Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2024 r., IX Ka 296/24

wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2024 r., IX Ka 296/24

Tekst

1 Sygn. akt IX Ka 296/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 26 czerwca 2024 r.

3 Sąd Okręgowy w Warszawie IX Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

4 Przewodniczący: Sędzia SO Iwona Konopka

5 protokolant: sekr. sądowy Adam Darnikowski

6 przy udziale prokuratora Joanny Augustyniak

7 po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2024 r.

8 sprawy D. S. ur. (...) w W., syna R. i A. oskarżonego z art. 177 § 1kk

9 na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego i obrońcę

10 od wyroku Sądu Rejonowego w Piasecznie

11 z dnia 17 listopada 2023 r., sygnatura akt II K 1615/21

12 orzeka:

13 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

14 II. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania odwoławczego, wydatkami obciążając Skarb Państwa.

Uzasadnienie

15 Formularz UK 2

16 Sygnatura akt

17 IX Ka 296/24

18 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

19 2

20 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

21 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

22 Wyrok Sądu Rejonowego w Piasecznie z dnia 17 listopada 2023 r., sygn. II K 1615/21

23 1.2. Podmiot wnoszący apelację

24 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

25 ☐ oskarżyciel posiłkowy

26 ☐ oskarżyciel prywatny

27 ☒ obrońca

28 ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

29 ☐ inny

30 1.3. Granice zaskarżenia

31 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

32 ☒ na korzyść

33 ☐ na niekorzyść

34 ☒ w całości

35 ☐ w części

36 ☐

37 co do winy

38 ☐

39 co do kary

40 ☐

41 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

42 1.3.2. Podniesione zarzuty

43 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

44 ☒

45 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

46 ☐

47 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

48 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

49 ☒

50 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

51 ☒

52 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

53 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

54 ☐

55 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

56 ☐

57 art. 439 k.p.k.

58 ☒

59 brak zarzutów

60 1.4. Wnioski

61 ☐

62 uchylenie

63 ☒

64 zmiana

65 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

66 2.1. Ustalenie faktów

67 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

68 Lp.

69 Oskarżony

70 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

71 Dowód

72 Numer karty

73 D. S.

74 Popełnienie czynu z art. 177 § 1 k.k.

75 Opinia pisemna biegłego T. D. (k. 293-303) oraz ustna(k.323-324).

76 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

77 Lp.

78 Oskarżony

79 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

80 Dowód

81 Numer karty

82 2.2. Ocena dowodów

83 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

84 Lp. faktu z pkt 2.1.1

85 Dowód

86 Zwięźle o powodach uznania dowodu

87 Opinia pisemna biegłego T. D. (k. 296-303) oraz ustna (k.323-324).

88 Opinia jasna, zupełna, logiczna, nie zawierająca luk, ani sprzeczności.

89 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

90 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

91 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

92 Dowód

93 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

94 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

95 Lp.

96 Zarzut

97 Apelacja obrońcy:

98 - naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.k. w zw. art. .201 k.p.k. (częściowo zasadny),

99 - naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.k. (częściowo zasadny),

100 -błędu w ustaleniach faktycznych (niezasadny).,

101 -naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 46 § 2 k.k. (niezasadny),

102 Apelacja oskarżonego:-

103 -brak zarzutów (niezasadna).

104 ☐ zasadny

105 ☒ częściowo zasadny

106 ☒ niezasadny

107 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

108 Apelacja obrońcy i oskarżonego na uwzględnienie nie zasługiwały, choć zarzuty podniesione w punkcie 1 i 2 apelacji obrońcy były częściowo zasadne. W świetle jednak przeprowadzonego w toku postępowania odwoławczego dowodu w postaci opinii pisemnej i ustnej biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych (k. 293-303) należało stwierdzić, iż częściowo zasadne zarzuty nie miały wpływu na treść zapadłego wyroku.

