Wyrok Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 23 stycznia 2020 r., VI Ka 502/19

wyrok Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 23 stycznia 2020 r., VI Ka 502/19

Tekst

1 Warszawa, dnia 23 stycznia 2020 r.

2 Sygn. akt VI Ka 502/19

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

3 Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :

4 Przewodniczący: Sędzia (del.) Justyna Dołhy

5 protokolant: Marta Herc

6 przy udziale prokuratora Jerzego Kopcia

7 po rozpoznaniu dnia 23 stycznia 2020 r.

8 sprawy M. K., syna A. i T., ur. (...) w S.

9 oskarżonego z art. 178a § 1 kk

10 na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego

11 od wyroku Sądu Rejonowego(...) W.

12 z dnia 15 stycznia 2019 r. sygn. akt IV K 548/17

13 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,

14 II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 310 zł tytułem opłaty za II instancję oraz obciąża go pozostałymi kosztami sądowymi w postępowaniu odwoławczym.

Uzasadnienie

15 Formularz UK 2

16 Sygnatura akt

17 VI Ka 502/19

18 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

19 1

20 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

21 Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

22 Wyrok Sądu Rejonowego (...) W. z dnia 15 stycznia 2019 r. w sprawie o sygn. akt IV K 548/17

23 Podmiot wnoszący apelację

24 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

25 ☐ oskarżyciel posiłkowy

26 ☐ oskarżyciel prywatny

27 ☐ obrońca

28 ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

29 ☐ inny

30 1.3. Granice zaskarżenia

31 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

32 ☒ na korzyść

33 ☐ na niekorzyść

34 ☒ w całości

35 ☐ w części

36 ☐

37 co do winy

38 ☐

39 co do kary

40 ☐

41 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

42 1.3.2. Podniesione zarzuty

43 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

44 ☐

45 art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

46 ☒

47 art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

48 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

49 ☒

50 art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

51 ☒

52 art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

53 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

54 ☒

55 art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

56 ☐

57 art. 439 k.p.k.

58 ☐

59 brak zarzutów

60 1.4. Wnioski

61 ☒

62 uchylenie

63 ☐

64 zmiana

65 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

66 2.1. Ustalenie faktów

67 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

68 Lp.

69 Wskazać oskarżonego.

70 Wskazać fakt.

71 Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

72 1.

73 111

74 M. K.

75 oskarżony jest osobą niekaraną za wykroczenia drogowe

76 k. 114

77 Lp.

78 Wskazać oskarżonego.

79 Wskazać fakt.

80 Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

81 2.

82 111

83 M. K.

84 oskarżony uzyskuje dochody

85 k. 116

86 Lp.

87 Wskazać oskarżonego.

88 Wskazać fakt.

89 Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

90 3.

91 111

92 M. K.

93 urządzenie do pomiaru zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu A. nr 258/94, którego użyto w stosunku do oskarżonego w dniu 26 maja 2017 r. miało aktualne świadectwo wzorcowania

94 k. 119-120

95 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

96 Lp.

97 Wskazać oskarżonego.

98 Wskazać fakt.

99 Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

100 --------

101 ------------------

102 --------------------------------------------

103 -------------------------

104 2.2. Ocena dowodów

105 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

106 Wskazać fakt

107 Dowód

108 Zwięźle o powodach uznania dowodu.

109 wskazane w pkt. 2.1.1. Lp 1 do 3

110 dokumenty wskazane w pkt. 2.1.1. Lp 1 do 3

111 Wskazane okoliczności zostały udowodnione na podstawie dokumentów urzędowych, które są jednoznaczne i nie budzą żadnych wątpliwości.

112 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

113 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

114 Wskazać fakt

115 Dowód

116 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu.

117 ------------

118 -------------------------

119 ---------------------------------------------

120 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

121 Lp.

122 Zarzut

123 1.

124 obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

125 ☐ zasadny

126 ☐ częściowo zasadny

127 ☒ niezasadny

128 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny.

129 Sąd oceniając materiał dowodowy nie naruszył normy art. 7 kpk, art. 410 kpk jak i wskazanych w apelacji przepisów art. 4 kpk i art. 5 § 2 kpk.

130 Wniosek

131 o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji

132 ☐ zasadny

133 ☐ częściowo zasadny

134 ☒ niezasadny

135 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny.

