Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 3 kwietnia 2023 r., IV Ka 205/23

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 3 kwietnia 2023 r., IV Ka 205/23

Tekst

1 Sygnatura akt IV Ka 205/23

2 1.

3 2.WYROK

4 2.1.W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

5 Dnia 3 kwietnia 2023 r.

6 4.Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

7 1.Przewodniczący:

8 2.Sędziowie:

9 1.SSO Ewa Rusin (spr.)

10 2.SO Adriana Skorupska

11 3.SR (del. do SO) Sebastian Kowalski

12 1.Protokolant:

13 1.Magdalena Telesz

14 przy udziale Eligiusza Wnuka Prokuratora Prokuratury Okręgowej,

15 po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2023 r.

16 6.sprawy A. K.

17 7.córki Z. i M. z domu N.

18 8.urodzonej (...) w Ś.

19 9.oskarżonej z art. 177 § 1 k.k.

20 10.na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego

21 11.od wyroku Sądu Rejonowego w Świdnicy

22 12.z dnia 2 września 2022 r. sygnatura akt VI K 964/19

23 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że :

24 1) uchyla orzeczenie o świadczeniu pieniężnym w pkt. II jego dyspozycji,

25 2) za podstawę prawną wymierzonej w pkt. I jego dyspozycji kary grzywny przyjmuje przepisy art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 37 a k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 czerwca 2020r., zaś wymiar tej kary podwyższa do 300 (trzystu) stawek po 10 (dziesięć) złotych każda,

26 3) pkt. III dyspozycji nadaje treść „zwalnia oskarżoną od obowiązku ponoszenia wydatków sądowych zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa” ;

27 II. zasądza od oskarżonej A. K. na rzecz oskarżyciela posiłkowego A. N. 840 zł tytułem kosztów udziału pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym;

28 III. zasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe postępowania apelacyjnego, w tym wymierza jej 300 złotych opłaty za obie instancje.

Uzasadnienie

29 Formularz UK 2

30 Sygnatura akt

31 IV Ka 205/23

32 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

33 2

34 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

35 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

36 Wyrok Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 2 września 2022r. sygn. akt VI K 964/19

37 1.2. Podmiot wnoszący apelację

38 ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

39 ☒ oskarżyciel posiłkowy

40 1.3. Granice zaskarżenia

41 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

42 ☐ na korzyść

43 ☒ na niekorzyść

44 ☐ w całości

45 ☒ w części

46 ☐

47 co do winy

48 ☒

49 co do kary

50 ☒

51 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

52 1.1.2. Podniesione zarzuty

53 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

54 ☒

55 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

56 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

57 ☒

58 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

59 1.4. Wnioski

60 ☐

61 uchylenie

62 ☒

63 zmiana

64 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami

65 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

66 1.5. Ustalenie faktów

67 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione

68 Lp.

69 Oskarżony

70 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

71 Dowód

72 Numer karty

73 2.1.1.1.

74 A. K.

75 1. Ubezpieczyciel (...) w W. w związku z wypadkiem będącym przedmiotem niniejszego postępowania przyznał pokrzywdzonej I. N. w toku postępowania likwidacyjnego tytułem zadośćuczynienia i odszkodowania łącznie, kwotę 20.926,62 zł, na którą składały się:

76 - zadośćuczynienie pieniężne za krzywdę - art. 445 kc – 4.500 zł

77 - koszty rehabilitacji – 4.010 zł;

78 - koszty rehabilitacji – 3950 zł;

79 - koszty opieki – 2.580 zł

80 - koszty opieki – 2.500 zł

81 - koszty opieki – 2.400 zł

82 - koszty leczenia - 313,62 zł

83 - koszty sprzętu ortopedycznego – 292 zł;

84 - koszty przejazdów - 243 zł

85 - koszty leczenia - 138 zł

86 - koszt zakupu chodzika i nasadki – 292 zł

87 - koszty przejazdu – 243 zł.

88 Wskazane wyżej kwoty odszkodowania i zadośćuczynienia zostały wpłacone pokrzywdzonej, a złożone przez I. N. odwołanie od decyzji ubezpieczyciela nie zostało rozpoznane, gdyż w jego trakcie pokrzywdzona zmarła.

