Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 3 lutego 2026 r., XII K 47/22

wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 3 lutego 2026 r., XII K 47/22

Tekst

1 Sygn. akt XII K 47/22

2 Dnia 3 lutego 2026 r.

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

3 Sąd Okręgowy w Warszawie XII Wydział Karny w składzie:

4 Przewodniczący: SSO Sebastian Ładoś

5 Ławnik: Anna Szmytrowska

6 Mateusz Zakolski

7 Protokolant: Monika Raczyńska, Katarzyna Hydzik, Gabriela Lutek, Natalia Moskal, Adrian Wykrętowicz, Paula Matejko, Klaudia Rzadkowska

8 w obecności Prokuratora: Lesława Bożek, Wojciecha Skóry, Grzegorza Bolsa, Przemysława Bożej, Jana Drylewskiego

9 po rozpoznaniu w dniach: 12 października 2023 r., 8 lutego 2024 r., 10 kwietnia 2024 r.,

10 11 czerwca 2024 r., 10 września 2024 r., 20 lutego 2025 r., 3 września 2025 r., 25 listopada 2025 r., 3 lutego 2026 r.

11 sprawy oskarżonego Z. E.

12 syna A. i V. z d. C.

13 urodzonego (...) w Ł.

14 oskarżonego o to, że:

15 1. w dniu 29 października 1999 r. w m. G. pow. (...) na trasie nr (...), działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi i nieustalonymi osobami dokonali rozboju na osobie F. B. w ten sposób, że podając się za funkcjonariuszy Policji

16 i posługując się akcesoriami policyjnymi, w tym samochodu M. (...) przerobionego na radiowóz policyjny, pod pozorem przeprowadzenia kontroli drogowej zatrzymali kierowany przez F. B. ciągnik siodłowy marki A. (...) o nr rej. (...)

17 z naczepą o nr rej. (...), a następnie posługując się pistoletem maszynowym N. i używając przemocy w postaci wepchnięcia do samochodu M. (...), przytrzymywania za głowę, po związaniu rąk taśmą samoprzylepną wywieźli go z miejsca dokonania rozboju i pozostawili przywiązanego do drzewa w lesie w okolicy miejscowości K., P., a następnie zabrali w celu przywłaszczenia ciągnik siodłowy marki A. (...) o nr rej. (...) z naczepą o nr rej. (...) z zawartością kawy

18 o wartości 130.445 zł na szkodę N. X. (...), tj. o czyn z art. 280 § 2 k.k.

19 2. w dniu 8 października 2003 r. na ul. (...) w W.na trasie w kierunku K., działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, dokonali rozboju na osobie N. R. (1) w ten sposób, że po uderzeniu kamieniem w jadący pojazd(...) o nr rej. (...) i dawaniu sygnałów świetlnych doprowadzili kierującego N. R. (1) do zatrzymania, a następnie po opuszczeniu przez w/w pojazdu używając wobec niego przemocy w postaci przewrócenia na ziemię i przyciśnięcia do podłoża podczas wyciągnięcia kluczyków z jego kieszeni zabrali w celu przywłaszczenia samochód (...) o nr rej. (...) o wartości 160.000 zł i komputer m-ki L. o wartości 10.000 zł na szkodę (...) SA oraz dokumenty w postaci paszportu (...), prawa jazdy (...), prawa jazdy (...), pozwolenia na pracę, karty stałego pobytu, tymczasowego dowodu osobistego, dowodu osobistego (...) na szkodę N. R. (1), tj. o czyn z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

20 3. w dniu 30 maja 2003 r. na ul. (...) w P., działając wspólnie

21 i w porozumieniu z ustalonymi osobami, po otwarciu przy użyciu uprzednio skradzionych kluczyków samochodu Ł. (...) (1) o numerze rejestracyjnym (...) dokonali włamania do wymienionego pojazdu, a następnie zabrali w celu przywłaszczenia samochód Ł. (...) (1)

22 o numerze rejestracyjnym (...) o wartości 170.000 zł na szkodę (...) Sp. jawna, tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k.

23 orzeka:

24 I. oskarżonego Z. E. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego wyżej w punkcie 1 o znamionach z art. 280 § 2 k.k., przy czym przyjmuje, że oskarżony działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, i za ten czyn skazuje oskarżonego, zaś na podstawie art. 280 § 2 k.k. i art. 33 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., przyjmując stan prawny obowiązujący w chwili popełnienia czynu, wymierza oskarżonemu karę 3 (trzech) lat i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności oraz 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 100 (sto) złotych;

25 II. oskarżonego Z. E. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego wyżej w punkcie 2 o znamionach z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., przy czym przyjmuje, że oskarżony działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, i za ten czyn skazuje oskarżonego, zaś na podstawie, art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 33 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., przyjmując stan prawny obowiązujący w chwili popełnienia czynu, wymierza oskarżonemu karę 2 (dwóch) lat i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności oraz 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 100 (sto) złotych;

26 III. oskarżonego Z. E. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego wyżej w punkcie 3 o znamionach z art. 279 § 1 k.k., przy czym przyjmuje, że oskarżony działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, i za ten czyn skazuje oskarżonego, zaś na podstawie art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., przyjmując stan prawny obowiązujący w chwili popełnienia czynu, wymierza oskarżonemu karę 2 (dwóch) lat i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności oraz 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 100 (sto) złotych;

27 IV. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. łączy orzeczone wobec oskarżonego Z. E. w pkt I-III kary i orzeka jedną karę łączną w wysokości 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz jedną karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny po 100 (sto) złotych;

28 V. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. X. X. kwotę 3120 zł (trzy tysiące sto dwadzieścia złotych) podwyższoną o stawkę podatku od towarów

29 i usług, tytułem wynagrodzenia za obronę udzieloną oskarżonemu z urzędu;

30 VI. na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. zasądza od oskarżonego Z. E. na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w kwocie 2604,32 (dwóch tysięcy sześciuset czterech 32/100 złotych) złotych, w tym 400 (czterysta) złotych tytułem opłaty od kary pozbawienia wolności i 2000 (dwa tysiące) złotych tytulem opłaty od kary grzywny.

31 Anna Szmytrowska SSO Sebastian Ładoś Mateusz Zakolski

Uzasadnienie

32 Formularz UK 1

33 Sygnatura akt

34 XII K 47/22

35 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

36 Fakty uznane za udowodnione

37 Lp.

38 Oskarżony

39 Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

40 1.

41 Z. E.

42 1. w dniu 29 października 1999 r. w m. G.pow. (...) na trasie nr (...), działając wspólnie i w porozumieniu

43 z ustalonymi i nieustalonymi osobami dokonali rozboju na osobie F. B. w ten sposób, że podając się za funkcjonariuszy Policji i posługując się akcesoriami policyjnymi, w tym samochodu M. (...) przerobionego na radiowóz policyjny, pod pozorem przeprowadzenia kontroli drogowej zatrzymali kierowany przez F. B. ciągnik siodłowy marki A. (...) o nr rej. (...) z naczepą o nr rej. (...), a następnie posługując się pistoletem maszynowym N. i używając przemocy w postaci wepchnięcia do samochodu M. (...), przytrzymywania za głowę, po związaniu rąk taśmą samoprzylepną wywieźli go

44 z miejsca dokonania rozboju i pozostawili przywiązanego do drzewa w lesie w okolicy miejscowości K., P., a następnie zabrali w celu przywłaszczenia ciągnik siodłowy marki A. (...) o nr rej. (...) z naczepą o nr rej. (...) z zawartością kawy o wartości 130.445 zł na szkodę N. X. (...),

45 tj. o czyn z art. 280 § 2 k.k.

46 Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

47 Dowód

48 Numer karty

49 Prowadzenie postępowania przez Prokuraturę Krajową (...) Wydział Zamiejscowy Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji

50 w W. – sygn. (...).

51 Przeprowadzenie w tym postępowaniu dowodu

52 z wyjaśnień X. B. (1) w trybie art. 60 § 3 i 4 k.k.

53 Ujawnienie przez X. B. (1) popełnienia przez różne osoby ponad 200 przestępstw (kradzieże samochodów, włamania do domów jednorodzinnych, nielegalne posiadanie broni palnej i inne).

54 Odnalezienie w toku tego postępowania przygotowawczego szeregu dowodów rzeczowych na podstawie wyjaśnień X. B. (1) (broni palnej, amunicji, wyrobów jubilerskich, kamieni szlachetnych, złotych monet, a także umundurowania Policji i Straży Granicznej, skanerów do nasłuchu radiostacji policyjnych).

55 Potwierdzenie wyjaśnień X. B. (1) wyjaśnieniami innych podejrzanych, którym przedstawiono zarzuty w w/w postępowaniu.

56 Prowadzenie postępowania przygotowawczego PK V WZ Ds. 25.2017 przeciwko oskarżonemu Z. E.. Zarzuty oparte m.in. o wyjaśnienia X. B. (1). Akt oskarżenia skierowany przeciwko Z. E. do Sądu Okręgowego w Radomiu.

57 Wyrok skazujący wobec oskarżonego Z. E. za czyny z art. 280 § 2 k.k., art. 280 § 1 k.k., art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. (sygn. II K 59/18). Kara łączna 8 lat pozbawienia wolności. Wyrok obecnie prawomocny (Sąd Apelacyjny we Lublinie utrzymał ten wyrok w mocy; sygn. II AKa 79/20).

58 Kontynuowanie czynności w toku śledztwa PR V WZ 41.2016. Ujawnienie kolejnych przestępstw w oparciu

59 o wyjaśnienia X. B. (1).