136 Wniosek został uznany za niezasadny albowiem stanowisko skarżącego sprowadza się w istocie rzeczy do polemiki z przeprowadzoną przez Sąd I instancji w sposób pełny i prawidłowy oceną dowodów i wyprowadzonymi na jej podstawie prawidłowymi ustaleniami faktycznymi, o czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia.

137 Lp.

138 Zarzut

139 2.

140 błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

141 ☐ zasadny

142 ☐ częściowo zasadny

143 ☒ niezasadny

144 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny.

145 Sąd Rejonowy ustalił stan faktyczny w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy.

146 Wniosek

147 o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji

148 ☐ zasadny

149 ☐ częściowo zasadny

150 ☒ niezasadny

151 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny.

152 Wniosek został uznany za niezasadny albowiem stanowisko skarżącego sprowadza się w istocie rzeczy do polemiki z przeprowadzoną przez Sąd I instancji w sposób pełny i prawidłowy oceną dowodów i wyprowadzonymi na jej podstawie prawidłowymi ustaleniami faktycznymi, o czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia.

153 Lp.

154 Zarzut

155 3.

156 obraza prawa materialnego – art. 37a kk

157 ☐ zasadny

158 ☐ częściowo zasadny

159 ☒ niezasadny

160 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny.

161 Aby uznać za zasadny powyższy zarzut ustawodawca musiałby nałożyć na sąd obowiązek stosowania przepisu art. 37 a kk. Obraza prawa materialnego nie polega bowiem na tym, że sąd nie zastosował jakiejś konstrukcji prawnej, jeśli nie miał takiego obowiązku. Art. 37 a kk daje sądowi tylko możliwość sięgnięcia po takie uregulowanie.

162 Wniosek

163 o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.

164 ☐ zasadny

165 ☐ częściowo zasadny

166 ☒ niezasadny

167 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny.

168 Wniosek został uznany za niezasadny albowiem Sąd I instancji nie miał obowiązku zastosowania art. 37a kk.

169 Lp.

170 Zarzut

171 4.

172 rażąca niewspółmierność kary i zastosowanych środków karnych

173 ☐ zasadny

174 ☐ częściowo zasadny

175 ☒ niezasadny

176 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny.

177 Podniesiony zarzut jest zasadny wtedy, gdy kara wprawdzie mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, ale nie uwzględnia w sposób właściwy okoliczności dotyczących sądowego ich wymiaru określonych w art. 53–56 kk. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem judykatury rażąca niewspółmierność kary występuje wtedy, gdy kara orzeczona nie uwzględnia w należyty sposób stopnia społecznej szkodliwości przypisywanego czynu oraz nie realizuje wystarczająco celu kary, ze szczególnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych. Pojęcie niewspółmierności rażącej oznacza znaczną, wyraźną i oczywistą, a więc niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą, czyli zasłużoną (np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 2017 II KK 156/17).

178 Zarzut rażącej niewspółmierności kary może być zasadny tylko wtedy, gdy jego autor wskaże na nowe okoliczności, które są istotne dla wymiaru kary, a nie zostały ustalone przez Sąd I instancji, względnie wykaże, że okoliczności prawidłowo ustalone mają takie znaczenie i ciężar gatunkowy, których orzeczona kara nie uwzględnia w stopniu dostatecznym.

179 Sąd Rejonowy wymierzając karę oskarżonemu w sposób jasny i niebudzący wątpliwości wskazał w uzasadnieniu orzeczenia jakie okoliczności obciążające wziął pod uwagę. Należy podzielić również stanowisko Sądu I instancji, iż jedynie uprzednia niekaralność oskarżonego stanowi okoliczność łagodzącą. Stwierdzić więc należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd Rejonowy karę ukształtował w sposób prawidłowy, uwzględniając przy tym granice zagrożenia karą za przypisane oskarżonemu przestępstwo jak również cele kary w zakresie prewencji szczególnej jak i ogólnej. Obrońca nie wykazał, aby Sąd I instancji przy wymiarze kary nie uwzględnił ogólnych dyrektyw wymiaru kary z art. 53 § 1 kk jak i okoliczności mających znaczenie przy jej wymiarze wskazanych w art. 53 § 2 kk albo nadał im niedostateczną rangę.

