Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 sierpnia 2011 r., II SAB/Gd 25/11

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 sierpnia 2011 r., II SAB/Gd 25/11

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi Z. M.-F., M. M., T. M. i K. A. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości 1. zobowiązuje Prezydenta Miasta [...] do rozpoznania wniosku Z. M.-F., M. M., T. M. i K. A. z dnia 17 kwietnia 2009 r. o zwrot wywłaszczonych nieruchomości w terminie dwóch miesięcy od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta Miasta [...] miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta Miasta [...] solidarnie na rzecz skarżących Z. M.-F., M. M., T. M. i K. A. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

2 Z. M. – F., K. A., T. M. i M. M. złożyli w dniu 20 kwietnia 2009 r. wniosek do Prezydenta Miasta o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, znajdującej się przy ul. P. w G. (obecnie C.), oznaczonej aktualnie jako parcele nr [...], powołując się na zbędność nieruchomości na cel wywłaszczenia.

3 Wojewoda postanowieniem z dnia 23 czerwca 2009 r. wyznaczył Prezydenta Miasta do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku, wyłączając jednocześnie Prezydenta Miasta, wykonującego zadania starosty z zakresu administracji rządowej, od załatwienia wniosku w części dotyczącej nieruchomości oznaczonych w ewidencji jako działki nr [...].

4 Akta powyższej sprawy wpłynęły do Prezydenta Miasta w dniu 17 lipca 2010r.

5 W piśmie z dnia 10 sierpnia 2009 r. Prezydent Miasta wezwał do wykazania należytej reprezentacji wnioskodawczyni K. A. poprzez sprostowanie treści pełnomocnictwa udzielonego w dniu 18 marca 2008 r. w zakresie nazwiska mocodawczyni oraz do wykazania zmiany nazwiska Z. M. stosowanym aktem stanu cywilnego. Wraz z pismem z dnia 20 sierpnia 2009 r. powyższe braki zostały uzupełnione przez pełnomocnika wnioskodawców.

6 W piśmie z dnia 28 stycznia 2010 r. organ I instancji poinformował strony o tym, że prowadzi postępowanie z ich wniosku o zwrot przedmiotowej nieruchomości, poinformował o przysługujących im uprawnieniach procesowych oraz wskazał, że planowany termin rozstrzygnięcia przypada na dzień 30 czerwca 2010 r., nadto organ zawiadomił o wizji lokalnej ww. nieruchomości, której termin wyznaczono na dzień 4 marca 2010r. Jednocześnie w dniu 1 lutego 2010r. do akt sprawy wpłynęło pismo Prezydenta Miasta wraz załącznikami w postaci wykazu zmian gruntowych, wypisu i wyrysu z ewidencji gruntów oraz kserokopią mapy archiwalnej. Dodatkowo przy pismach z dnia 5 i 10 lutego 2010r. Prezydent Miasta w odpowiedzi na pismo z dnia 28 stycznia 2010r. przesłał organowi I instancji żądane dokumenty. W dniu 4 marca 2010 r. przeprowadzony został dowodów z oględzin nieruchomości, których dotyczył wniosek z dnia 20 kwietnia 2010r. i postanowienie Wojewody z dnia 23 czerwca 2009r.

7 W piśmie z dnia 8 czerwca 2010 r. pełnomocnik stron wniósł o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej oraz wezwał do wydania decyzji w terminie do dnia 30 września 2010 r. Podobnie, w piśmie z dnia 4 sierpnia 2010 r. pełnomocnik stron wniósł o wskazanie terminu przeprowadzenia rozprawy administracyjnej.

