Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 20 czerwca 2023 r., IV Ka 142/23

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 20 czerwca 2023 r., IV Ka 142/23

Tekst

1 Sygnatura akt IV Ka 142/23

2 1.

3 2.WYROK

4 2.1.W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

5 Dnia 20 czerwca 2023 roku

6 4.Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

7 1.Przewodniczący:

8 1.SSO Waldemar Majka

9 1.Protokolant:

10 1.Ewa Ślemp

11 przy udziale Marka Bzunka Prokuratora Prokuratury Okręgowej,

12 po rozpoznaniu w dniach 21 marca, 23 marca, 13 kwietnia, 20 czerwca 2023 roku

13 6.sprawy J. W.

14 7.syna A. i Z. z domu G.

15 8.urodzonego (...) w Ś.

16 9.oskarżonego z art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 231a k.k., 190 § 1 k.k., art. 255 § 1 k.k. w zb. z art. 255 § 2 k.k.

17 10.na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonego i jego obrońcę

18 11.od wyroku Sądu Rejonowego w Świdnicy

19 12.z dnia 7 października 2022 roku, sygnatura akt VI K 1629/21

20 14.I zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

21 1) uchyla orzeczenia z punktów III i V dyspozycji,

22 2) wymiar kary orzeczonej w punkcie II dyspozycji obniża do 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności,

23 3) na podstawie art. 85§1 kk i art. 86§1 kk łączy orzeczoną powyżej karę pozbawienia wolności z karą pozbawienia wolności orzeczoną w punkcie I dyspozycji zaskarżonego wyroku i wymierza oskarżonemu J. W. karę łączną 1 (jednego) roku pozbawienia wolności,

24 4) na podstawie art. 69§1 kk i art. 70§1 kk wykonanie orzeczonej powyżej kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesza oskarżonemu na okres 3 (trzech) lat próby,

25 5) na postawie art. 72§1 pkt 6a kk zobowiązuje oskarżonego w okresie próby w terminie jednego roku od uprawomocniania się zaskarżonego wyroku do poddania się terapii psychologicznej, której przedmiotem będzie rozpoznawanie i kontrolowanie emocji oraz trening zastępowania agresji,

26 6) na podstawie art. 73§1 kk oddaje oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego,

27 7) na podstawie art. 63§1 kk na poczet orzeczonej w punkcie I 3 kary łącznej pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 14 października 2021 roku godz. 21:20 do dnia 10 stycznia 2022 roku godz. 17:00,

28 15.II w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,

29 16.III zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe związane z postępowaniem odwoławczym w tym opłatę którą wymierza mu w kwocie 180 złotych.

Uzasadnienie

30 Formularz UK 2

31 Sygnatura akt

32 IV Ka 142/23

33 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

34 2

35 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

36 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

37 wyrok Sądu Rejonowego w Świdnicy z 7 października 2022 roku, sygnatura akt VI K 1629/21

38 1.2. Podmiot wnoszący apelację

39 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

40 ☐ oskarżyciel posiłkowy

41 ☐ oskarżyciel prywatny

42 ☒ obrońca

43 ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

44 ☐ inny

45 1.3. Granice zaskarżenia

46 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

47 ☒ na korzyść

48 ☐ na niekorzyść

49 ☒ w całości

50 ☐ w części

51 ☐

52 co do winy

53 ☐

54 co do kary

55 ☐

56 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

57 1.1.2. Podniesione zarzuty

58 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

59 ☐

60 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

61 ☒

62 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

63 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

64 ☐

65 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

66 ☒

67 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

68 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

69 ☒

70 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

71 ☐

72 art. 439 k.p.k.

73 ☐

74 brak zarzutów

75 1.4. Wnioski

76 ☐

77 Uchylenie

78 ☒

79 Zmiana

80 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami

81 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

82 1.5. Ustalenie faktów

83 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione

84 Lp.

85 Oskarżony

86 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

87 Dowód

88 Numer karty

89 2.1.1.1.

