Wyrok Sądu Okręgowego w Sieradzu z dnia 2 sierpnia 2017 r., II Ka 136/17

wyrok Sądu Okręgowego w Sieradzu z dnia 2 sierpnia 2017 r., II Ka 136/17

Tekst

1 Sygn. akt II Ka 136/17

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 02 sierpnia 2017 r.

3 Sąd Okręgowy w Sieradzu – II Wydział Karny, w składzie:

4 Przewodniczący

5 -

6 SSO Jacek Klęk

7 Protokolant

8 -

9 sekr. sąd. Patrycja Tokarek

10 przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Sieradzu Balbiny Stasiak, po rozpoznaniu w dniu 26 VII 2017 r. sprawy: M. G. (1) oskarżonej o czyny z art. 278 § 1 i 3 k.k., art. 286 § 1 i 3 k.k., art. 270§ 1 i 2 a k.k. na skutek apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego od wyroku Sądu Rejonowego w Zduńskiej Woli z 01 marca 2017 r. w sprawie II K 252/16,

11 na podstawie art. 437 § 1 i § 2 kpk w zw. z art. 440 k.p.k. oraz art. 636§1 kpk

12 1. Zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

13 a) uchyla rozstrzygnięcie z pkt. 1. w części odnoszącej się do zarzutu III;

14 b) uniewinnia M. G. (1) od dokonania zarzucanego jej w pkt. III czynu, a kosztami postępowania w tym zakresie obciąża Skarb Państwa;

15 1. W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

16 2. Zasądza od G. d'A. na rzecz Skarbu Państwa:

17 a) 200 (dwieście) złotych tytułem opłaty oraz

18 b) 20 (dwadzieścia) złotych tytułem wydatków postępowania odwoławczego.

19 Sygn. akt II Ka 136/17

Uzasadnienie

20 23 września 2016 r. prokurator Rejonowy w Zduńskiej Woli

21 zainicjował postępowanie karne przeciwko M. G. (1) wnosząc

22 do Sądu Rejonowego w Zduńskiej Woli wniosek o warunkowe umorzenie

23 postępowania przeciwko ww., podejrzanej o to, że:

24 I w dniu 23.07.2016 r. w miejscowości Z. woj. (...) dokonała

25 zaboru w celu przywłaszczenia motocykla m-ki S. (...) o nr VIN

26 (...) wartości 16.000 zł w ten sposób, że sprzedała go działając

27 na szkodę G. D.'A., przy czym czyn stanowi przypadek

28 mniejszej wagi,

29 tj. o popełnienie przestępstwa określonego w art. 278 § 1 i 3 k.k.

30 II w dniu 23.07.2016 roku w Z. woj. (...) w celu osiągnięcia

31 korzyści majątkowej wprowadziła w błąd M. K., iż jest

32 upoważniona do sprzedaży motocykla m-ki S. (...) o nr VIN

33 (...), a następnie sprzedając go za w/w kwotę 2.000 euro

34 działała na szkodę M. K., przy czym czyn stanowi przypadek

35 mniejszej wagi

36 tj. o popełnienie przestępstwa określonego w art. 286 § 1 i 3 k.k.

37 III w dniu 23.07.2016 roku w Z. woj. (...) podrobiła podpis

38 G. D.'A. na umowie kupna sprzedaży motocykla m-ki

39 S. (...) o nr VIN (...), przy czym czyn stanowi

40 przypadek mniejszej wagi

41 tj. o czyn z art. 270 § 1 i 2a k.k.

42 Wyrokiem z 01 marca 2017 roku w sprawie II K 254/16 Sąd Rejonowy

43 w Z. uwzględnił wniosek prokuratora i postępowanie karne,

44 co do czynów opisanych w punktach I, II i III w stosunku do M.

45 G. warunkowo umorzył oznaczając dwuletni okres próby. Ponadto,

46 na podstawie art. 67§3 k.k. w zw. z art. 39 pkt 7 k.k. zasądził od niej na rzecz

47 II Ka 136/17 2/10 2017-08-16

48 Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie

49 pieniężne w kwocie 1.100 złotych.

50 Sąd wydał wyrok przy sprzeciwie pełnomocnika oskarżyciela

51 posiłkowego - pokrzywdzonego w sprawie.

52 W ustawowym terminie apelację od wyroku wywiódł pełnomocnik

53 oskarżyciela posiłkowego zaskarżając orzeczenie na niekorzyść oskarżonej w całości.

54 Orzeczeniu zarzucił:

55 I Naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

56 a) art. 278 § 3 k.k. poprzez jego zastosowanie i bezpodstawne przyjęcie,

57 iż w zakresie tego czynu zachodzi przypadek mniejszej wagi, w sytuacji gdy

58 stopień społecznej szkodliwości tego czynu jest znaczny a M.

