Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 sierpnia 2011 r., II SA/Kr 646/11

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 sierpnia 2011 r., II SA/Kr 646/11

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie NSA Anna Szkodzińska WSA Mirosław Bator (spr) Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2011r. sprawy ze skargi Z.H. na decyzję Wojewody [....] z dnia 4 marca 2011r. , nr: [....] w przedmiocie umorzenia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji , II. zasądza od Wojewody [....] na rzecz skarżącego Z.H. kwotę 200 zł ( dwieście złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., znak: [...], Prezydent Miasta K. na podstawie art. 112 ust. 4 w zw. z art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 261 poz. 2603 ze zm.) oraz art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) umorzył postępowanie wszczęte wnioskiem Z.H. reprezentowanego przez A.H. z dnia 03 lutego 2005 r. w sprawie "przyznania odszkodowania względnie przyznanie działki zamiennej" za nieruchomość oznaczoną jako działka nr 1 o pow. 0,1429 ha, obr. [...]. ewid. [...] obj. Kw [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż powyżej określona nieruchomość stanowiąca własność Z.H. została wywłaszczona na rzecz Skarbu Państwa na cele budowy hotelu "[...]" w K. decyzją Urzędu Dzielnicowego K. –K. z dnia [...] maja 1974 r., Nr [...]. W decyzji tej orzeczono również o przyznaniu wywłaszczonemu właścicielowi tytułem odszkodowania za powyższą nieruchomość prawa wieczystego użytkowania do odpowiedniej działki zamiennej o charakterze budowlanym położonej w K. oraz odszkodowania za składniki gruntu w kwocie 45.095 zł. Do dostarczenia nieruchomości zamiennej została zobowiązana Dyrekcja Inwestycji [...] w K. Analizując powyższy stan faktyczny organ I instancji uznał, iż decyzja wywłaszczeniowa rozstrzygała sprawę odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość i stała się ostateczna w dniu 26 czerwca 1974 r. Wobec takich ustaleń na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. postępowanie w sprawie przyznania odszkodowania podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe, gdyż w przeciwnym razie prowadziłoby do naruszenia zasady res iudicata poprzez wydanie nieważnej decyzji odszkodowawczej (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.)

3 Odwołanie od decyzji organu I instancji złożył Z.H. reprezentowany przez pełnomocnika A.H. w dniu 16 lipca 2007 r. zarzucając poważne naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego poprzez błędne powołanie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. jako podstawy prawnej decyzji oraz pominięcie przy rozstrzyganiu sprawy art. 128, 131 i 132 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami a także art 155 k.p.a. jako podstawy prawnej w przypadku gdy organ administracyjny uznaje, iż dla wykonania decyzji wywłaszczeniowej niezbędne jest jej uprzednie uchylenie. Ponadto stwierdził, iż nie domaga się zmiany decyzji wywłaszczeniowej lecz jej wykonania jako decyzji ostatecznej.

4 Decyzją z dnia [...] października 2007 r., nr [...] Wojewoda na podstawie art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 261 poz. 2603 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i umorzeniu postępowania przed organem I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji również przyznał, że odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość zostało już ustalone w decyzji Urzędu Dzielnicowego K. –K. z dnia [...] maja 1974 r., inaczej jednak zinterpretował treść żądania strony. Wojewoda uznał, iż strona nie domaga się ustalenia odszkodowania, ale wykonania decyzji wywłaszczeniowo-odszkodowawczej poprzez wypłatę odszkodowania, co według organu odwoławczego jest w istocie żądaniem dokonania waloryzacji kwoty określonej w decyzji z dnia [...] maja 1974 r. Dlatego według Wojewody, wniosek Z.H. będący żądaniem o charakterze cywilnoprawnym nie podlega rozpoznaniu w postępowaniu administracyjnym.