90 J. W.

91 Niekaralność oskarżonego

92 Pojednanie się oskarżonego z pokrzywdzoną

93 Informacja z KRK

94 Sprawozdanie z przeprowadzonej mediacji z 15 maja 2023 roku wraz z ugodą i oświadczeniem pokrzywdzonej

95 345

96 367-371

97 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione

98 Lp.

99 Oskarżony

100 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

101 Dowód

102 Numer karty

103 2.1.2.1.

104 1.6. Ocena dowodów

105 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

106 Lp. faktu z pkt 2.1.1

107 Dowód

108 Zwięźle o powodach uznania dowodu

109 Do dowodów przeprowadzonych w postępowaniu odwoławczym odniesiono się w części 3.1. niniejszego uzasadnienia

110 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

111 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

112 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

113 Dowód

114 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

115 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

116 Lp.

117 Zarzut

118 3.1.

119 Oskarżony w osobistej apelacji zarzucił:

120 „Apelację od wyroku wnoszę z podstawowego powodu. Uważam, że kara 1 roku i 4 miesięcy

121 pozbawienia wolności jest niesprawiedliwa i bardzo radykalna . Powołuję się na atr.54 Konstytucji (każdemu zapewnia się wolność wyrażania swoich poglądów oraz pozyskiwania i rozpowszechniania informacji .Cenzura prewencyjna środków społecznego przekazu oraz koncesjonowanie prasy są zakazane) i na art.19 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka (Paryż,10.XII 1948) - każda jednostka ma prawo do wolności poglądów i wypowiedzi; prawo to obejmuje nieskrępowaną wolność posiadania poglądów oraz poszukiwania, otrzymywania i przekazywania informacji oraz idei, wszelkimi środkami i bez względu na granice. Zdaję sobie sprawę , iż moje słowa, które padły podczas moich relacji na F. były wulgarne i obraźliwe. Żałuję, że one padły, ale nie miałem zamiaru nikomu wyrządzić jakiejkolwiek krzywdy. Były to tylko emocje, które mną powodowały. Złożyłem odpowiednie wyjaśnienia na koniec prowadzonego śledztwa jak i podczas rozprawy sądowej w dniu 22 czerwca 2022 roku

122 Dotyczyły one:

123 1.Zadłużenia Miasta Ś. (około 130 min złotych w tamtym czasie).

124 2.Wspieranie środowisk (...) (programowe działanie środowisk związanych z lewicą. Pani Prezydent B. S. (1) jest członkiem (...)).

125 3.Udział Prezydent B. S. (1) w marszu błyskawic, a tym samym popieranie aborcji, gdzie dla mnie jako człowieka wierzącego jest to nie do przyjęcia.

126 Uważam, że aborcja to dzieciobójstwo. Przypomnę, że 9 marca 1943 roku A. H. wprowadził

127 aborcję na okupowanych terenach Polski.

128 Uważam, że poniosłem już karę przebywając w areszcie śledczym od 14.10.2021 godz.21²⁰do dnia 10.01.2022 godz.17 0O.Taki wyrok byłby według mnie wyrokiem sprawiedliwym i w ten sposób powinna zakończyć się moja sprawa”.

129 ☐ zasadny

130 ☐ częściowo zasadny

131 ☒ niezasadny

132 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

133 Apelacja oskarżonego nie jest zasadna.

134 Skarżący w przytoczonym zarzucie kwestionuje zamiar popełnienia przestępstw wskazując, iż nie miał zamiaru wyrządzenia komukolwiek krzywdy: „zdaję sobie sprawę , iż moje słowa, które padły podczas moich relacji na F. były wulgarne i obraźliwe. Żałuję, że one padły, ale nie miałem zamiaru nikomu wyrządzić jakiejkolwiek krzywdy. Były to tylko emocje, które mną powodowały”.