109 W tym miejscu zauważenia wymaga, że z ustalonego przez Sąd Rejonowy stanu faktycznego wynikało m.in., że pokrzywdzona w momencie zdarzenia poruszała się z prędkością 40 km/h, a w miejscu gdzie doszło do zdarzenia obowiązywał zakaz wyprzedzania pojazdów. Jednocześnie Sąd Rejonowy za podstawę powyższych ustaleń faktycznych przyjął zeznania pokrzywdzonej, częściowo wyjaśnienia oskarżonego, zeznania świadka M. W., zeznania świadka Z. C. (1), protokoły sporządzone na miejscu zdarzenia po wypadku i inne dokumenty (k. 1-15), dokumentację fotograficzna, opinię biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych M. K., projekt organizacji ruchu w miejscu zdarzenia oraz wydruk z (...) maps.

110 Analiza pisemnych motywów wyroku prowadzi do wniosku, że Sąd Rejonowy uznał za w pełni wiarygodną opinię biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych M. K., która w istocie stanowiła podstawę ustaleń faktycznych Sądu Rejonowego. Tymczasem wnioski płynące z tej opinii były sprzeczne z dowodem w postaci projektu stałej organizacji ruchu w miejscu zdarzenia i wydruku z (...) maps, bowiem biegły jednoznacznie w treści i wnioskach swojej opinii uznał, że pokrzywdzona wykonywała manewr wyprzedzania w sposób prawidłowy oraz by dopuściła się przekroczenia prędkości, w stopniu mogącym się przyczynić do zaistnienia zdarzenia, z tym że biegły przyjął, że pokrzywdzona poruszała się z prędkością około 40 km/h i ustalił, że prawdopodobna prędkość pojazdu pokrzywdzonej w chwili zderzenia to około 15-17 km/h. Biegły w treści sporządzanej opinii przyznał, że nie był obecny na miejscu zdarzenia w chwili sporządzania opinii, bowiem wystarczające dla niego były zabezpieczona dokumentacja na miejscu zdarzenia (k. 1-15). Tymczasem zgodzić się należało z obrońcą, że powyższe skutkowało nieprawidłowym przyjęciem przez biegłego, że pokrzywdzona wykonywała prawidłowo manewr wyprzedzania w sytuacji, gdy jednoznacznie w miejscu zdarzenia obowiązywał zakaz wyprzedzania Sąd Rejonowy wprawdzie dokonał takiego ustalenia, jednak w świetle tego ustalenia nie przeprowadził weryfikacji dowodu w postaci opinii biegłego M. K., uznając ją za w pełni wiarygodną. Z treści pisemnych motywów wyroku nie wynika przy tym, że powyższe ustalenie, że pokrzywdzona dokonywała manewru wyprzedzania w miejscu niedozwolonym wiązało się ustaleniem przez Sąd Rejonowy, że w ten sposób pokrzywdzona przyczyniła się do zaistnienia zdarzenia. Podzielić także należało argumentację obrońcy w zakresie ustalenia dokonanego przez Sąd Rejonowy w zakresie prędkości, z jaką poruszała się pokrzywdzona. Wszak z zeznań samej pokrzywdzonej wynikało, że poruszała się z prędkością około 50 km/h, a z zeznań świadka M. W. – kierowcy samochodu marki (...) wyprzedzanego przez pokrzywdzoną, że poruszał się z prędkością około 40 km/h. W świetle zatem już tych dowodów, które Sąd Rejonowy ocenił jako wiarygodne, należało uznać, że ustalenie prędkości, z jaką poruszała się pokrzywdzona na 40 km/h, jak to uczynił biegły M. K. w swojej opinii nie było prawidłowe. Zgodzić się przy tym należało z obrońcą, że skoro kierowca samochodu marki (...) poruszał się z prędkością około 40 km/h na godzinę, to pokrzywdzona dokonująca manewru wyprzedzania samochodu marki (...) musiała poruszać się szybciej – jak sama wskazała około 50 km/h.