5 Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję organu II instancji wniósł Z.H. reprezentowany przez pełnomocnika A.H. , który domagał się jej uchylenia w całości i orzeczenia co do istoty sprawy zgodnie z żądaniem skarżącego lub przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił rażące naruszenie art. 7, 77 § 1 oraz 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz pominięcie art. 128, 131 oraz 132 ustawy o gospodarce nieruchomościami a także błędną wykładnię przepisów postępowania administracyjnego poprzez uznanie, iż jego żądanie ma charakter cywilnoprawny i powinno być dochodzone w procesie cywilnym. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko znajdujące się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

6 W wyroku z dnia 27 lutego 2008 r. sygn. akt. II SA/Kr 1281/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji wskazując, iż organ odwoławczy w oderwaniu od bezspornego stanu faktycznego i wniosku skarżącego objął rozpoznaniem inne żądanie niż było przedmiotem postępowania w I instancji, czym naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.). W powyższym wyroku wskazano także na to, iż sama decyzja wywłaszczeniowa nie zakończyła kwestii odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, ale przesądzała tylko o tym w jakiej formie ma ono nastąpić. Dlatego zakres żądania wniosku Z.H. o przyznanie odszkodowania nie pokrywa się z zakresem rozstrzygnięcia decyzji wywłaszczeniowej, co oznacza że nie mamy tu do czynienia z instytucją res iudicata. W tej sytuacji na organach orzekających ciążył obowiązek dokonania rzetelnych ustaleń faktycznych wynikający z treści art. 7 k.p.a. W szczególności nie doszło poprawnie do ustalenia czy Z.H. została przyznana odpowiednia działka zamienna. Ustalono jedynie, iż organ wywłaszczający orzekł o należnym Z.H. odszkodowaniu za składniki budowlane znajdujące się na nieruchomości i za składniki rolne. Ponadto opierając się na zgromadzonej w aktach dokumentacji archiwalnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż należało dokończyć postępowanie odszkodowawcze w oparciu o przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczące odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości ze względu na art. 233 tej ustawy, z którego wynika zasada natychmiastowego działania nowej ustawy do spraw będących w toku.

7 W związku z powyższym organ I instancji dokonał ponownego rozpatrzenia wniosku Z.H. reprezentowanego przez A.H. w wyniku czego została wydana decyzja z dnia [...] września 2010 r., znak: [...], w której Prezydent Miasta K. na podstawie art. 112 ust. 1, art. 129 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego umorzył postępowanie o ustalenie i wypłatę odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż pomimo dokonania kwerendy archiwalnych akt wywłaszczeniowych nie udało się odnaleźć decyzji o nadaniu Z.H. konkretnej nieruchomości zamiennej. Znaleziono jedynie elaborat szacunkowy z maja 1981 r. wyceniający wywłaszczoną nieruchomość w celu obliczenia odszkodowania. Z uwagi na brak podstaw w materiale dowodowym do uznania, iż doszło do ustalenia i wypłacenia odszkodowania pieniężnego organ I instancji wezwał Z.H. do złożenia zeznań na piśmie poprzez udzielenie odpowiedzi na pytania znajdujące się w formularzu dołączonym do wezwania. W powyższym dokumencie Z.H. oświadczył, iż nic nie wiedział o sporządzeniu wyceny. Ponadto organ I instancji powołał się w swojej decyzji na wątpliwości interpretacyjne w orzecznictwie odnośnie kwestii czy art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami obejmuje także stany faktyczne zaistniałe przed wejściem w życie powyższej ustawy. Zdaniem organu I instancji właściwy jest pogląd, iż w/w ustawa nie ma zastosowania do zdarzeń od niej wcześniejszych. Dlatego w rozpoznawanej sprawie administracyjnej brak jest podstaw prawnych do ustalenia odszkodowania, co skutkuje uznaniem prowadzonego postępowania za bezprzedmiotowe. Poza tym organ I instancji ocenił, iż nie jest on związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 lutego 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 1282/07 na podstawie art. 153 k.p.a., ponieważ stwierdzenia w nim się znajdujące nie przesądzają o sposobie załatwienia sprawy.

8 Odwołanie od tej decyzji złożył Z.H. reprezentowany przez pełnomocnika A.H. zarzucając organowi I instancji naruszenie prawa procesowego poprzez błędne przywołanie jako jedynej podstawy prawnej art. 105 § 1 k.p.a. oraz rażące naruszenie prawa procesowego przez błędne przyjęcie, że art. 129 ust. 1 i 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie. Ponadto skarżący wskazał na naruszenie art. 7, 8 i 21 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 1 Pierwszego Protokołu Dodatkowego do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka poprzez pozbawienie słusznego odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość a także naruszenie prawa procesowego, w szczególności art. 7-8, art. 12 § 1 i art. 77 k.p.a.