180 Mając na uwadze powyższe, należy uznać, iż kara wymierzona oskarżonemu przez Sąd I instancji wyraża w pełni prawidłową ocenę okoliczności o jakich mowa w art. 53 § 1 i 2 kk i w realiach niniejszej sprawy brak jest podstaw do uznania jej za karę rażąco surową. Sąd Rejonowy wymierzył bowiem karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do niego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa (art. 53 § 1 kk). Wymierzając karę, Sąd I instancji uwzględnił rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu. Argumentację Sądu I instancji w zakresie wymiaru kary należy w pełni podzielić tak więc nie ma potrzeby ponownego jej przytaczania.

181 Te same argumenty należy odnieść do orzeczonego środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, który został orzeczony w minimalnej wysokości przewidzianej przez ustawę.

182 Jeśli zaś chodzi o wysokość grzywny oraz świadczenia pieniężnego to należy zauważyć, że po pierwsze oskarżony ma możliwości zarówno majątkowe jak i zarobkowe, a ponadto wysokość świadczenia pieniężnego została określona w dolnej granicy, która wynosi 5.000 zł.

183 Wniosek

184 o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji

185 ☐ zasadny

186 ☐ częściowo zasadny

187 ☒ niezasadny

188 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny.

189 Wniosek został uznany za niezasadny albowiem stanowisko skarżącego sprowadza się w istocie rzeczy do polemiki z ustaleniami i przeprowadzoną przez Sąd I instancji w sposób pełny i prawidłowy oceną okoliczności będących podstawą wymiaru kary.

190 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

191 Wskazać wszystkie okoliczności, które sąd uwzględnił z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia

192 i podniesionych zarzutów (art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k.).

193 1.

194 --------------------------------------------

195 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności.

196 ---------------------------------------------------

197 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

198 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

199 1

200 Przedmiot utrzymania w mocy

201 Wyrok Sądu Rejonowego (...) W. z dnia 15 stycznia 2019 r. w sprawie o sygn. akt IV K 548/17.

202 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy.

203 Kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia wykazała, iż Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie w sprawie. Ustalenia faktyczne zostały poczynione na podstawie materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej, ocenionego z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Sąd Rejonowy ocenił materiał dowodowy w sposób drobiazgowy i kompleksowy, odnosząc się do wszystkich zgromadzonych i przeprowadzonych w toku rozprawy dowodów. Sąd wywiódł prawidłowy wniosek w przedmiocie winy oskarżonego, brak również podstaw do zakwestionowania wymiaru orzeczonej wobec oskarżonego kary. Stanowisko skarżącego sprowadza się w istocie rzeczy do polemiki z przeprowadzoną przez Sąd pierwszej instancji oceną dowodów i wyprowadzonymi na jej podstawie ustaleniami faktycznymi, polemiki opartej na wybiórczym podejściu do ujawnionych okoliczności sprawy.

204 Jak wielokrotnie podkreślano w doktrynie i orzecznictwie, przekonanie Sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art. 7 kpk wtedy, gdy: jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 kpk) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 kpk), stanowi wyraz rozważenia wszystkich tych okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 kpk), jest wyczerpujące i logiczne - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1 pkt 1 kpk). Akcentuje to szereg orzeczeń Sądu Najwyższego i sądów apelacyjnych (por. wyrok SN z 3.09.1998 r. sygn. V KKN 104/98 – Prokuratura i Prawo rok 1999, nr 2, poz. 6; a także wyrok SA w Łodzi z 20.03.2002 r. sygn. II AKa 49/02 – Prokuratura i Prawo rok 2004, nr 6, poz. 29). Wymogom tym Sąd Rejonowy w niniejszej sprawie sprostał.

205 Trzeba również wskazać, iż zarzut podniesiony w apelacji był nie tylko chybiony, ale również skonstruowany niewłaściwie. W świetle bogatego orzecznictwa i dorobku doktryny nie może budzić wątpliwości, że zastrzeżenia tyczące nieprawidłowej oceny materiału dowodowego, a więc naruszenie kryteriów wskazanych w art. 7 k.p.k. i tym samym wykroczenie poza granice sędziowskiej swobody ocen, wykluczają jednoczesne sygnalizowanie obrazy art. 5 § 2 k.p.k. Nie można mówić o naruszeniu reguły in dubio pro reo w sytuacji, gdy ustalenia faktyczne zależne są od dania wiary tej lub innej grupie dowodów, bowiem jedną z podstawowych prerogatyw sądu orzekającego jest swobodna ocena dowodów. Stwierdzenie istnienia „nie dających się usunąć wątpliwości" w oparciu jedynie o subiektywne oceny i przekonanie skarżącego, wyłącznie w celu wsparcia tym stwierdzeniem polemiki z ustaleniami faktycznymi sądu, nie stwarza stanu nie dających się usunąć wątpliwości ( patrz: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2016r., sygn. akt IV KK 43/16). Inaczej mówiąc – bezskuteczny jest zarzut nie respektowania zasady in dubio pro reo, jeśli skarżący wywodzi go z uznania za wiarygodne części dowodów (np. wyjaśnień oskarżonego) przy jednoczesnym zanegowaniu przez Sąd pozostałych – na przykład zeznań świadków. Jest to bowiem kwestia wiążąca się wyłącznie z prawidłowością oceny materiału dowodowego, a jej podważanie nastąpić może tylko poprzez zarzucanie obrazy art. 7 k.p.k.