111 Wobec powyższych niespójności wynikających z opinii biegłego M. K. ocena tego dowodu przeprowadzona przez Sąd Rejonowy nie była poprawna.

112 Wobec powyższego Sąd odwoławczy dopuścił dowód z opinii inneg o biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych T. D. (2) (k. 296-303, 323-324). Analiza tego dowodu, w ocenie Sądu odwoławczego pozwala na obdarzenie tej opinii pełną wiarygodnością. Dowód ten bowiem koresponduje z całokształtem materiału zgromadzonego w toku postępowania, w szczególności z projektem stałej organizacji ruchu, z którego wynika ustalenie, że w miejscu zdarzenia obowiązywał zakaz wyprzedzania pojazdów, który został naruszony przez pokrzywdzoną, jak również treść opinii tak pisemnej, jak też i ustnej uwzględnia zeznania pokrzywdzonej oraz świadka M. W. odnoszące się do prędkości, z jaką poruszała się pokrzywdzona w momencie podjęcia manewru wyprzedzania, co pozwoliło na ustalenie, że jej prędkość w tym momencie wynosiła około 50 km/h, co stanowiło przekroczenie prędkości administracyjnie dopuszczalnej, bowiem w tym miejscu obowiązywała prędkość 40 km/h. Zdaniem Sądu odwoławczego treść opinii biegłego pisemna i ustna jest jasna, zupełna, nie zawiera luk, ani sprzeczności, przez co należy ją uznać za w pełni wiarygodną i mogącą stanowić podstawę ustaleń faktycznych w sprawie. Z opinii tej jednoznacznie wynika, że bezpośrednią przyczyną zaistnienia przedmiotowego zdarzenia drogowego było nieprawidłowe zachowanie kierującego samochodem marki (...), bowiem oskarżony jako kierowca tego pojazdu poruszając się drogą dojazdową/wyjazdową do/z posesji zbliżał się do jezdni ul. (...) i wjechał na tę jezdnię włączając się do ruchu, w sytuacji gdy z lewej strony ulicą tą poruszał się pojazd marki (...) oraz pokrzywdzona poruszająca się motorem marki (...) Z treści opinii biegłego wynika przy tym jednoznacznie, że samochód, którym poruszał się oskarżony w momencie zbliżania się do krawędzi jezdni ul. (...) był w stanie nie tylko zauważyć zbliżający się pojazd marki (...), ale także motocykl, którym poruszała się pokrzywdzona, rozpoczynająca manewr wyprzedzania samochodu marki (...). W świetle powyższego ustalenia, nie sposób zgodzić się z obrońcą, że Sąd Rejonowy dokonał nieprawidłowej oceny wyjaśnień oskarżonego oraz świadka Z. C. (2), którzy zgodnie twierdzili, że podczas wykonywania manewru włączania się do ruchu widoczny był dla nich tylko pojazd marki (...). W ocenie Sądu odwoławczego już w takiej sytuacji nie sposób uznać, że manewr wykonany przez oskarżonego w postaci włączania się do ruchu na jezdnię ul. (...) był prawidłowy, skoro z zeznań kierowcy samochodu marki (...) M. W. wynikało, że widząc pojazd oskarżonego, a przy tym podjęcie manewru wyprzedzania przez pokrzywdzoną zaczął hamować, przez co nie doszło do zdarzenia z jego pojazdem. Zgodnie z opinią biegłego pojazd marki (...) w momencie rozpoczęcia przez oskarżonego manewru wjazdu na ul. (...) znajdował się w odległości około 40 m od tego miejsca, a z zeznań kierowcy pojazdu marki(...) wynikało, że aby uniknąć zderzenia z pojazdem oskarżonego musiał gwałtownie hamować. W świetle powyższego nie sposób uznać, że taktyka i technika jazdy oskarżonego była prawidłowa. Zaznaczenia wymaga, że – gdyby oskarżony po rozpoczęciu wykonywanego manewru, zatrzymał swój pojazd, nie doszło by do zdarzenia. Jednocześnie bez wątpienia pokrzywdzona wykonała manewr wyprzedzania pojazdu marki (...)w miejscu niedozwolonym, tj. w miejscu gdzie obowiązywał zakaz wyprzedzania pojazdów, a przy tym poruszała się z prędkością około 50 km/h, co przekraczało prędkość administracyjnie dozwoloną w tym miejscu. Za opinią biegłego T. D. należało zatem przyjąć, iż pokrzywdzona znacząco przyczyniła się do zaistnienia zdarzenia, jednak bezpośrednia przyczyną jego zaistnienia było zachowanie oskarżonego.