9 Decyzją z dnia [...] marca 2011 r., nr [...], Wojewoda na podstawie art. 9a ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podzielając w uzasadnieniu argumentację organu I instancji, iż art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie stosuje się do stanów faktycznych mających miejsce przed wejściem w życie tej ustawy przywołując na poparcie tej tezy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2009 r. sygn. akt I OSK 710/08. Zdaniem organu odwoławczego zachodzi w przedmiotowej sprawie brak materialnoprawnej podstawy orzekania, czego konsekwencją powinno być wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, co też miało miejsce.

10 Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję Wojewody złożył Z.H. reprezentowany przez pełnomocnika A.H. wnosząc jednocześnie o uchylenie decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy przez nakazanie wypłaty dla skarżącego odszkodowania przez organ I instancji, określonego w operacie biegłego rzeczoznawcy majątkowego powołanego przez Urząd Miasta K. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa procesowego poprzez błędne przywołanie jako jedynej podstawy prawnej art. 105 § 1 k.p.a. oraz rażące naruszenie prawa procesowego przez błędne przyjęcie, że art. 129 ust. 1 i 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie obejmują wywłaszczeń, które nastąpiły przed dniem 1 stycznia 1998 r., podczas gdy przepisy te wraz z regulacją zawartą w art. 128 ust. 1 i art. 233 tej ustawy należy według skarżącego zastosować w przedmiotowej sprawie. Poza tym skarżący wskazał na naruszenie art. 7, 8 i 21 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 1 Pierwszego Protokołu Dodatkowego do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka poprzez pozbawienie słusznego odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość a także naruszenie prawa procesowego, w szczególności art. 7-8, art. 12 § 1 i art. 77 k.p.a.

11 W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

12 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

13 Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Przepis art. 151 p.p.s.a. mówi z kolei, iż w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.

14 Skarga zasługuje na uwzględnienie.

15 Wskazać przede wszystkim należy, iż organy orzekające w przedmiotowej sprawie dokonały rażącego naruszenia przepisów postępowania tj. art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, iż ani sąd ani organ administracji publicznej orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziłoby do niespójności działania systemu władzy publicznej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zwraca się uwagę, że powyższy obowiązek może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2000 r. sygn. akt I SA/Ka 2408/98, LEX 44392, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 16 czerwca 2009 r. II SA/OI 443/09) W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 lutego 2008 r. (sygn. akt. II SA/Kr 1281/07) w sposób wyraźny stwierdził, iż na tle tych okoliczności faktycznych, które przedstawiły organy rozpoznające wniosek Z.H. należało dokończyć postępowanie odszkodowawcze na podstawie obowiązujących przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zobowiązał też powyższe organy do pełniejszego ustalenia stanu faktycznego sprawy. W trakcie ponownego rozpoznania kwestii odszkodowania przez organy I i II instancji nie udało się odnaleźć decyzji o nadaniu Z.H. konkretnej nieruchomości zamiennej albo decyzji o przyznaniu odszkodowania pieniężnego a więc stan faktyczny nie uległ istotnej zmianie od czasu powyższego wyroku, co sprawia że ocena prawna i wskazania wyrażone w tym orzeczeniu sądu są nadal jak najbardziej aktualne. Co więcej, wiążą one nie tylko organy I i II instancji, ale także sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę.

16 Przepisem regulującym kwestię wypłaty odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość już po dacie dokonania wywłaszczenia (odrębną decyzją) jest przepis 129 ust. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Tekst jednolity: Dz. U. 2004 r. Nr 261 poz. 2603 z późn. zm.). Stanowi on, iż Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu:

17 1) w przypadkach, o których mowa w art. 98 ust. 3, art. 106 ust. 1 i art. 124-126;

18 2) na wniosek podmiotu realizującego cel publiczny lub właściciela wywłaszczonej nieruchomości;

19 3) gdy nastąpiło pozbawienie praw do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania, a obowiązujące przepisy przewidują jego ustalenie.

20 Zdaniem organu odwoławczego (a także organu I instancji) należy podzielić pogląd wyrażany w orzecznictwie sądów administracyjnych, iż art. 129 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie ma zastosowania do zdarzeń sprzed wejścia w życie tej ustawy. Istotnie kwestia ta jest różnie rozstrzygana i tak w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2009 r. (I OSK 710/08) zaprezentowano stanowisko, iż przepis powyższy powinno się interpretować zgodnie z ogólną regułą stosowania ustawy do stanów faktycznych zaistniałych po jej wejściu w życie. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że racjonalny prawodawca gdyby zechciał objąć zakresem tego przepisu także stany faktyczne sprzed wejścia w życie tej ustawy, znajdowałoby to odzwierciedlenie w wyraźnym brzmieniu tego przepisu.