60 Przedstawienie Z. E. trzech dodatkowych zarzutów o przestępstwa, które nie zostały objęte aktem oskarżenia skierowanym do Sądu Okręgowego w Radomiu.

61 Wyłączenie sprawy Z. E. do odrębnego prowadzenia w postępowaniu przygotowawczym. Zakończenie tego postępowania aktem oskarżenia

62 w sprawie niniejszej.

63 Odnośnie do zarzutu nr 1.

64 Porozumienie X. B. (1), A. F.

65 i Z. E. w celu dokonania napadu rabunkowego i kradzieży TIR-a na trasie (...) (jadącego od granicy z towarem) metodą „na policjanta”.

66 Wejście przez w/w współsprawców w posiadanie umundurowania policji oraz pistoletu maszynowego N..

67 Ustalenie planu dokonania napadu rabunkowego.

68 Transport kawy w dniu 29 października 1999 r. przez F. B. pojazdem A. (...), nr rej. (...)z naczepą (i ładunkiem) z B.. Transport realizowany na rzecz firmy (...).

69 Przejazd tzw. trasą (...) przez miejscowość G.. Użycie przez X. B. (1), A. F. i Z. E. pojazdu M. (...) z oznaczeniami policyjnymi. Zmuszenie F. B. do zatrzymania (poprzez wyprzedzenie TIR-a i pokazanie sygnału zatrzymania).

70 Po zatrzymaniu – polecenie F. B., aby przeszedł do „radiowozu”.

71 Wepchnięcie F. B. do „radiowozu”. Zaklejenie pokrzywdzonemu oczu taśmą klejącą i związanie rąk. Podsłuchiwanie przez współsprawców komunikatów policji za pomocą skanerów częstotliwości wykorzystywanych do komunikacji radiowej przez policję.

72 Zjechanie przez współsprawców w drogę polną

73 w nieustalonym miejscu. Przywiązanie F. B. do drzewa taśmą samoprzylepną.

74 - protokół przesłuchania F. B.

75 594-595, 844-845,

76 (...)-(...)

77 - tablica poglądowa

78 847, 924

79 - protokół przesłuchania X. B. (1)

80 84-89,

81 90-98,

82 137-142,

83 198-205,

84 (...)-1040

85 - protokół okazania wizerunku

86 245-250

87 - protokół eksperymentu procesowego

88 109-120,

89 121-128

90 - protokół przesłuchania X. Ł. (1)

91 512-519,

92 587-593

93 - protokół przesłuchania X. A.

94 927-930

95 - kopia wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 16.12.2010 r., IX Ka 410/10

96 938-940

97 - kopia wyroku Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie z dnia 28.04.2009 r., IV K 120/08

98 941-954

99 - kopia wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 12.04.2013 r., XVIII K 190/08

100 960-976

101 - kopia wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 30.01.2015 r., II AKa 238/14

102 977-981

103 - kopia wyroku Sądu Rejonowego w Piasecznie z dnia 19.03.2012 r., II K 551/10

104 983

105 - kopia wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 23.07.2020 r., II AKa 79/20 z uzasadnieniem

106 985,

107 986-992

108 - kopia wyroku Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 27.09.2019 r., II K 59/18 z uzasadnieniem

109 1020-1024

110 1025-1030

111 - kopia wyroku Sądu Okręgowego w Płocku z dnia 15.06.2004 r., II K 123/02

112 872-911

113 - protokół oględzin rzeczy (akt Sądu Okręgowego w Płocku, II K 44/07)

114 372-399

115 - kopia postanowienia Prokuratury Okręgowej Warszawa Praga w Warszawie z dnia 28.06.2017 r., PO I Ds. 146.2017

116 855-868

117 - informacja z KRK

118 1001-(...)

119 (...)-(...)

120 - obliczenie kary

121 959

122 Lp.

123 Oskarżony

124 Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

125 2.

126 Z. E.

127 2. w dniu 8 października 2003 r. na ul. (...)

128 w W. na trasie w kierunku K., działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, dokonali rozboju na osobie N. R. (1) w ten sposób, że po uderzeniu kamieniem w jadący pojazd (...)o nr rej. (...) i dawaniu sygnałów świetlnych doprowadzili kierującego N. R. (1) do zatrzymania, a następnie po opuszczeniu przez w/w pojazdu używając wobec niego przemocy w postaci przewrócenia na ziemię i przyciśnięcia do podłoża podczas wyciągnięcia kluczyków z jego kieszeni zabrali w celu przywłaszczenia samochód (...)o nr rej. (...)

129 o wartości 160.000 zł i komputer m-ki L. o wartości 10.000 zł na szkodę (...) SA oraz dokumenty w postaci paszportu (...), prawa jazdy (...), prawa jazdy (...), pozwolenia na pracę, karty stałego pobytu, tymczasowego dowodu osobistego, dowodu osobistego (...) na szkodę N. R. (1), tj. o czyn z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

130 Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

131 Dowód

132 Numer karty

133 Prowadzenie przez N. R. (1) pojazdu (...), nr rej. (...), w dniu 8 października 2003 r. na trasie W..

134 Przejazd ulicą (...) M. P., A. F. i Z. E. pojazdem G. (...).

135 Obserwacja kierujących i pojazdów, pod kątem wytypowania do kradzieży metodą na tzw. kamień.

136 Zwrócenie uwagi przez współsprawców na pojazd U. kierowany przez N. (1).

137 Zbliżenie się pojazdu G. (...) do pojazdu U.. Rzucenie w pojazd U. kamieniem przez jednego ze współsprawców.

138 Nadawanie sygnałów świetlnych przez G. (...)

139 w stosunku do poprzedzającego U.. Wzbudzenie

140 w kierującym pojazdem U. przekonania, że doszło do awarii.

141 Zatrzymanie pojazdu U. przez N. (1). Obserwacja kół i ogumienia pojazdu.

142 Fizyczny atak trzech współsprawców na N. R. (1). Dociśnięcie do ziemi. Przeszukanie odzieży pokrzywdzonego w celu ujawnienia kluczyków. Po wyrwaniu kluczyka z ręki pokrzywdzonego – zabór pojazdu. Oddalenie się współsprawców z miejsca zdarzenia pojazdami G. (...) i skradzionym U..

143 Zabór wraz z pojazdem U. dokumentów wyszczególnionych w zarzucie.

144 - protokół przesłuchania

145 N. R. (1)

146 613-618

147 - protokół okazania wizerunku

148 655-656

149 - protokół przesłuchania świadka D. U.

150 619-620

151 - informacje o utraconej rzeczy

152 623-630

153 - protokół oględzin miejsca

154 642-643

155 - protokół przesłuchania X. B. (1)

156 129-136

157 - opinia z zakresu badań daktyloskopijnych

158 693-694

159 - protokół przesłuchania

160 A. F.

161 657-659

162 - protokół przesłuchania Z. F.

163 664-665

164 - wydruk z bazy (...)

165 621

166 - pismo z (...) Bank

167 645, 647

168 - kopia dokumentów N. R. (1)

169 667-672

170 Lp.

171 Oskarżony

172 Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

173 3.

174 Z. E.

175 3. w dniu 30 maja 2003 r. na ul. (...) w P., działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, po otwarciu przy użyciu uprzednio skradzionych kluczyków samochodu Ł. (...) (1) o numerze rejestracyjnym (...) dokonali włamania do wymienionego pojazdu, a następnie zabrali w celu przywłaszczenia samochód Ł. (...) (1) o numerze rejestracyjnym (...) o wartości 170.000 zł na szkodę (...) Sp. jawna, tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k.

176 Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

177 Dowód

178 Numer karty

179 Prowadzenie przez E. D. (1) pojazdu Ł. (...) (1), nr rej. (...) w miejscowości N. w dniu 7 maja 2003 r.

180 Przejazd trasą z W. w stronę miejscowości N. X. B. (1), A. F.

181 i Z. E. pojazdem H. (...).

182 Obserwacja kierujących i pojazdów, pod kątem wytypowania do kradzieży metodą na tzw. kamień.

183 Zwrócenie uwagi przez współsprawców na pojazd Ł. (...) (1) kierowany przez E. D. (1).

184 Zbliżenie się pojazdu H. (...) do pojazdu Ł. (...) (1). Rzucenie w pojazd Ł. kamieniem przez jednego ze współsprawców.

185 Zatrzymanie pojazdu Ł. przez E. D. (1).

186 Zatrzymanie pojazdu H. (...) przez współsprawców jak wyżej. Nawiązanie rozmowy z E. D. (1) przez A. F. na temat awarii pojazdu Ł.. Fizyczny atak na pokrzywdzonego przez pozostałych współsprawców. Wyciągnięcie kluczyków do pojazdu Ł. (...) (1) przez współsprawców

187 w wyniku zastosowanej przemocy fizycznej.

188 Oddalenie się przez współsprawców pojazdami H. (...) i Ł. (...) (1) z miejsca zdarzenia.

189 Wstawienie skradzionego pojazdu Ł. (...) (1) do wynajętego (na fałszywe dokumenty) garażu w U. (bez ustalenia bliższej lokalizacji).

190 Ujawnienie i odebranie skradzionego pojazdu (...)

191 z garażu przez nieustalone osoby.

192 Ujawnienie przez współsprawców, że pojazd (...) zabrany z garażu w U. jest parkowany na parkingu przynależnym do salonu samochodowego prowadzonego przez E. D. (1).

193 Pojawienie się A. F.. X. B. (1)

194 i Z. E. na terenie salonu jak wyżej w dniu 30 maja 2003 r.

195 Kradzież pojazdu Ł. (...) (1) za pomocą skradzionego

196 w dniu 7 maja 2003 r. klucza do tego pojazdu.