135 Jeśli oskarżony mimo przeprowadzonego przewodu sądowego przed sądem I Instancji i po zapoznaniu się z treścią zaskarżonego wyroku i jego uzasadnienia nadal nie uświadamia sobie naganności swego postępowania i wyczerpania znamion przestępstw, to w istocie niniejsze postępowanie będzie miało dla oskarżonego także walor edukacyjny. Oczywiście zarówno nawoływanie, jak i pochwalanie w rozumieniu art.255 kk musi zostać dokonane umyślnie, z zamiarem bezpośrednim. Sprowadza się on bowiem do oddziaływania na psychikę innych, bliżej nieokreślonych osób poprzez wzywanie ich lub zachęcanie w różny sposób do popełnienia zbrodni (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 17 marca 1999 roku, IV KKN 464/98, Prok. i Pr.-wkł. 1999/10, poz. 7). Oskarżony w istocie to czynił przeprowadzając relację na żywo zachęcał innych do udziału w „przedsięwzięciu” wskazując, że sam jeszcze nie wie co będzie czynił w czasie zgromadzenia, jednak wskazał mówiąc o jego uczestnikach, że „trzeba ich (...) w powietrze (…) może komuś (...) w łeb, może (...) (…) będziemy ich (...)”. Nie ma zatem wątpliwości, iż znamiona przypisanych oskarżonemu czynów zostały zrealizowane.

136 W aspekcie realizacji znamion gróźb karalnych nie jest istotne czy oskarżony zamierzał groźby spełnić czy też nie, ale czy pokrzywdzona mogła się gróźb obawiać. Biorąc pod uwagę zeznania pokrzywdzonej obawa taka niewątpliwie wystąpiła. Pokrzywdzona w swoich zeznaniach odniosła się do tragicznej śmierci Prezydenta G., do której doszło właśnie w nurcie radykalizacji zachowań na skutek między innymi nawoływań czynionych przez osoby przejawiające myśli nadwartościowe. Nie jest bowiem wymagane, by adresat groźby miał pewność, był przekonany, że zapowiadane zdarzenie faktycznie nastąpi. Wystarczy, że jedynie przewiduje, że groźba może się urzeczywistnić, że liczy się z taką możliwością. Stopień obawy u adresata groźby, równoznaczny z zaistnieniem znamienia skutku przestępstwa określonego w art. 190 § 1 k.k., jest niższy od przekonania o pewności zrealizowania zapowiedzianej groźby. Zostaje on osiągnięty wtedy, gdy zagrożony przewiduje, że groźba może się urzeczywistnić, a więc że nastąpienie zapowiadanego zdarzenia jest realne (podzielając pogląd prawny wyrażony w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2020 roku, III KK 602/19).

137 Zgodnie z przywołanym przez skarżącego art. 54 Konstytucji RP każdemu zapewnia się wolność wyrażania swoich poglądów oraz pozyskiwania i rozpowszechniania informacji, zaś cenzura prewencyjna środków społecznego przekazu oraz koncesjonowanie prasy są zakazane. Ustawa może wprowadzić obowiązek uprzedniego uzyskania koncesji na prowadzenie stacji radiowej lub telewizyjnej. Apelujący powołał się również art.19 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka podjętej 10 grudnia 1948 roku w Paryżu stanowiący, iż każda jednostka ma prawo do wolności poglądów i wypowiedzi; prawo to obejmuje nieskrępowaną wolność posiadania poglądów oraz poszukiwania, otrzymywania i przekazywania informacji oraz idei, wszelkimi środkami i bez względu na granice. Wolność wyrażania opinii gwarantowana jest również w art.10 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności powołanej do życia w Rzymie 4 listopada 1950 roku.

138 Rzecz jednak w tym, iż prawa oskarżonego do swobodnego wyrażania opinii nikt w żaden sposób nie ograniczał i nie zamierzał tego czynić. Niniejsze postępowanie nie jest efektem naruszenia swobody oskarżonego do wyrażania opinii, ale efektem dopuszczenia się przestępstw przez oskarżonego przy okazji głoszenia poglądów i wyrażania opinii.