89 2. Oskarżona A. K. nie figuruje w kartotece Krajowego Rejestru Karnego.

90 Odwołanie od decyzji wraz z wezwaniem do zapłaty z dnia 06.05.2019r.

91 Informacja Krajowego Rejestru Karnego

92 378 – 379

93 k. 383

94 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione

95 Lp.

96 Oskarżony

97 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

98 Dowód

99 Numer karty

100 2.1.2.1.

101 1.6. Ocena dowodów

102 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

103 Lp. faktu z pkt 2.1.1

104 Dowód

105 Zwięźle o powodach uznania dowodu

106 Odwołanie od decyzji wraz z wezwaniem do zapłaty z dnia 06.05.2019r.

107 Informacja Krajowego Rejestru Karnego.

108 Dokumenty niekwestionowane w toku postępowania.

109 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

110 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

111 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

112 Dowód

113 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

114 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

115 Lp.

116 Zarzut

117 3.1.

118 Zarzut nr 1 z apelacji prokuratora:

119 obrazy przepisów prawa materialnego, tj. przepisu art. 39 pkt 7 k.k. w zw. z art. 37a § 1 k.k. w zw. z art. 43a § 1 k.k., w związku z orzeczeniem przez Sąd I instancji świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej poprzez, po pierwsze, zaniechanie wskazania prawidłowej podstawy prawnej tego orzeczenia, tj. przepisu art. 39 pkt 7 k.k. w zw. z art. 37a § 1 k.k. w zw. z art. 43a § 1 k.k. i błędne powołanie jako podstawy wymiaru świadczenia pieniężnego nieistniejącej jednostki redakcyjnej, tj. art. 39 § 7 k.k. w zw. z art. 37a § 1 k.k. w zw. z art. 43 a § 1 k.k., a po wtóre, błędne orzeczenie na podstawie powyższych przepisów świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej podczas, gdy w przypadku skazania oskarżonej za czyn z art. 177 § 2 k.k. brak było przesłanek do orzeczenia tego świadczenia pieniężnego

120 ☒ zasadny

121 ☐ częściowo zasadny

122 ☐ niezasadny

123 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

124 Zgodzić należało się z oskarżycielem publicznym, że Sąd I instancji orzekając wobec oskarżonej A. K. świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej dopuścił się obrazy przepisów prawa materialnego wskazanych przez apelującego. Sąd ten nie tylko, jak słusznie wskazał apelujący, powołał w postawie wymiaru świadczenia pieniężnego nieistniejącą jednostkę redakcyjną tj. przepis art. 39 § 7 k.k., zamiast 39 pkt 7 k.k., to w dodatku orzekł świadczenie pieniężne bez istniejącej ku temu materialnoprawnej podstawy.

125 Zważywszy na wymóg art. 4 § 1 kk ( stosowania ustawy względniejszej w razie kolizji ustaw) w pierwszej kolejności wskazać należy, iż w dacie 12 lutego 2019r. tj. dacie przypisanego oskarżonej czynu z art. 177 § 2 kk, żaden z przepisów prawa materialnego nie przewidywał możliwości prawnej orzeczenia świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Obwiązujący wtenczas przepis art. 43 a § 1 i 2 kk ( regulujący zasady zasądzania tego świadczenia) oraz art. 37 a kk („ Jeżeli ustawa przewiduje zagrożenie karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat, można zamiast tej kary orzec grzywnę albo karę ograniczenia wolności, o której mowa w art. 34 § 1a pkt 1 lub 4”) takiej możliwości nie przewidywały, zaś ten ostatni nie zawierał nawet jakiegokolwiek odnośnika do środków karnych.

126 Wobec zmiany art. 37 a § 1 kk (w brzmieniu obowiązującym od 19 czerwca 2020r.) „ Jeżeli przestępstwo jest zagrożone tylko karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat, a wymierzona za nie kara pozbawienia wolności nie byłaby surowsza od roku, sąd może zamiast tej kary orzec karę ograniczenia wolności nie niższą od 3 miesięcy albo grzywnę nie niższą od 100 stawek dziennych, jeżeli równocześnie orzeka środek kamy, środek kompensacyjny lub przepadek.”) tenże przywołany w pkt. II dyspozycji zaskarżonego wyroku przepis takiej możliwości nie przewiduje.