197 Oddalenie się przez współsprawców z miejsca kradzieży z pojazdem (...).

198 Demontaż przez A. F. ujawnionego

199 w pojeździe Ł. urządzenia lo-jack (ukrytego

200 w bagażniku).

201 - protokół eksperymentu procesowego wraz

202 z dokumentacją fotograficzną

203 147-197

204 - protokół przesłuchania X. B. (1)

205 263-264

206 - kopia akt (...)

207 709-795

208 - protokół przesłuchania świadka E. D. (3)

209 710-713,

210 745-746,

211 798-802

212 - protokół oględzin miejsca

213 717-718,

214 724-725,

215 821-822

216 - opis czynności wykonanych przez biegłego

217 726

218 - materiał poglądowy

219 728-731,

220 791-795,

221 840

222 - protokół oględzin pojazdu

223 734-735

224 - opis czynności wykonanych przez biegłego

225 736

226 - protokół przesłuchania świadka Z. F.

227 664-665

228 - protokół przesłuchania świadka R. B. + umowa najmu garażu

229 761-767,

230 919-922

231 - protokół przesłuchania świadka X. T.

232 780-781

233 - protokół przesłuchania świadka X. Z.

234 809-811, 816-818

235 - kopia akt 4 Ds. 728/03/VI

236 812-843

237 - protokół oględzin miejsca

238 812-813,

239 821-822

240 - sprawozdanie

241 z dyżuru

242 819-820

243 - protokół przesłuchania świadka C. L. (3)

244 824-825

245 - protokół przesłuchania świadka L. F.

246 826-827

247 - protokół przesłuchania świadka Ł. J.

248 828-829

249 - protokół przesłuchania świadka X. B. (2)

250 832-833

251 - protokół przesłuchania świadka A. D.

252 835-836

253 - opinia z zakresu badań daktyloskopijnych

254 1016-1018

255 - zgłoszenie rejestracji pojazdu;

256 714, 815

257 - potwierdzenie odbioru pojazdu

258 738

259 - odwołanie rejestracji pojazdu

260 739

261 - sprawdzenie pojazdu

262 740

263 - kopia karty pojazdu

264 814

265 - informacja

266 o dochodach

267 955-957

268 Fakty uznane za nieudowodnione

269 Lp.

270 Oskarżony

271 Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

272 Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

273 Dowód

274 Numer karty

275 Brak

276 OCena DOWOdów

277 1.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

278 Lp. faktu z pkt 1.1

279 Dowód

280 Zwięźle o powodach uznania dowodu

281 Kluczowym dowodem w przedmiotowej sprawie były zeznania świadka X. B. (1). Świadek (podejrzany w sprawie (...)) zdecydował się ujawnić czyny popełnione

282 z Z. E. i A. F.. Zadeklarował gotowość złożenia oficjalnych wyjaśnień na ten temat (k. 58-65). Choć powyższe rozpytanie nie stanowiło oficjalnego przesłuchania to pokazało, że świadek zadeklarował z własnej inicjatywy złożenie oficjalnych zeznań lub wyjaśnień na okoliczność wielu przestępstw popełnionych w różnych konfiguracjach osobowych. Przy czym wskazał też na Z. E..

283 Brak nawet minimalnego uprawdopodobnienia, aby późniejsze wyjaśnienia X. B. (1) były wynikiem popełnienia przestępstwa tworzenia fałszywych dowodów przez nieustalone osoby bądź policjantów, którzy jako pierwsi uzyskali od X. B. (1) informacje

284 o popełnionych przez niego przestępstwach.

285 Informacje dotyczące przestępstw objętych niniejszym postępowaniem, X. B. (1) przekazał w trakcie kolejnych przesłuchań (k. 80-98, 99-128, 129-142, 147-156, 198-205, 236-244, 245-250, 251-256, 263-264, 303-308, 358, (...)-1040).

286 Przy ocenie tych wyjaśnień należało wziąć pod uwagę podanie przez świadka (w niniejszej sprawie) szeregu szczegółów, które podlegały drobiazgowej weryfikacji w toku dalszego śledztwa.

287 Jednocześnie treść wyjaśnień wyklucza hipotezę, aby polegały one na przedstawianiu wyuczonej wersji zdarzeń. Treść wyjaśnień jednoznacznie wskazuje, że świadek relacjonował fakty przez siebie zaobserwowane i zapamiętane. Szczerze przyznał, że pewnych szczegółów tych zdarzeń nie pamięta. Brak elementów w tych depozycjach procesowych, które wskazywałyby na uzupełnianie luk pamięciowych jakimiś wymysłami bądź zastępowanie własnych spostrzeżeń spekulacjami na temat możliwego przebiegu zdarzeń.

288 Świadek od początku wskazywał, że motywem złożenia wyjaśnień obciążających inne osoby jest chęć skorzystania z dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary (k. 80). Nie może to być zatem argument na rzecz dyskwalifikacji jego wyjaśnień. Nadzwyczajne złagodzenie kary jest bowiem wpisane w istotę instytucji z art. 60 § 3 i 4 k.k.

289 Przy ocenie wyjaśnień X. B. (1) należy pamiętać, że świadek składał obszerne depozycje dotyczące bardzo dużej liczby przestępstw popełnionych przez różne osoby,

290 w różnych konfiguracjach na przestrzeni lat 1999-2005. Jest zatem zrozumiałe, że w relacjach procesowych świadka mogły się pojawić pewne rozbieżności, które nie umniejszają znaczenia tych wyjaśnień. Wręcz przeciwnie, są argumentem na rzecz spontanicznych i szczerych procesowych wyjaśnień, a nie wyuczonych czy zaindukowanych przez kogoś wersji zdarzeń.

291 Świadek na bieżąco prostował niektóre informacje przekazane w czasie wcześniejszych przesłuchań. Szczerze przyznał, że pomylił niektóre szczegóły dotyczące relacjonowanych zdarzeń (k. 87). Jest to zrozumiałe, że składając tak obszerne wyjaśnienia i dokonując na kolejnych przesłuchaniach rekonstrukcji zapamiętanych zdarzeń - świadek przypominał sobie niektóre fakty bądź szczegóły opisywanych wcześniej zdarzeń.

292 Należy też dodać, że obszerne depozycje świadka zostały pozytywnie zweryfikowane w innych postępowaniach zakończonych wyrokami skazującymi (w tym dotyczących oskarżonego Z. E.). Były to postępowania o znacznie szerszym zakresie przedmiotowym niż sprawa niniejsza. Należy jednak zastrzec, że ocena wyjaśnień X. B. (1) (i innych dowodów) nie jest wiążąca dla Sądu w sprawie niniejszej. Zgodnie z art. 8 § 1 k.p.k. - Sąd dokonuje samodzielnie ustaleń faktycznych (zasada samodzielności jurysdykcyjnej). Nie jest związany oceną dowodów dokonaną w innym postępowaniu.

293 Świadek w toku kolejnych przesłuchań przedstawił szczegółowo szereg okoliczności, które nie tylko dotyczyły zdarzeń objętych zarzutami w niniejszej sprawie, ale także obejmowały zdarzenia bezpośrednio z tym związane, tj.:

294 • wejście w posiadanie broni palnej, w tym glauberytu, który był wykorzystany do rozboju

295 w miejscowości G.(zarzut nr 1); świadek precyzyjnie opisał okoliczności nabycia broni, ceny nabycia, podał z imienia i nazwiska dostawców, opisał właściwości pozyskanej broni palnej (k. 85 i n);

296 • geneza rozbojów dokonywanych z użyciem broni palnej oraz umundurowania funkcjonariuszy policji - wspólnie i w porozumieniu z oskarżonym oraz A. F.. Dotyczy to również opracowania modus operandi, w tym obserwacji innych osób popełniających podobne przestępstwa, zdobycie kontaktów, które umożliwiły pozyskanie informacji na temat przemieszczania się od granicy tirów z towarem (k. 91 i n). Należy jednak podkreślić, że obszerne depozycje świadka dotyczyły wielu zdarzeń wykraczających poza granice przedmiotowe niniejszego postępowania. Przy czym świadek podał wiele szczegółów, w tym personalia osób, które były zaangażowane w przygotowania do popełnienia rozbojów (np. osoby, od których pozyskano umundurowanie).

297 W zakresie zarzutu nr 1 należy dodatkowo uwzględnić to, że świadek opisywał zdarzenie po wielu latach (niemal po 17 latach na dzień przesłuchania na ten temat przez funkcjonariusza CBŚ; vide k. 95). W trakcie tych przesłuchań świadek opisywał wiele podobnych napadów. Tym trudniej oczekiwać od świadka, aby na temat każdego napadu relacjonował szczegółowo wszystkie okoliczności. Świadek podał jednak fakty, które korespondują chociażby

298 z zeznaniami F. B. (kierowcy Tir-a), jak użycie wobec niego fizycznej przemocy, wepchnięcie do pojazdu, ucieczka z miejsca zdarzenia. Świadek pamiętał, że były blokady policyjne w związku z napadem. Szczerze przyznał, że nie potrafił jednak przypomnieć sobie wszystkich szczegółów zdarzenia (np. to, czy kierowca został przywiązany do drzewa, czy został potem wypuszczony).

299 Na potrzeby niniejszego postępowania Sąd zważył, że świadek X. B. (1) prezentował konsekwentną postawę w toku śledztwa i na etapie postępowania sądowego - również jeśli chodzi o bardzo dużą liczbę innych przestępstw, które były przedmiotem innych spraw. Swoje obszerne wyjaśnienia weryfikował także w trakcie eksperymentów procesowych (wizji lokalnych; np. jeśli chodzi o kradzieże z włamaniami; vide k. 99 i n.). Dotyczy to również szeregu napadów na tiry w województwie (...) (k. 110 i n). Jest to nieprawdopodobne, aby przedstawił organom ścigania okoliczności, które nie polegały na prawdzie bądź były wynikiem wymysłów bądź fantazjowania świadka w celu poprawy swojej sytuacji procesowej.

