Wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 28 listopada 2023 r., III K 70/22

wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 28 listopada 2023 r., III K 70/22

Tekst

1 Sygn. akt III K 70/22

2 (PR Ds. 1086.2020 Prokuratura Rejonowa w (...))

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

3 Wrocław, dnia 28 listopada 2023 r.

4 Sąd Okręgowy we Wrocławiu III Wydział Karny w składzie:

5 Przewodniczący: Sędzia Agnieszka Marchwicka

6 Ławnicy: Bogdan Chmielak

7 Mirosław Cieśla

8 Protokolant: Nicoll Ożarowska

9 przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w (...) nie stawił się

10 po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 7.06.2022 r., 26.07.2022 r., 21.10.2022 r., 9.12.2022 r., 3.02.2023 r., 28.03.2023 r., 16 czerwca 2023 r., 19.09.2023 r.,

11 3.10.2023 r. i 17.11.2023 r. we Wrocławiu

12 sprawy

13 B. P. (B. P.) z domu K.

14 córki A. i S. z domu N.

15 urodz. (...) w K.

PESEL (...)

16 oskarżonej o to, że:

17 w dniu 25 lipca 2020 roku w miejscowości B. na terenie ogrodów działkowych, naruszyła czynności narządów ciała T. P. w ten sposób, że kilkukrotnie za pomocą kawałka rozbitego szkła atakowała pokrzywdzonego w różne części ciała, powodując uszkodzenie ciała w postaci rozległych ran ciętych przedramienia lewego strony dłoniowej z uszkodzeniem naczyń mięśni i nerwów,

18 które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała pokrzywdzonego na czas powyżej dni siedmiu,

19 tj. o czyn z art. 157§ 1 k.k.

20 * * *

21 Sygn. akt III K 70/22

22 (PR Ds. 1086.2020 Prokuratura Rejonowa w (...))

23 I. uznaje oskarżoną B. P. za winną tego, że w dniu 25 lipca 2020 roku w miejscowości B., na terenie ogrodów działkowych, przewidując możliwość powstania u T. P. ciężkiego

24 uszczerbku na zdrowiu i godząc się na to, atakując T. P. za pomocą kawałka rozbitego szkła w różne części ciała, spowodowała u pokrzywdzonego uszkodzenia ciała w postaci rozległych ran ciętych przedramienia lewego od strony dłoniowej z uszkodzeniem naczyń mięśni

25 i nerwów, wymagających kilkukrotnego leczenia zabiegowego, a

26 następnie usprawniania, stanowiące ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu, co stanowi przestępstwo z art. 156§ 1 pkt 2 k.k. i za to na podstawie art. 156§ 1 pkt 2 k.k. w zw. z art.60§6 pkt 2 k.k. w brzmieniu ustalonym przed dniem 1 października

27 2023 r. w zw. z art.4§1 k.k. wymierza jej karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

28 II. na podstawie art.69§1 i 2 k.k. i art.70§1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres

29 próby wynoszący 2 (dwa) lata;

30 III. na podstawie art.72§1 pkt 1 k.k. zobowiązuje oskarżoną do pisemnego informowania sądu o przebiegu okresu próby co 6 miesięcy;

31 IV. na podstawie art. 46 § 2 k.k. orzeka od oskarżonej na rzecz oskarżyciela posiłkowego T. P. nawiązkę w kwocie 10000 zł (dziesięciu tysięcy złotych);

32 V. na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. zasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 3026,85 zł, zaś na podstawie art. 1 i

33 art.2 ust.1 pkt 3 ustawy z 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych wymierza jej opłatę w kwocie 180 zł.

34 Ławnik Sędzia Ławnik

35 Bogdan Chmielak Agnieszka Marchwicka Mirosław Cieśla

Uzasadnienie

36 Sygnatura akt

37 III K 70/22

38 (PR Ds. (...).2020 Prokuratura Rejonowa w (...))

39 1. USTALENIE FAKTÓW

40 Fakty uznane za udowodnione

41 Lp.

42 Oskarżony

43 Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

44 1.

45 B. P.

46 W dniu 25 lipca 2020 roku w miejscowości B., na terenie ogródków działkowych przewidując możliwość powstania u T. P. ciężkiego uszczerbku na zdrowiu i godząc się na to, atakując T. P. za pomocą kawałka rozbitego szkła w różne części ciała, spowodowała u pokrzywdzonego uszkodzenie ciała w postaci rozległych ran ciętych przedramienia lewego od strony dłoniowej z uszkodzeniem naczyń mięśni i nerwów, wymagających kilkukrotnego leczenia zabiegowego, a następnie usprawniana, stanowiące ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu, co stanowi przestępstwo z art. 156§1 pkt 2 k.k.

47 Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

48 Dowód

49 Numer karty

50 B. P. i T. P. byli małżeństwem. Rozwód został orzeczony prawomocnie 31 grudnia 2020 r. Problemy w małżeństwie zaczęły się już po około pięciu latach małżeństwa. Pomiędzy małżonkami dochodziło do kłótni. Gdy oboje spożywali alkohol pogłębiały się negatywne zachowania i często prowadziło do eskalacji agresji. Zdarzało się, że T. P. wyzywał B. P.. Kilka razy w przeciągu trwania małżeństwa dochodziło do aktów przemocy.

51 Od 25.07.2020 r. do 29.10.2020 r. prowadzono procedurę Niebieskiej Karty po przeprowadzonej interwencji w związku z awanturą rodzinną. W procedurze tej B. P. została wskazana jako osoba, co do której istnieje podejrzenie, że jest dotknięta przemocą w rodzinie, natomiast T. P. jako osoba wobec której istnieje podejrzenie, że stosuje przemoc w rodzinie.

52 Po wszczęciu procedury T. P. nie powrócił do miejsca zamieszkania w następstwie czego w dniu 29.10.2020r. zamknięto procedurę wobec ustania przemocy w rodzinie i zrealizowaniu indywidualnego panu pomocy.

53 Częściowo wyjaśnienia oskarżonej B. P.

54 k. 27-28

55 k.69-73

56 k.136

57 k.172

58 Informacja z zespołu interdyscyplinarnego ds. przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie w B. dot. Procedury Niebieskiej Karty w rodzinie P.

59 k.88

60 Częściowo zeznania świadka P. P.

61 k.118-120

62 Częściowo zeznania świadka J. M.

63 k.120 -121

64 Częściowo zeznania świadka A. S.

65 k.121-122

66 k.207-208 verte

67 Częściowo zeznania świadka D. K.

68 k.122

69 k.204-206

70 Częściowo zeznania świadka R. K.-

71 k.135

72 W dniu 25 lipca 2020 r., T. P. przebywał na terenie ogródków działkowych na działce (...) położonej w B. w kompleksie działek (...).

73 Razem z T. P. była również jego żona B. P. oraz ich wspólni znajomi: W. i A. G. (1) oraz M. P..

74 W czasie spotkania wszyscy spożywali alkohol. W tym dniu wypili około 4 butelek wódki na 5 osób. W czasie grilla do momentu rozejścia się gości małżonkowie nie kłócili się.

75 Po godzinie 22:00 gdy znajomi opuścili działkę i udali się do domów, T. P. został wraz B. P. sam na działce. Po tym jak znajomi wyszli B. P. kontynuowała spożywanie alkoholu. W pewnym momencie około 23:00 miedzy B. P. a T. P. doszło do nieprozumienia słownego a następnie do awantury, podczas której używali wobec siebie słów powszechnie uważanych za obelżywe. T. P. prosił B. P., aby się uspokoiła, lecz ta nie reagowała. W pewnym momencie T. P. chwycił za dzbanek z napojem i oblał żonę napojem i prawdopodobnie dzbanek ten uderzył B. P. w twarz.