139 Z treści zarzutów apelacji wynika, iż oskarżony mimo sześćdziesięciu lat życia demonstruje swymi zachowaniami i argumentacją (także apelacji) brak świadomości prawnej i kultury demonstrując swoistą hipokryzję oraz kreując się na „ofiarę systemu” . Z jednej strony bowiem domaga się ochrony swojego prawa do wyrażania poglądów, z drugiej zaś popełnia szereg przestępstw w związku ze zgodnym z prawem wyrażaniem poglądów przez pokrzywdzoną i osoby uczestniczące w dniu zdarzenia w legalnym zgromadzeniu. Oskarżony podejmuje walkę z bliżej nieokreślonym systemem, kiedy wymaga się od niego zachowań zgodnych z prawem, kiedy zaś chodzi o ochronę jego praw powołuje się na zapisy aktów prawnych powstałych właśnie w europejskich systemach prawnych. W zachowaniu oskarżonego i przytaczanej argumentacji dostrzec można, iż swoboda wyrażania opinii i głoszenia poglądów to dla oskarżonego prawo wyłącznie wtedy jeśli ma korzystać z niego oskarżony, zaś inni głosić mogą jakiekolwiek poglądy i opinie o ile są zgodne z opiniami i poglądami oskarżonego.

140 W świetle przyjmowanej przez oskarżonego postawy - eksponowanej również przez sąd I instancji - zaskarżony wyrok jawił się jako orzeczenie sprawiedliwe skoro oskarżony – mimo iż formalnie przeprasza pokrzywdzoną - nie ma krytycznego wglądu w swoje postępowanie i w istocie czuje się pokrzywdzonym a nie sprawcą w niniejszym postępowaniu. Podjęta zatem wola mediacji dopiero w postępowaniu odwoławczym, to w ocenie sądu odwoławczego nie efekt krytycznego wglądu oskarżonego we własne postępowanie ale efekt obawy, że koniecznym będzie odbycie kary pozbawienia wolności. Nie mniej sąd odwoławczy zobligowany jest przy kształtowaniu orzeczenia o karze brać pod uwagę stan istniejący w momencie orzekania i nie bez znaczenia tutaj pozostaje postawa pokrzywdzonej i pozytywne wyniki mediacji (o czym szerzej w części 5.2.1. niniejszego uzasadnienia).

141 Wniosek

142 o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie kary w wymiarze w jakim oskarżony był pozbawiony wolności w związku z tymczasowym aresztowaniem

143 ☐ zasadny

144 ☐ częściowo zasadny

145 ☒ niezasadny

146 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

147 Brak podstaw do łagodzenia orzeczonej kary do wymiaru postulowanego przez apelującego.

148 3.2.

149 Obrońca oskarżonego zaskarżył wyrok:

150 w części dotyczącej orzeczenia o winie

151 - w pkt. II co do zarzutów kierowania gróźb pobicia i uszkodzenia ciała po adresem Prezydent Miasta Ś. B. S. (1) oraz w części dot. nawoływania do popełnienia zbrodni o także występku na szkodę osób biorących udział w zgromadzeniu odbywającym się pod hasłem „ My zostajemy w Europie " tj. występku z art. 255 § 1 kk w związku z art. 255 § 2 kk, w zw. z art. 190 § 1 kk, w zw. z art. 226 § 1 kk, w zw. z art. 231a kk, w zw. z art. 11 § 2 kk

152 - w części dotyczącej orzeczenia o karze

153 . -w pkt. I i III zaskarżonego wyroku.

154 Zarzucił bezpodstawne przyjęcie, że oskarżony J. W. miał zamiar kierowania gróźb karalnych oraz zamiar nawoływania do popełnienia zbrodni występku w stosunku do pokrzywdzonej oraz w stosunku do uczestników demonstracji, która odbyła się 10 października 2021 r., w sytuacji gdy zgromadzony w spawie materiał dowodowy oceniony już na etapie rozpoznania zażalenia na stosowanie środka zapobiegawczego, która to ocena nie została inaczej zweryfikowana wskazuje, że oskarżony zamiaru takiego nie przejawiał.

