosku S. K. z dnia [...] grudnia 2005 r. działka ew. nr [...] nie została zajęta pod drogę publiczną w dniu [...] grudnia 1998 r.

17 Skarżący nie zgadza się z takim stanowiskiem organów, twierdząc, że jego wniosek z dnia [...] grudnia 2005 r. w istocie dotyczył działki ew. nr [...], która została zajęta pod drogę publiczną, nie zaś działki ew. nr [...], którą wskazał w wyniku błędnego postępowania organów. Zdaniem skarżącego decyzja Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. została wydana z naruszeniem prawa, gdyż przed wydaniem decyzji organ ten nie ustalił rzeczywistej jego woli.

18 Analizując materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych sprawy zgodzić się należy ze skarżącym, że Starosta [...] wydając kwestionowaną decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r. nie sprostał wymogom określonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem dopuścił się rażącego naruszenia art. 61 § 1 w zw. z art. 63 § 2 i 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 73 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.

19 Zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Przepis ten musi być interpretowany w związku z przepisami prawa materialnego, które wyznaczają zarówno rodzaj spraw załatwianych w formie decyzji administracyjnej, jak również normują inicjatywę co do powstania danej treści stosunku materialnoprawnego. Przepisy prawa materialnego stanowią zatem o tym, czy postępowanie może być wszczęte z urzędu, czy też na wniosek strony. W przypadku gdy przepis prawa materialnego nie normuje expressis verbis inicjatywy wszczęcia postępowania w danej kategorii spraw administracyjnych należy wtedy przyjąć, że jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest określenie ciążących na jednostce obowiązków, ograniczenia lub cofnięcia uprawnień – wszczęcie postępowania następuje z urzędu ( czyt. Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, B. Adamiak, J. Borkowski, wydaw. C.H. Beck, Warszawa 2008. 9. Wydanie, s. 352 i n.).

20 Jak stanowi art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1 i 2, będzie ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Po upływie tego okresu roszczenie wygasa. Z przepisu tego wynika jasno, że postępowanie w sprawie ustalenia i wypłacenia odszkodowania jest postępowaniem wnioskowym, gdyż do jego wszczęcia dochodzi na żądanie strony.

21 Z treści wniosku z dnia [...] grudnia 2005 r. wynika, że został on oparty o art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. a to oznacza, że skarżący domagał się ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę. Starosta [...] w dacie złożenia tego wniosku posiadał wiedzę, że pod drogę publiczną została zajęta działka skarżącego oznaczona jako działka ew. nr [...]. Zatem, skoro we wniosku skarżący zamiast prawidłowo wskazać działkę nr [...], wymienił działkę nr [...], to rzeczą Starosty było stosownie do art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 63 § 2 k.p.a. zwrócić się do skarżącego o sprecyzowanie żądania, za którą część działki ew. nr 105, domaga się ustalenia i wypłaty odszkodowania, wyjaśniając jednocześnie na czym polegał błąd co do oznaczenia działki i jakie wynikają z tego błędu skutki. Przypomnieć należy, że na organie administracji wedle art. 9 k.p.a. spoczywa obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich prawa i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomością prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Z akt sprawy niewątpliwie wynika, że powyższym obowiązkom Starosta [...] uchybił, w konsekwencji czego prowadził postępowanie w sytuacji, gdy nie ustalił rzeczywistego żądania strony, a więc prowadził postępowanie w stosunku do działki nr [...], która nie została zajęta pod drogę publiczną, zamiast w stosunku do działki nr [...], o którą w istocie chodziło skarżącemu, co zostało przez niego potwierdzone w późniejszym piśmie z dnia [...] lipca 2010 r. W tych warunkach należało uznać, że kwestionowana decyzja Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 61 § 1 k.p.a., skoro do wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania doszło na podstawie wniosku zawierającego błąd co do określenia przedmiotu postępowania. Uchybienie obowiązkowi wyjaśnienia rzeczywistego żądania strony, czyni prowadzone przez Starostę [...] postępowanie w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania rażąco wadliwe w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. z punktu widzenia wskazanych wyżej przepisów postępowania. W konsekwencji czego decyzja z dnia [...] listopada 2011 r. Starosty [...] rażąco narusza na podstawie art. 73 ust. 4 cyt. wyżej ustawy, zgodnie z którym decyzję w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania ustala się na wniosek strony, który w tej konkretnej sprawie miał dotyczyć działki nr [...], jako zajętej pod drogę publiczną, a nie działki nr [...], jak arbitralnie uznał ten organ. Zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym- nieważnościowym. Stwierdzenie nieważności decyzji jest nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnej będącym wyjątkiem od zasady trwałości decyzji. Przy czym kontroli decyzji dokonuje się na podstawie stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania tej (kontrolowanej) decyzji. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, które służy wzruszeniu i wyeliminowaniu z obrotu prawnego aktu dotkniętego wadami prawnymi wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a. a więc jego istotą nie jest merytoryczne rozpatrzenie sprawy, a jedynie ustalenie, czy kontrolowana w tym postępowaniu decyzja jest dotknięta jedną z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a., albowiem postępowanie nieważnościowe nie zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący, gdyż całkowicie w rozważaniach pominięto, że kwestionowana decyzja Starosty [...] została wydana w wyniku postępowania rażąco naruszającego przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

22 Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) , art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

23 O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.