76 W tym momencie B. P. stała się jeszcze bardziej agresywna, zabrała dzbanek, po czym zaczęła bić nim T. P. po rękach. T. P. bronił się i odpierała atak w dalszym ciągu prosząc żonę żeby się uspokoiła. W pewnym momencie T. P. usłyszał dźwięk rozbitego szkła. B. P. prawdopodobnie rozbiła dzbanek o kant stołu. Dzbanek pękł, nad uchem. Następnie, B. P. uderzyła pokrzywdzonego trzymanymi w ręku za ucho odłamkami rozbitego dzbanka. Gdy B. P. machała odłamkiem szkła z dzbanka w kierunku pokrzywdzonego, ten podniósł ręce, aby się zasłonić przed uderzeniami i w tym czasie został uderzony w lewe przedramię. T. P. nie mógł poradzić sobie z krwotokiem, następnie zaczął tracić przytomność z powodu krwotoku.

77 W międzyczasie B. P. wezwała pogotowie ratunkowe, oraz pomagała udzielać pierwszej pomocy pokrzywdzonemu. Oskarżona, owinęła pokrzywdzonemu rękę i pobiegła do karetki aby wytłumaczyć jak dojść do działki. Dzwoniąc po służby ratownicze, potwierdziła swój udział w zdarzeniu i wywołanie obrażeń ciała pokrzywdzonego.

78 Po czasie, na miejsce przyjechali funkcjonariusze: T. T. oraz K. R.. Funkcjonariusze przybyli jeszcze przed pogotowiem. Pokrzywdzony leżał na trawniku, wyczuwalna była od niego woń alkoholu, oskarżona miała zakrwawiona twarz, płakała. Na miejscu zdarzenia było wiele butelek oraz stłuczonego szkła. Funkcjonariusze niezwłocznie przystąpili do udzielania pokrzywdzonemu pomocy przedmedycznej poprzez założenie opasek uciskowych w celu zahamowania krwawienia. Na ręku pokrzywdzonego była widoczna głęboka i otwarta rana, z której wypływała krew. Krew wypływała dużym strumieniem nawet na odległość 1,5 m. Wokół pokrzywdzonego była znaczna ilość krwi.

79 B. i T. P. na miejscu zdarzenia poddano badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu z wynikiem B. P. 0,58 mg/l oraz T. P. 0,49 mg/l.

80 Funkcjonariusze będąc na miejscu sprawdzili również jak wygląda głowa, oskarżonej, czy uskarża się na ból głowy czy ma jakieś rozcięcia, rany. Oskarżona oświadczyła, że wszystko z nią dobrze i nic jej nie dolega.

81 Lekarz na miejscu również nie stwierdził u B. P., aby miała obrażenia głowy. Policja zabrała oskarżoną do domu. B. P. po przejeździe do domu była roztrzęsiona zauważyła u siebie zasinienie pod prawym okiem. B. P. była umazana krwią po klatce piersiowej oraz miała umazane włosy substancją koloru czerwonego prawdopodobnie od kompotu.

82 Na drugi dzień po zdarzeniu oskarżona posprzątała działkę, wyrzuciła również rzeczy, które miała na sobie w chwili zdarzenia z dnia 25 lipca 2020r. Po zdarzeniu oskarżona interesowała się stanem zdrowia T. P., po zdarzeniu wykonywała do niego telefony oraz pytała czy nie potrzebuje specjalistów.

83 Zeznania T. P.

84 k. 2-4

85 k.91-95

86 k.141-143

87 k.177-181 verte

88 Protokół zawiadomienia o przestępstwie

89 k. 2-4

90 Częściowo wyjaśnienia oskarżonej B. P.

91 k. 27-28

92 k.69-73

93 k.136

94 k.172

95 Częściowo pismo procesowe oskarżonej z dnia 4 grudnia 2020 r.

96 k. 43-44

97 Zeznania świadka M. P.

98 k.118

99 k.220(verte)-222

100 Zeznania świadek A. G. (1)

101 k.133

102 k.202 (verte)-204

103 Zeznania świadka T. T.

104 k. 95-96

105 k.131-132

106 k190 verte- k.191 verte-

107 Zeznania świadka K. R.

108 k.96-97

109 k.132

110 k.191 verte-193 verte

111 Częściowo zeznania świadka P. P.

112 k.118-120

113 k.194-19

114 Częściowo zeznania świadka J. M.

115 k.120 -121

116 k.206-207

117 Częściowo zeznania świadka A. S.

118 k.121-122

119 Częściowo zeznania świadka D. K.

120 k.122

121 k.204-206

122 Częściowo zeznania świadka I. K.

123 k.134

124 k. 275 verte-

125 Częściowo zeznania świadka R. K.-

126 k.135

127 Fotografia przedstawiająca oskarżoną

128 k.66

129 nagranie na płycie Centrum (...)

130 k. 87

131 Notatka urzędowa

132 k.108

133 T. P. został przewieziony do (...) Centrum Medycznego w W. B. na Oddział (...) ogólnej gdzie był leczony od 26 lipca do 11 sierpnia 2020 r.

134 W czasie pobytu w Oddziale obserwowano deficyt wyprostu palów II-V oraz zaburzenia cz. Dłoniowej przedramienia.

135 Podczas pobytu w Szpitalu im. (...). J. Ś. w T. w dniach 11.05.2021-17.05.2021 chory został przyjęty celem rewizji rany szarpanej przedramienia lewego. Ś. stwierdzono nerwiaka n. pośrodkowego lewego, nerwiak n. łokciowego lewego, uszkodzenie, łokciowej lewej, brak ciągłości w zakresie sc. Zginaczy powierzchniowych p. II-V ręki lewej oraz przykurczy ścięgien zginaczy oraz przykurczy ścięgien zginaczy: FDP p. II-V, FDS p. II-V, FCU, FCR. Wykonano tenolizę z tenotomią ww. ścięgien. Zamarkowano obie końca n. pośrodkowego i n. łokciowego lewego.

136 Podczas pobytu w szpitalu 09.06.2021 r. do 02.07.2021 r. pokrzywdzony został przyjęty do leczenia usprawniającego po przebytym zabiegu operacyjnym, jednak uzyskano mierną poprawę ruchomości palców ręki.

137 T. P. w wyniku zdarzenia doznał rozległych obrażeń przedramienia lewego.

138 W czasie pobyty na oddziale Szpitala im. (...). J. Ś. w T. na Oddziale (...) Ogólnej stwierdzono: stan po rozległej ranie przedramienia lewego, uszkodzenie nerwu pośrodkowego na wysokości 1/3 bliższej przedramienia lewego, uszkodzenie nerwu łokciowego na wysokości 1/3 bliższej przedramienia lewego, uszkodzenie tętnicy łokciowej na wysokości 1/3 bliższej przedramienia lewego. Takie rozległe uszkodzenie tkanek miękkich przedramienia lewego połączone z uszkodzeniem dużego naczynia tętniczego-tętnicy łokciowej potwierdza rozpoznanie postawione przez lekarzy udzielających pokrzywdzonemu pomocy medycznej w Szpitalu (...) w B. w dniu 26.07.2020 r. (,, rozległe rany cięte przedramienia lewego strony dłoniowej z uszkodzeniem naczyń, mięśni, nerwów)’’. Obrażenia takie powodują intensywne krwawienie i szybką utratę krwi. Uszkodzenie dużych naczyń krwionośnych powoduje szybką utratę krwi, tak jak w tym przypadku, może w krótkim czasie powodować wykrwawienie i śmierć. Takie obrażenie stanowią chorobę realnie zagrażającą życiu w rozumienie art. 156 kk. Sposób działania polegający na spowodowaniu głębokich ran połączonych z silnym krwawieniem i szybką utratą dużej ilości krwi,, naraża człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utarty życia lub wystąpienie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu.