21 Wbrew stanowisku organu pogląd wyrażony w wyżej przytoczonym orzeczeniu nie jest poglądem dominującym. I tak w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2009 r. (I OSK 1111/08), sąd przyjął, iż nie można podzielić poglądu, że warunkiem zastosowania przepisu art. 129 ust. 5 u.g.n. jest okoliczność, aby stan faktyczny, do którego przepis ten miałby być zastosowany, istniał w dacie wejścia w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami. W uzasadnieniu tego wyroku podkreślono także, iż gdyby przyjąć pogląd odmienny, to w związku z tym, że ustawa o gospodarce nieruchomościami przewiduje obowiązek jednoczesności orzekania o wywłaszczeniu i odszkodowaniu, zastosowanie w/w przepisu miałoby miejsce zupełnie wyjątkowo, co podważałoby sens istnienia takiej ogólnej regulacji. Jak dalej podkreśla Naczelny Sąd Administracyjny odmienna interpretacja art. 129 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami byłaby też sprzeczna z konstytucyjną zasadą ochrony własności (art. 64 Konstytucji), zasadą wywłaszczenia za słusznym odszkodowaniem (art. 21 ust. 2 Konstytucji) oraz z art. 1 Pierwszego Protokołu Dodatkowego do Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, który podkreśla konieczność utrzymywania zaufania obywateli do Państwa i prawa oraz zobowiązuje władze do eliminowania dysfunkcyjnych przepisów a także naprawiania pozaprawnych praktyk. Podobnie orzekał Naczelny Sąd Administracyjny w sprawach, I OSK 650/08, oraz I OSK 1091/08. Także orzecznictwo Wojewódzkich Sądów Administracyjnych wielokrotnie opierało się na poglądzie iż przepis art. 129 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami należy stosować także do stanów faktycznych zaistniałych przed dniem wejścia w życie tej ustawy. Dla przykładu można tu podać wyroki WSA w Rzeszowie z dnia 28 października 2009 r. II SA/Rz 385/09, WSA w Krakowie w wyroku z 6 grudnia 2010 r. II SA/Kr 959/10

22 Zwrócić należy uwagę, iż poza argumentacją przedstawioną wyżej za poprawnością takiej interpretacji przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami przemawia także brzmienie przepisu art. 233 zgodnie z którym sprawy wszczęte i nie zakończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy prowadzi się na podstawie jej przepisów. W tym stanie przyjąć by należało za zasadny pogląd, iż jedynym warunkiem koniecznym do stasowania przepisu art. 129 ust 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest stwierdzenie, iż nastąpiło wywłaszczenie za które nie wypłacono odszkodowania a istniała regulacja prawna która wypłatę takiego odszkodowania przewidywała. Ponieważ zaś w przedmiotowej sprawie wywłaszczenia dokonano na podstawie ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. (Dz. U. z dnia 14 marca 1974 r.) który za wywłaszczoną nieruchomość przewidywał wypłatę odszkodowania bądź to w formie nieruchomości zamiennej, bądź odszkodowania pieniężnego - brak podstaw by przyjąć, iż przepis art. 129 ust 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie miał do jej rozpoznania zastosowania.

23 Przede wszystkim jednak trzeba zwrócić uwagę na to, iż powoływanie się na istniejące w orzecznictwie rozbieżności co do zastosowania art. 129 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami, do stanów faktycznych zaistniałych przed wejściem w życie tej ustawy, nie zwalnia orzekającego organu od obowiązku podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej we wcześniejszym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, gdyż w tym przypadku nie mamy do czynienia ani ze wzruszeniem wyroku w trybie przewidzianym prawem ani z istotną zmianą stanu prawnego a tym bardziej faktycznego. Pogląd organu I instancji jakoby stwierdzenia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Krakowie z dnia 27 lutego 2008 r. sygn. akt. II SA/Kr 1281/07 nie przesądzały o sposobie załatwienia niniejszej sprawy należy więc ocenić jako jawnie sprzeczny z treścią tego orzeczenia.

24 Mając na uwadze wskazane okoliczności sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. O kosztach orzeczono na zasadzie przepisu art. 200 p.p.s.a.