Wyrok Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 14 stycznia 2020 r., VI Ka 138/19

wyrok Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 14 stycznia 2020 r., VI Ka 138/19

Tekst

1 Warszawa, dnia 14 stycznia 2020 r.

2 Sygn. akt VI Ka 138/19

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

3 Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :

4 Przewodniczący: Sędzia Anna Zawadka

5 protokolant protokolant sądowy - stażysta U. K.

6 przy udziale prokuratora Teresy Pakieły

7 po rozpoznaniu dnia 14 stycznia 2020 r. w W.

8 sprawy M. M. syna P. i Z. ur. (...) w D. oskarżonego o czyn z art. 209 § 1 kk

9 na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę

10 od wyroku Sądu Rejonowego w(...)

11 z dnia 8 listopada 2018 r. sygn. akt II K 86/18

12 zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od oskarżonego M. M. na rzecz Skarbu Państwa opłatę w kwocie 60 zł za II instancję i pozostałe wydatki w postępowaniu odwoławczym .

Uzasadnienie

13 Formularz UK 2

14 Sygnatura akt

15 VI Ka 138/19

16 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

17 1

18 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

19 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

20 Wyrok Sądu Rejonowego w (...)z dnia 8 listopada 2018r. sygn. akt II K 86/18

21 1.2. Podmiot wnoszący apelację

22 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

23 ☐ oskarżyciel posiłkowy

24 ☐ oskarżyciel prywatny

25 ☒ obrońca

26 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

27 ☐ inny

28 1.3. Granice zaskarżenia

29 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

30 ☒ na korzyść

31 ☐ na niekorzyść

32 ☒ w całości

33 ☐ w części

34 ☐

35 co do winy

36 ☐

37 co do kary

38 ☐

39 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

40 1.3.2. Podniesione zarzuty

41 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

42 ☒

43 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

44 ☐

45 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

46 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

47 ☐

48 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

49 ☒

50 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

51 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

52 ☐

53 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

54 ☐

55 art. 439 k.p.k.

56 ☐

57 brak zarzutów

58 1.4. Wnioski

59 ☐

60 uchylenie

61 ☒

62 Zmiana

63 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

64 2.1. Ustalenie faktów

65 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

66 Lp.

67 Oskarżony

68 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

69 Dowód

70 Numer karty

71 1.

72 M. M.

73 oskarżony nie figuruje w kartotece karnej Krajowego Rejestru Karnego;

74 Informacja z K.

75 164

76 2.

77 M. M.

78 Oskarżony nadal nie płaci alimentów w ustalonej wysokości na podstawie ugody zawartej w sprawie III RC 164/11 i zaległości alimentacyjne nadal rosną;

79 Z.-czenie o dokona-nych wpłatach

80 166-167

81 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

82 Lp.

83 Oskarżony

84 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

85 Dowód

86 Numer karty

87 1.

88 M. M.

89 Oskarżony nie przebywa pod adresem, który wskazał jako miejsce zameldowania i zamieszkania (dłuższego pobytu), ale nie ukrywał swojego aktualnego miejsca pobytu przedkładając umowy o pracę w których figuruje adres zamieszkania;

90 Notatka kuratora z próby przeprowadzenia wywiadu;

91 Umowy o pracę

92 116

93 43,101

94 2.2. Ocena dowodów

95 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

96 Lp. faktu z pkt 2.1.1

97 Dowód

98 Zwięźle o powodach uznania dowodu

99 1.

100 Informacja z K.

101 dokument wystawiony przez uprawniony podmiot tj. Krajowy Rejestr Karny – Punkt Informacyjny przy Sądzie Okręgowym; informacja jest aktualna tj. wystawiona w dniu 18 grudnia 2019r.

102 Zaświadczenie o dokonanych wpłatach

103 Dokument oryginalny wystawiony przez Kancelarię Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w (...), opatrzony pieczęcią Kancelarii (...) w M. i podpisem Asesora Komorniczego E. R., nie budzi wątpliwości odnośnie rzetelności zawartych w nim informacji dotyczących wysokości kwot wyegzekwowanych podczas trwania egzekucji oraz wysokości alimentów zaległych dla wierzyciela;

104 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

105 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

106 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

107 Dowód

108 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

109 1.