139 Obrażenia, jakich doznał T. P. w wyniku zdarzenia z dnia 25 lipca 2020 r. tj. rany cięte przedramienia lewego powstały od działania narzędzia ostrego o ostrych brzegach i takimi narzędziem mogły być odłamy szkła.

140 Obrażenie powstały w mechanizmie czynnym a wiec od uderzenia takim narzędziem w przedramię. Ponadto uszkodzenie dużych naczyń krwionośnych stanowiło realne zagrożenie dla życia pokrzywdzonego.

141 Prowadzone przez B. P. działanie w postaci ucisku mogło spowodować ograniczenie krwawienia i wpłynąć na wydłużenie czasu potrzebnego do udzielenia kwalifikowanej pomocy medycznej.

142 Czas zrealizowania pomocy medycznej doprowadziło do tego, iż nie doszło do zgonu pokrzywdzonego, a w okolicznościach przedmiotowej sprawy istniało realne prawdopodobieństwo powstania zgonu.

143 Biorąc pod uwagę rozległość uszkodzonych zmian struktur ścięgnisto- więzadłowych w zakresie przedramienia lewego, a także uszkodzonych nerwów, przywrócenie w pełni zakresu funkcjonalności, kończyny górnej lewej pokrzywdzonego nie jest realne.

144 Pokrzywdzony do tej pory odczuwa dolegliwości związane z urazem. Nie może wyprostować palców lewej dłoni, oraz nie ma w niej czucia.

145 W dniu 29.04.2021 r. wydano orzeczenie o stopniu niepełnosprawności T. P.. Stwierdzono, że stopień naruszenia sprawności organizmu T. P. zalicza się do umiarkowanego

146 Dokumentacja medyczna

147 k.8-9

148 k. 63

149 k.87a,

150 k. 90b,90c

151 Orzeczenie o stopniu niepełnosprawności

152 k.62

153 Opinia sądowo lekarska biegłego J. T.

154 Opinia uzupełniająca biegłego J. T.

155 k.147

156 k.248 verte-

157 opinia sądowo lekarska biegłego M. B.

158 opinia uzupełniająca biegłego M. B.

159 k.253-257

160 k. 266-269

161 B. P. urodziła się (...) w K., jest rozwiedziona. Rozwód został orzeczony prawomocnie 31 grudnia 2020 r., ma dwoje dorosłych dzieci. Nie ma nikogo na utrzymaniu, z zawodu jest rzeźnikiem- masarzem, prowadzi działalność gospodarczą miesięcznie zarabia ok. 5 000 zł i emeryturę niecałe 1600 zł, nie była leczona psychiatrycznie, neurologicznie i odwykowo

162 Dane o osobie oskarżonej

163 k.27

164 Wyjaśnienia oskarżonej

165 k.68

166 k. 172 verte

167 B. P. nie była dotychczas karana.

168 Dane z Krajowego Rejestru Karnego

169 k.22

170 Fakty uznane za nieudowodnione

171 Lp.

172 Oskarżony

173 Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

174 Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

175 Dowód

176 Numer karty

177 2. Ocena Dowodów

178 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

179 Lp. faktu z pkt 1.1

180 Dowód

181 Zwięźle o powodach uznania dowodu

182 Częściowo wyjaśnienia oskarżonej B. P.

183 Sąd zasadniczo dał wiarę wyjaśnieniom B. P. w zakresie, w którym nie stały one w sprzeczności z materiałem dowodowym, któremu Sąd przypisał walor wiarygodności. Choć oskarżona starała się negować podany przez T. P. przebieg wydarzeń, a w szczególności umniejszać swój udział w przestępstwie to jednak w swoich wyjaśnieniach potwierdziła swój udział w samym zdarzeniu i wynikający z zebranych dowodów sposób zachowania. B. P., stwierdziła, ze zadzwoniła po służby ratownicze, potwierdziła także swój udział w zdarzeniu i wywołanie obrażeń ciała pokrzywdzonego, co wynika z jej słów ,,sama byłam w wielkim szoku i nawet krzyczałam do telefonu, że może go zabiłam aby szybko przyjechali’’. Przyznała, że była na miejscu zdarzenia, spożywała alkohol z pokrzywdzonym i doszło między nimi do szarpaniny.

184 Należy zauważyć, że B. P. podtrzymywała odmienne stanowisko w sprawie, co do samego ataku na T. P. za pomocą kawałka rozbitego szkła w różne części ciała, przedstawiając inną wersję wydarzeń w porównaniu z twierdzeniem pokrzywdzonego. Oskarżona podała w swoich wyjaśnieniach, że do powstania zmian w zakresie przedramienia lewego pokrzywdzonego doszło w wyniku wzajemnego szarpania, przepychania się przez nich dwoje, podczas gdy pokrzywdzony w prawej ręce trzymał fragment rozbitego dzbanka szklanego i po potknięciu się nadział się na trzymany przez siebie jak i ręką oskarżonej fragment tego szkła. Uwzględniając takie okoliczności przebiegu wydarzenia należy stwierdzić, że zmiany urazowe, które mogłyby powstać na ciele pokrzywdzonego z dużym stopniem prawdopodobieństwa zlokalizowane by były w innych częściach ciała niż u pokrzywdzonego faktycznie stwierdzono. Biorąc jednak pod uwagę pozostałe dowody przeprowadzone w toku postępowania w tym opinie biegłych J. T. i M. B. oraz na rozmiar doznanych obrażeń, nie sposób przyjąć, że pokrzywdzony samodzielnie wywołał na swoim ciele opisane, poważne obrażenia.

185 Co do przebiegu zdarzenia należy zauważyć, że jego ustalenie nie było możliwe w oparciu o ślady zabezpieczone na jego miejscu bowiem jak wskazują informacje pochodzące choćby od funkcjonariuszy policji słuchanych w charakterze świadków, od samej oskarżonej, jak i pisma KP w B. (k.107) nie została sporządzona dokumentacja fotograficzna, oskarżona następnego dnia posprzątała działkę, a jej oględziny nastąpiły w dniu 18 sierpnia 2020r. zatem blisko miesiąc po zdarzeniu. Tym samym w odniesieniu do narzędzia które spowodowało obrażenia ciała pokrzywdzonego ustalenia oparto na relacjach oskarżonej i pokrzywdzonego, a taki sam dzbanek- jak wskazała oskarżona – został przez nią przyniesiony na rozprawę przed Sadem Rejonowym w (...) (por. k.69).

186 W swojej wersji zdarzenia, oskarżona podała również, że pokrzywdzony wziął dzbanek pełen kompotu i uderzył nim ją w czubek głowy. Nie można wykluczyć, że doszło do oblania oskarżonej płynem z dzbanka (kompotem) na co wskazywać mogły znajdujące się w aktach fotografie i relacje świadków opisujące jej wygląd po zdarzeniu. Odnośnie natomiast podawanego przez oskarżoną faktu jej uderzenia w głowę należy zauważyć, że w opinii z dnia 14.02.2022 r. biegły J. T. wskazał, że, uderzenie w głowę pełnym cieczy dzbankiem (przedstawionym na zdjęciu dołączonym do akt sprawy, zrobionym z grubego szkła, z grubym dnem), musiałby pozostawić bardzo wyraźne ślady obrażeń na głowie, intensywnego, dużego podbiegnięcia krwawego i rany tłuczonej, obficie krwawiącej. Pokrzywdzona nie miała jednak rozciętej głowy, jedynie pojawił się sińce pod oczami.

