Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 marca 2009 r., II SA/Kr 1166/08

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 marca 2009 r., II SA/Kr 1166/08

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : WSA Krystyna Daniel WSA Renata Czeluśniak (spr.) Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2009 r. sprawy ze skargi [...] Telefonii sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 27 października 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz strony skarżącej Telefonii sp. z o.o. w W. kwotę 757 zł ( siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 roku wydaną na podstawie art. 50 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 53 ust. 3, art. 54 oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717, z późn. zm.), w związku z art. 6 pkt 1 i art. 4 pkt 18 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), Prezydent Miasta K. po rozpatrzeniu wniosku spółki pod firmą [...] Telefonia [...] spółka z.o.o. z siedzibą w W. odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "budowa stacji bazowej telefonii komórkowej "A" przy ul. [...], na działce nr 1 obr. [...]".

3 W uzasadnieniu swojej decyzji organ obszernie przedstawił i omówił stan prawny mający zastosowanie w sprawach o ustalenie lokalizacji celu publicznego na gruncie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i ustawy o gospodarce nieruchomościami. W tym kontekście organ, powołując się na dyspozycję przepisu art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, tak ze względu na treść przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również przepisów odrębnych, a także dokonał analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewidziano realizację zamierzenia inwestycyjnego, którego wniosek dotyczył. W wyniku wyżej powołanej analizy organ ustalił, że przedmiotowa inwestycja obejmuje budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na części dz. nr 1 usytuowanej przy sięgaczu od ul. [...] w K., w ramach której wybudowana ma zostać strunobetonowa wieża o znacznym gabarycie, o wysokości 41 metrów ponad poziom gruntu (wraz z odgromnikiem o wysokości 5 metrów) wraz z montażem na wieży systemu anten sektorowych i radioliniowych oraz umieszczeniem u podnóża wieży dwóch kontenerów z urządzeniami nadawczo-odbiorczymi obsługującymi stację. Ponadto, dokonując oceny stanu zagospodarowania terenu w rejonie projektowanej inwestycji organ ustalił, że wnioskowany teren inwestycji zlokalizowany jest we wschodniej części miasta na granicy z sąsiednią gminą W., na terenie układu urbanistycznego dawnej wsi L.. Układ ten charakteryzuje się swobodną kompozycją budynków. Znajduje się on w bezpośrednim sąsiedztwie otwartych terenów pól uprawnych, na terenie słabo zainwestowanym, którego główną zabudowę stanowi nieregularna, drobna zabudowa jednorodzinna w obudowie samej ul. [...] oraz odchodzących od niej sięgaczy. Występujące na tym terenie gospodarstwa w większości są pochodzenia starszego i noszą znamiona wiejskiej zabudowy zagrodowej, zaś powstałe współcześnie obiekty mieszkalne mają charakter zabudowy podmiejskiej. W niedalekiej odległości od terenu inwestycji planowana jest budowa [...] obwodnicy K. – drogi S... wraz z bezkolizyjnym skrzyżowaniem - Węzłem R. Sama zaś działka nr 1 obr [...] jest usytuowana w centrum terenów otwartych tzw. K., na północ od terenów kopalni kruszywa B. Budynki mieszkalne występujące w sąsiedztwie są drobne kubaturowo. Powoduje to, że zabudowa posiada jednolitą wysokość tworzącą regularną, horyzontalną linię zabudowy dachów na wysokości od około 8 do 10 metrów nad poziom terenu. Mając przedmiotowe ustalenia na względzie organ I instancji uznał, że lokalizacja zamierzenia inwestycyjnego o wysokości 41 metrów nad poziom terenu (46 metrów z odgromnikiem), o parametrach odbiegających od dominujących w opisanym wyżej rejonie, stosunkowo niskich parametrów wysokościowych (tj. około 8 - 10 metrów nad poziom terenu), byłaby sprzeczna z wymaganiami ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, o których mowa w art. 1 ust 2 pkt 1 i 2, art. 2 pkt 1 w związku z art. 53 ust. 3 i 54 pkt 2 lit. "a" ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie jest bowiem możliwe wyznaczenie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, skoro inwestycja określona we wniosku – ze względu na swoją wysokość, konstrukcję i miejsce jej planowanej lokalizacji – stoi w rażącej sprzeczności z tymi wymaganiami i stanowić będzie drastyczną ingerencję w istniejący ład przestrzenny w rejonie, w którym jest planowana.