155 W zakresie orzeczenia o karze zarzucił rażącą niewspółmierność kary pozbawienia wolności poprzez orzeczenie kary o charakterze izolacyjnym w wysokości rażąco surowej bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.

156 Zarzucam błąd w ustaleniach faktycznych zawartych w zaskarżonym wyroku polegający na ustaleniu, że oskarżony J. W. był uprzednio karany w sytuacji gdy nigdy nie był on karany co znajduje potwierdzenie na karcie 193 akt sprawy oraz na stronie 1 aktu oskarżenia - a ponadto w opinii kuratora.

157 ☐ zasadny

158 ☒ częściowo zasadny

159 ☐ niezasadny

160 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

161 Z przyczyn wskazanych w części 3.1. oraz 5.2.1. niniejszego uzasadnienia apelacja obrońcy nie jest zasadna. Bezzasadny pozostaje zarzut rażącej niewspółmierności kary, bowiem w realiach sprawy istniejących w dacie orzekania przed sądem I instancji orzeczone kary pozostawały adekwatne i zgodne z dyrektywami ich wymiaru, a jedynie wyniki postępowania mediacyjnego i postawa pokrzywdzonej doprowadziły do złagodzenia kary.

162 Stwierdzenie, że oskarżony był karany stanowi jedynie omyłkę pisarską (k.315), skoro sąd I instancji nie poczynił takich ustaleń i nie brał takiej okoliczności pod uwagę przy wymiarze kary, co wynika niewątpliwie z treści uzasadnienia wyroku, a mianowicie argumentacji przywołanej w części 6 uzasadnienia (k.315 odwr.).

163 Wniosek

164 zmiana wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia czynu opisanego w punkcie II oraz wymierzenie kary pozbawienia wolności za czyn opisany w pkt. I zaskarżonego wyroku w

165 dolnych granicach ustawowego zagrożenia z warunkowym zawieszeniem jej wykonania

166 ☐ zasadny

167 ☒ częściowo zasadny

168 ☐ niezasadny

169 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

170 Wniosek okazał się zasadny jedynie w części ze względu na wyniki postępowania mediacyjnego.

171 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

172 4.1.

173 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

174 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

175 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

176 5.1.1.

177 Przedmiot utrzymania w mocy

178 W zakresie nie zmienionym opisanym w części 5.2.1. t.j. rozstrzygnięć z punktów IV i VI dyspozycji

179 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

180 Zmianie podlegało orzeczenie o karze z powołanych poniżej przyczyn. W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok został utrzymany w mocy.

181 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

182 5.2.1.

183 Przedmiot i zakres zmiany

184 1.zmieniono zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

185 1) uchylono orzeczenia z punktów III i V dyspozycji,

186 2) wymiar kary orzeczonej w punkcie II dyspozycji obniżono do 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności,

187 3) na podstawie art.85§1 kk i art.86§1 kk połączono orzeczoną powyżej karę pozbawienia wolności z karą pozbawienia wolności orzeczoną w punkcie I dyspozycji zaskarżonego wyroku i wymierzono oskarżonemu J. W. karę łączną 1 (jednego) roku pozbawienia wolności,

188 4) na podstawie art.69§1 kk i art.70§1 kk wykonanie orzeczonej powyżej kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawieszono oskarżonemu na okres 3 (trzech) lat próby

189 5) na postawie art.72§1 pkt 6a kk zobowiązano oskarżonego w okresie próby w terminie jednego roku od uprawomocniania się zaskarżonego wyroku do poddania się terapii psychologicznej, której przedmiotem będzie rozpoznawanie i kontrolowanie emocji oraz trening zastępowania agresji,

190 6) na podstawie art.73§1 kk oddano oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego,

191 7) na podstawie art.63§1 kk na poczet orzeczonej w punkcie I 3 kary łącznej pozbawienia wolności zaliczono oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności

192 Zwięźle o powodach zmiany

193 Mimo bezzasadności zarzutów apelacji – ze względu na wyniki postępowania mediacyjnego w toku postępowania odwoławczego i pojednanie się oskarżonego z pokrzywdzoną zaistniała potrzeba zmiany zaskarżonego wyroku. Wyniki mediacji sąd orzekający zobligowany jest brać pod uwagę przy kształtowaniu orzeczenia o karze. Zgodnie bowiem z art.53§2 i 3 kk przy wymiarze kary sąd bierze pod uwagę między innymi zachowanie się pokrzywdzonego oraz pozytywne wyniki przeprowadzonej mediacji pomiędzy pokrzywdzonym a sprawcą albo ugodę pomiędzy nimi osiągniętą w postępowaniu przed sądem lub prokuratorem.

194 W świetle powyższego sąd odwoławczy uznał, iż kara z warunkowym zawieszeniem wykonania z dodatkowymi obowiązkami odniesie skutek prewencyjny i zostaną uwzględnione prawnie chronione interesy pokrzywdzonego przy jednoczesnym poszanowaniu jego godności (art.2§1 pkt 3 kpk) czyli jeden z głównych celów postępowania karnego. Dlatego też złagodzono karę za czyn przypisany oskarżonemu w punkcie II dyspozycji, co dało możliwość obniżenia kary łącznej i warunkowego zawieszenia jej wykonania.

195 Przy kształtowaniu orzeczenia o karze sąd odwoławczy wziął pod uwagę również wnioski opinii biegłych. Biegli psychiatrzy i psycholog nie stwierdzili ze względu na stan psychiczny potrzeby oddziaływania na oskarżonego w ramach środka zabezpieczającego, nie stwierdzili też aby był chory psychicznie ani też aby występowały ograniczenia jego poczytalności z powodu upośledzenia umysłowego. Oskarżony natomiast prezentuje myśli nadwartościowe, które nie są urojeniami ale mają znaczący wpływ na jego decyzje i zachowanie (k.145-146), jednakże nie noszą znamion psychopatologii. Fanatyczne działanie w imię nadwartościowych idei, a co za tym idzie nikła podatność na korygujące wpływy otoczenia, choć w wypadku oskarżonego nie są urojeniami to jednak mają ograniczoną dostępność dla krytycznej perswazji i mogą wskazywać na zaburzenia osobowości, co wynika również z opinii psychologicznej biegłego M. B.(k.74-75). Na problemy emocjonalne oskarżonego wskazuje również jego zachowanie w toku postępowania odwoławczego, kiedy najmuje transport medyczny, za który płaci celem dostarczenia do sądu zwolnienia lekarskiego, z którego treści wynika iż nie jest obłożnie chory i może chodzić (k.348-349). Jeśli się to zestawi z okolicznością, iż sąd nie obligował oskarżonego do takich zachowań, a zobowiązał jedynie obrońcę oskarżonego (obecnego w sądzie w dniu złożenia zaświadczeń lekarskich przez oskarżonego) do udokumentowania niezdolności oskarżonego do stawiennictwa na rozprawie (k.346), to nie tylko zachowaniami będącymi przedmiotem osądu ale także tymi w toku postępowania oskarżony wykazuje brak zdolności do kontrolowania emocji także z obawy przed grożącą mu odpowiedzialnością karną.

196 Tym samym celowym pozostawało zobowiązanie oskarżonego w okresie próby do poddania się psychoterapii (art.72 §1 pkt 6a kk) na co oskarżony wyraził zgodę. W okresie próby w terminie jednego roku od uprawomocniania się zaskarżonego wyroku oskarżony zobligowany będzie do poddania się terapii psychologicznej, której przedmiotem będzie rozpoznawanie i kontrolowanie emocji oraz trening zastępowania agresji, co wychodzi naprzeciw wnioskom opinii psychologicznych i psychiatrycznych sporządzonych w niniejszym postępowaniu, zaś oskarżony wraził na to zgodę (k.383 odwr.).