110 Notatka sporządzona przez kuratora z próby przeprowadzenia wywiadu i umowy o pracę przedłożone przez oskarżonego;

111 Oskarżony w toku postępowania nie poinformował sądu o zmianie adresu zamieszkania, ale jednocześnie przedłożył dwie umowy o pracę w których adres jego aktualnego miejsca zamieszkania figuruje, dlatego nie można uznać, że oskarżony ukrywał ten adres przed sądem, celowo uniemożliwiając przeprowadzenie wywiadu środowiskowego przez kuratora;

112 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

113 Lp.

114 Zarzut w apelacji

115 1.

116 Obrazy przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 209 § 1 k.k. poprzez ich niezastosowanie w sytuacji gdy czyn zarzucany oskarżonemu w okresie do 30 maja 2017r. został przez niego popełniony w czasie obowiązywania poprzedniej ustawy tj. ustawy Kodeks Karny z dnia 6 czerwca 1997r. (Dz. U. Nr 88, poz.553) tj. z dnia 5 lipca 2016r. (Dz. U. z 2016r. poz. 1137);

117 ☐ zasadny

118 ☐ częściowo zasadny

119 ☒ niezasadny

120 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

121 Wbrew twierdzeniom skarżącego, nowela z dnia 23 marca 2017r. wprawdzie zrezygnowała ze znamienia „uporczywości” uchylania się od obowiązku alimentacyjnego i w to miejsce wprowadzono sztywne określenie wysokości zaległości alimentacyjnych „jeżeli łączna wysokość powstałych wskutek tego zaległości stanowi równowartość co najmniej 3 świadczeń okresowych, albo jeżeli opóźnienie zaległego świadczenia innego niż okresowy wynosi co najmniej 3 miesiące”, to jednak ta zmiana jeszcze nie oznacza, że obecnie samo powstanie zaległości alimentacyjnych w określonej kwocie jest wystarczającą przesłanką do uznania, iż zrealizowano znamiona z art. 209 § 1 k.k., a przepis ten w poprzednim brzmieniu jest względniejszy dla sprawcy. Dla bytu tego przestępstwa nadal konieczne jest równoczesne ustalenie, iż od tego obowiązku „uchyla się”. W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalił się pogląd, że uchylanie się od obowiązku łożenia na utrzymanie osoby uprawnionej do alimentacji, w rozumieniu art. 209 § 1 k.k. zarówno w brzmieniu obowiązującym przed nowelą z dnia 23 marca 2017r., jak i aktualnie obowiązującym- zachodzi wtedy, gdy zobowiązany, mając obiektywną możliwość wykonania tego obowiązku, nie dopełnia go ze złej woli. Negatywne nastawienie psychiczne do świadczenia ciążących na nim alimentów i stan uchylania się przez niego od zapłaty musiał istnieć przed nowelą , jak również w obowiązującym stanie prawnym musi trwać przez określony dłuższy czas. W stanie prawnym obowiązującym przed nowelą z dnia 23 marca 2017r. zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą nie mógł być krótszy niż 3 miesiące (por. uchwała SN z dnia 9 czerwca 1976r. VI KZP 13/75 OSNKW 1976, z. 7-8, poz. 86). Twierdzenie, że wskutek eliminacji pojęcia „uporczywie” z dyspozycji przepisu art. 209 § 1 k.k. i zmiany znamienia odnoszącej się do samego „uchylania się od obowiązku alimentacyjnego” poprzez redukcję składających się na niego elementów, ustawodawca doprowadził do dekryminalizacji zachowań, które przed wejściem w życie te zmiany wypełniały warunki wynikające z obu elementów składających się na” uporczywość” jest zatem pozbawione podstaw. Całkowicie chybiony jest więc argument naruszenia przepisu art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 209 § 1 k.k. w jego nowym brzmieniu do czynów popełnionych przed jego nowelizacją. Dla pociągnięcia do odpowiedzialności za przestępstwo niealimentacji popełnione przed wejściem w życie nowelizacji z dnia 23 marca 2017r. czyn musi wypełniać jednocześnie znamiona opisane w poprzedniej, jak i obecnie obowiązującej wersji brzmienia art. 209 § 1 k.k. Sąd Rejonowy powinien więc dokonać podwójnej oceny czynu z punktu widzenia obecnego i poprzedniego brzmienia tego przepisu (por. postanowienie SN z dnia 20 marca 2019r. I KZP 17/18). Nie ma zatem racji skarżący, iż oskarżony swoim zachowaniem w okresie od 1 grudnia 2015r. do 30 maja 2017r. nie wyczerpał znamion czynu z art. 209 § 1 k.k. w brzmieniu sprzed 31 maja 2017r., gdyż pomimo wyeliminowania znamienia uporczywości, przepis ten w nowym brzmieniu nie jest względniejszy dla sprawcy, skoro okres nie alimentacji w przypadku oskarżonego trwał przez dłuższy czas, przekraczający okres 3 miesięcy. Natomiast negatywny stosunek psychiczny oskarżonego do ciążącego na nim zobowiązania alimentacyjnego wobec syna, wynika z obiektywnej możliwości wykonania tego obowiązku. Oskarżony nie przedstawił żadnej dokumentacji potwierdzającej swoją trudną sytuację życiową, a zatem twierdzenie obrońcy nie zostało w żaden sposób udokumentowane.