4 Odwołanie od powyższej decyzji wniosła [...] Telefonia [...] spółka z.o.o. z siedzibą w W., zarzucając niewłaściwe zastosowanie art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odwołujący stwierdził, że wniosek o wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego zawierał wszystkie wymagane elementy, a mimo to organ I instancji uznał, że realizacja tej inwestycji byłaby sprzeczna z wymaganiami ładu przestrzennego, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 2 pkt 1, w związku z art. 53 ust. 3 i 54 pkt 2 lit. "a" ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie odwołującego się decyzja organu I instancji nosi znamiona dowolności, ponieważ rozstrzygnięcie oparte zostało na treści klauzul generalnych, przy jednoczesnym braku wskazania w sposób dostateczny na indywidualne, konkretne przesłanki, którymi organ kierował się przy jego wydaniu. Odwołujący podniósł także, że organ orzekający, aby odmówić lokalizacji danej inwestycji w sposób wnioskowany przez inwestora, musi wykazać jej niezgodność z przepisami prawa (to jest wskazać normę, która stanowiłaby o niedopuszczalności inwestycji), czego jednak wydając zaskarżoną decyzję – z przyczyn przedstawionych powyżej - w sposób należyty nie uczynił, powołując jedynie klauzule generalne i przepisy informujące o zakresie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

5 Ponadto, odwołujący się podnosząc zarzut naruszenia art. 77 k.p.a. wskazał, że organ I instancji bezzasadnie utożsamił analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu, sporządzoną przez mgr inż. arch. W. G. oraz mgr inż. Arch. D. G., z dowodem z opinii biegłych, o którym mowa w art. 84 k.p.a., zaś samych autorów analizy – z biegłymi. W ocenie odwołującego się sama analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu nie może stanowić o odmowie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ administracji publicznej, stosując się do adresowanego do niego obowiązku określonego w przepisie art. 77 k.p.a., to jest wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, powinien samodzielnie ustalić okoliczności dotyczące planowanego obiektu, względnie dopuścić w sprawie na powyższą okoliczność dowód z opinii biegłego.

6 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 27 października 2008 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 1, art. 2, art. 50, art. 53, art. 54, art. 63 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717, z późn. zm.) w związku z art. 6 pkt 1 i art. 4 pkt 18 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze późn. zm.) oraz na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

7 W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że w jego ocenie po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zaskarżona decyzja jest prawidłowa pod względem formalnym i materialnym. Podzielono w nim ustalenia i argumenty organu l instancji. Wskazano, że w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego organ dokonuje w pierwszej kolejności analizy zgodności inwestycji z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zaś w dalszej - z innymi przepisami odrębnymi. Podniesiono, że ustawodawca wprowadził wymóg analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, jak również sporządzenia projektu decyzji przez osobę legitymującą się odpowiednim poziomem merytorycznym (art. 50 ust. 4). Ma ona określać brak sprzeczności planowanej ustawy z wymaganiami m.in. ładu przestrzennego.

8 Odnosząc się do zarzutu odwołania, że rozstrzygnięcie organu I instancji oparte zostało o treść klauzul generalnych, przy jednoczesnym braku wskazania w sposób dostateczny na indywidualne, konkretne przesłanki, którymi organ kierował się przy jego wydaniu, organ II instancji wskazał, że w jego ocenie na gruncie obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zawarte w niej przepisy zawierające pojęcia niedookreślone mają charakter bezpośrednio obowiązujący organy administracji publicznej w procesie kształtowania polityki przestrzennej i stanowią samoistną podstawę do rekonstrukcji zawartych w nich norm prawnych. W konsekwencji w każdym przypadku winny one być brane pod rozwagę, także w przypadku wydawania decyzji administracyjnych z zakresu kształtowania zagospodarowania przestrzeni.

9 Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła [...] Telefonia [...] spółka z.o.o. z siedzibą w W., podnosząc następujące zarzuty:

10 1. naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez:

11 -błędną wykładnię art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, że zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne z przepisami odrębnymi, w konsekwencji nieprawidłowej wykładni art. 1 ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ogólne odniesienie się do wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, walorów architektonicznych, krajobrazowych oraz potrzeb interesu społecznego w zakresie uznania, że inwestycja jest sprzeczna z ogólnymi zasadami kształtowania ładu przestrzennego;

12 2. innego naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez:

13 - naruszenie art. 84 k.p.a. poprzez uznanie, że analiza urbanistyczna stanowi dowód w sprawie o znaczeniu dowodu z opinii biegłego, podczas gdy nie ma żadnych podstaw, aby analizę urbanistyczną utożsamiać z opinią biegłego w rozumieniu art. 84 k.p.a., a samego autora analizy z biegłym, przy czym skarżący podniósł, że ustalenia analizy urbanistycznej zostały przyjęte jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji;

14 - pominięcie w zaskarżonej decyzji naruszenia przez Prezydenta Miasta K. przepisów art. 77 § 1 k.p.a. w zakresie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, art. 107 k.p.a. w zakresie nieprawidłowego uzasadnienia wydanej decyzji.