59 G. z pełną świadomością dokonała zaboru motocykla

60 G. d'A. w celu przywłaszczenia, wiedząc iż nie ma prawa

61 rozporządzać tym motocyklem, G. d'A. nigdy nie wyraził

62 nawet ustnej zgody na rozporządzanie motocyklem, tym bardziej iż w tym

63 czasie pozostawała w konflikcie z oskarżycielem posiłkowym,

64 b) art. 286 § 3 k.k. poprzez jego zastosowanie i bezpodstawne przyjęcie,

65 iż w zakresie tego czynu zachodzi przypadek mniejszej wagi, w sytuacji gdy

66 stopień społecznej szkodliwości tego czynu jest znaczny a M.

67 G. z pełną świadomością wprowadziła w błąd M. K.,

68 iż jest upoważniona do sprzedaży motocykla G. d'A.,

69 wiedząc iż nie ma prawa rozporządzać tym motocyklem, G.

70 d'A. nigdy nie wyraził nawet ustnej zgody na rozporządzanie

71 motocyklem, tym bardziej iż w tym czasie pozostawała w konflikcie

72 z oskarżycielem posiłkowym,

73 c) art. 270 § 2a k.k. poprzez jego zastosowanie i bezpodstawne przyjęcie,

74 iż w zakresie tego czynu zachodzi przypadek mniejszej wagi, w sytuacji gdy

75 stopień społecznej szkodliwości tego czynu jest znaczny a M.

76 G. z pełną świadomością podrobiła na umowie sprzedaży

77 motocykla z dnia 23.07.2015 roku podpis G. d'A.,

78 d) art. 67 § 3 k.k. w związku z art. 415 § 5 k.p.k. poprzez ich niezastosowanie

79 w sytuacji, gdy przepisy te zobowiązują Sąd do orzeczenia odszkodowania

80 również w przypadku warunkowego umorzenia postępowania.

81 II Ka 136/17 3/10 2017-08-16

82 II Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał

83 wpływ na jego treść polegający na mylnym ustaleniu przez Sąd pierwszej

84 instancji, iż w zakresie czynów wyczerpujących dyspozycję art. 278 § 1 k.k., art.

85 286 §1 k.k. i art. 270 § 1 k.k., których dopuściła się M. G. (1)

86 zachodzi wypadek mniejszej wagi, a stopień społecznej szkodliwości tych

87 czynów nie jest znaczny, a w konsekwencji błędnym przyjęciu, że w sprawie

88 zostały spełnione kumulatywnie materialne przesłanki do warunkowego

89 umorzenia postępowania karnego na podstawie art. 66 § 1 i 2 k.k. oraz art. 67 § 1

90 k.k. i w rezultacie warunkowym umorzeniu postępowania karnego, podczas gdy

91 okoliczności determinujące stopień winy i społecznej szkodliwości czynu, przy

92 ich należytej analizie i merytorycznej ocenie, prowadzą do wniosku, że wina

93 i społeczna szkodliwość czynów popełnionych przez M. G. cechują się

94 stopniem znacznym i zdecydowanie nie przemawiają za uznaniem wypadku

95 mniejszej wagi.

96 Podnosząc powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego

97 wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

98 Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

99 Apelacja pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego nie zasługiwała

100 na uwzględnienie, jednakże Sąd Okręgowy dostrzegł potrzebę zmiany

101 zaskarżonego wyroku na korzyść oskarżonej – to wobec:

102 a) stwierdzenia, iż przyjęty przez Sąd meriti opis jednego z przypisanych czynów

103 nie zawiera znamion ustawowych przestępstwa z uwagi na granice zaskarżenia

104 (rozstrzygnięcie po myśli art. 434 § 2 k.p.k.).

105 b) braku podstaw do orzekania poza granicami zaskarżenia i podniesionymi

106 zarzutami z uwagi na fakt, iż apelacja została sporządzona przez pełnomocnika

107 (art. 434 § 1 pkt. 3 k.p.k.).

108 W pierwszej kolejności odnosząc się do zarzutów apelacji

109 przypomnieć należy, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych ze swej istoty

110 wyklucza zasadność zarzutu obrazy prawa materialnego. Niemniej odnosząc się

111 do tych zarzutów wskazać należy co następuje.

112 Apelacja skarżącej opiera się w przeważającej części na próbie

113 wykazania obrazy przepisu prawa materialnego poprzez wyrażenie błędnego

114 poglądu, iż czyny zarzucane M. G. (1) nie stanowią wypadku

115 II Ka 136/17 4/10 2017-08-16

116 mniejszej wagi z uwagi na stopień winy i społecznej szkodliwości. W związku

117 z tak lakonicznie sformułowanym zarzutem rozważenia wymaga kwestia w jakich

118 sytuacjach procesowych dopuszczalne jest przyjęcie wypadku mniejszej wagi.