113 W tym miejscu zwrócić należy uwagę, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego punktem wyjścia dla rozważań o odpowiedzialności karnej za przestępstwo materialne jest dążenie do ustalenia stopnia naruszenia reguł postępowania przez osobę współprzyczyniającą się do wystąpienia skutku, choćby to był sam pokrzywdzony. W każdym wypadku ustalenie, że zarówno pokrzywdzony, jak też i oskarżony swoim zachowaniem przyczynili się do wystąpienia skutku i naruszyli w płaszczyźnie normatywnym reguły postępowania z dobrem prawnym adekwatne w danych okolicznościach, Sąd musi dogłębnie zweryfikować wzajemne relacje tych naruszeń. Konieczne jest zatem ustalenie, czy charakter naruszenia reguł ostrożności był porównywalny, czy też naruszenie jednej reguły miało dominujący wpływ na wystąpienie nieakceptowalnego ryzyka zasinienia skutku. Innymi słowy gdyby okazało się, że zachowując reguły ostrożności oskarżony nie mógłby uniknąć wypadku, jego odpowiedzialność za skutek byłaby wyłączona (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 marca 2016 r., sygn. III KK 415/16, podobnie wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17.11.2016 r., sygn. II KK 216/16). Biorąc pod uwagę powyższe, jak też ustalenie w postaci znacznego przyczynienia się pokrzywdzonej do zdarzenia należy stwierdzić, iż na podstawie zgromadzonego w sprawie i prawidłowo ocenionego materiału dowodowego należało dojść do słusznego przekonania o winie i sprawstwie oskarżonego.

114 Gdyby bowiem nie naruszenie przez oskarżonego reguł ostrożności w postaci nieustąpienia pierwszeństwa pojazdom poruszającym się ulicą (...) – w szczególności pojazdowi marki (...), nie doszłoby do wystąpienia skutku w postaci zderzenia z pojazdem, którym poruszał się pokrzywdzona, czego skutkiem było naruszenia czynności narządu jej ciała powyżej 7 dni. W ocenie Sądu odwoławczego, zaznaczenia wymaga, że stopień naruszenia reguł ostrożności przez pokrzywdzoną nie przewyższał stopnia naruszenia reguł ostrożności przez oskarżonego, a zachowanie oskarżonego w całokształcie okoliczności sprawy wyczerpało znamiona zarzucanego mu czynu. Ponownie należy podkreślić, że oskarżony podejmując manewr włączania się do ruchu na jezdnię ul. (...) miał obowiązek zachować szczególną ostrożność i ustąpić pierwszeństwa innemu pojazdowi lub uczestnikowi ruchu, przy czym z samych wyjaśnień oskarżonego wynikało, że widoczny był dla niego w momencie podejmowania tego manewru poruszający się pojazd marki (...), przy czym z opinii biegłego jednoznacznie wynikało, że także i motor, którym poruszała się pokrzywdzona wykonująca manewr wyprzedzania samochodu marki (...) Niezalenie jednak od tego, zaznaczenia wymaga, że oskarżony widział nadjeżdżający pojazd i miał tego świadomość, a mimo tego z naruszeniem reguł ostrożności podjął manewr włączania się do ruchu. Co istotne wykonanie tego manewru przez oskarżonego zostało dostrzeżone przez kierowcę pojazdu marki (...) i zmusiło go do podjęcia manewru obronnego w postaci zredukowania prędkości celem uniknięcia zderzenia. Istotnym przy tym pozostaje, że zatrzymanie pojazdu przez oskarżonego w czasie wykonywania manewru włączania się do ruchu spowodowałoby, że nie doszłoby do kolizji.