122 W świetle zasad doświadczenia życiowego nie może zaś wątpliwości budzić fakt, że osoby o wyspecjalizowanej wiedzy z zakresu ubezpieczeń doskonale odnajdują się na rynku pracy i są chętnie zatrudniani przez pracodawców. Z pewnością zatem przy odpowiedniej determinacji i woli oskarżonego był on w stanie podjąć lepiej płatną pracę zarobkową na pełny etat. Rację ma Sąd Rejonowy kwestionując wiarygodność tego, że w okresie objętym zarzutem oskarżony pozostawał zatrudniony jedynie na ¼ etatu jako pracownik firmy oferującej sprzedaż ubezpieczeń majątkowych i życiowych, zarabiając ok. 500 zł miesięcznie brutto, gdyż za taką kwotę nie byłby w stanie egzystować w W., gdzie od kilku lat zamieszkuje. Powyższa umowa o pracę z dnia 01.02.2017r. złożona przez oskarżonego, potwierdza jedynie fakt ukrywania przez niego prawdziwego źródła dochodu oraz jego wysokości. Natomiast aneks do umowy o pracę zawarty w dniu 28.09.2018r. z tym samym pracodawcą, na mocy którego w miejsce dotychczasowych zapisów umowy zwiększono wymiar czasu pracy do 1/1 etatu oraz wynagrodzenie zasadnicze 2100 zł brutto, wskazuje na trwałe związanie oskarżonego z firmą (...), co przemawia za przyjęciem, że oskarżony uzyskuje stały dochód z wynagrodzenia za pracę. Nie można więc tracić z pola widzenia tego, że oskarżony podejmował pracę w celach zarobkowych i niewątpliwie musiał uzyskiwać wyższy dochód niż ten wskazywany w pierwszej umowie o pracę. Mimo tego jednak, jak wynika z materiału dowodowego, w okresie objętym zarzutem oskarżony jedynie w niewielkiej części (symbolicznej) realizował obowiązek alimentacyjny na rzecz syna. Podnieść należy, iż sąd odwoławczy nie kwestionuje tego, że sytuacja materialna oskarżonego w okresie objętym zarzutem była trudna, skoro ciąży na nim zaległe zobowiązanie alimentacyjne oraz obowiązek alimentacyjny na rzecz pozostałej dwójki dorosłych dzieci. Nie można jednak tracić z pola widzenia tego, iż rolą oskarżonego było, mając świadomość obowiązku alimentacyjnego, starać się kierować swoim życiem zawodowym, tak aby móc czynić zadość wszystkim ciążącym na nim zobowiązaniom. Oskarżony przede wszystkim jako rodzic winien dążyć do zaspokojenia podstawowych potrzeb syna.