197 Obowiązkiem oskarżonego będzie zatem znaleźć odpowiedniego terapeutę, którego zapozna z treścią znajdujących się w aktach sprawy opinii psychiatrycznej i psychologicznej oraz treścią wyroków sądu obu instancji z uzasadnieniami i poddać się terapii zmierzającej do nabycia narzędzi pozwalających na skuteczne kontrolowanie emocji przez oskarżonego. Oskarżony ma rok na odbycie terapii i udokumentowanie że takową odbył, a czuwać będzie nad tym kurator sądowy. Niewykonanie zaś tego obowiązku stanowić będzie podstawę zarządzenia wykonania kary. Ponad wszelką wątpliwość, nałożenie obowiązku określonego w art. 72§1 pkt 6a k.k., wymaga nie tylko zgody skazanego, ale zobowiązanie to może polegać tylko na leczeniu lub terapeutycznym oddziaływaniu w warunkach ambulatoryjnych i w żadnym wypadku nie może odbywać się w zakładzie zamkniętym. To ostatnie jest bowiem niczym innym jak pozbawieniem człowieka wolności osobistej. Każde zaś pozbawienie lub ograniczenie wolności może nastąpić wyłącznie na zasadach i w trybie określonym w ustawie, o czym stanowi art. 41 ust. 1 Konstytucji RP.

198 Celowym pozostaje również ze względów prewencyjnych podanie treści wyroku do publicznej wiadomości, dlatego w tym zakresie zaskarżony wyrok nie podlegał zmianie.

199 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

200 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

201 5.3.1.1.1.

202 ☐ art. 439 k.p.k.

203 Zwięźle o powodach uchylenia

204 5.3.1.2.1.

205 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

206 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

207 Zwięźle o powodach uchylenia

208 5.3.1.3.1.

209 Konieczność umorzenia postępowania

210 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

211 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

212 5.3.1.4.1.

213 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

214 Zwięźle o powodach uchylenia

215 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

216 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

217 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

218 Przytoczyć okoliczności

219 6. Koszty Procesu

220 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

221 Przytoczyć okoliczności

III

222 O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono po myśli art. 636§1 kpk zasądzając od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty związane z tym postępowaniem, a na podstawie art.8 i art.2 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. nr 49, poz. 223 ze zm.) wymierzono mu opłatę w kwocie 180 złotych.

223 7. PODPIS

224 SSO Waldemar Majka

225 1.11. Granice zaskarżenia

226 Kolejny numer załącznika

227 1

228 Podmiot wnoszący apelację

229 obrońca oskarżonego

230 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

231 wyrok Sądu Rejonowego w Świdnicy z 7 października 2022 roku, sygnatura akt VI K 1629/21

232 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

233 ☒ na korzyść

234 ☐ na niekorzyść

235 ☒ w całości

236 ☐ w części

237 ☐

238 co do winy

239 ☐

240 co do kary

241 ☐

242 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

243 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

244 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

245 ☒

246 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

247 ☐

248 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

249 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

250 ☒

251 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

252 ☒

253 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

254 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

255 ☒

256 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

257 ☐

258 art. 439 k.p.k.

259 ☐

260 brak zarzutów

261 0.1.1.4. Wnioski

262 ☐

263 Uchylenie

264 ☒

265 Zmiana

266 1.12. Granice zaskarżenia

267 Kolejny numer załącznika

268 2

269 Podmiot wnoszący apelację

270 Oskarżony

271 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

272 wyrok Sądu Rejonowego w Świdnicy z 7 października 2022 roku, sygnatura akt VI K 1629/21

273 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

274 ☒ na korzyść

275 ☐ na niekorzyść

276 ☒ w całości

277 ☐ w części

278 ☐

279 co do winy

280 ☐

281 co do kary

282 ☐

283 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

284 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

285 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

286 ☒

287 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

288 ☐

289 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

290 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

291 ☐

292 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

293 ☒

294 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

295 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

296 ☒

297 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

298 ☐

299 art. 439 k.p.k.

300 ☐

301 brak zarzutów

302 0.1.1.4. Wnioski

303 ☐

304 Uchylenie

305 ☒

306 Zmiana