206 W realiach niniejszej sprawy, jak to już wskazano powyżej, do takiej obrazy nie doszło. Należy podkreślić, że Sąd Rejonowy w sposób drobiazgowy przeanalizował wyjaśnienia oskarżonego uznając je trafnie za stanowiące tylko linię obrony oskarżonego zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności karnej za popełniony występek. Analiza treści depozycji M. K. nastąpiła na tle zeznań świadków przesłuchanych w niniejszej sprawie, a nie w oderwaniu od tego materiału dowodowego jak również po porównaniu ich z treścią informacji uzyskanych z placówek medycznych. Słusznie Sąd Rejonowy wskazał, że wyjaśnienia oskarżonego oraz zeznania jego żony są nielogiczne i sprzeczne z elementarnymi zasadami doświadczenia życiowego. Należy zauważyć, że nie sposób uznać zeznań świadków D. W. i P. W. za niewiarygodne i składane celowo na niekorzyść oskarżonego, tak jak to wywodzi w apelacji oskarżony. W ocenie sądu odwoławczego nie może budzić wątpliwości, że świadkowie zeznając po upływie ponad roku od zdarzenia mogli nie pamiętać pewnych jego szczegółów, w tym topografii ulic, jednak ich zeznania oceniane w sposób kompleksowy prowadzą do słusznego wniosku, do którego doszedł Sąd I instancji, że są one wiarygodne i przedstawiają jasno przebieg zdarzenia z udziałem oskarżonego. Ocenę materiału dowodowego w postaci osobowych źródeł dowodowych dokonaną przez Sąd I instancji Sąd Okręgowy w pełni podziela uznając, że nie wymaga ona ponownego przytaczania. Uzupełniająco można do niej dodać, że skoro świadek R. Z. – funkcjonariusz Policji zeznał, że poinformował P. W. o konieczności udania się do Komisariatu Policji W. B. i złożenia tam zeznań to znaczy, że mieli oni kontakt i styczność ze sobą na miejscu zdarzenia.

207 Nie można również podzielić stanowiska oskarżonego wyrażonego w apelacji, a dotyczącego dokumentacji dotyczącej rzekomego korzystania przez niego z pomocy lekarskiej w dniu zdarzenia. Jak wynika bowiem z akt sprawy Sąd I instancji okoliczność tę ustalił w oparciu nie tylko o informację z (...) (k. 70), ale również w oparciu o informację nadesłaną z SPZOZ przy ul. (...) (k. 61). Obie placówki medyczne nie potwierdziły wizyty oskarżonego w dniu zdarzenia. Dokumentacja medyczna (k. 55) jasno świadczy o tym, że oskarżony ma dolegliwości zdrowotne, co nie znaczy, że w dniu zdarzenia korzystał z pomocy medycznej, a jego stan spowodował konieczność sięgnięcia po alkohol.

208 Odnosząc się do zarzutu dokonania przez Sąd błędnej oceny wyników badania oskarżonego pod kątem zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu należy stwierdzić, że jest on również bezpodstawny. Należy bowiem uznać, że badanie na zawartość alkoholu zostało przeprowadzone prawidłowo. Urządzenie Alkometr A2.0 A. to urządzenie badające stężenie alkoholu metodą spektometrii w podczerwieni, a zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Zdrowia i Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie badań na zawartość alkoholu w organizmie z dnia 28 grudnia 2018 r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 2472) badanie wydychanego powietrza przeprowadza się w sposób nieinwazyjny przy użyciu m. in. urządzenia elektronicznego dokonującego pomiaru stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu metodą spektrometrii w podczerwieni (§ 3 ust. 1 pkt 1). W przypadku dokonania pierwszego pomiaru analizatorem wydechu, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 1, oraz uzyskania wyniku ponad 0,00 mg/dm³, dokonuje się niezwłocznie drugiego pomiaru (§ 4 ust. 2). Tak więc wykonanie dwóch pomiarów o godzinie 1:12 oraz o godzinie 1:15 dających wynik 0,81 mg/l nie może budzić żadnych wątpliwości.