187 W świetle tych okoliczności, mimo nie przyznania się do stawianych zarzutów, Sąd uznał wyjaśnienia tylko częściowo pomocne dla poczynienia ustaleń faktycznych.

188 Zeznania T. P.

189 Sąd uznał je za wiarygodne, pokrzywdzony pamięta dokładnie zdarzenie do chwili uderzenia kawałkiem szkła. Analizując wersję pokrzywdzonego, uznać należy ją, jako bardziej prawdopodobną, zwłaszcza w kontekście sporządzonych przez biegłych J. T. i M. B. opinii sadowo- lekarskich. Zmiany urazowe, które stwierdzono w zakresie jego przedramienia lewego mogły powstać w tych okolicznościach, które pokrzywdzony opisywał.

190 Zeznania T. P. zasługiwały zatem na przydanie im waloru wiarygodności, były bowiem logiczne i spójne z dokumentacją medyczną pokrzywdzonego oraz opiniami biegłych, co do przebiegu zdarzenia.

191 Zeznania świadka T. T.

192 Zeznania świadka K. R.

193 Zeznania świadków zasługiwały na przydanie im waloru wiarygodności, jako logiczne i spójne z innymi dowodami. Świadkowie, miał wiadomości o zdarzeniu jedynie z czynności, jakie dokonywał jako funkcjonariusz policji w dniu 25 lipca 2020 r. T. T. przyjechał na miejsce zdarzenia wraz z K. R. jeszcze przed przyjazdem pogotowia. Pokrzywdzony leżał wówczas na trawniku, wyczuwalna była od niego woń alkoholu, natomiast oskarżona miała zakrwawioną twarz, płakała. Świadkowie wskazali, że wykonywali czynności reanimacyjne, zaś na ręku pokrzywdzonego była widoczna głęboka i otwarta rana, z której wypływała krew. Świadkowie opisali również, że na miejscu zdarzenia było wiele butelek oraz stłuczonego szkła.

194 Zeznania świadka M. P.

195 Zeznania świadka jako spójne z relacjami pozostałych osób uczestniczących w spotkaniu na działce zasługiwały na przydanie im waloru wiarygodności. Trzeba zauważyć, że świadek nie widział przebiegu zdarzenia, bowiem wrócił z działki do domu po 22:00. Po rozejściu się gości oskarżona oraz pokrzywdzony zostali natomiast na działce sami. Podobnie jak inne osoby opisał zachowanie oskarżonej i pokrzywdzonego w czasie wspólnego spotkania, co jest pomocne dla poczynienia ustaleń faktycznych.

196 Częściowo zeznania świadka P. P.

197 Sąd uznał wyjaśnienia tylko częściowo a pomocne dla poczynienia ustaleń faktycznych oraz relacji, jakie panowały między oskarżoną i pokrzywdzonym. Świadek P. P. nie widział przebiegu zdarzenia, natomiast widział oskarżoną po powrocie z działki, opisał, że miała siniaki na twarzy oraz była roztrzęsiona.

198 Nie można pominąć, że P. P. jest skonfliktowany z ojcem T. P., dlatego jego zeznania należało ocenić z ostrożnością.

199 Częściowo zeznania J. M.

200 Sąd uznał zeznania tego świadka tylko częściowo a pomocne dla poczynienia ustaleń faktycznych i to nie w odniesieniu do przebiegu zdarzenia, którego nie była świadkiem ale relacji, jakie panowały między oskarżoną i pokrzywdzonym. Świadek jak wskazano nie widziała przebiegu zdarzenia Widziała natomiast oskarżoną po powrocie z działki, opisując, że miała siniaki na twarzy oraz była roztrzęsiona.

201 Częściowo zeznania świadka A. S.

202 Sąd uznał zeznania świadków tylko za częściowo pomocne dla poczynienia ustaleń faktycznych, choć nie było podstaw do odmówienia im waloru wiarygodności. Świadkowie nie widzieli zdarzenia a informacje o jego przebiegu posiadali wyłącznie od oskarżonej, która przedstawiała pokrzywdzonego w roli napastnika a tym samym nie mieli możliwości ich zweryfikowania w inny sposób.

203 Osoby z najbliższej rodziny oskarżonej tj. jej siostry A. S. i D. K. i brat R. K. opisywały natomiast relacje pomiędzy B. P. i jej mężem stawiając oskarżonego w roli agresora i osoby impulsywnej. Nie można wykluczyć, że sytuacje opisywane przez świadków miały miejsce, jednak należy podkreślić, że relacje pomiędzy oskarżoną a pokrzywdzonym przed zdarzeniem nie były zasadniczym przedmiotem tego postępowania i stanowić mogły jedynie tło zdarzenia z dnia 25 lipca 2020r. , którego przebieg Sąd odtwarzał na podstawie relacji oskarżonej, pokrzywdzonego, dokumentacji medycznej oraz opinii biegłych z zakresu medycyny sądowej.

204 Również świadek A. G. (2) wskazywała na to, że nie była bezpośrednim obserwatorem zdarzenia objętego zarzutem, bowiem opuściła działkę wcześniej. Przyznała natomiast, że o przebiegu zdarzenia wie zarówno od oskarżonej jak i od pokrzywdzonego, przy czym zaznaczyła, że z żadną ze stron nie jest skonfliktowana. Świadek podała, że z tych relacji wie że strony kłóciły się, natomiast nie słyszała takiej wersji w której to T. P. miał zacząć uderzać oskarżoną w głowę. Nie pamiętała jaką relację przebiegu zdarzenia przedstawiła jej oskarżona. W ocenie Sądu nie było powodów aby tym zeznaniom odmówić waloru wiarygodności zwłaszcza że świadek słuchana na rozprawie po raz kolejny, sama przyznała, że nie pamięta od kogo uzyskała relację odnośnie tego, że oskarżona rozbiła butelkę o raniła pokrzywdzonego wskazując, że oskarżona rozmawiała z nią ale argumentując niepamięć w tym zakresie wskazała, że „nie chciałaby kłamliwie odpowiadać”.

205 Świadek I. K. relację o przebiegu zdarzenia również posiadała od oskarżonej, a nadto jak wskazywała przed Sadem Rejonowym w (...) (k.134) nagrała rozmowę telefoniczna pomiędzy pokrzywdzonym a oskarżoną w czasie wspólnego wyjadu świadka i B. P. na urlop już po zdarzeniu. Jak jednak wskazała z uwagi na zaangażowanie jej osoby przez oskarżoną w trwający proces nie utrzymuje relacji z oskarżoną ani pokrzywdzonym. Tym tez należałoby uzasadnić zaprezentowaną na ostatniej rozprawie postawę świadka w odniesieniu do odtworzonego w jej obecności zapisu uprzednio przedstawianego jako pochodzącego z jej nagrania.

206 Częściowo zeznania świadka D. K.

207 Częściowo zeznania świadka I. K.

208 Częściowo zeznania świadka R. K.

209 Częściowo zeznania świadka A. G. (2)

210 Informacja z zespołu interdyscyplinarnego ds. przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie w B. dot. Procedury Niebieskiej Karty w rodzinie P.