15 Powołując powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. oraz o zasądzenie na jej rzecz od organu administracji kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

16 W uzasadnieniu swojej skargi skarżący wskazał, że klauzule generalne zawarte w art. 1 ust. 2 pkt 1 oraz art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie mogą stanowić głównej podstawy odmowy przez organ ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, ponieważ upoważniałoby to organy administracji do wydawania rozstrzygnięć w znacznym stopniu dowolnych. Zdaniem skarżącego organy administracji obu instancji naruszyły przepisy regulujące zasady wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego poprzez oparcie decyzji odmownej na klauzulach generalnych, zawartych w wyżej powołanych przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym bez wskazania konkretnych przepisów szczególnych, z którymi planowana inwestycja byłaby sprzeczna.

17 W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

19 Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

20 Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

21 Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania ich z naruszeniem prawa, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a. sąd uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

22 Skarga jest uzasadniona.

23 W ocenie Sądu zaskarżona decyzja, a także utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji dotknięte są naruszeniami o takim właśnie charakterze, zatem nie mogły one pozostać w obrocie prawnym.

24 W pierwszej kolejności wskazać należy, iż podjęte przez organy administracji publicznej rozstrzygnięcia dotknięte są naruszeniem przepisów prawa materialnego, a to art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie do stanu faktycznego, ustalonego w sprawie. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi.

25 Zarówno Prezydent Miasta K., jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonały interpretacji tego przepisu przez pryzmat art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy, obligującego do uwzględniania w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymogów ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, jak i art. 2 pkt 1, wskazującego, iż pod pojęciem ładu przestrzennego należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Organy uznały również, iż w zakresie pojęcia "przepisów odrębnych", użytego w art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, mieszczą się również przepisy tejże ustawy, a także inne przepisy, zawarte w aktach rangi ustawowej, znajdujące się poza ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

26 W nauce prawa administracyjnego podkreśla się, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter rozstrzygnięcia związanego (zob. T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze, 2004, komentarz do art. 56), co oznacza, że w wypadku zgodności inwestycji z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami odrębnymi nie można odmówić ustalenia jej lokalizacji. Podobne stanowisko wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia z dnia 13 czerwca 2006r. (sygn. akt IV SA/Wa 441/06), w którym Sąd stwierdził, że "Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową organu, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa. Organ ustalający lokalizację projektowanej inwestycji, aby odmówić jej lokalizacji w sposób wnioskowany przez inwestora, musi wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa.".

27 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podziela ww. stanowisko.

28 W ocenie Sądu przyjęcie, iż podstawą odmowy ustalenia lokalizacji może być niezgodność z normami niedookreślonymi, takimi jak powołane wyżej przepisy art. 1 ust. 2 pkt 1 oraz art. 2 pkt 1 ustawy, jest sprzeczne z wyżej przedstawionym charakterem decyzji, pozostawiając nadmierny tzw. luz decyzyjny organom administracji publicznej. W ocenie Sądu, przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 56 ustawy są przepisy, umiejscowione w innych ("odrębnych") aktach prawnych niż sama ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepisy tejże ustawy mogą rzecz jasna również stanowić podstawę wydania rozstrzygnięcia odmownego, jednakże podstawowym i niezbędnym warunkiem wówczas musi być szczegółowość normy prawnej. Oparcie decyzji negatywnej na klauzuli generalnej, jaką jest ład przestrzenny, jego kształtowanie i ochrona, czyniłoby z decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego orzeczenie o charakterze zbliżonym do uznaniowego. Ustawa ma za zadanie kształtować i chronić ład przestrzenny, jednakże środki do tego służące określone są precyzyjnie w przepisach o charakterze szczególnym, w tym regulujących ustalanie warunków zabudowy oraz lokalizacji inwestycji celu publicznego. W niniejszej sprawie Sąd podziela pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 18 października 2007r. (sygn. akt II SA/Lu 618/07), że "Niedopuszczalne jest przyjęcie, że organ ma prawo oceny projektowanej inwestycji z normami ogólnymi np. chroniącymi ład przestrzenny (art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy) i ocena ta mogłaby stanowić podstawę do odmowy ustalenia warunków zabudowy." W wyroku tym Sąd podkreślił także, że "Organ, wydając decyzję odmowną, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć na wyraźnej sprzeczności z przepisem nakładającym expressis verbis jakieś ograniczenie".