300 Wyjaśnienia X. B. (1) były także weryfikowane przez szereg czynności okazania tablic poglądowych. W większości przypadków świadek rozpoznał osoby, z którymi dokonywał przestępstw. Dotyczy to również oskarżonego Z. E. (protokół okazania k. 245-250).

301 Pewna wątpliwość wyjaśniana w toku śledztwa polegała natomiast na tym, czy w napadzie „pod K.” brały udział także inne osoby (vide wyjaśnienia k. 203). Jest to jednak okoliczność zbędna dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Świadek X. B. był konsekwentny w toku całego postępowania jeśli chodzi o udział oskarżonego Z. E.. W tym zakresie brak jest podstaw do kwestionowania jego depozycji. Bez znaczenia pozostaje natomiast udział jeszcze innej osoby ze względu na granice podmiotowe niniejszego postępowania. Brak pewności świadka w tym zakresie jest dodatkowym argumentem na rzecz wiarygodności jego wyjaśnień. Ze względu na bardzo dużą liczbę podobnych napadów na tiry w różnych konfiguracjach osobowych wątpliwości świadka dotyczące udziału innej osoby są w pełni zrozumiałe. Są przy tym argumentem przeciwko hipotezie o ewentualnym prezentowaniu wyuczonej, wymyślonej wersji wydarzeń.

302 Świadek przy tym szczerze przyznał (k. 204-205), że osoby o ps. (...) nie widział od

303 15 lat i może mieć problem z jej rozpoznaniem. Tym bardziej zrozumiałe jest to, że świadek mógł mieć również problemy z rekonstrukcją dokładnych składów osobowych przy poszczególnych napadach na tiry. Nie miał tych wątpliwości w odniesieniu do oskarżonego Z. E., który był niejako stałym członkiem składu dokonującego przestępstw

304 z udziałem X. B. (1). Dotyczy to również ewentualnego udziału w zdarzeniu D. Ł., który nie przyznał się do popełnienia tego czynu (w odrębnym postępowaniu

305 (...)), w którym przedstawiono mu wówczas zarzut współdziałania „co najmniej

306 z dwoma nieustalonymi mężczyznami” k. 475 i n.). Ze względu na ramy podmiotowe niniejszej sprawy Sąd nie podjął ustaleń w kierunku dokładnego określenia kręgu współsprawców (nie jest przy tym związany ustaleniami i oceną dowodów w innej sprawie). Brak przy tym wątpliwości, że w napadzie tym brał udział co najmniej oskarżony Z. E. oraz A. F. i X. B. (1). Należy jednak dodać, że bezpośrednio po dokonanym napadzie policja dokonała zatrzymania D. Ł. w skradzionym ciągniku siodłowym A. (k. 361), przy czym nie potrafił on wyjaśnić w jaki sposób wszedł w posiadanie tego pojazdu (na dalszym etapie postępowania odmówił składania wyjaśnień). Powyższe prowadzi do wniosku, że dokładne ustalenie kręgu współsprawców było możliwe dopiero, gdy X. B. (1) zdecydował się na współpracę z organami ścigania. Choć w świetle dyrektyw z art. 7 k.p.k. (biorąc pod uwagę przede wszystkim upływ czasu i liczbę przestępstw) nie można od świadka wymagać, aby po tylu latach dokładnie relacjonował te okoliczności.

307 Przytoczone powyżej okoliczności jedynie utwierdziły Sąd co do wiarygodności zeznań X. B. (1). Depozycje świadka, którymi obciążył sam siebie, znacząco wykraczyły poza przestępstwa objęte zarzutami w przedmiotowej sprawie. Przy czym warto zwrócić uwagę, iż świadek X. B. nie umniejszał swojej roli czy też swojego udziału w popełnionych przestępstwach, które sam dobrowolnie ujawnił.

308 Odmiennie natomiast Sąd ocenił wyjaśnienia D. Ł., który przesłuchany w toku postępowania (...) nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i odmówił dalszych wyjaśnień (k. 462-465). Wobec czego, jego depozycje okazały się całkowicie nieprzydatne do dokonania ustaleń faktycznych w niniejszym postępowaniu.

309 Dokonując oceny obszernych wyjaśnień złożonych w postępowaniu (...) przez X. Ł. (2) ps. (...) (k. 512-519, 520-537, 587-593), Sąd miał pewne zastrzeżenia. Podejrzany ten (na dalszym etapie świadek koronny) również opisywał kradzież tira „pod K.”. Brak jednak podstaw do kategorycznego ustalenia, że opisywane zdarzenie dotyczyło napadu objętego zarzutem nr 1 w niniejszej sprawie (podejrzany ten wskazał jedynie na D. Ł., który miał być zatrzymany przez policję). Wskazywał też na osoby

310 o nieustalonej tożsamości ( „(...) ”), którzy mieli brać udział w tym zdarzeniu. Ze względu na zakres podmiotowy niniejszej sprawy Sąd pominął jednak ocenę dowodową

311 w tym zakresie, tj. czy osoby te wchodziły w skład osobowy współsprawców napadu objętego zarzutem nr 1. Bez znaczenia są przy tym dywagacje, dlaczego świadek na tamtym etapie

312 (w sprawie (...)) nie podał bliższych danych osób, które miały uczestniczyć w tym zdarzeniu.

313 Wątpliwości obejmują również wyjaśnienia X. A., który, pomimo prawomocnego skazania ( wyrok Sądu Okręgowego w Płocku z dnia 15 czerwca 2004 r., sygn. akt II K 123/02), konsekwentnie kwestionował swój współudział w przedmiotowym napadzie (k. 927-930, 1376-1377). Nie potrafił przy tym rozpoznać pozostałych współsprawców,

314 tj. oskarżonego Z. E., X. B. (1) i A. F. na okazanych tablicach poglądowych. Zeznania świadka należało uznać za niewiarygodne, jako sprzeczne

315 z obszernymi i szczegółowymi wyjaśnieniami (zeznaniami) X. B. (1). Zeznania świadka A. ewidentnie wynikały z kontynuacji linii obrony nastawionej na zaprzeczanie własnemu współudziałowi w tym zdarzeniu.

316 Wyjaśnienia X. B. (1) (w zakresie zarzutu nr 1) zostały także zweryfikowane materiałem poglądowym dotyczącym miejsca zdarzenia (k. 423 i n.).

317 W odniesieniu do zarzutów nr 2 i 3 należy podkreślić, że świadek precyzyjnie relacjonował okoliczności dotyczące rozlicznych kradzieży pojazdów. Dotyczy to również kradzieży metodą na tzw. kamień, którą to oskarżony wraz ze współsprawcami posłużyli się przy kradzieży pojazdów Ł. (...) (2) i (...), wskazanych w zarzutach.

318 Świadek zrelacjonował także okoliczności dotyczące pozyskania urządzeń radiowych służących do skanowania częstotliwości wykorzystywanych przez policję. Urządzenie takie było również wykorzystywane w trakcie napadu rabunkowego w miejscowości G. (co potwierdziły także zeznania F. B.).

319 Świadek obszernie zrelacjonował kradzież pojazdu Ł. (...) (1) (zarzut nr 2), w tym: użycie metody „na kamień”, rozmowa z pokrzywdzonym (którym okazał się E. D. (1)), zabór pojazdu, którym odjechał oskarżony Z. E.. Co do zasady, przebieg zdarzenia opisany przez świadka został potwierdzony zeznaniami E. D. (1). Drobna rozbieżność dotycząca użycia przemocy wobec świadka wynikała ewidentnie z upływu czasu od zdarzenia do chwili przesłuchania X. B. (1). Należy dodać, że jest to jedna

320 z kilkudziesięciu kradzieży realizowanych przez współsprawców w różnych konfiguracjach,

321 o których wyjaśniał X. B. (1).

322 Na potrzeby niniejszej sprawy należy szczególnie podkreślić depozycje świadka, które dotyczyły niejako wtórnej kradzieży pojazdu Ł. (...) (1) – po tym, jak nieznane osoby odzyskały ten pojazd na rzecz właściciela. Świadek z oskarżonym i A. F. ujawnili bowiem (na podstawie dokumentów znalezionych w aucie), że użytkownik pojazdu posiadał salon samochodowy w P.. Świadek opisał tę część zdarzenia, która jest objęta zarzutem

323 w niniejszej sprawie, tj. zabór pojazdu po uprzednim przełamaniu zabezpieczeń za pomocą posiadanego (skradzionego wcześniej) klucza i wyjechanie tym pojazdem z parkingu pod salonem.

324 Składając te wyjaśnienia, świadek miał świadomość, że przekazuje informacje, które mogą być łatwo zweryfikowane przez organy ścigania. Jest to zatem dodatkowy argument na rzecz uznania tych depozycji za wiarygodne.

325 Świadek zrelacjonował także przebieg kradzieży pojazdu (...) pod K. W tym wypadku podał charakterystyczne szczegóły, które utkwiły mu w pamięci (np. maskowanie wyglądu przez A. F., w tym doklejona broda, wąsy, a także kominiarki założone przez oskarżonego Z. E. i świadka; vide k. 132). Wyjaśnienia w tej części korespondują z zeznaniami N. R. (1) oraz D. U.

326 (k. 619). Brak podstaw do przyjęcia hipotezy, aby świadek złożył wyjaśnienia obciążające oskarżonego w wyniku zaindukowania mu przebiegu zdarzenia przez inne osoby.