211 Dowody nie budzące wątpliwości, do ich autentyczności i wiarygodności

212 Fotografia przedstawiająca oskarżoną

213 Nagranie na płycie Centrum (...)

214 Notatka urzędowa

215 Dokumentacja medyczna

216 Orzeczenie o stopniu niepełnosprawności

217 Opinia sądowo lekarska biegłego J. T.

218 Zeznania biegłego J. T.

219 Opinia biegłego jest jasna, pełna, logiczna i sporządzona zgodnie ze sztuką. Zeznania biegłego są logiczne i poparte specjalistyczną wiedzą biegłego.

220 Sąd nie kwestionował waloru dowodowego sporządzonej przez biegłego z zakresu medycyny sądowej J. T. opinii pisemnej, następnie podtrzymanej przez biegłego na rozprawie, Biegły dysponuje wiedzą oraz doświadczeniem w opiniowaniu w podobnych sprawach, a sporządzona opinia korespondowała z dokumentacją medyczną pokrzywdzonego, oraz przebiegiem zdarzenia wynikającym z opisanych wyżej dowodów. Należy podkreślić, że biegły formułując wnioski co do możliwego przebiegu zdarzenia i mechanizmu powstania obrażeń ciała u pokrzywdzonego jak i ich charakteru w sposób szczegółowy odniósł się do całości udostępnionego mu materiału dowodowego.

221 opinia sądowo lekarska biegłego M. B.

222 zeznania biegłego M. B.

223 Opinia biegłego jest jasna, pełna, logiczna i sporządzona zgodnie ze sztuką. Zeznania biegłego są logiczne i poparte specjalistyczną wiedzą biegłego.

224 Sąd nie kwestionował waloru dowodowego sporządzonej przez biegłego z zakresu medycyny sądowej M. B. opinii pisemnej, następnie podtrzymanej przez biegłego na rozprawie. Biegły dysponuje wiedzą oraz doświadczeniem w opiniowaniu w podobnych sprawach, a sporządzona opinia korespondowała z dokumentacją medyczną pokrzywdzonego, oraz przebiegiem zdarzenia wynikającym z opisanych wyżej dowodów. Należy podkreślić, że biegły formułując wnioski co do możliwego przebiegu zdarzenia i mechanizmu powstania obrażeń ciała u pokrzywdzonego jak i ich charakteru w sposób szczegółowy odniósł się do całości udostępnionego mu materiału dowodowego.

225 Dane o osobie oskarżonej

226 Dane podane przez oskarżoną, co do jej stanu rodzinnego i majątkowego nie budziły wątpliwości Sądu i nie były kwestionowane przez strony

227 Dane z Krajowego Rejestru Karnego

228 Ustalając wcześniejszą karalności oskarżonej, Sąd oparł się na pochodzącej z Krajowego Rejestru Karnego, które nie budziły zastrzeżeń, co do ich autentyczności i wiarygodności

229 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

230 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

231 Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

232 Dowód

233 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

234 Opinia sądowo lekarska biegłego W. W.

235 Opinia uzupełniająca biegłego W. W.

236 Opinia pisemnej sporządzona w postępowaniu przygotowawczym przez biegłego o specjalności chirurgii, następnie podtrzymana przez biegłego na rozprawie, w kontekście późniejszych opinii sporządzanych przez biegłych z zakresu medycyny sadowej nie mogła stanowić postawy ustaleń. W pierwszej kolejności należało zauważyć, że opinia ta w formie pisemnej została sporządzona wyłącznie w oparciu o znajdująca się w aktach na etapie jej sporządzania dokumentację medyczną (k.8-10) a tym samym nie odnosiła się do przedstawionego przez oskarżona i pokrzywdzonego przebiegu wydarzeń. Po wtóre również opiniując uzupełniająco na rozprawie biegły wskazał, że opracował ją na podstawie udostępnionej mu dokumentacji. Jak wskazywała analiza akt biegłemu poza wskazaną wyżej dokumentacją oraz okazaną na rozprawie w dniu 3.02.203r. kartą informacyjną z dnia 18.05.2021r. Biegły natomiast nie zapoznawał się ani z relacją oskarżonej ani pokrzywdzonego co czyniło sporządzoną przez niego opinię niepełną i to niezależnie od przyjętej przez biegłego odmiennej od pozostałych dwóch biegłych rozległości i charakteru obrażeń. Ta okoliczność spowodowała natomiast konieczność powołania kolejnego biegłego (M. B.) wobec sprzeczności pomiędzy opinią biegłego W. W. a opinia biegłego J. T..

237 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU

238 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

239 Oskarżony

240 ☐

241 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

242 ---

243 ---

244 Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

245 x☐

246 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

247 Punkt I

248 B. P.

249 Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

250 B. P. została oskarżona o to, że w dniu 25 lipca 2020 roku w miejscowości B. na terenie ogródków działkowych naruszyła czynności narządów ciała T. P. w ten sposób, że kilkukrotnie za pomocą rozbitego szkła atakowała pokrzywdzonego w różne części ciała, powodując uszkodzenie ciała w postaci rozległych ran ciętych przedramienia lewego strony dłoniowej z uszkodzeniem naczyń mięśni i nerwów, które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała pokrzywdzonego na czas powyżej dni siedmiu, tj. o czyn z at.157§1 k.k.

251 Mają na uwadze przeprowadzone w roku postępowania dowody Sąd przypisał oskarżonej popełnienie przestępstwa z art. 156§1 pkt 2 k.k. polegającego na tym, że dniu 25 lipca 2020 roku w miejscowości B., na terenie ogródków działkowych przewidując możliwość powstania u T. P. ciężkiego uszczerbku na zdrowiu i godząc się na to, atakując T. P. za pomocą kawałka rozbitego szkła w różne części ciała, spowodowała u pokrzywdzonego uszkodzenie ciała w postaci rozległych ran ciętych przedramienia lewego od strony dłoniowej z uszkodzeniem naczyń mięśni i nerwów, wymagających kilkukrotnego leczenia zabiegowego, a następnie usprawniana, stanowiące ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu.

252 Przepis art.156 §1 k.k. penalizuje przestępstwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci:

253 1) pozbawienia człowieka wzroku, słuchu, mowy, zdolności płodzenia,

254 2) innego ciężkiego kalectwa, ciężkiej choroby nieuleczalnej lub długotrwałej, choroby realnie zagrażającej życiu, trwałej choroby psychicznej, całkowitej albo znacznej trwałej niezdolności do pracy w zawodzie lub trwałego, istotnego zeszpecenia lub zniekształcenia ciała.

255 W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że tylko pełna utrata funkcji życiowych danych organów uzasadnia zakwalifikowanie czynu sprawcy, jako spowodowania ciężkiego kalectwa z art. 156 § 1 pkt 1 k.k. W innych wypadkach postuluje się kwalifikowanie czynu sprawcy z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. (Zoll [w:] Wróbel, Zoll II/1, s. 358). Sąd Najwyższy wyraźnie stanął na stanowisku, że zniesienie czynności jednego z narządów parzystych (jąder, oczu, nerek, płuc, uszu) stanowi „inne ciężkie kalectwo”, ponieważ każdy z nich jest ważnym dla życia narządem o samodzielnej wysoce wyspecjalizowanej czynności. Jeżeli natura wyposażyła człowieka w dwa narządy, utrata jednego z narządów parzystych oznacza odebranie w znacznym zakresie temu narządowi zdolności funkcjonowania zgodnie z przeznaczeniem (wyroki SN: z 10.11.1973 r., IV KR 340/73, OSNPG 1974/3, poz. 42; z 28.03.1979 r., V KRN 16/79, OSNKW 1979/10, poz. 107).