29 Rację mają organy administracji publicznej wskazując, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego stanowi substytut planu miejscowego i jest instytucją zbliżoną do decyzji ustalającej warunki zabudowy. W tym jednak przypadku oprócz podobieństw, sprowadzających się do podobnej funkcji obu rodzajów rozstrzygnięć w toku procesu inwestycyjnego, istotniejsze są różnice w zakresie przesłanek wydania decyzji w obu tych trybach wynikające ze specyfiki zamierzeń inwestycyjnych. Trzeba podkreślić, że decyzja o warunkach zabudowy, oprócz ogólnego wymogu zgodności z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5) musi spełniać szereg innych przesłanek, w tym warunek kontynuacji zabudowy (art. 61 ust. 1 pkt 1), w czym zresztą należy upatrywać rozwinięcia i uszczegółowienia zasady ochrony ładu przestrzennego. W odniesieniu do decyzji ustalającej lokalizację celu publicznego, ustawodawca wymogu takiego nie przewidział. Wystarczy zresztą dokonać analizy art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zawierającego katalog inwestycji celu publicznego, aby dojść do wniosku, że zastrzeżenie takie byłoby całkowicie chybione. Charakter większości z tych inwestycji wyklucza nie tylko zastosowanie zasady kontynuacji zabudowy i zagospodarowania, ale wręcz przesądza, że realizacja każdego takiego zamierzenia musi doprowadzić do naruszenia i przekształcenia istniejącego na danym obszarze ładu przestrzennego. W odróżnieniu zatem od zamierzeń, objętych obowiązkiem uzyskania warunków zabudowy, z samej swojej istoty inwestycja celu publicznego nie może być ograniczona istniejącym stanem zagospodarowania i zabudowy danego obszaru, zawsze bądź prawie zawsze będzie od takiego stanu znacząco odbiegać. Skoro ustawodawca nie przewidział - jak ma to miejsce w odniesieniu do warunków zabudowy - aby dopuszczalne parametry obiektów inwestycji celu publicznego odpowiadały średnim wartościom, występującym na danym terenie, najwyraźniej dopuścił, aby obiekty o charakterze celu publicznego odbiegały od tych wartości. Skoro tak, to warunek kontynuacji i dostosowania charakteru zabudowy takich obiektów nie został w ustawie zastrzeżony, co czyni niedopuszczalnym próby wprowadzenia go za pomocą rozszerzającej interpretacji klauzul generalnych, takich jak ład przestrzenny. Z samej technicznej istoty urządzenia, jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej, wyposażona w anteny nadawcze i odbiorcze, wynika konieczność wykonania jej na odpowiednio wysokim maszcie, który musi znacząco przewyższać istniejącą zabudowę. Podzielenie stanowiska organów administracji, zaprezentowanego w kontrolowanych decyzjach, musiałoby prowadzić do wniosku, że w żadnym wypadku nie jest możliwe ustalenie lokalizacji takiego obiektu celu publicznego, albowiem maszt anteny stacji zawsze będzie górował nad terenem lub okoliczną zabudową, zawsze zatem wprowadzi jakąś dysharmonię w istniejący sposób zagospodarowania obszaru. Jednak sama ta okoliczność nie może stanowić podstawy do wydania decyzji odmownej. W świetle art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym może ona zapaść wyłącznie wówczas, kiedy inwestycja naruszałaby przepisy odrębne - normy zawarte w innych aktach prawnych. Tymczasem organy administracji publicznej nie przeanalizowały projektowanej inwestycji pod kątem tak właśnie rozumianych przepisów odrębnych, nie badając na przykład jej zgodności z normami w zakresie ochrony środowiska. W tym zakresie zarzut naruszenia przepisów postępowania (art. 7 i 77 kpa w zw. z art.53 cyt. ustawy) należy uznać za zasadny.

30 W ponownie prowadzonym postępowaniu administracyjnym organy administracji publicznej winny ocenić zgodność inwestycji z przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 53 ust.3 i art.56 ustawy.

31 Mając powyższe na uwadze, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji, za podstawę biorąc art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a.

32 O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.