327 Reasumując, Sąd nadał walor wiarygodności zeznaniom X. B. (1), nie tylko ze względu na ilość opisanych przestępstw, ilość podanych szczegółów, uwzględniając przy tym okoliczność obciążenia samego siebie, ale przede wszystkim ze względu na zgodność

328 z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie.

329 Dokonując oceny zeznań pokrzywdzonych w przedmiotowej sprawie, Sąd również przyznał im walor wiarygodności. Świadek F. B., przesłuchany bezpośrednio po zdarzeniu, tj. 30.10.1999 r. (k. 844-845, (...)-(...)) szczegółowo przedstawił pełną wersję przebiegu wydarzeń, zgodną z zarzutem nr 1 postawionym oskarżonemu Z. E.

330 w akcie oskarżenia. Jego zeznania w pełni korespondują z depozycjami X. B. (1)

331 (k. 84-89, 90-98, 137-142, 198-205, 1039-1040) oraz X. Ł. (1) (k. 512-519, 587-593). Przesłuchany na dalszym etapie postępowania – 16.04.2021 r. (k. 594-595), świadek złożył dość pobieżne zeznania, co należało usprawiedliwić znacznym upływem czasu od momentu zdarzenia (22 lata). Niemniej jednak, nawet te mniej szczegółowe depozycje potwierdziły prawidłowo ustalony przez Sąd przebieg wydarzeń i korespondują z pozostałym materiałem dowodowym.

332 Podobnie jest w przypadku pokrzywdzonego N. (1), który składając zeznania w dniu inkryminowanego zdarzenia szczegółowo opisał dokonanie przez m.in. oskarżonego

333 Z. E. kradzieży samochodu, którym pokrzywdzony się wówczas poruszał, tj. (...), metodą na tzw. kamień. Z uwagi na okoliczność, iż korespondują one z zeznaniami nie tylko X. B. (1) (k. 129-136), ale także świadka D. U. (k. 619-620), który był naocznym świadkiem zdarzenia, Sąd uznał je za w pełni wiarygodne. Przyczyniły się do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie zarzutu nr 2 wobec oskarżonego Z. E..

334 Pierwsze zeznania pokrzywdzonego E. D. (2) dotyczyły „pierwotnej” kradzieży samochodu Ł. (...) (2) dokonanej metodą na tzw. kamień. Jednak z uwagi na treść zarzutu nr 3, obejmującego niejako wtórną kradzież ww. pojazdu, zeznania świadka stanowiły co najwyżej potwierdzenie wiarygodności zeznań X. B. (1) w zakresie tego czynu

335 (k. 710-713, 745-746). Dopiero w depozycjach z 2019 r. (k. 798-802) potwierdził wtórną kradzież tego samego pojazdu z placu firmowego (stacja napraw w P. przy

336 ul. (...)), przy użyciu oryginalnego kluczyka. Dodatkowo świadek wskazał, że po

337 2 latach od kradzieży firma otrzymała odszkodowanie od firmy ubezpieczeniowej (...). Jego zeznania korespondują z zeznaniami X. B. (1). Należało uznać je za wiarygodne.

338 Należy podkreślić, że ww. pokrzywdzeni świadkowie nie mieli podstaw ani celu, żeby bezpodstawnie pomówić oskarżonego i działających z nim współsprawców czynów, co tym bardziej przemawia za wiarygodnością ich zeznań.

339 Wyjaśnienia D. Ł. ze sprawy (...), dalej II K 123/02 Sądu Okręgowego w Płocku, jak już wyżej wspomniano, nic nie wnoszą do przedmiotowego postępowania. D. Ł. nie przyznał się do stawianych mu zarzutów i odmówił składania wyjaśnień. Jest to dowód nie mający znaczenia dla ustalenia faktów.

340 Podobnie oceniono depozycje X. Ł. (1) ps. (...) (oskarżony w sprawie (...)) dot. okoliczności napadu metodą na policjanta zastosowaną w czynie obejmującym zarzut nr 1. Jednak z uwagi na brak pewności, jak wyżej ustalono, co do współsprawców czynu (X. Ł. (1) nie rozpoznaje oskarżonego Z. E., wskazuje na „(...)”), zeznania świadka należało uznać za nie mające większego znaczenia w sprawie. Potwierdzają jedynie modus operandi działania metody na policjanta.

341 Wyjaśnienia X. A. Sąd uznał za nieprzydatne. Świadek, pomimo skazania go za przestępstwo obejmujące zarzut nr 1 (tj. napad na tira) twierdzi, że nie brał w tym udziału (wyrok Sądu Okręgowego w Płocku z dnia 15.06.2004 r., sygn. akt II K 123/02).

342 Świadek D. U. – pracownik banku (...) S.A., w którym wiceprezesem był pokrzywdzony N. R. (1) – był naocznym świadkiem zdarzenia. Z uwagi na podobne doświadczenie (gdyż wcześniej świadkowi również skradziono samochód metodą na stłuczkę) świadek zwrócił szczególną uwagę na inkryminowane zdarzenie. W tym dniu zaobserwował nietypowe zachowanie na drodze z udziałem samochodu jego szefa i samochodu G. (...) (nowy model z kierunkami w lusterkach), które jechały za sobą i kierowca G. dawał sygnały świetlne kierowcy U.. Mając na względzie swoje doświadczenie oraz fakt, że N. R. (1) (kierowca U.) jest obcokrajowcem i nie posługuje się biegle językiem polskim, pojechał

343 w jego kierunku. Po dotarciu na miejsce oba samochody (U. i G.) odjechały pozostawiając pokrzywdzonego bez samochodu. Okoliczności te w pełni potwierdzają przebieg zdarzenia zgodny z zarzutem nr 2 i korespondują z zeznaniami pokrzywdzonego N. R. (1) oraz zeznaniami X. B. (1). Dowód uznano zatem za w pełni wiarygodny.

344 Zeznana świadków: Ł. D. (1), Z. F., C. N., R. B., X. T., A. D., nie miały istotnego znaczenia dla ustalenia faktów w przedmiotowej sprawie.

345 Pozostali świadkowie, tj. pracownicy firmy (...) Sp. jawna: X. Z., C. L. (2), L. F., Ł. J. i X. B. (2) składający depozycje dot. wtórnej kradzieży samochodu marki Ł. (...) (1) z placu salonu, potwierdzają swoją obecność w pracy w dniu zdarzenia. Ponadto świadek Z. potwierdza, że taki pojazd znajdował się na placu – był zamknięty na zamek, dodatkowo zabezpieczony urządzeniem lo-jack ukrytym w bagażniku. L. F. wskazuje natomiast, że do wyjazdu z terenu firmy niezbędna była karta otwierająca szlaban, dlatego w jej ocenie, pojazdem musiał wyjechać ktoś z pracowników. Okoliczności te potwierdza X. B. (2).

346 Pozostały dowód osoby w postaci wyjaśnień oskarżonego Z. E. - który nie przyznał się do postawionych mu zarzutów i odmówił składania wyjaśnień - okazał się z tych względów nieprzydatny do ustalenia faktów w przedmiotowej sprawie.

347 Pozostałe dowody nieosobowe zgromadzone w aktach sprawy a ujawnione w toku postępowania, w tym przede wszystkim: protokoły okazania wizerunków, protokoły eksperymentów procesowych, tablice poglądowe, kopie wyroków czy oględziny akt - należało uznać za wiarygodne. Zostały sporządzone przez właściwe organy, urzędy, osoby, potwierdzone za zgodność, zachowały wymogi formalne dokumentów. Przede wszystkim nie były kwestionowane przez żadną ze stron. Wobec czego mogły posłużyć Sądowi za w pełni wiarygodny materiał dowodowy.

348 1.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

349 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

350 Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

351 Dowód

352 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

353 Jak w sekcji 2.1.

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

354 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

355 Oskarżony

356 1.3. ☒Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I., II., III.

357 Z. E.

358 Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

359 Ad. 1

360 W pierwszym punkcie wyroku przypisano oskarżonemu popełnienie czynu z art. 280 § 2 k.k. Zgodnie z treścią tego przepisu ten typ kwalifikowanego rozboju ma miejsce wówczas, gdy sprawca dokonujący kradzieży posługuje się bronią palną, nożem lub innym podobnie niebezpiecznym przedmiotem lub środkiem obezwładniającym albo działa w inny sposób bezpośrednio zagrażający życiu lub wspólnie z inną osobą, która posługuje się taką bronią, przedmiotem, środkiem lub sposobem.

361 Poza znamionami „podstawowej kradzieży” z art. 278 § 1 k.k. tj. wejściem we władanie w celu przywłaszczenia cudzej rzeczy ruchomej, przestępstwo rozboju charakteryzuje się dodatkowymi czynnościami towarzyszącymi kradzieży. Dla bytu tego przestępstwa niezbędne jest zastosowanie przemocy prowadzące czy też ułatwiające zabór cudzego mienia.

362 W przypadku § 2 - posłużenie się bronią palną, nożem lub innym podobnie niebezpiecznym przedmiotem lub środkiem obezwładniającym. Przemoc ukierunkowana jest na narażenie osoby pokrzywdzonej na niebezpieczeństwo życia i zdrowia. § 2 przewiduje dodatkowo inne działania bezpośrednio zagrażające życiu lub działanie wspólnie z inną osobą, która posługuje się taką bronią, przedmiotem, środkiem lub sposobem.