127 Wniosek

128 o wyeliminowanie orzeczenia o świadczeniu pieniężnym na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.

129 ☒ zasadny

130 ☐ częściowo zasadny

131 ☐ niezasadny

132 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

133 Wniosek z powodów omówionych powyżej okazał się zasadny, co skutkowało uchyleniem orzeczenia o świadczeniu pieniężnym orzeczonego w pkt II zaskarżonego wyroku.

134 3.2.

135 Zarzut nr 2 z apelacji prokuratora :

136 obrazy przepisów prawa materialnego, tj. przepisu art. 46 § 1 k.k., polegającej na zaniechaniu orzeczenia od oskarżonej na rzecz pokrzywdzonego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, pomimo złożenia przez pokrzywdzonego wniosku o orzeczenie środka kompensacyjnego, które to orzeczenie miało w tym wypadku charakter obligatoryjny

137 ☐ zasadny

138 ☐ częściowo zasadny

139 ☒ niezasadny

140 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

141 Apelujący niezasadnie wywodzi obowiązek orzeczenia od oskarżonej na rzecz oskarżyciela posiłkowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę jedynie z faktu złożenia przez niego wniosku w tym zakresie.

142 W niniejszej sprawie pokrzywdzona A. K. wskutek przypisanego oskarżonej czynu nie doznała śmiertelnych obrażeń ciała, a jedynie ciężkiej choroby długotrwałej. Zmarła przed rozpoczęciem przewodu sądowego w sprawie niniejszej w dniu 9 lutego 2020r. ( vide : kopia aktu zgonu k. 219 akt).

143 Możliwość orzeczenia zadośćuczynienia za doznaną krzywdę reguluje przepis art. 46 k.k. Zgodnie z tym przepisem w razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego, obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; przepisów prawa cywilnego o możliwości zasądzenia renty nie stosuje się (§ 1).

144 Powyższe oznacza, że w przypadku orzeczenia zadośćuczynienia, którego dotyczy podniesiony zarzut, stosować należy wprost przepisy prawa cywilnego. Kodeks cywilny natomiast reguluje możliwość dochodzenia zadośćuczynienia i odszkodowania w wypadku śmierci poszkodowanego w przepisach art. 445 k.c. i art. 446 k.c. Z treści przepisu art. 445 § 1 k.c. wynika wprost, że w wypadkach przewidzianych w artykule poprzedzającym, a zatem w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia, sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.

145 Bezsprzecznie pokrzywdzona I. N. wskutek wypadku spowodowanego przez oskarżoną A. K. w dniu 12 lutego 2019r. doznała cierpień fizycznych, a zatem orzeczenie na jej rzecz zadośćuczynienia byłoby jak najbardziej zasadne. Powyższe nie oznacza jednak, że ewentualna kwota zadośćuczynienia należna pokrzywdzonej winna być automatycznie zasądzona na rzecz jej następcy prawnego syna A. N.. Kwestię dotyczącą dochodzenia zadośćuczynienia należnego poszkodowanemu w wypadku jego śmierci reguluje przepis art. 445 § 3 k.c. Zgodnie z jego treścią roszczenie o zadośćuczynienie przechodzi na spadkobierców tylko wtedy, gdy zostało uznane na piśmie albo gdy powództwo zostało wytoczone za życia poszkodowanego.

146 Warunek ten nie został jednak spełniony w niniejszej sprawie. Pokrzywdzona I. N., poza zgłoszeniem szkody ubezpieczycielowi, nie wytoczyła powództwa o zadośćuczynienie, także w niniejszym postępowaniu żądania takiego nie zgłosiła. Wniosek o zasądzenie zadośćuczynienia został złożony w toku niniejszego postępowania, już po śmierci pokrzywdzonej, pierwszy podczas rozprawy w dniu 06 grudnia 2021r. (k. 298), kolejny na rozprawie w dniu 18 maja 2022r. (k. 311v). Roszczenie o zadośćuczynienie nie zostało również uznane na piśmie (za życia poszkodowanej). W tej sytuacji oskarżyciel posiłkowy nie mógł dochodzić zadośćuczynienia jako roszczenia matki, ponieważ nie zostały spełnione warunki z art. 445 § 3 k.c., a tym samym obowiązek ten nie przeszedł na spadkobiercę.