115 W takiej sytuacji, jednoznacznym pozostaje, że oskarżony podejmując manewr włączania się do ruchu, zważywszy na jadący pojazd marki (...)i wyprzedzający go pojazd pokrzywdzonej, winien go wykonać bez naruszenia reguł ostrożności, jakie go obowiązywały w tym czasie, tj. ustąpić pierwszeństwa poruszającym się pojazdom.

116 Zaznaczenia przy tym wymaga, że gdyby oskarżony zachował szczególną ostrożność i ustąpił pierwszeństwa przejazdu samochodowi marki (...) (który był zgodnie z wyjaśnieniami dla niego widoczny), a tym samym motorowi marki (...) który pojazd ten wyprzedzał – jednoznacznie uniknął by zderzenia z pojazdem pokrzywdzonej. Oskarżony zatem zachowując reguły ostrożności miał możliwość uniknięcia zdarzenia. W tej sytuacji, w ocenie Sądu odwoławczego, nie ulega wątpliwości, że naruszenie reguł ostrożności przez oskarżonego miało decydujące znaczenie dla wystąpienia skutku w postaci zderzenia z pojazdem pokrzywdzonej i spowodowania u niej naruszenia czynności narządu ciała na okres powyżej 7 dni. Zaznaczenia wymaga, że dokonując powyższych ustaleń, Sąd odwoławczy miał na względzie wniosek wynikający z ustnej opinii biegłego, z którego wynikało, że gdyby pokrzywdzona nie podjęłaby manewru wyprzedzania także uniknęła by zdarzenia. Sąd odwoławczy jednak zaznacza, że ustalenie, że to naruszenie reguł ostrożności przez oskarżonego miało decydujące znaczenie dla wystąpienia skutku w postaci zderzenia z pojazdem pokrzywdzonej i spowodowania u niej naruszenia czynności narządu ciała na okres powyżej 7 dni, w szczególności związane jest z okolicznością, że dla oskarżonego wykonującego manewr włączania się do ruchu widoczny był pojazd marki (...) a także powinien być widoczny motocykl go wyprzedzający. Nie skłoniło to oskarżonego to zatrzymania pojazdu podczas wykonywania manewru wyprzedzania, za to zmusiło kierowcę marki (...) do podjęcia gwałtownego hamowania.

117 Mając na uwadze powyższe należy uznać, że Sąd I instancji – pomimo wyeksponowanych uchybień w ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz dokonanych ustaleniach faktycznych – prawidłowo doszedł do przekonania o winie i sprawstwie oskarżonego.

118 Odnosząc się do alternatywnego zarzutu naruszenia art. 46 § 2 k.k. i podniesionej w apelacji argumentacji w tym zakresie należało wskazać, że istotnie uzasadnienie Sądu Rejonowego w tym zakresie jest lakoniczne. Zaznaczenia jednak wymaga, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wysokość nawiązki winna być miarkowana z uwzględnieniem rozmiaru szkód i krzywd wyrządzonych pokrzywdzonemu, ocenianych przez pryzmat subiektywnych doznań ofiary przestępstwa, sposobu działania sprawcy, jak również tego, jaki wpływ na stan psychiczny osoby pokrzywdzonej wywołało znalezienie się w sytuacji ofiary przestępstwa. Zgodnie z wyrokiem SN z dnia 21.02.2023 r., sygn. I KK 199/22 orzekanie nawiązki art. 46 § 2 k.k. charakter wyraźnie zastępczy wobec mającego charakter zasadniczy obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia na podstawie art. 46 § 1 kk i uzależnione zostało od natrafienia przez Sąd Rejonowy na istotne trudności przy orzekaniu w przedmiocie obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem lub zadośćuczynienia za szkodę. Istnienie okoliczności o charakterze znacznie utrudniającym orzeczenie obowiązków z art. 46 § 1 k.k. należy wiązać z sytuacją, w której określenie rozmiarów szkody bądź krzywd spowodowanych przestępstwem prowadziłoby do konieczności istotnego przeorientowania prowadzonego postępowania dowodowego i skupienia uwagi Sądu na dokonywanie ustaleń faktycznych dotyczących kwestii szkody lub krzywdy, do której doszło na skutek popełnienia przestępstwa spowalniając lub w niektórych przypadkach tamując postępowanie i oddalając wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie odpowiedzialności karnej.