363 Oba typy rozboju mają charakter powszechny – może je popełnić każdy. Jest to przestępstwo dwuaktowe - jedna czynność oddziałuje na osobę, druga na mienie. Przy czym pojęcie kradzieży w przypadku art. 280 § 1 i 2 k.k. ma nieco szersze znaczenie w stosunku do zaboru zawartego w art. 278 k.k. Przyjmuje się, że zwrot „kradnie” oznacza zarówno zabór cudzej rzeczy dokonany własnoręcznie przez samego sprawcę rozboju, jak i wydanie mu takiej rzeczy przez pokrzywdzonego, jeżeli następuje to natychmiast po zastosowaniu wobec niego środków, o których mowa w art. 280 § 1 i 2 k.k., tj. przemocy lub groźby, albo doprowadzenia go do stanu nieprzytomności lub bezbronności bądź posłużenia się bronią palną, nożem lub innym podobnie niebezpiecznym przedmiotem lub środkiem obezwładniającym. Oznacza to, że dla realizacji rozboju nie jest niezbędne, aby sprawca własnoręcznie wykonał czynność „zabierania”, gdyż określenie „kradnie” odnosi się także do sytuacji, w której pokrzywdzony pod wpływem zastosowanych wobec niego „rozbójniczych” metod sam natychmiast wydaje sprawcy żądaną rzecz.

364 Owe czynności rozbójnicze mogą przybierać postać:

365 1) użycia przemocy wobec osoby,

366 2) grożenia natychmiastowym jej użyciem,

367 3) doprowadzenia człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności,

368 4) w przypadku typu kwalifikowanego z § 2 - posłużenia się bronią palną, nożem lub innym podobnie niebezpiecznym przedmiotem lub środkiem obezwładniającym.

369 Ustawowy wymóg, aby przemoc była skierowana „wobec osoby”, oznacza, że obiektem przemocy musi być człowiek, zatem przemoc nie może być skierowana wyłącznie na rzecz. Nie oznacza to natomiast, że obiektem przemocy musi być osoba uprawniona do dysponowania rzeczą (właściciel, posiadacz), choć w praktyce to on właśnie jest najczęściej tym obiektem. Może nim być jednak także inna osoba, niekoniecznie nawet z kręgu osób najbliższych.

370 Jeżeli chodzi o stronę podmiotową, rozbój (w obu typach) może być popełniony wyłącznie umyślnie i wyłącznie w formie zamiaru bezpośredniego. W świadomości sprawcy rozboju musi znaleźć odzwierciedlenie fakt zmierzania do zaboru rzeczy w celu przywłaszczenia oraz fakt zmierzania do tego celu przy wykorzystaniu określonych „rozbójniczych” metod działania. Oba te elementy muszą być też objęte wolą sprawcy w postaci chęci uzyskania zarówno finalnego rezultatu w postaci zaboru rzeczy, jak i środków do niego prowadzących.

371 W realiach niniejszej sprawy znamiona czynu z art. 280 § 2 k.k. zostały zrealizowane przez oskarżonego. Działanie wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi i nieustalonymi sprawcami, nie wykluczyło ich spełnienia przez oskarżonego E.. Oskarżony wraz z pozostałymi sprawcami dokonał zaboru ciągnika siodłowego marki A. (...) o nr rej. (...)z naczepą o nr rej. (...)(z zawartością kawy) w celu przywłaszczenia, co wypełnia znamię kradzieży. Należy przy tym podkreślić, że zgodnie z art. 18 § 1 k.k. współsprawcą jest nie tylko ten, kto własnoręcznie wykonuje czyn zabroniony, ale także ten, kto działa wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, a więc popełnia przestępstwo jako element wspólnego planu. W przypadku rozboju nie jest zatem wymagane, aby współsprawca własnoręcznie stosował przemoc, groźbę użycia przemocy bądź posługiwał się bronią. W praktyce sądowej wskazuje się, że współsprawstwo ma miejsce wtedy, gdy oskarżony realizuje wspólny plan popełnienia przestępstwa i ma nad tym realną kontrolę. Są to kluczowe elementy, które pozwalają odróżnić współsprawstwo od zjawiskowej formy pomocnictwa (według tzw. teorii materialno – obiektywnej, gdzie nie liczy się własnoręczne wykonanie czynności sprawczej, lecz rzeczywisty wkład oskarżonego w popełnione przestępstwo). W praktyce przyjmuje się, że nawet osoba, która asekuruje innych współsprawców (stojąc na tzw. czatach) jest również współsprawcą, a nie pomocnikiem. Zatem nawet jeśli skradzionym tirem odjechał współsprawca inny niż oskarżony E., nie wyklucza to jego udziału w kradzieży, ani też nie niweluje jego sprawstwa. W wyniku wcześniej ustalonego podziału ról, oskarżonemu powierzono inne zadania, z których się wywiązał i które tę kradzież umożliwiły. Jest to ogólnie przyjęta praktyka działania przez współsprawców czynu. Oskarżony jako jeden z nich nie musiał dokonać każdorazowo wszystkich czynności składających się na komplet znamion czynu zabronionego, wystarczy, że zrobiły to osoby z którymi działał wspólnie i w porozumieniu.

372 Jak wyżej wykazano, rozbój jest przestępstwem dwuaktowym, w którym obok kradzieży występuje znamię przemocy – które również należało uznać za zrealizowane. Oskarżony Z. E., działając w ramach współpracy, podawał się za funkcjonariusza Policji, posługiwał się akcesoriami policyjnymi – razem ze współsprawcami czynu posiadali mundury policyjne. Poruszali się M. (...) przerobionym na radiowóz policyjny (zmiana tablic rejestracyjnych). W ten sposób, pod pozorem przeprowadzenia kontroli drogowej zatrzymali kierowcę ww. pojazdu. W czasie „upozorowanego” zatrzymania sprawcy posługiwali się pistoletem maszynowym N. – który to X. B. (1) kupił wspólnie z oskarżonym E.. N. spełnia nie tylko cechy broni palnej, wymienionej w przepisie § 2

373 w pierwszej kolejności, ale także cechy niebezpiecznego przedmiotu, środka obezwładniającego, bezpośrednio zagrażającego życiu. Wynika to w sposób niebudzący wątpliwości z wyjaśnień (zeznań) X. B. (1). Okoliczność ta obliguje Sąd do przyjęcia typu kwalifikowanego rozboju, zgodnie z zarzutem aktu oskarżenia. Ponadto wystąpiło znamię przemocy (nie tylko w postaci posłużenia się bronią palną). Sprawcy bowiem wepchnęli przy użyciu siły kierowcę napadniętego pojazdu F. B. do „policyjnego” M. (...). Wewnątrz pojazdu przytrzymywali go za głowę, trzymając ją przy podłodze. Zakleili pokrzywdzonemu oczy taśmą klejącą i związali mu ręce – doprowadzając go do stanu bezbronności, co jest kolejnym elementem rozboju. Wraz z powzięciem informacji o zatrzymaniu skradzionego TIR-a przez Policję, sprawcy zostawili pokrzywdzonego F. B. w lesie, przywiązując go do drzewa (w okolicy miejscowości F., B.). Pozostawienie go w ten sposób stwarzało realne zagrożenie jego życia, co cechuje kwalifikowany typ rozboju.

374 Wobec powyższych okoliczności wskazać należy na realizację przez oskarżonego wszystkich znamion rozboju – co do tego czynu w typie kwalifikowanym z użyciem broni palnej. Bez znaczenia przy tym pozostaje fakt, że oskarżony nie przyznaje się do popełnienia tego czynu. Za jego winą i sprawstwem przemawiają przede wszystkim zeznania X. B. (1)

375 i F. B., uznane przez Sąd za wiarygodne. Przyjęty przez oskarżonego (działającego wspólnie i w porozumieniu) niejako model działania potwierdzają wyjaśnienia X. Ł. (2), ps. (...). Działał on w tożsamy sposób m.in. z C. B. ps. rowerek. Był to wspólny znajomy z X. B. (1). To od niego B. „podpatrzył” metodę kradzieży na tzw. policjanta, to z nim się skontaktował celem uzyskania informacji i „wkręcenia się do roboty”. Zgromadzony materiał dowodowy w ocenie Sądu potwierdza nie tylko przebieg zdarzeń, zgodnie z opisem czynu w akcie oskarżenia, ale również udział oskarżonego Z. E. w przedmiotowym rozboju.

376 Ad. 2

377 W kolejnym punkcie wyroku przypisano oskarżonemu dwa czyny będące w zbiegu przestępstw (art. 11 § 2 k.k.). Rozbój z art. 280 § 1 k.k. (w typie podstawowym), tj. kradzież przy użyciu przemocy wobec osoby lub grożąc natychmiastowym jej użyciem albo doprowadzając człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności, oraz kradzież dokumentów stwierdzających tożsamość innej osoby albo jej prawa majątkowe (art. 275 § 1 k.k.).

378 Przestępstwo rozboju zostało już wyżej omówione. Natomiast w art. 275 k.k. stypizowano przestępstwo zamachu na dokumenty. W przepisie tym określono sześć rodzajów czynności sprawczych podejmowanych względem dokumentu stwierdzającego tożsamość innej osoby albo jej prawa majątkowe, w tym kradzież. Kradzież oznacza zabranie cudzego dokumentu

379 w celu jego przywłaszczenia. Wskazaną czynność sprawczą rozumie się tak jak na gruncie art. 278 § 1 k.k. Dla realizacji tej czynności sprawczej nie jest istotne, w jakiej szczególnej formie nastąpił zabór dokumentu, przez kradzież, kradzież z włamaniem, kradzież rozbójniczą, rozbój czy też wymuszenie rozbójnicze. Musi ona być jednak bezprawnym zaborem cudzego dokumentu dokonanym w celu jego przywłaszczenia. Kradzież cudzego dokumentu następuje z chwilą zawładnięcia przez sprawcę cudzym dokumentem, tzn. z chwilą objęcia go w jego faktyczne władanie.