147 Niezależnie od powyższego zadośćuczynienie jest roszczeniem osobistym, krzywdy doznaje konkretna osoba i jej jest ono należne. Nie można też pominąć tej okoliczności, że I. N. otrzymała w toku postępowania likwidacyjnego tytułem zadośćuczynienia i odszkodowania kwotę 20.926,62 zł, co zostało ustalone w postępowaniu odwoławczym. Ewentualne dochodzenie wyższej kwoty przysługiwałaby jedynie pokrzywdzonej, co potwierdza fakt zakończenia postępowania likwidacyjnego wraz z jej śmiercią.

148 Sąd odwoławczy nie znalazł też podstaw do zasądzenia na rzecz oskarżyciela posiłkowego nawiązki przewidzianej w art. 46 § 2 k.k. Przepis ten stanowi, że orzeczenie obowiązku określonego w § 1 jest znacznie utrudnione, sąd może orzec zamiast tego obowiązku nawiązkę w wysokości do 200 000 złotych na rzecz pokrzywdzonego, a w razie jego śmierci w wyniku popełnionego przez skazanego przestępstwa nawiązkę na rzecz osoby najbliższej, której sytuacja życiowa wskutek śmierci pokrzywdzonego uległa znacznemu pogorszeniu (podobnie stanowi art. 446 § 4 k.c.). Przepis ten nie mógł jednak znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem śmierć pokrzywdzonej I. N. nie była wynikiem przestępstwa popełnionego przez A. K.. Wyższe wykluczało zastosowanie art. 46 § 2 k.k. Z tego też powodu oskarżyciel posiłkowy nie mógłby dochodzić zadośćuczynienia na drodze cywilnej w oparciu o przepis art. 446 § 4 k.c. zgodnie z którym sąd może także przyznać najbliższym członkom rodziny zmarłego odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.

149 Wniosek

150 o orzeczenie od oskarżonej na rzecz pokrzywdzonego, na podstawie art. 46 § 1 k.k., zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w wysokości 5.000 zł

151 ☐ zasadny

152 ☐ częściowo zasadny

153 ☒ niezasadny

154 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

155 Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie z uwagi na bezzasadność podniesionego zarzutu omówionego powyżej.

156 3.3.

157 Zarzut nr 3 z apelacji prokuratora:

158 rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec oskarżonej kary 100 stawek dziennych grzywny po 10 zł za przypisany czyn z art. 177 § 2 k.k., przy zastosowaniu art. 37a § 1 k.k., podczas, gdy wobec prawidłowego przyjęcia, że w wyniku zdarzenia spowodowanego przez oskarżoną, pokrzywdzona doznała ciężkiego naruszenia czynności ciała, stanowiącego ciężką chorobę długotrwałą, co skutkowało zaostrzeniem kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego oskarżonej, koniecznym było orzeczenie surowszej kary grzywny, odpowiadającej znacznemu stopniowi winy i społecznej szkodliwości tego czynu