8 W dniu 20 września 2010 r. do Wojewody wpłynęło zażalenie wnioskodawców na niezałatwienie sprawy w terminie przez Prezydenta Miasta, wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej. Mimo wezwań Wojewody z dnia 6 października 2010r. i z dnia 28 grudnia 2010r., akta sprawy wpłynęły do Wojewody dopiero w dniu 14 stycznia 2011r. z informacją, że strony zostały powiadomione o planowanym zakończeniu sprawy na dzień 30 czerwca 2011r. oraz z informacją o zwróceniu się do Prezydenta Miasta o dodatkową dokumentację. W wyniku złożonego zażalenia Wojewoda postanowieniem z dnia 31 stycznia 2011 r. wyznaczył organowi I instancji trzymiesięczny termin do wydania decyzji. W powołanym, w informacji skierowanej do Wojewody piśmie skierowanym do Urzędu Miejskiego z dnia 10 stycznia 2011 r., organ I instancji zwrócił się do Prezydenta Miasta o przedłożenie uwierzytelnionych kopii dokumentacji wywłaszczeniowej dotyczącej decyzji z dnia 6 lipca 1982 r., w tym zwłaszcza decyzji wywłaszczeniowej, a także wyjaśnień w sprawie realizacji infrastruktury osiedlowej na działkach objętych wnioskiem, podanie informacji w zakresie przeznaczenia działek objętych postępowaniem w planach zagospodarowania przestrzennego, aktualnym, obowiązującym przed wywłaszczeniem oraz po tej dacie. Nadto w piśmie z 24 maja 2011 r. organ I instancji zwrócił się do zarządu Dróg i Zieleni w G. o udzielenie informacji w zakresie wykorzystywania przedmiotowych działek na cele drogowe. Ponadto, organ zwrócił się w tej samej dacie do Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" o przedłożenie dokumentacji dotyczącej realizacji jednostki mieszkaniowej "F" osiedla G. – C.

9 W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Prezydenta Miasta, wykonującego zadania starosty z zakresu administracji rządowej, Z. M. – F., K. A., T. M. oraz M. M. domagali się zobowiązania Prezydenta do wydania decyzji w sprawie w terminie miesiąca od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Wskazali, że Prezydent, mimo wyznaczenia mu przez Wojewodę terminu 3 miesięcy do załatwienia sprawy, nie podjął istotnych czynności sprawie, w tym zwłaszcza – nie wydał decyzji merytorycznej.

10 W odpowiedzi na skargę organ argumentował, że przekroczenie terminu załatwienia sprawy spowodowane jest koniecznością realizacji zasady prawdy obiektywnej i obowiązku dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego. Nadto organ podniósł, skarga na bezczynność jest dotknięta wadami formalnymi, stanowiącymi naruszenie art. 34 w zw. z art. 37 par. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w postaci wadliwego umocowania pełnomocnika do reprezentowania K. A. Podniesiono, że pełnomocnik skarżących załączył wadliwe pełnomocnictwo, w treści, którego wpisano K. M., pod dokumentem zaś widnieje podpis K. A. Nadto organ podniósł, że wymieniony w skardze Z. H. nie jest stroną prowadzonego postępowania administracyjnego.

11 W piśmie z dnia 4 czerwca 20111r. wezwany do złożenia pełnomocnictwa udzielonego przez Z. H. pełnomocnik skarżących oświadczył, że Z. H. nie jest skarżącym w rozpoznawanej sprawie, zaś umieszczenie go jako mocodawcy wynikło z redakcyjnej pomyłki. Pełnomocnik oświadczył, że skarżącymi są Z. M. – F., K. A., T. M. oraz M. M., którego pełnomocnictwo zostało przedłożone przez pełnomocnika.

12 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

13 Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej jako P.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracji. Od dnia 17 maja 2011 r. stwierdzając bezczynności organu Sąd ma także obowiązek stwierdzenia, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

14 Bezczynność organu administracji zachodzi wówczas, gdy organ ten, w terminach przewidzianych przepisami prawa, nie wydaje rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 35 K.p.a. organ administracji publicznej zobowiązany jest załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki, przy czym załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Ponadto organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 K.p.a. to jest nie zawiadomił strony o przyczynach zwłoki w wydaniu rozstrzygnięcia lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności czy bezczynność organu została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu (zob. m. in. red. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 86; wyrok NSA z 05.11.1987r., SAB 23/87, ONSA 1988/1/13; wyrok NSA z 22.12.1998r., III SAB 77/98, LEX nr 36590; wyrok WSA w Warszawie z 08.06.2004r., III SAB/Wa 8/04, LEX nr 160109 ).

15 Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przepis art. 37 § 1 k.p.a. stanowi, że na nie załatwienie sprawy w terminie stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu (...) (wyrok NSA z dnia 24 maja 2001 r., IV SA 572/99, ONSA 2002/3/116). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W sytuacji, gdy strona nie wyczerpie trybu zaskarżenia skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., stanowiącego, że sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn jest niedopuszczalne.