123 Odnosząc się do argumentu braku istnienia przesłanki w postaci narażenia na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, skoro oskarżycielka posiłkowa zaspokajała potrzeby syna, wskazać należy, iż Sąd Rejonowy dokonując wyboru ustawy względniejszej dla sprawcy zasadnie wziął powyższą okoliczność pod uwagę i zastosował wobec oskarżonego przepis art. 209 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym obecnie, w którym ustawodawca powyższe znamię wyeliminował. Natomiast znamię to obecnie jest wskazane w przepisie art. 209 § 1a k.k., a zatem Sąd zastosował do okresu niealimentacji sprzed nowelizacji ustawę względniejszą dla sprawcy, skoro przepis art. 209 § 1 k.k. sprzed nowelizacji przewidywał karę surowszą. Natomiast nie można zgodzić się ze skarżącym, że znamię odnoszące się do skutku w postaci narażenia na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, nie zostało zrealizowane. Skoro bowiem finalnie zapewnienie tych potrzeb odbyło się kosztem znacznego wysiłku matki, to należy uznać, że faktycznie wystąpił stan „narażenia” na ich niezaspokojenie. Istniało bowiem prawdopodobieństwo, że do zapewnienia podstawowych potrzeb uprawnionego w rzeczywistości nie dojdzie. W analizowanym przypadku należy podkreślić, że A. K. prowadzi działalność gospodarczą w postaci biura rachunkowego, ale jej dochody oraz ciążące zobowiązanie kredytowe, jak również jej problemy zdrowotne, nie pozwalają na zaspokojenie wszystkich potrzeb syna, który jest dzieckiem niepełnosprawnym, posiada orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego i wymaga zajęć dodatkowych i zarazem płatnych. W świetle zaś utrwalonego orzecznictwa okoliczność, że zamiast zobowiązanego do alimentacji środki na realizację podstawowych potrzeb życiowych uprawnionego są dostarczane przez inne osoby, nie wyłącza odpowiedzialności zobowiązanego za występek niealimentacji. Zarzut obrońcy należy więc uznać za chybiony.

124 Wniosek

125 O zmianę zaskarżonego wyroku przez zmianę opisu czynu i wyeliminowanie z niego czasookresu od dnia 1 grudnia 2015r. do dnia 30 maja 2017r;

126 ☐ zasadny

127 ☐ częściowo zasadny

128 ☒ niezasadny

129 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

130 Brak podstaw do zmiany opisu czynu i wyeliminowania z niego czasookresu od dnia 1 grudnia 2015r. do dnia 30 maja 2017r., albowiem zachowanie oskarżonego w tym wcześniejszym okresie wypełnia znamiona opisane w poprzedniej, jak i obecnie obowiązującej wersji brzmienia art. 209 § 1 k.k. Do oceny czynu osoby zobowiązanej do alimentacji, której obowiązek został określony co do wysokości orzeczeniem sądowym, ugodą zawartą przed sądem albo innym organem, albo inną umową, a popełnionego przed dniem 31 maja 2017r., możliwe jest – przy respektowaniu reguł wskazanych w art. 4 § 1 k.k., zastosowanie przepisu art. 209 k.k. zarówno w brzmieniu dotychczasowym, jak i obowiązującym obecnie. Warunkiem jest ustalenie, że sprawca wyczerpał swoim zachowaniem znamiona przestępstwa nie alimentacji wymagane w dotychczasowym brzmieniu tego przepisu, a równocześnie zrealizował wymagane dla tego przestępstwa znamiona w brzmieniu nadanym tą nowelizacją. W takiej sytuacji organ procesowy po dokonaniu takiej oceny czynu, zasadnie zastosował ustawę nową jako względniejszą dla sprawcy. Dokonując wyboru ustawy względniejszej dla sprawcy Sąd bierze bowiem pod uwagę wszystkie okoliczności mające znaczenie dla odpowiedzialności oskarżonego, a zatem zagrożenie karą, która jest łagodniejsza w obecnie obowiązującym przepisie art. 209 § 1 k.k., a także możliwość skorzystania z instytucji wskazanych w art. 209 § 4 i 5 k.k.

131 Lp.

132 Zarzut w apelacji

133 2.

134 Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że szkodliwość społeczna czynu zarzucanego oskarżonemu jest większa niż znikoma, co miało wpływ na treść wyroku;