159 ☒ zasadny

160 ☐ częściowo zasadny

161 ☐ niezasadny

162 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

163 W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że orzeczona kara pozostaje rażąco niewspółmierna, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary można byłoby przyjąć, że pomiędzy karą orzeczoną, a tą karą, która winna zostać wymierzona przy należytym uwzględnieniu wszystkich okoliczności posiadających wpływ na wymiar kary zachodziłaby wyraźna różnica i to taka, że kary orzeczonej nie sposób zaakceptować. Z karą rażąco niewspółmierną mamy do czynienia wówczas, gdy sąd rozstrzygając o karze nie uwzględnił wszystkich okoliczności wiążących się z poszczególnymi dyrektywami wymiaru kary lub też nie uwzględnił ich wpływu na orzekaną karę w wystarczającym stopniu, bądź też poszczególnym okolicznościom mającym wpływ na wymiar kary nadał zbyt wielkie znaczenie. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Sąd I instancji orzekając wobec oskarżonej karę grzywny za przypisane jej przestępstwo oraz oceniając okoliczności mające wpływ na jej wymiar zbyt wielkie znaczenie nadał tym, które poczytał na korzyść oskarżonej, nie uwzględnił natomiast w wystarczającym stopniu tych wynikających z ustaleń faktycznych, które sam poczynił w zakresie skutków przypisanego oskarżonej czynu z art. 177 § 2 k.k. wiążących się z ciężką chorobą długotrwałą. Zachowanie oskarżonej po popełnieniu przestępstwa oraz jej zaangażowanie w pomoc pokrzywdzonej nie mogły być uznane za główny czynnik determinujący wymiar kary. Tymczasem Sąd orzekający okoliczność tę uczynił kluczową. Nie uwzględnił przy tym wagi popełnionego czynu, jego skutków i ich wpływu na życie i zdrowie pokrzywdzonej. I. N. w wyniku wypadku doznała ciężkiego naruszenia czynności ciała, co wpłynęło na pogorszenie stanu jej zdrowia oraz pogorszenie jakości jej życia. Pokrzywdzona nigdy nie odzyskała już pełnej sprawności, poruszała się przy użyciu chodzika i zmuszona była do korzystania z pomocy innych osób. Uwzględniając te okoliczności, zgodzić należało się z oskarżycielem publicznym, że orzeczona kara jest zbyt łagodna i nieadekwatna do wagi czynu, stopnia jego społecznej szkodliwości, a tym samym nie spełnia swojego zadania zarówno z zakresie prewencji szczególnej jak i ogólnej.

164 Wniosek

165 o wymierzenie oskarżonej, na podstawie art. 177 § 2 k.k., przy zastosowaniu art. 37a § 1 k.k. kary 300 stawek dziennych grzywny po 10 zł.

166 ☒ zasadny

167 ☐ częściowo zasadny

168 ☐ niezasadny

169 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

170 Sąd odwoławczy z powodów omówionych wyżej uwzględnił wniosek prokuratora i orzeczoną karę podwyższył do 300 stawek po 10 zł każda. Kara w takim wymiarze w sposób właściwy uwzględnia wszystkie okoliczności popełnienia zarzucanego oskarżonej czynu, jest też adekwatna do winy i stopnia społecznej szkodliwości czynu i z pewnością spełni wymagania w zakresie kształtowania postaw i świadomości prawnej społeczeństwa.

171 Wyrok wymagał także korekty w zakresie podstawy wymiaru kary, gdyż Sąd I instancji korzystając z możliwości wymierzenia wolnościowej kary zamiennej za czyn z art. 177 § 2 k.k. i orzekając karę grzywny zastosował obowiązujący w dacie wyrokowania przepis art, 37a § 1 k.k. zamiast przepisu obowiązującego w dacie czynu tj. art. 37a k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 czerwca 2020r.

172 3.4.

173 Zarzut nr 1 z apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego:

174 naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 64 §1 k.k. poprzez zaniechanie orzeczenia zadośćuczynienia za doznaną przez I. N. krzywdę, na rzecz oskarżyciela posiłkowego w sytuacji, gdy oskarżyciel posiłkowy A. N. przystąpił do postępowania na podstawie art. 58 § 1 k.p.k. i na rozprawie w dn. 18 maja 2022 r. złożył stosowany wniosek o zasądzenie wskazanej kwoty zadośćuczynienia, zatem w przedmiotowej sytuacji Sąd mimo obowiązku zaniechał orzeczenia w tym przedmiocie.

175 ☐ zasadny

176 ☐ częściowo zasadny

177 ☒ niezasadny

178 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

179 Na wstępie wskazać należy, że pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego powołując się na zaniechanie orzeczenia zadośćuczynienia błędnie jako podstawę naruszenia prawa materialnego wskazał przepis art. 64 § 1 k.k.( regulującego recydywę specjalną), zamiast przepisu art. 46 § 1 k.k.