16 W przedmiotowej sprawie powyższy warunek został spełniony, ponieważ w piśmie z dnia 16 września 2010 r. pełnomocnik stron złożył do organu wyższego stopnia zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. W wyniku złożonego zażalenia Wojewoda postanowieniem z dnia 31 stycznia 2011 r. wyznaczył organowi I instancji trzymiesięczny termin do wydania decyzji.

17 W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do uznania, iż skarga na bezczynność jest uzasadniona. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż Prezydent Miasta nie załatwił sprawy w ustawowym terminie, określonym w przepisie art. 35 § 3 k.p.a., wobec czego Wojewoda prawidłowo wyznaczył dodatkowy termin na jej załatwienie, uwzględniając zażalenie skarżących. Również w tym wyznaczonym przez Wojewodę terminie, Prezydent nie załatwił przedmiotowej sprawy.

18 Przepis art. 14 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. Nr 34, poz. 173) dodał do przepisu art. 149 P.p.s.a. zdanie drugie w brzmieniu "Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa". Po dniu wejścia w życie tej zmiany (17 czerwca 2011 r.) sądy administracyjne mają obowiązek, przy stwierdzeniu bezczynności organu lub przewlekle prowadzonego postępowania, dokonania oceny, czy zaniechania te miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

19 Pojęcie rażącego naruszenia zostało zdefiniowane przez doktrynę i orzecznictwo w związku z treścią przepisu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku naruszenia przepisu, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Podstawą zastosowania tej przesłanki może być zatem niebudzący wątpliwości stan prawny. Rażące naruszenie prawa to naruszenie oczywiste, wyraźne, bezsporne (J. Jendrośka, B. Adamiak, Zagadnienie rażącego..., s. 69 i n.). Można zatem mówić o nim tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność (wyr. NSA z 17 kwietnia 1996 r., III SA 565/95, Biul. Skarb. 1997, nr 2, s. 26). Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce w szczególności wówczas, gdy decyzja została wydana wbrew zakazom lub nakazom ustanowionym w przepisie, a także wtedy, gdy wbrew przesłankom przepisu nadano prawa lub obowiązki lub też odmówiono ich (wyr. NSA z 26 maja 1989 r., IV SA 339/89, ONSA 1989, nr 1, poz. 50). Powyższa definicja dotyczy w zasadzie rażącego naruszenia prawa materialnego, jednakże możliwe jest także rażące naruszenie przepisów postępowania.

20 Za rażące naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym można uznać oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie zasad ogólnych postępowania administracyjnego w stopniu powodującym istotne ograniczenie uprawnień strony w postępowaniu, z wyjątkiem przepisów dających podstawę do wznowienia postępowania. O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia prowadząca do nadania prawa lub jego odmowy wbrew wszystkim przesłankom przepisu. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 188/05, LEX nr 189214).

21 Rażące naruszenie prawa w rozumieniu przepisu art. 149 P.p.s.a. dotyczyć może jedynie zawartych w K.p.a. przepisów o terminach załatwienia sprawy administracyjnej. Zgodnie z art. 35 K.p.a. organ administracji publicznej zobowiązany jest załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki, przy czym załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Za rażące naruszenie tych przepisów można zatem uznać jedynie ich oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie.

22 Jednakże w przekonaniu Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, celem ustalenia, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, lecz także uwarunkowane okolicznościami materialnoprawnymi niniejszej sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Dopiero zestawienie czynności dokonanych przez organ po wpłynięciu wniosku o zwrot wywłaszczonych nieruchomości z czynnościami niezbędnymi do rozpoznania tej sprawy daje możliwość dokonania oceny pod kątem rażącego naruszenia prawa. W przeciwnym razie, każde niezałatwienie sprawy pomimo upływu terminu do jej załatwienia jako oczywiste naruszenie przepisu art. 35 K.p.a. należałoby ocenić jako rażące.