135 ☐ zasadny

136 ☐ częściowo zasadny

137 ☒ niezasadny

138 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

139 Wbrew twierdzeniom obrońcy okres niealimentacji nie obejmował jedynie okresu niespełna 5 miesięcy, lecz okres niemal 2 lat, a co za tym idzie, nie sposób uznać, że szkodliwość społeczna czynu oskarżonego jest znikoma. Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i brak jest podstaw do uznania, że okoliczności podmiotowe oraz przedmiotowe świadczą, że szkodliwość społeczna czynu oskarżonego jest znikoma. Wbrew twierdzeniom obrońcy sytuacja życiowa oskarżonego nie była trudna, a fakt niekaralności oraz ubieganie się o zmniejszenie alimentów, nie potwierdza takiej argumentacji. Zdaniem Sądu Okręgowego analiza sytuacji życiowej i zawodowej oskarżonego nie daje podstaw do twierdzenia, że oskarżony nie mógł z przyczyn obiektywnych realizować zobowiązania alimentacyjnego na rzecz syna. Oskarżony ma odpowiednie wykształcenie, a przede wszystkim kilkuletnie doświadczenie w branży ubezpieczeniowej. Dla oceny zachowania oskarżonego w okresie zarzutu istotne jest dokonanie analizy jego postępowania, a przede wszystkim podpisanie umowy o pracę na czas nieokreślony na ¼ etatu z wynagrodzeniem miesięcznym w kwocie 500 zł brutto (!), a zarazem rezygnacja z ubiegania się o lepiej płatną pracę. Takie zachowanie wskazuje, że oskarżony konsekwentnie przez kilka lat realizował plan nie płacenia alimentów na rzecz syna w pełnej wysokości, przy jednoczesnym ograniczeniu możliwości dochodzenia tych roszczeń w drodze egzekucji, co potwierdza wykaz wyegzekwowanych przez komornika kwot. Niewątpliwie takiego zachowania oskarżonego nie można uznać za społecznie niebezpieczne w stopniu znikomym, lecz wprost przeciwnie takie zachowanie cechuje znaczna społeczna szkodliwość wynikająca z rozmiaru wyrządzonych szkód w postaci znacznego zadłużenia alimentacyjnego, które na dzień 13.10.2017r. wynosiło 33 907,51 zł, a na dzień 12.09.2019r. wynosi już ponad 50 000 zł.

140 Wniosek

141 O umorzenie postępowania karnego w oparciu o przepis art. 1 § 2 k.k. odnośnie zarzutu niealimentacji obejmującego okres od dnia 31 maja 2017r. do dnia 19 października 2017r.;

142 ☐ zasadny

143 ☐ częściowo zasadny

144 ☒ niezasadny

145 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

146 Ustawodawca uznał, że czyny o znikomym ładunku szkodliwości społecznej, chociaż formalnie wyczerpują znamiona określonego czynu zabronionego i zasługują na napiętnowanie, to jednak jako zachowania błahe lub mało znaczące w ogóle nie stanowią przestępstwa i nie podlegają represji karno-sądowej (por. uchwała SN z dnia 13 grudnia 2002 roku w sprawie o sygn. akt SNO 47/02, opublikowana: LEX nr 470214). Wola ustawodawcy znalazła swój zapis w art. 1 § 2 kk, który to przepis stwierdza, że nie stanowi przestępstwa czyn zabroniony, którego społeczna szkodliwość jest znikoma.

147 Natomiast działanie oskarżonego skutkuje powstaniem stosunkowo wysokiej zaległości alimentacyjnej, dlatego z pewnością nie jest społecznie szkodliwe w stopniu znikomym. Dodatkowo Sąd Rejonowy zasadnie wziął pod uwagę oprócz rozmiaru wyrządzonej szkody, także okres niealimentacji i motywację oraz sposób zachowania oskarżonego, który nie interesuje się niepełnosprawnym synem i w żaden sposób nie pomaga matce dziecka w jego utrzymaniu, przerzucając cały ciężar utrzymania dziecka na jej barki. W ocenie sądu odwoławczego sąd I instancji dokonał zatem prawidłowego zbadania tej sprawy z punktu widzenia przesłanek opisanych w art. 115 § 2 kk, co zaskutkowało wnioskiem o znacznym stopniu społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego. Pogłębiona analiza w tym zakresie doprowadziła do trafnych wniosków, a zarzut błędu w ustaleniach faktycznych jest chybiony.

148 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

149 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

150 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

151 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

152 1.