256 Kodeks nie określa bliżej zachowania sprawcy, realizującego znamiona typów czynów zabronionych opisanych w art. 156 § 1–3. Realizować będzie te znamiona każde zachowanie, które stanowić może podstawę obiektywnego przypisania skutku w postaci ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Będą to, więc zachowania, które niosą ze sobą istotne zwiększenie niebezpieczeństwa nastąpienia ciężkiego uszczerbku na zdrowiu albo występujące już niebezpieczeństwo jeszcze istotnie zwiększają. Zob. wyrok SN z 1.12.2000 r., IV KKN 509/98, OSNKW 2001/5–6, poz. 45. Istotą tych zachowań będzie naruszenie reguł postępowania z takim dobrem prawnym, jakim jest zdrowie drugiego człowieka.

257 Należy zauważyć, że spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu może być popełnione zarówno umyślnie (art. 156 § 1 k.k.), jak i nieumyślnie (art. 156 § 2 k.k.). Pojęcie zamiaru zostało zdefiniowane w art. 9 § 1 k.k. Zgodnie z tym przepisem zamiar popełnienia czynu zabronionego obejmuje swym zakresem zarówno sytuację, gdy sprawca przewidując możliwość popełnienia czynu zabronionego godzi się na to. Wynika z tego, że dla ustalenia formy stadialnej należy stwierdzić, że sprawca działał z zamiarem bezpośrednim albo, że działał z zamiarem wynikowym.

258 Ustalenie, co do zamiaru sprawcy winno wynikać z całokształtu zarówno przedmiotowych, jak i podmiotowych okoliczności. W sytuacji, gdy na podstawie wyjaśnień oskarżonego nie da się w sposób niebudzący wątpliwości ustalić zamiaru sprawcy, to dla prawidłowego ustalenia rzeczywistego zamiaru sąd powinien sięgnąć do najbardziej uchwytnych i widocznych elementów działania sprawcy, to jest okoliczności przedmiotowych (Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 stycznia 2004 roku, IV KK 276/03 OSNwSK 2004/1/29). Ustalenia te nie mogą opierać się wyłącznie na fragmentarycznych faktach wiążących się ze stroną wykonawczą, lecz powinny być wnioskiem koniecznym, wynikającym z analizy całokształtu przedmiotowych i podmiotowych okoliczności zajścia, a w szczególności ze stosunku sprawcy do pokrzywdzonego, jego właściwości osobistych i dotychczasowego trybu życia, pobudek oraz motywów działania, siły ciosu, głębokości, kierunku rany i rozmiarów użytego narzędzia, oraz z wszelkich innych przesłanek wskazujących na to, że sprawca, chcąc spowodować uszkodzenie ciała, zgodą swą, stanowiącą realny proces psychiczny, obejmował tak wyjątkowo ciężki skutek, jakim jest śmierć ofiary (Wyrok Sądu Najwyższego 7 sędziów z dnia 28 czerwca 1977 r. VI KRN 14/77, LEX nr 19376).

259 Przestępstwo określone w art. 156 § 1 pkt 2 k.k. jest przestępstwem umyślnym kwalifikowanym przez następstwo. Przy przestępstwach przeciwko życiu i zdrowiu w orzecznictwie wskazuje się, że zamiar sprawcy może przyjmować postać tzw. zamiaru ogólnego, przy którym sprawca powinien uświadamiać sobie przynajmniej możliwość spowodowania swoim zachowaniem ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, lecz dokładna postać zadanych obrażeń nie musi być sprecyzowana w jego świadomości. Innymi słowy, zamiar ogólny obejmuje faktyczne skutki będące wynikiem zadawanych umyślnie obrażeń (zob. wyr. SA w Łodzi z 26.2.2002 r., II AKa 18/02, Prok. i Pr. 2004, Nr 4, poz. 21; wyr. SA w Warszawie z 29.11.2013 r., II AKa 388/13, Legalis; wyr. SA w Krakowie z 26.3.2015 r., II AKa 244/14, Legalis; wyr. SA we Wrocławiu z 26.6.2019 r., II AKa 173/19, Legalis). Postać ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, będąca skutkiem uderzenia oskarżonego, nie musiała być w jego w świadomości precyzyjnie skonkretyzowana. Sprawca może nie ogarniać swym zamiarem następstw uderzenia w postaci wystąpienia ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci innego ciężkiego kalectwa. Te następstwa objęte są winą nieumyślną ze strony sprawcy.

260 Rany cięte przedramienia lewego pokrzywdzonego jak wszywały opinie biegłych J. T. i M. B. powstały od działania narzędzia ostrego o ostrych brzegach i takimi narzędziem mogły być odłamy szkła. Obrażenia te powstały w mechanizmie czynnym, a więc od uderzenia takim narzędziem w przedramię. Jak wskazywała treść opinii pisemnej biegłego M. B. w mechanizmie podawanym w wyjaśnieniach oskarżonej mogłoby dojść do „nadziania się na ostre narzędzie” jedynie w przypadku gdy ww. narzędzie byłoby mocno ustabilizowane, a ciało ofiary na niego nacierało z dużą siłą. Natomiast z relacji oskarżonej wynikało, że fragment rozbitego szkła miał być trzymany przez dwoje przepychających się nietrzeźwych osób (czyli w sposób niestabilny), natomiast część ciała która miałaby się z nim kontaktować i na której miała powstać rana jest częścią ciała o bardzo dużym zakresie ruchomości i w przypadku niespodziewanego ruchu tułowia (potknięcia się) wykonuje niezależnie od woli upadającego odruchowo ruch stabilizujący jego postawę. Tak opisywanych okolicznościach do powstania głębokiej rany na powierzchni wewnętrznie przedramienia nie doszłoby. Również opinia biegłego J. T. wskazuje na to, że bardziej prawdopodobna co do mechanizmu powstania obrażeń jest wersja podana przez pokrzywdzonego tj. uderzenia go przez oskarżoną odłamkami rozbitego dzbanka.

261 Biegły M. B. wskazał również uzupełniająco, że (k.267) „oskarżona podała w swoich wyjaśnieniach, iż do powstania zmian w zakresie przedramienia lewego pokrzywdzonego doszło w wyniku wzajemnego szarpania, przepychania się przez nich dwoje podczas gdy pokrzywdzony w prawej ręce trzymał fragment rozbitego dzbanka szklanego i po potknięciu się nadział się na trzymany przez siebie jak i ręką oskarżonej fragment tego szkła i uwzględniając takie okoliczności przebiegu wydarzenia stwierdziłem, że zmiany urazowe, które mogłyby powstać na ciele pokrzywdzonego z dużym stopniem prawdopodobieństwa zlokalizowane by były w innych częściach ciała niż u pokrzywdzonego faktycznie stwierdzono.”

262 Sąd ustalił zatem, że obrażenia pokrzywdzonego powstały w następstwie działania oskarżonej B. P.. Oskarżona zadając ciosy ostrym narzędziem, w tak newralgiczną część ciała gdzie znajdują się żyły oraz tętnice, co najmniej powinna była i mogła przewidzieć, że może to spowodować u pokrzywdzonego uszkodzenie dużych naczyń krwionośnych. Uszkodzenie dużych naczyń krwionośnych powoduje szybką utratę krwi, tak jak w tym przypadku, może w krótkim czasie powodować wykrwawienie i śmierć. Takie obrażenie stanowią chorobę realnie zagrażającą życiu w rozumienie art. 156 kk. Sposób działania polegający na spowodowaniu głębokich ran połączonych z silnym krwawieniem i szybką utratą dużej ilości krwi, naraziło pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utarty życia lub wystąpienie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu.