119 Wobec powyższego należało uznać, że Sąd Rejonowy zasadnie orzekł nawiązkę na rzecz pokrzywdzonej wskazując, że wziął pod uwagę rozmiar jej cierpienia w związku z obrażeniami, jakich doznała w zdarzeniu, gdyż określanie wysokości obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia, w rozumieniu art. 46 § 1 k.k. doprowadziło by niewątpliwe do znacznego wydłużenia tego postępowania. Orzeczona nawiązka uwzględnia cierpienie pokrzywdzonej w aspekcie psychicznym i fizycznym wynikające z obrażeń ciała oraz czasu trwania leczenia, co niewątpliwie wiązało się bólem i cierpieniem po zdarzeniu, a także odczuwalnych skutków zdarzenia. Pokrzywdzona wskazała bowiem, że była unieruchomiona przez 6 tygodni, a potem miała także problemy z poruszaniem się i korzystała z rehabilitacji.

120 Wniosek

121 - o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego

122 ☐ zasadny

123 ☐ częściowo zasadny

124 ☒ niezasadny

125 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

126 Wobec nieuwzględnienia zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy i nieuwzględnienia apelacji oskarżonego, o czym była mowa w punkcie 3 formularza uzasadnienia sekcja „zarzut”, wniosek o zmianę wyroku w postulowanym zakresie przez obrońcę i oskarżonego był niezasadny.

127 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

128 1.

129 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

130 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

131 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

132 1.

133 Przedmiot utrzymania w mocy

134 Punkt I-III

135 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

136 Sąd odwoławczy uznał, że wywiedzione apelacje były niezasadne i miały charakter wyłącznie polemiczny, zaś orzeczenie Sądu Rejonowego należało uznać za trafne. Szczegółowa odpowiedź na podnoszone przez skarżących zarzuty, a zatem także i powody nieuwzględnienia apelacji, zostały omówione w punkcie 3 formularza uzasadnienia sekcja „zarzut” i „wnioski”. Sąd odwoławczy nie stwierdził przy tym z urzędu istnienia podstaw do uchylenia, bądź zmiany wyroku poza zakresem zaskarżenia, tj. przesłanek określonych w art. art. 439 k.p.k. i art. 440 k.p.k.

137 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

138 1.

139 Przedmiot i zakres zmiany

140 Zwięźle o powodach zmiany

141 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

142 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

143 1.1.

144 ☐ art. 439 k.p.k.

145 Zwięźle o powodach uchylenia

146 2.1.

147 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

148 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

149 Zwięźle o powodach uchylenia

150 3.1.

151 Konieczność umorzenia postępowania

152 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

153 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

154 4.1.

155 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

156 Zwięźle o powodach uchylenia

157 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

158 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

159 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

160 Przytoczyć okoliczności

161 6. Koszty Procesu

162 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

163 Przytoczyć okoliczności

164 2

165 Mając na uwadze brzmienie art. 624 § 1 k.p.k. oskarżony został zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych postępowania odwoławczego, a wydatkami został obciążony Skarb Państwa.

166 7. PODPIS