380 Co do zasady jest to przestępstwo formalne (bezskutkowe), jednak w przypadku kradzieży niezbędny jest skutek (jest materialne) w postaci wyjęcia przez sprawcę cudzego dokumentu

381 z władztwa osoby uprawnionej (właściciela dokumentu). Jest to przestępstwo powszechne. Kradzież dokumentów można popełnić tylko umyślnie, z zamiarem bezpośrednim w postaci „celu sprawcy przywłaszczenia sobie cudzego dokumentu”. Jeżeli sprawca jednocześnie kradnie dokument tożsamości oraz dopuszcza się rozboju, czyn taki należy kwalifikować kumulatywnie. Przywłaszczając sobie bowiem pozostawione we wnętrzu samochodu rzeczy

382 w postaci laptopa i dokumentów stwierdzających tożsamość pokrzywdzonego zasadne jest przyjęcie kumulatywnej kwalifikacji prawnej czynów. W takim przypadku kumulatywnego zbiegu czynów polegających na kradzieży samochodów (w wyniku rozboju) i kradzieży dokumentów – przyjąć należy, że sprawcy obejmowali swoim zamiarem nie tylko kradzież samego pojazdu, ale również znajdujących się w nim przedmiotów, w tym dokumentów.

383 O zamiarze tym świadczy fakt, że nie zwrócono pokrzywdzonemu znajdujących się wewnątrz samochodu rzeczy ani dokumentów.

384 Oskarżony Z. E., działając wspólnie i w porozumieniu z X. B. (1)

385 i A. F., dokonał rozboju na osobie N. (1). Stosując tzw. metodę na kamień sprawcy doprowadzili do zatrzymania pojazdu marki (...) o nr rej. (...). Po opuszczeniu przez pokrzywdzonego kierowanego pojazdu, przy użyciu przemocy sprawcy powalili go na ziemię i zabrali kluczyki do ww. pojazdu. Tzn. B. założył pokrzywdzonemu tzw. krawat a E. w tym czasie wyrwał mu kluczyki z ręki. W ten sposób wyczerpane zostały znamiona zastosowania przemocy wobec osoby N. (1)

386 i doprowadzenia go do stanu bezbronności – czym narazili go na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia. Po uruchomieniu samochodu przez Z. E., sprawcy odjechali skradzionym samochodem, pozostawiając pokrzywdzonego leżącego na ulicy. Znamię kradzieży zostało zrealizowane. Ponadto, w aucie znajdował się komputer marki L. oraz dokumenty pokrzywdzonego, tj. paszport (...), prawo jazdy (...) prawo jazdy (...), pozwolenie na pracę, karta stałego pobytu, tymczasowy dowód osobisty i dowód osobisty (...). Kradzież ww. dokumentów wypełnia znamiona czynu z art. 275 § 1 k.k. Wobec wyczerpania przez oskarżonego znamion obu ww. czynów, Sąd na mocy art. 11 § 2 k.k. zastosował zbieg przestępstw i skazał oskarżonego za jedno przestępstwo, tj. rozbój z art. 280 § 1 k.k. w zbiegu z powołanym przepisem.

387 Oskarżony nie przyznał się do popełnienia również tego czynu, jednak za uznaniem jego winy i sprawstwa przemawia przede wszystkim osobowy materiał dowodowy w postaci zeznań X. B. (1) i pokrzywdzonego N. (1).

388 Ad. 3

389 W trzecim punkcie wyroku, za ostatni czyn przypisano oskarżonemu kradzież z włamaniem (art. 279 § 1 k.k.). Przyjmuje się, z uwagi na tożsamy zakres ochrony, że przestępstwo to stanowi szczególną postać, a nawet typ kwalifikowany kradzieży zwykłej (z art. 278 § 1 k.k.). Podobnie do rozboju ma dwuaktowy charakter, na który składają się dwie odrębne, aczkolwiek powiązane ze sobą czynności sprawcze - włamanie i kradzież. Pojęcie kradzieży, tj. zaboru cudzego mienia należy rozumieć tak samo jak na gruncie art. 278 § 1 k.k. Przy czym sposób działania sprawcy nie ma większego znaczenia, istotne jest natomiast to, aby zachowanie sprawcy doprowadziło do usunięcia przeszkody w dostępie do mienia. Może się to zatem wiązać z użyciem siły fizycznej, ale także np. z użyciem odpowiednich narzędzi. Istniejąca zaś przeszkoda nie musi zostać zniszczona ani nawet uszkodzona, gdyż istotny jest tylko rezultat

390 w postaci uzyskania przez sprawcę nieuprawnionego dostępu do mienia.

391 Przeszkodą taką jest m.in. zamek w samochodzie, stanowiący wyraźny przejaw woli dysponenta mienia, który w ten sposób chce chronić auto przed dostępem osób nieuprawnionych. Okoliczności przełamania/pokonania zabezpieczenia pojazdu przed jego użyciem przez osobę nieupoważnioną odpowiadają pojęciu włamania.

392 Czyn z art. 279 § 1 k.k. jest przestępstwem skutkowym, zatem niezbędne jest wystąpienie pozbawienia właściciela władztwa nad daną rzeczą przez sprawcę. Zaborowi rzeczy towarzyszy włamanie. Z reguły czynności te występują bezpośrednio po sobie, niemniej mogą też być przedzielone pewnym odstępem czasu. Jednak z uwagi na dwuaktowy charakter omawianego przestępstwa wymagane jest ścisłe powiązanie zamiaru usunięcia przeszkody (przełamania zabezpieczenia mienia), czyli włamania, oraz zamiaru dokonania zaboru rzeczy w celu przywłaszczenia, czyli kradzieży. Podobnie też jak zwykła kradzież, także kradzież

393 z włamaniem ma charakter kierunkowy, co oznacza, że jej umyślną stronę podmiotową konkretyzuje ten sam cel co w przypadku zwykłej kradzieży. Jest to cel przywłaszczenia realizowany przez sprawcę. Zamiar ten może wyrazić się w każdym działaniu polegającym na zabraniu przez sprawcę cudzej rzeczy w celu zapewnienia sobie możliwości rozporządzania nią tak, jak gdyby była ona jego własnością. Natomiast włamanie winno być przejawem zamiaru dokonania zaboru rzeczy.

394 W przypadku pojazdu marki Ł. (...) (2) o nr rej. (...) należy zwrócić uwagę, iż Sąd przypisał oskarżonemu zgodnie z zarzutem aktu oskarżenia wyłącznie kradzież z parkingu. Mimo że Sąd dokonał ustaleń faktycznych na okoliczność obu kradzieży, w wyroku przypisał oskarżonemu niejako wtórną kradzież pojazdu. Ww. pojazd został skradziony przez X. B. (1), Z. E. i A. F. przy użyciu uprzednio skradzionych kluczyków. Sprawcy namierzyli samochód na terenie placu serwisowego stacji napraw

395 w B. należącej do właściciela skradzionego pojazdu. W chwili kradzieży samochód był zamknięty na zamki fabryczne i posiadał aktywne urządzenie lo-jack. Mimo to, sprawcy otworzyli go za pomocą posiadanych kluczyków i zabrali w celu przywłaszczenia. Autem

396 z posesji odjechał F., który następnie wyjął z bagażnika urządzenie lo-jack.

397 Analizując realizację znamion przestępstwa z art. 279 § 1 k.k., należy wskazać, iż włamanie polega na przełamaniu zabezpieczeń, chroniących przedmiot czynności wykonawczej przed kradzieżą. Jednak w orzecznictwie przyjmuje się, że włamanie może polegać na wybiciu szyby, wyłamaniu zamka albo jego otwarciu dopasowanym kluczem lub nawet oryginalnym kluczem, który sprawca wcześniej ukradł (zob. postanowienie SN z dnia 6 grudnia 2006 r., III KK 358/06; wyrok SN z dnia 8 lipca 1983 r., IV KR 132/83, OSNPG 1984, nr 1, poz. 2 oraz wyrok z dnia 11 czerwca 1985 r., III KR 185/85, OSNPG 1986, nr 4, poz. 51).

398 Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, iż określenie „włamanie" jest pojęciem prawnym, którego treść jest ustalana autonomicznie w obszarze prawa karnego, zgodnie z przyjmowanymi regułami wykładni i może odbiegać od jego potocznego rozumienia. Zabór w celu przywłaszczenia samochodu znajdującego się na otwartej przestrzeni, po uprzednim usunięciu zabezpieczenia uniemożliwiającego przedostanie się do jego wnętrza (otwarciu drzwi za pomocą tzw. pasującego klucza) wyczerpuje znamiona kradzieży z włamaniem w rozumieniu art. 279 § 1 k.k. (postanowienie SN III KK 358/06, OSNKW 2007/2/17, Prok.i Pr.-wkł. 2007/5/14, Biul.SN 2007/2/21).

399 Powyższe nie pozostawia wątpliwości, iż oskarżony Z. E. wypełnił znamiona również tego czynu.

400 KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

401 Oskarżony

402 Punkt rozstrzygnięcia

403 z wyroku

404 Punkt z wyroku odnoszący się

405 do przypisanego czynu

406 Przytoczyć okoliczności

407 Z. E.

I., II., III., IV.

I., II., III., IV.

408 Sąd wymierzył oskarżonemu Z. E.:

409 - w punkcie I. wyroku, na podstawie art. 280 § 2 k.k. i art. 33 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. (w brzmieniu obowiązującym w chwili popełnienia czynu), karę 3 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny

410 w wymiarze 80 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł;

411 - w punkcie II. wyroku, na podstawie art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 33 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. (w brzmieniu obowiązującym w chwili popełnienia czynu), karę 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 80 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł;

412 - w punkcie III. wyroku, na podstawie art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.