263 Tym samym przyjąć należy, że godziła się na następstwa w postaci ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. W konsekwencji, przestępstwo to cechuje się winą kombinowaną, mieszaną- udział jest umyślny, a następstwa objęte są nieumyślnością.

264 Należy odwołać się bowiem do konstrukcji tzw. zamiaru ogólnego. „Postać uszczerbku ciała nie musi być sprecyzowana w świadomości sprawcy, stąd zamiar taki określa się ogólnym. Zamiar ogólny nie jest więc określeniem sugerującym, że chodzi ogólnie o jakiekolwiek skutki zamachu na zdrowie innego człowieka, ale o świadome powodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, o postaciach sprecyzowanych w powyższym przepisie.” (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 22 października 2019 r., II AKa 174/19, LEX nr 2759054). W wypadku przestępstwa spowodowania uszczerbku na zdrowiu sprawca musi obejmować świadomością przynajmniej możliwość spowodowania swoim zachowaniem ciężkiego uszczerbku na zdrowiu innej osoby i chcieć takiego skutku albo na nastąpienie takiego skutku się godzić, przy czym postać uszkodzenia ciała, wymieniona we wskazanych przepisach, nie musi być wyraźnie sprecyzowana w świadomości sprawcy. (por. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 26 czerwca 2019 r., II AKa 173/19, LEX nr 2722117). Dla poniesienia odpowiedzialności karnej nie jest bowiem niezbędne, aby sprawca dokładnie przewidział wszystkie szczegółowe i techniczne elementy występujące w przebiegu związku przyczynowego. (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 25 lutego 2015 r., II AKa 28/15, LEX nr 1661280). Przede wszystkim bowiem „Przy umyślnych uszkodzeniach ciała przyjmuje się tak zwany zamiar ogólny, który obejmuje faktycznie powstałe następstwa zadanych umyślnie obrażeń, zakłada się bowiem, że sprawca nie mógł mieć świadomości dokładnego obrazu wszystkich następstw swego działania, ale działał on ze świadomością możliwości powstania daleko sięgającej krzywdy biorąc pod uwagę rodzaj użytego narzędzia, liczbę i siłę uderzeń, odporność ofiary itp.” (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 5 czerwca 2013 r., II AKa 134/13, LEX nr 1331116). O zamiarze sprawcy wnioskować można w oparciu o okoliczności towarzyszące zdarzeniu, takie jak rodzaj użytego narzędzia, sposób jego użycia, siła zadanych uderzeń, ich umiejscowienie, zachowanie się sprawcy po zdarzeniu. Są to te elementy, które pozwalają na zweryfikowanie wyjaśnień stanowiących niejednokrotnie przyjętą linię obrony (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 10 kwietnia 2014 r., II AKa 74/14, LEX nr 1461217).

265 Oceniając całokształt materiału dowodowego, Sąd przyjął, że działanie oskarżonej było zachowaniem umyślnym. Nie sposób bowiem przyjąć, aby godzenie pokrzywdzonego T. P. za pomocą kawałków rozbitego było działaniem nieumyślnym, a zatem aby nie mając zamiaru spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, oskarżona spowodowała go wskutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo przewidywania możliwości spowodowania takiego skutku.

266 W ocenie Sądu oskarżona musiała obejmować swoją świadomością przynajmniej możliwość, że swoim zachowaniem spowoduje ciężki uszczerbek na zdrowiu pokrzywdzonego i do osiągnięcia takiego skutku dążyła lub co najmniej się godziła. Świadczy o tym sposób działania oskarżonej oraz miejsce zadania ciosu tj. w newralgiczną część ciała gdzie znajdują się żyły oraz tętnice, co najmniej powinna była i mogła przewidzieć, że może to spowodować u pokrzywdzonego uszkodzenie dużych naczyń krwionośnych.

267 Odnosząc się do twierdzeń oskarżonej o działaniu w warunkach obrony koniecznej należy podkreślić, że warunkiem podmiotowym obrony koniecznej jest świadomość zamachu i wola obrony. Obrona jest traktowana, jako konieczna wtedy, gdy służy odparciu zamachu bezprawnego i bezpośredniego. Musi być podjęta odpowiednio do zagrożenia i w granicach konieczności dla ratowania zagrożonego dobra.

268 Oskarżona zadając pokrzywdzonemu rany cięte przedramienia lewego narzędziem o ostrych brzegach - a takim narzędziem mogły być odłamy szkła i te obrażenie powstały w mechanizmie czynnym, a wiec od uderzenia takim narzędziem w przedramię, miała zamiar spowodowania u ofiary ciężkich obrażeń ciała.

269 W wypadku przestępstwa spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu sprawca musi obejmować świadomością przynajmniej możliwość spowodowania swoim zachowaniem ciężkiego uszczerbku na zdrowiu innej osoby i chcieć takiego skutku, albo na nastąpienie takiego skutku się godzić, przy czym postać ciężkiego uszkodzenia ciała, wymieniona w art. 156 § 1 pkt 2 KK, nie musi być wyraźnie sprecyzowana w świadomości sprawcy. Dlatego też postać zamiaru sprawcy może zbliżać się do konstrukcji zamiaru ogólnego (dolus generalis) – czyli zamiaru wyrządzenia istotnego uszczerbku w dobrostanie pokrzywdzonego. Oczywistym jest, że niezbędnym elementem podmiotowym obrony koniecznej jest, aby akcja broniącego się wynikała ze świadomości, iż odpiera on zamach i była podyktowana wolą obrony, nie zaś wolą odwetu. Dla zaistnienia obrony koniecznej koniecznym jest, aby sprawca działał z zamiarem obrony bezpośrednio zaatakowanego dobra prawnego. Wszelkie działania przedsięwzięte w celu odwzajemnienia krzywd doznanych uprzednio nie mają charakteru obronnego. Niezbędnym podmiotowym elementem obrony koniecznej jest działanie z woli obrony, a nie z woli odwetu. Niezbędnym elementem podmiotowym obrony koniecznej jest aby akcja broniącego się wynikała ze świadomości, że odpiera on zamach i podyktowana była wolą obrony. Ten podmiotowy element działania w obronie koniecznej ułatwia rozgraniczenie rzeczywistych działań obronnych od społecznie negatywnych aktów zemsty, samosądu lub chuligaństwa. Podejmowane działania muszą mieć bowiem charakter działań obronnych i muszą być motywowane wolą obrony, nie zaś np. rewanżu za wcześniejsze uderzenie. Nie może powoływać się na prawo do obrony koniecznej, kto swoim wyzywającym zachowaniem prowokuje napastnika (Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie - II Wydział Karny z dnia 22 czerwca 2022 r., II AKa 515/21).