23 W przedmiotowej sprawie, ze względu na treść wniosku, czynnościami niezbędnymi do jej rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności było ustalenie kręgu stron postępowania, co w przypadku reprezentowania wnioskodawców przez profesjonalnego pełnomocnika powinno poprzedzić ustalenie, czy pełnomocnictwo zostało udzielone w sposób prawidłowy. Z przepisu art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika bowiem, że z wnioskiem o zwrot wywłaszczonej nieruchomości powinien wystąpić poprzedni właściciel, a w przypadku współwłasności wszyscy współwłaściciele lub spadkobiercy właściciela czy współwłaścicieli (współuczestnictwo materialne) i z ich udziałem winno toczyć się postępowanie, przy czym tytuł prawny do nieruchomości powinien przysługiwać tym wszystkim osobom w dacie zgłoszenia żądania (vide: G. Bieniek "Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz", Wyd. Prawnicze Lewis – Nexis 2008 str. 495 oraz wyroki NSA z 5 stycznia 2001 r. sygn. akt IV SA 2217/98 LEX nr 53398; wyrok WSA w Warszawie z 28 września 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 1371/04 LEX nr 192900). Dopiero w przypadku pozytywnego ustalenia powyższej okoliczności organ powinien przystąpić do ustalania stanu prawnego i faktycznego określonych działek, przeprowadzić ewentualne oględziny, oraz ustalić, czy przedmiotowa nieruchomość jest zbędna na cel wywłaszczenia. W przypadku konieczności ustalenia wysokości zwracanego odszkodowania celowym byłoby także wykonanie operatu szacunkowego celem ustalenia wartości rynkowej nieruchomości w dniu jej zwrotu.

24 Prezydent Miasta otrzymał akta sprawy w dniu 15 lipca 2009r.

25 W zakresie dotyczącym ustalenia, czy wszyscy uprawnieni złożyli wniosek o zwrot nieruchomości oraz czy są należycie reprezentowani, to w tym zakresie braki wniosku o zwrot nieruchomości zostały uzupełnione wraz z pismem pełnomocnika stron z dnia 20 sierpnia 2009 r., a więc niezwłocznie po wystosowaniu wezwania przez organ w dniu 10 sierpnia 2010r.

26 W piśmie z dnia 28 stycznia 2010 r. organ I instancji poinformował strony o wszczęciu postępowania w sprawie o zwrot przedmiotowej nieruchomości oraz o przeprowadzeniu dowodu z oględzin nieruchomości, których dotyczy wniosek wyznaczonego na dzień 4 marca 2010r., nadto poinformował wnioskodawców, że z uwagi na czasochłonność tego rodzaju postępowań, planowany termin rozstrzygnięcia przypada na dzień 30 czerwca 2010r. (k-39, 37 akt administracyjnych). Dokumentacja geodezyjna oraz wykaz zmian gruntowych oraz mapa sytuacyjno –wysokościowa i mapy archiwalne wpłynęły do organu I instancji wraz z pismem z dnia 1 lutego 2010 r. (k. 94 akt administracyjnych) oraz w dniu 18 lutego 2010 r. (k. 119 akt administracyjnych) w wykonaniu wezwania organu. Z kolei, wraz z pismem z 10 lutego 2010 r. wpłynęła do akt administracyjnych uwierzytelniona kopia aktu notarialnego z 11 grudnia 2008 r. w kwestii ustanowienia prawa odpłatnego użytkowania na rzecz Kościoła Parafialnego p.w. św. [...] w G. (k. 108 akt administracyjnych). Oględziny nieruchomości przeprowadzone zostały w dniu 4 marca 2010 r.

27 Zatem należy uznać, że w tym dniu akta sprawy zawierały już dokumentację geodezyjną dotyczącą objętych wnioskiem działek, w tym informacje z rejestru gruntów i wykaz zmian gruntowych, odzwierciedlający aktualny stan przedmiotowych nieruchomości oraz zmiany gruntowe tych nieruchomości, a także przeprowadzono niezbędny dowód w postaci oględzin nieruchomości. Organ dysponował więc dowodami niezbędnymi do ustalenia stanu faktycznego i prawnego działek oraz ustalenia czy nieruchomości stały się zbędne na cel wywłaszczenia ewentualnie w sytuacji ustalenia, że niezbędnymi są dodatkowe informacje bądź dowody organ miał obowiązek ich przeprowadzenia, jak też przeprowadzenia rozprawy administracyjnej o które wnosił pełnomocnik wnioskodawców w pismach z dnia 11 czerwca 2010r. i z dnia 4 sierpnia 2010r. (k-132, 134 akt administracyjnych).