180 Niezależnie od powyższego zarzut uznać należało za bezzasadny z uwagi na to, że zadośćuczynienie nie przysługiwało osobiście oskarżycielowi posiłkowemu A. N., gdyż pokrzywdzona I. N. nie poniosła śmierci w wyniku wypadku spowodowanego przez oskarżoną.

181 Nie mogło ono być także dochodzone jako roszczenie matki, gdyż nie przeszło ono na spadkobierców. Kwestia ta została szczegółowo omówiona w sekcji 3.2 uzasadnienia przy okazji omawiania tożsamego zarzutu zgłoszonego przez Prokuratora Rejonowego w Świdnicy.

182 Wniosek

183 o zmianę wyroku przez zasądzenie zadośćuczynienia w kwocie 50.000 zł na rzecz oskarżyciela posiłkowego.

184 ☐ zasadny

185 ☐ częściowo zasadny

186 ☒ niezasadny

187 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

188 Z powodów szczegółowo omówionych w sekcji 3.2 uzasadnienia to wniosek bezzasadny.

189 3.5.

190 Zarzut nr 2 z apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego:

191 rażąca niewspółmierność wymierzonej oskarżonej kary grzywny w wysokości stu stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 10,00 złotych poprzez nadanie niewłaściwego znaczenia okolicznościom obciążającym popełnienie, przez co orzeczona kara nie odzwierciedla wysokiego stopnia społecznej szkodliwości, dodatkowo wymiar kary abstrahuje od aktualnej postawy życiowej oskarżonej, możliwości zarobkowych i pozostaje w całkowym oderwaniu od celów, jakie kara ta winna spełniać w prewencji szczególnej oraz ogólnej.

192 ☐ zasadny

193 ☒ częściowo zasadny

194 ☐ niezasadny

195 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

196 Zarzut w zakresie podwyższenia wymiaru orzeczonej oskarżonej kary grzywny zasługiwał na częściowe uwzględnienie. Szczegółowe stanowisko w tym zakresie Sąd odwoławczy przedstawił w sekcji 3.3 uzasadnienia przy omawianiu zarzutu zgłoszonego w apelacji prokuratora.

197 Sąd odwoławczy nie podzielił natomiast oczekiwań apelującego o konieczności podwyższenia stawki dziennej do kwoty 20 zł. Oskarżona co prawda prowadzi działalność gospodarczą, niemniej jednak uzyskuje z niej dochód na poziomie jedynie 2.000 zł miesięcznie. Tak więc sytuacja materialna oskarżonej nie uzasadnia wniosku o podwyższanie stawki dziennej do kwoty 20 zł

198 Wniosek

199 o zmianę wyroku przez wymierzenie oskarżonej kary grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych po 20 zł każda

200 ☐ zasadny

201 ☒ częściowo zasadny

202 ☐ niezasadny

203 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

204 Wniosek co do podwyższenia wymiaru kary grzywny był zasadny, niemiej jednak z uwagi na uwzględnienie wniosku apelacji prokuratora przez podwyższenie grzywny do 300 stawek dziennych, wniosek pełnomocnika nie mógł zostać uwzględniony.

205 Brak było natomiast podstaw do podwyższenia stawki dziennie grzywny z powodów wskazanych wyżej.

206 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

207 4.1.

208 1. skorygowanie podstawy wymiaru kary i przyjęcie przepisów art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 37a k.k.

209 2. nadanie pkt III dyspozycji treści „zwalnia oskarżoną od obowiązku ponoszenia wydatków sądowych zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa”.

210 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

211 Wyrok wymagał korekty w zakresie podstawy wymiaru kary, gdyż Sąd I instancji korzystając z możliwości wymierzenia wolnościowej kary zamiennej za czyn z art. 177 § 2 k.k. i orzekając karę grzywny zastosował obowiązujący w dacie wyrokowania przepis art, 37a § 1 k.k. zamiast przepisu obowiązującego w dacie czynu tj. art. 37a k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 czerwca 2020r.