153 Przedmiot utrzymania w mocy

154 Wyrok utrzymany w mocy w całości

155 Zwi ęź le o powodach utrzymania w mocy

156 Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że wskazane w apelacji uchybienia tj. obraza przepisów prawa materialnego oraz błąd w ustaleniach faktycznych, w niniejszej sprawie nie zaistniały. W oparciu o zgromadzone i ocenione dowody Sąd Rejonowy poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, należycie uznając sprawstwo i winę oskarżonego za udowodnione i słusznie nie dostrzegając w tym zakresie żadnych wątpliwości. Apelacja ma charakter czysto polemiczny, a postawione tezy o braku winy oskarżonego czy o znikomym stopniu społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, oparte są w sposób niedopuszczalny tylko o cześć materiału dowodowego, z pominięciem tej o zupełnie innej wymowie. Apelujący stara się podważyć te ustalenia faktyczne i o winie w oparciu o swoje subiektywne oceny, które jednak wobec obiektywnych faktów o rzeczywistej sytuacji i możliwościach zarobkowych oskarżonego, czy położeniu syna i sytuacji finansowej jego matki, nie są w stanie ich podważyć. Podniesione wyżej okoliczności, a także inne wskazane w motywach zaskarżonego wyroku dały jednak podstawę do poczynienia ustaleń faktycznych dotyczących sprawstwa M. M. odnośnie popełnienia przypisanego mu przestępstwa. Do czynu tego Sąd Rejonowy zastosował prawidłową kwalifikację prawną. Dlatego Sąd Okręgowy nie uwzględnił apelacji obrońcy oskarżonego w zakresie winy.

157 Sąd II instancji nie znalazł także podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku poprzez skrócenie czasookresu niealimentacji oraz umorzenia postępowania. Analiza zgromadzonego w sprawie, w tym zakresie, materiału dowodowego wskazuje, iż wymierzenie oskarżonemu kary 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na okres 3 lat próby oraz zobowiązania do informowania kuratora o przebiegu okresu próby oraz do bieżącego łożenia na utrzymanie małoletniego syna J. M. poprzedzone zostało ze strony Sądu I instancji właściwą oceną i uwzględnieniem wszystkich okoliczności mających wpływ na jej intensywność (art. 53 kk). Przekonuje o tym argumentacja przytoczona - na ten temat - w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, którą należało, jako słuszną, podzielić. Orzekając o karze Sąd ten w sposób właściwy dokonał prawno - karnej oceny popełnionego przez oskarżonego czynu i wymierzył karę adekwatnie do stopnia zawinienia, stopnia społecznej szkodliwości czynu, właściwości i warunków osobistych podsądnego, który wykluczał przyjęcie znikomego stopnia społecznej szkodliwości i umorzenie postępowania.

158 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

159 1.

160 Przedmiot i zakres zmiany

161 Zwi ęź le o powodach zmiany

162 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

163 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

164 1.1.

165 ☐ art. 439 k.p.k.

166 Zwięźle o powodach uchylenia

167 2.1.

168 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

169 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

170 Zwięźle o powodach uchylenia

171 3.1.

172 Konieczność umorzenia postępowania

173 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

174 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

175 4.1.

176 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

177 Zwięźle o powodach uchylenia

178 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

179 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

180 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

181 Przytoczyć okoliczności

182 6. Koszty Procesu

183 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

184 Przytoczyć okoliczności

185 Wobec nieuwzględnienia środka odwoławczego koszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi na ogólnych zasadach ten, kto wniósł apelacje- art. 636 § 1 kpk; brak podstaw do zwolnienia oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze ze względu na stały dochód, a wysokość opłaty wynika z art. 2 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych;

186 7. PODPIS

187 1.3. Granice zaskarżenia

188 Kolejny numer załącznika

189 1

190 Podmiot wnoszący apelację

191 Obrońca oskarżonego

192 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

193 Wyrok Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowieckim z dnia 8 listopada 2018r. w sprawie o sygn. akt II K 86/18

194 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

195 ☒ na korzyść

196 ☐ na niekorzyść

197 ☒ w całości

198 ☐ w części

199 ☐

200 co do winy

201 ☐

202 co do kary

203 ☐

204 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

205 1.3.2. Podniesione zarzuty

206 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

207 ☒

208 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

209 ☐

210 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

211 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

212 ☐

213 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

214 ☒

215 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

216 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

217 ☐

218 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

219 ☐

220 art. 439 k.p.k.

221 ☐

222 brak zarzutów

223 1.4. Wnioski

224 ☐

225 uchylenie

226 ☒

227 zmiana