270 Obrona jest traktowana, jako konieczna wtedy, gdy służy odparciu zamachu bezprawnego i bezpośredniego. Musi być podjęta odpowiednio do zagrożenia i w granicach konieczności dla ratowania zagrożonego dobra. Dlatego też, Sąd wyłączył możliwość zakwalifikowania działania oskarżonej, jako obrony koniecznej, jej działanie nie wynikało, bowiem ze świadomości, że odpiera ona zamach i było podyktowane to wolą obrony. Oskarżona zadając ciosy pokrzywdzonemu działała wyłącznie w celu odwetu za wcześniej za wcześniejsze oblanie jej płynem z dzbanka i uderzenie dzbankiem w twarz, a nie w zamiarze obrony koniecznej. Należy przy tym przypomnieć, że u pokrzywdzonej nie ujawniono obrażeń na głowie w postaci intensywnego dużego podbiegnięcia krwawego i rany tłuczonej obficie krwawiącej jako następstwo uderzenia dzbanka wykonanego z grubego szkła. Natomiast mechanizm opisywany przez oskarżoną w którym to pokrzywdzony miałby ją atakować a oskarżona próbowałaby trzymać jego ręce również został wykluczony w czasie przesłuchania biegłego J. T. (k.248v.). Biegły te wskazał mianowicie, że rany, więc było ich kilka, dotyczyły jednego miejsca to znaczy dłoniowej powierzchni przedramienia lewego części bliższej w mechanizmie wyrywania sobie takiego narzędzia takie rany jeżeliby w ogóle powstały to dotyczyłyby różnych powierzchni przedramienia, najczęściej obu rąk także dłoni no, bo jeżeli wyrywa się sobie z rąk ostre odłamy szkła no to także na rękach też powinny powstać takie obrażenia, a wiec jest to mechanizm bardzo mało prawdopodobny.”

271 W ocenie Sądu wina oskarżonej nie budziła wątpliwości. Oskarżona jest osobą dorosłą, w pełni zdającą sobie sprawę z konsekwencji swoich działań i nie ujawniono okoliczności, które mogłyby wpłynąć na umniejszenie jej winy.

272 ☐

273 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

274 Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

275 ☐

276 3.4. Umorzenie postępowania

277 Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

278 ☐

279 3.5. Uniewinnienie

280 Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

281 4. KARY, Środki Karne, Przepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

282 Oskarżony

283 Punkt rozstrzygnięcia

284 z wyroku

285 Punkt z wyroku odnoszący się

286 do przypisanego czynu

287 Przytoczyć okoliczności

288 B. P.

289 I

290 Wymierzając karę Sąd miał na uwadze wskazania art.53 k.k. a zatem w pierwszej kolejności granice jego zagrożenia ustawowego karą nie krótszą niż 3 lata pozbawienia wolności.

291 Przy wymiarze kary Sąd kierował się dyrektywą prewencji indywidualnej, dążąc do tego, aby wymierzona kara zapobiegła powrotowi sprawcy na drogę przestępstwa oraz dyrektywą prewencji generalnej (w celu kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa; w celu kształtowaniu przekonania, iż popełnianie przestępstw nie uchodzi bezkarnie i spotyka się ze sprawiedliwą karą).

292 Sąd wziął pod uwagę stopień społecznej szkodliwości popełnionego czynu, badając zarówno okoliczności przedmiotowe (waga, rodzaj i charakter naruszonego dobra, okoliczności popełnienia czynu, rodzaj naruszonych reguł ostrożności), jak i okoliczności podmiotowe (zamiar, motywację sprawcy, sposób popełnienia czynu).

293 Nie bez znaczenia pozostawały okoliczności mające wpływ na wymiar kary (art. 53 § 2 k.k.) – okoliczności przedmiotowe takie, jak rodzaj i rozmiar ujemnych następstw popełnienia przestępstwa oraz podmiotowe – motywacja sprawcy, rodzaj i stopień naruszonego dobra, zachowanie się po popełnieniu przestępstwa, jego warunki osobiste.

294 Z kolei potrzeba zapewnienia realizacji dyrektywy prewencji generalnej w przypadku oskarżonej nakazuje ugruntowane przekonanie społeczne, iż organy wymiaru sprawiedliwości z należytą surowością reagują na popełnienie tego typu przestępstw i że czyny te spotykają się ze sprawiedliwą odpłatą.

295 Z tych przyczyn na podstawie art. 156§1 pk2 k.k. w zw. z art. 60§6 pkt 2 (w brzmieniu ustalonym przed 1 października 2023 r.) przy zastosowaniu art.4§1 k.k. Sąd wymierzył oskarżonej karę 1 roku pozbawienia wolności, uznając, iż kara ta spełni wobec oskarżonego cel represyjny, jak i cele w zakresie społecznego poczucia sprawiedliwości.

296 Podstawą zastosowania instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawie powołanego wyżej przepisu jest wykazanie, że w sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony wypadek, który powoduje, że nawet najniższa kara przewidziana w ustawie musi być uznana za karę rażąco surową. Wystąpienie takiego szczególnego wypadku powinno znajdować wsparcie w okolicznościach nietypowych samego zdarzenia albo takich cechach sprawcy, które charakteryzują go w sposób wyjątkowo pozytywny i powodują, że zasługuje on na wymierzenie kary poniżej minimum ustawowego. Takimi okolicznościami było to, iż B. P. wezwała pogotowie ratunkowe, oraz pomagała udzielać pierwszej pomocy pokrzywdzonemu. Oskarżona, że owinęła pokrzywdzonemu rękę i pobiegła do karetki działanie w postaci ucisku mogło spowodować ograniczenie krwawienia i wpłynąć na wydłużenie czasu potrzebnego do udzielenia kwalifikowanej pomocy medycznej. Nie bez znaczenia dla takiego rozstrzygnięcia pozostawała postawa procesowa oskarżyciela posiłkowego, który nie chciał ukarania oskarżonej.

297 II

298 Analiza przesłanek do zastosowania warunkowego zawieszenia kary wskazanych w art.69§1 2 k.k. prowadziła do wniosku, że oskarżona kryteria te spełnia, dając gwarancję, że w razie skorzystania z takiego dobrodziejstwa będzie przestrzegała porządku prawnego w szczególności nie popełni kolejnego przestępstwa.

299 Z tych powodów na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności Sąd warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata. Wskazany okres zawieszenia wykonania kary powinien być wystarczający dla dokonania oceny, czy cele kary przed nim stawiane zostały osiągnięte.

300 W ocenie Sądu wymierzenie kary o charakterze bezwzględnym byłoby, bowiem represją zbyt surową.

III

301 Aby wzmocnić oddziaływanie na oskarżoną Sąd, nałożył na nią jeden z obligatoryjnych przy warunkowym zawieszeniu wykonania kary obowiązków tj. wskazany w art.72§1 pkt 1 k.k. obowiązek pisemnego informowania Sądu o przebiegu okresu próby, precyzując przy tym, że obowiązek ten winien być realizowany pisemnie, co 6 miesięcy.

302 IV

303 Na podstawie art. 46 § 2 k.k. orzeczono wobec oskarżonej na rzecz pokrzywdzonego T. P. nawiązkę w kwocie 10 000 złotych (dziesięciu tysięcy złotych), mając na uwadze skutki przestępstwa dla pokrzywdzonego i uznając, że środek kompensacyjny w takiej wysokości będzie adekwatny do rozmiaru poniesionej przez pokrzywdzonego krzywdy, jak również do utraty sprawności wynikającej z czynu popełnionego przez oskarżoną oraz braku realnej możliwości przywrócenia pełnej sprawności.

304 5. INNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU

305 Oskarżony

306 Punkt rozstrzygnięcia

307 z wyroku

308 Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

309 Przytoczyć okoliczności

310 --

311 --

312 --

313 --

314 6. INNE ZAGADNIENIA

315 W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,

316 a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

317 --

318 7. KOSZTY PROCESU

319 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

320 Przytoczyć okoliczności

321 V

322 Nie znajdując powodów do zwolnienia oskarżonej od ponoszenia kosztów Sądowych, Sąd na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. zasadził od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 3026,85 zł zaś na podstawie art. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych wymierzył mu opłatę w kwocie 180 zł

323 6. PODPIS

324 Sędzia Agnieszka Marchwicka