212 Konieczna była także zmiana punktu III dyspozycji zaskarżonego wyroku, dotycząca błędnej jego redakcji, tj. zwolnienia oskarżonej cyt. „od ponoszenia kosztów postępowania w sprawie” . Wszak zgodnie z treścią art. 624 § 1 k.p.k. sąd zwalnia oskarżonego lub oskarżyciela posiłkowego w całości lub części od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, nie zaś kosztów procesu. Koszty procesu obejmują bowiem koszty sądowe i uzasadnione wydatki stron, w tym z tytułu ustanowienia w sprawie jednego obrońcy lub pełnomocnika, natomiast koszty sądowe obejmują opłaty i wydatki poniesione przez Skarb Państwa od chwili wszczęcia postępowania ( art. 616 kpk).

213 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

214 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

215 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

216 5.2.1.

217 Przedmiot i zakres zmiany

218 Sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

219 1. uchylił orzeczenie o świadczeniu pieniężnym w pkt. II jego dyspozycji,

220 2. za podstawę prawną wymierzonej w pkt. I jego dyspozycji kary grzywny przyjął przepisy art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 37 a k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 czerwca 2020r., zaś wymiar tej kary podwyższył do 300 stawek po 10 złotych każda,

221 3. pkt. III dyspozycji nadał treść „zwalnia oskarżoną od obowiązku ponoszenia wydatków sądowych zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa”

222 Zwięźle o powodach zmiany

223 Szczegółowe powody zmiany wyroku zostały omówione przy okazji omawiana poszczególnych zarzutów. I tak motywy uchylenia orzeczenia o świadczeniu pieniężnym przestawiono w pkt 3.1 uzasadnienia. Przyczyny zmiana podstawy prawnej wymierzonej w pkt. I jego dyspozycji kary grzywny przedstawiono w pkt 3.2 i 4.1 uzasadnienia. Powody zaś zmiany pkt III wyroku Sądu I instancji wskazano w pkt 4.1 uzasadnienia.

224 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

225 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

226 6. Koszty Procesu

227 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

228 Przytoczyć okoliczności

229 II i III

230 O kosztach należnych od oskarżonej oskarżycielowi posiłkowemu A. N. w toku postępowania apelacyjnego z tytułu zastępstwa procesowego orzeczono na podstawie art. 636 § 1 kpk i art. 627 kpk w zw. z § 11 ust 1 pkt 4. oraz ust. 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.1800), zasądzając zgodnie z wnioskiem pełnomocnika (o kwotę według norm przypisanych) kwotę minimalną.

231 O należnych Skarbowi Państwa kosztach sądowych postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art.636 § 1 kpk i art.627 kpk oraz na podstawie art.10ust. 1 w zw. z art.3 ust.1 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973r./tj. DZ. U. Nr 49, poz. 223 z późn. zm./, zasądzając je od oskarżonej wobec przegrania apelacji.

232 7. PODPIS

233 SSO Adriana Skorupska SSO Ewa Rusin SSR (del. do SO) Sebastian Kowalski

234 1.11. Granice zaskarżenia

235 Kolejny numer załącznika

236 1

237 Podmiot wnoszący apelację

238 Prokurator Rejonowy w Świdnicy

239 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

240 Wyrok Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 02 września 2022r. sygn. akt VI K 964/19

241 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

242 ☐ na korzyść

243 ☒ na niekorzyść

244 ☐ w całości

245 ☒ w części

246 ☐

247 co do winy

248 ☒

249 co do kary

250 ☒

251 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

252 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

253 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

254 ☒

255 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

256 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

257 ☒

258 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

259 0.1.1.4. Wnioski

260 ☐

261 uchylenie

262 ☒

263 zmiana

264 1.12. Granice zaskarżenia

265 Kolejny numer załącznika

266 2

267 Podmiot wnoszący apelację

268 Wyrok Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 02 września 2022r. sygn. akt VI K 964/19

269 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

270 Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego

271 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

272 ☐ na korzyść

273 ☒ na niekorzyść

274 ☐ w całości

275 ☒ w części

276 ☐

277 co do winy

278 ☒

279 co do kary

280 ☒

281 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

282 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

283 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

284 ☒

285 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

286 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

287 ☒

288 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

289 0.1.1.4. Wnioski

290 ☐

291 uchylenie

292 ☒

293 zmiana