209 Uzupełniająco należy stwierdzić, że w aktach niniejszej sprawy znajdowało się świadectwo wzorcowania dotyczące urządzenia typu AlkoSensor (k. 2a), nie zaś Alkometr (...).0, które zostało użyte do zbadania oskarżonego pod kątem zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu (k.2). W związku z czym Sąd Okręgowy uzupełnił ten brak uzyskując świadectwo wzorcowania urządzenia użytego wobec oskarżonego, z którego to dokumentu jednoznacznie wynika, że w dniu zdarzenia urządzenie miało zachowany termin wzorcowania świadczący również o jego sprawności.

210 Mając na uwadze powyższe, nie podzielając żadnego z zarzutów apelacyjnych, Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy stwierdzając ponadto, że nie jest on dotknięty innymi wadami, które powinny być brane przez sąd odwoławczy pod uwagę z urzędu. Orzeczona kara jest karą współmierną do wagi popełnionego przestępstwa, nie przekracza stopnia zawinienia, uwzględnia w sposób właściwy zarówno stopień społecznej szkodliwości czynu, okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowość sprawcy - w społecznym odczuciu jest karą sprawiedliwą, spełni stawiane przed nią cele zarówno w zakresie indywidualnego oddziaływania na sprawcę, jak i w zakresie prewencji generalnej. Podzielić należy również w pełni argumentację Sądu I instancji odnośnie orzeczonego wobec oskarżonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych jak i świadczenia pieniężnego.

211 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

212 1.

213 Przedmiot i zakres zmiany

214 ---------------------------------------------------

215 Zwięźle o powodach zmiany.

216 -----------------------------------------------------------

217 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

218 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

219 1.

220 --------------------------------------------------------

221 ☐ art. 439 k.p.k.

222 Zwięźle o powodach uchylenia.

223 ----------------------------------------------------------------------

224 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

225 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

226 Zwięźle o powodach uchylenia.

227 ------------------------------------------------------------------------------

228 Konieczność umorzenia postępowania

229 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

230 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia.

231 ---------------------------------------------------------------------------

232 4.

233 Konieczność warunkowego umorzenia postępowania

234 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

235 Zwięźle o powodach uchylenia i warunkowego umorzenia ze wskazaniem podstawy prawnej warunkowego umorzenia postępowania.

236 -----------------------------------------------------------

237 5.

238 ------------------------------------------------

239 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

240 Zwięźle o powodach uchylenia.

241 ------------------------------------------------------------------------

242 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

243 ------------------------------------------------------------------------

244 5.4. Inne rozstrzygnięcia z wyroku

245 Lp.

246 Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

247 Przytoczyć okoliczności.

248 -------------------------------------------

249 ----------------------------------------

250 6. Koszty Procesu

251 Wskazać oskarżonego.

252 Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

253 Przytoczyć okoliczności.

254 M. K.

255 II.

256 Uwzględniając sytuację materialną oskarżonego, który uzyskuje dochody, na podstawie art. 634 kpk i art. 627 kpk oraz art. 8, art. 2 ust. 1 pkt 1 i art. 3 ust. 2 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) sąd odwoławczy obciążył go opłatą za II instancję oraz pozostałymi kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze.

257 7. PODPIS

258 1.3 G. zaskarżenia

259 Wpisać kolejny numer załącznika ☐

260 Podmiot wnoszący apelację

261 oskarżony

262 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

263 wyrok w całości

264 1.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia

265 ☒ na korzyść

266 ☐ na niekorzyść

267 ☒ w całości

268 ☐ w części

269 ☐

270 co do winy

271 ☐

272 co do kary

273 ☐

274 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

275 1.3.2 Podniesione zarzuty

276 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

277 ☐

278 art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

279 ☒

280 art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

281 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

282 ☒

283 art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

284 ☒

285 art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

286 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

287 ☒

288 art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

289 ☐

290 art. 439 k.p.k.

291 ☐

292 brak zarzutów

293 1.4. Wnioski

294 ☒

295 Uchylenie

296 ☐

297 zmiana