413 (w brzmieniu obowiązującym w chwili popełnienia czynu), karę 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny

414 w wymiarze 80 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł.

415 W punkcie IV. wyroku Sąd połączył, na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k.

416 (w brzmieniu obowiązującym przed 01.07.2015 r.) w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzeczone wobec oskarżonego w pkt. I-III kary i orzekł jedną karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 3 lat i 6 miesięcy oraz jedną karę łączną grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł.

417 Wymierzając kary jednostkowe jak i karę łączną, Sąd brał pod uwagę:

418 - ilość popełnionych przez oskarżonego przestępstw,

419 - ich wysoki stopień społecznej szkodliwości,

420 - stopień winy oskarżonego,

421 - zakres i sposób jego działania,

422 - stosowanie przemocy,

423 - dopuszczenie się czynu z użyciem broni palnej (zarzut nr 1),

424 - popełnienie przestępstw nie tylko przeciwko mieniu, ale także na osobie,

425 - znaczną wartość skradzionych pojazdów (na moment kradzieży),

426 - zuchwały sposób działania,

427 - działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej,

428 - warunki osobiste oskarżonego,

429 - uprzednią karalność oskarżonego.

430 Odnosząc te wskazania do niniejszej sprawy, Sąd uwzględnił szereg okoliczności obciążających. Należy podkreślić znaczny stopień winy w przypadku wszystkich trzech czynów. Zostały one dobrze zaplanowane. Poprzedziły je czynności przygotowawcze o dużej specjalizacji przestępczej (wejście w posiadanie broni palnej – zarzut nr 1, wejście w posiadanie umundurowania, urządzenia nasłuchującego fale radiowe, obserwacja pojazdów, wytypowanie pojazdu do kradzieży z ładunkiem o stosunkowo dużej wartości). W przypadku tak czynu nr 1, jak i 2 należało podkreślić znaczny stopień natężenia przemocy. Opisany w części ustalającej modus operandi oskarżonego i pozostałych współsprawców jawi się jako szczególnie brutalny, wręcz traumatyczny dla pokrzywdzonych. Okoliczności te musiały być uwzględnione przy zaostrzeniu kar cząstkowych wymierzonych Z. E..

431 W przypadku czynu nr 3 należało ograniczyć rozważania na temat kary do „wtórnej” kradzieży pojazdu dokonanego przez oskarżonego i pozostałych współsprawców ze względu na ramy przedmiotowe aktu oskarżenia wynikające z zasady skargowości. Na niekorzyść oskarżonego przemawia jednak (podobnie jak w przypadku pozostałych czynów) znaczny stopień winy i społecznej szkodliwości. W pierwszym przypadku należy podkreślić szczególny upór w dążeniu do kradzieży pojazdu i poczucie bezkarności, które manifestowało się ponownym zaborem pojazdu z parkingu – po podjęciu przez pokrzywdzonego działań w celu jego odzyskania. W przypadku wszystkich trzech czynów należało podkreślić to, że zamiar oskarżonego był ukierunkowany na zdobycie mienia o wysokiej wartości (zwłaszcza po uwzględnieniu ówczesnych realiów ekonomicznych).

432 Na wymiar kary istotny wpływ miał też znaczny upływ czasu od momentu ich popełnienia, bowiem na dzień wyroku upłynęło ponad 26 lat w przypadku 1 czynu

433 i ponad 22 lata w przypadku czynu 2 i 3, co Sąd potraktował jako okoliczność łagodzącą. Należy bowiem przyjąć, że tak znaczny upływ czasu redukuje negatywne konsekwencje popełnionych czynów nie tylko dla samych pokrzywdzonych, ale też w świadomości społecznej.

434 Przy wymierzaniu kary łącznej Sąd miał możliwość orzeczenia kary

435 w przedziale od najwyższej z kar jednostokowych, tj. 3 lata i 3 miesiące pozbawienia wolności do ich sumy, tj. 7 lat

436 i 9 miesięcy pozbawienia wolności oraz od 80 do 240 stawek grzywny. Sąd zastosował zasadę asperacji. Odstąpił od zasady kumulacji, która byłby zbyt surowa, jak też od zasady absorpcji, która z kolei byłaby zbyt łagodna.

437 Przy wymiarze kar zarówno jednostkowych jak i kary łącznej, Sąd miał na uwadze dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 k.k. Dolegliwość kary ocenił tak, aby nie przekraczała ona stopnia winy. Sąd uwzględnił również wypunktowane wyżej okoliczności, jak również wziął pod uwagę cele prewencji ogólnej i szczególnej, w tym cele wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego.

438 Wymierzając oskarżonemu karę grzywny Sąd wziął pod uwagę sytuację majątkową oskarżonego i uzyskiwane przez niego dochody, a zwłaszcza realne możliwości zarobkowania, uznając, że będzie w stanie uiścić grzywnę w orzeczonym wymiarze.

439 W ocenie Sądu wymierzona kara będzie sprawiedliwa, mimo iż w niewielkim stopniu wykorzystuje zakres sankcji karnej przewidzianej dla wyroku łącznego (Sąd mógł orzec nawet karę 7 lat i 9 miesięcy pozbawienia wolności, łącząc poszczególne kary jednostkowe). Jednakże za łagodniejszym potraktowaniem oskarżonego także w tym wypadku przemawia znaczny upływ czasu od popełnienia przypisanych przestępstw. Sąd uznał, że tak wymierzona oskarżonemu kara – 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności - jest adekwatna, zarówno do stopnia jego zawinienia jak i społecznej szkodliwości czynów, którą Sąd ocenił jako wysoką.

440 Nie bez znaczenia dla wymiaru kary łącznej był fakt związany z uprzednią karalnością oskarżonego.

441 Obok kary pozbawienia wolności, Sąd orzekł także wobec oskarżonego karę łączną grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 złotych, która ma spełnić cel kary

442 w postaci przekonania oskarżonego

443 o nieopłacalności przestępstw zmierzających do wzbogacenia się cudzym kosztem.

444 Sąd uznał, że orzeczona kara grzywny jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości przestępstw, których dopuścił się oskarżony i stopnia jego zawinienia, społecznej szkodliwości czynów oraz wysokości osiągniętej nienależnej korzyści majątkowej z tych przestępstw.

445 Zgodnie z powyższym, Sąd doszedł do przekonania, że wymierzona sprawcy kara pozbawienia wolności z jednoczesnym orzeczeniem przez Sąd kary grzywny jest elementem wychowania i wdrażania do przestrzegania porządku prawnego oraz będzie zgodna z wymogami prewencji ogólnej i szczególnej.

446 1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

447 Oskarżony

448 Punkt rozstrzygnięcia

449 z wyroku

450 Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

451 Przytoczyć okoliczności

452 6. inne zagadnienia

453 W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,

454 a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

455 Sąd nie orzekał o obowiązku naprawienia szkody z art. 46 § 1 k.k. Przede wszystkim nie wykazano materialnej przesłanki orzeczenia środka kompensacyjnego – tj. samej szkody.

456 W zakresie pierwszego czynu, odzyskano skradziony pojazd wraz z zawartością (brak szkody). Kierujący pojazdem współoskarżony został zatrzymany przez policję. Pokrzywdzony nie zgłosił żadnych roszczeń w toku niniejszego postępowania. Dotyczy to również ewentualnych konsekwencji użycia przemocy doprowadzającej do stanu bezbronności kierującego pojazdem F. B.. Nie zgłoszono żadnych roszczeń z tego tytułu.

457 W zakresie drugiego czynu, nie wykazano kto i w jakiej wysokości poniósł szkodę, ani czy została ona naprawiona w części lub w całości. Pokrzywdzony czy też zakład ubezpieczeń nie zgłosili żadnych roszczeń.

458 Natomiast w zakresie trzeciego czynu, z zeznań świadka E. D. (2) wynika, że firma ubezpieczeniowa (...) wypłaciła pokrzywdzonemu odszkodowanie (k. 798-802). Doszło zatem do naprawienia szkody. Pokrzywdzony nie wystąpił z żadnym roszczeniem w ramach niniejszego postępowania.

459 Należy również zwrócić uwagę, iż w toku przewodu sądowego nie zgłoszono żadnych wniosków dowodowych, które miałyby zmierzać do wykazania ewentualnej szkody (w całości lub w części) wynikającej z popełnienia czynów przypisanych oskarżonemu (co ma istotne znaczenie także po uwzględnieniu ram podmiotowych niniejszego postępowania).

460 7. KOszty procesu

461 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

462 Przytoczyć okoliczności

463 V.

464 Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu z dnia

465 14 maja 2024 r. (Dz.U. z 2024 r. poz. 763) tj. z dnia 18 stycznia 2026 r. (Dz.U. z 2026 r. poz. 87), opłaty za obronę przed sądem okręgowym jako pierwszą instancją wynoszą 1200 zł (§ 17 ust. 2 pkt 5). W sprawach, w których rozprawa trwa dłużej niż jeden dzień, opłata ulega podwyższeniu za każdy następny dzień o 20 % (§ 20). Adw. X. X. jako obrońca z urzędu oskarżonego Z. E. była obecna na 9 terminach rozpraw (12.10.2023 r., 08.02.2024 r., 10.04.2024 r., 11.06.2024 r., 10.09.2024 r., 20.02.2025 r., 03.09.2025 r., 25.11.2025 r., 03.02.2026 r.).

466 VI.

467 Zgodnie z art. 626 § 1 k.p.k. Sąd orzekł o kosztach postępowania obciążając nimi oskarżonego.

468 1Podpis

469 SSO Sebastian Ładoś