28 Z akt sprawy wynika natomiast, że po przeprowadzeniu wizji lokalnej w dniu 4 marca 2010r. w sprawie nie zostały przeprowadzone żadne czynności, do czasu przekazania akt sprawy Wojewodzie w związku ze złożoną przez wnioskodawców skargą na bezczynność, co nastąpiło w dniu 12 stycznia 2011r.( k-156 akt). Przy czym podkreślić należy, że zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Prezydenta Miasta zostało wniesione w dniu 21 września 2010r. - natomiast akta sprawy w celu jego rozpoznania zostały przekazane Wojewodzie dopiero w dniu 12 stycznia 2011r., pomimo ponagleń Wojewody z dnia 6 października 2010r. i 28 grudnia 2010r.( k-136, 137 akt). Również dopiero w tej dacie (10 stycznia 2011r) organ prowadzący postępowanie wystąpił o przekazanie mu dodatkowych dokumentów do Urzędu Miejskiego w G. Zatem przez okres 10 miesięcy, tj od dnia przeprowadzenia oględzin nieruchomości (4 marca 2010r) do dnia przekazania akt sprawy Wojewodzie (10 i 12 stycznia 2011r), w związku ze złożonym zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie złożonym w dniu 21 września 2010r. - organ nie podjął w sprawie jakichkolwiek czynności, mających znaczenie dla sprawy i niezbędnych do jej zakończenia. W piśmie z dnia 10 stycznia 2011 r. organ I instancji poinformował strony o nowym termin załatwienia niniejszej sprawy - 30 czerwca 2011r. Po wyznaczeniu przez Wojewodę w postanowieniu z dnia 31 stycznia 2011r. trzymiesięcznego terminu do rozpatrzenia sprawy, organ I instancji w pismach z 24 maja 2011 r. zwrócił się o dokumenty archiwalne ponownie do Prezydenta Miasta, Spółdzielni Mieszkaniowej [...] oraz Zarządu Dróg i Zieleni w G. W wyznaczonym przez siebie terminie, tj. do dnia 30 czerwca 2011 r., jak również w terminie wyznaczonym przez Wojewodę w postanowieniu z dnia 31 stycznia 2011r. – organ nie rozpoznał wniosku o zwrot wywłaszczonych nieruchomości.

29 Biorąc powyższe pod uwagę, należy uznać za zasadne zarzuty skarżących, iż przy załatwianiu sprawy zwrotu przedmiotowych nieruchomości Prezydent Miasta pozostaje w bezczynności, przy czym – w niniejszym stanie faktycznym bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 35 kpa. Organ I instancji przez wiele miesięcy nie podejmował bowiem żadnych czynności w sprawie, nie wskazując aby istniały jakiekolwiek przeszkody dla jego prowadzenia. Podjęcie czynności nastąpiło dopiero po wniesieniu przez wnioskodawców w dniu 16 września 2010r. zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, przy czym podjęcie tych czynności nie nastąpiło niezwłocznie po wniesieniu zażalenia (np.w październiku 2010r. po doręczeniu wezwania Wojewody) lecz dopiero w styczniu 2011r. Nadto po wniesieniu ww. zażalenia podjęcie kolejnych czynności nastąpiło dopiero w maju 2011r., po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

30 Niezależnie od powyższego wskazać należy, że niezasadny jest zarzut organu dotyczący nieprawidłowego umocowania pełnomocnika przez stronę postępowania K. A. K. A., z domu M., udzieliła pełnomocnictwa radcy prawnemu radcy prawnemu R. Ś. poprzez jego podpisanie, również w trakcie postępowania administracyjnego K. A. udzieliła pełnomocnictwa radcy prawnemu R. S. i pełnomocnictwo to nie zostało odwołane. Do akt administracyjnych złożony został skrócony odpis aktu małżeństwa , skarżącej K. S. z d. M. z K. S. A., z zapisem, że A. to nazwisko kobiety noszone po zawarciu małżeństwa.

31 Mając to na względzie Sąd orzekł - na podstawie art. 149 i art. 200 P.p.s.a. - jak w sentencji wyroku.