119 Kodeks karny nie zawiera definicji legalnej wypadku mniejszej wagi

120 ani też nie określa jakie elementy powinny decydować o zakwalifikowaniu czynu

121 jako wypadku mniejszej wagi. Stąd też określeniem wypadku mniejszej wagi

122 zajęła się doktryna i judykatura, w których także nie ma jednolitych poglądów

123 co do tego, jakie elementy decydują o uznaniu określonego czynu za wypadek

124 mniejszej wagi. Wypadek mniejszej wagi w najogólniejszym ujęciu to sytuacja,

125 w której okoliczności popełnienia przestępstwa, zwłaszcza zaś przedmiotowopodmiotowe

126 znamiona czynu, charakteryzują się przewagą elementów

127 łagodzących, które sprawiają, że ten czyn nie przybiera zwyczajnej postaci, lecz

128 zasługuje na znacznie łagodniejsze potraktowanie. Należy zatem zwrócić uwagę,

129 iż w doktrynie prawa karnego materialnego dominują zapatrywania, które uznają

130 wypadek mniejszej wagi za uprzywilejowany typ przestępstwa. Okoliczności

131 te wskazują, że popełniony czyn zabroniony nie jest na tyle niebezpieczny dla

132 społeczeństwa oraz porządku prawnego, aby stosować w stosunku do jego

133 sprawcy zwykłe zasady odpowiedzialności przewidziane za zrealizowany przez

134 niego typ przestępny (por. wyrok SN z dnia 7 lutego 1935 r., II K 1627/34, OSN(K)

135 1935, nr 9, poz. 387; wyrok SN z dnia 26 marca 1935 r., III K 159/35, OSN(K) 1935, nr 11,

136 poz. 472; zob. też J. Makarewicz, Kodeks karny ..., s. 446 i n.).

137 Transponując powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy

138 należy stwierdzić, iż sąd I instancji słusznie uznał, że czyny zarzucane podejrzanej

139 M. G. stanowią wypadek mniejszej wagi. Bezsprzecznym jest fakt

140 zaboru mienia G. d'A., jednak okoliczności w jakich został

141 on popełniony dały podstawę do przyjęcia przez prokuraturę a następnie sąd,

142 że popełniony czyn stanowi typ uprzywilejowany. Podejrzana bowiem dokonała

143 sprzedaży motocykla, a pozyskane środki finansowe chciała przeznaczyć

144 na kontynuacje leczenia wspólnego małoletniego dziecka stron. W chwili

145 powzięcia informacji o zawiadomieniu przez G. d'A. organów

146 ścigania, natychmiast podjęła działania mające na celu odzyskanie motocykla

147 i dobrowolne zwrócenie go byłemu partnerowi.

148 II Ka 136/17 5/10 2017-08-16

149 Analizując treść uzasadnienia apelacji nie sposób pominąć faktu,

150 iż skarżąca mimo kwestionowania zasadności kwalifikowania zachowań

151 przypisanych M. G. w postaci uprzywilejowanej z niewyjaśnionych

152 przyczyn koncentrowała się na wykazaniu, iż złożenie zawiadomienia w sprawie

153 niniejszej przez pokrzywdzonego nie było działaniem odwetowy. Powyższe

154 jedynie w części znajduje oparcie w uzasadnieniu kwestionowanego wyroku –

155 to w związku z argumentacją przytoczoną na k. 41v-42. Tymczasem w sprawie nie

156 ulega wątpliwości, iż G. d'A. jest pokrzywdzonym i motywy

157 jakimi kierował się składając zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa nie mają

158 żadnego znaczenia w kontekście odpowiedzialności karnej oskarżonej.

159 Podstawowym kryterium oceny wypadku mniejszej wagi jest stopień

160 społecznej szkodliwości czynu zarzucanego oskarżanemu, a nie czynów

161 pokrzywdzonego. Skarżąca skoncentrowawszy się na wspomnianej kwestii

162 zupełnie pominęła to, iż ustalenia Sądu w zakresie stopnia społecznej szkodliwości

163 czynu należy czynić to w kontekście okoliczności wymienionych w art. 115 § 2 k.k.,

164 a więc rodzaju i charakteru naruszonego dobra, rozmiarów wyrządzonej lub

165 grożącej szkody, sposobu i okoliczności popełnienia czynu, wagi naruszonych przez

166 sprawcę obowiązków, jak również (...) motywacji i celu działania”.

167 Apelacja tymczasem sprowadza się do trywialnej negacji ustaleń sądu

168 meriti i nawet nie pozoruje analizy poszczególnych znamion podmiotowych

169 i przedmiotowych istotnych z punktu widzenia art. 115 § 2 k.k. oraz kwalifikowania

170 poszczególnych czynów jako wypadków mniejszej wagi. W konwekcji apelacja

171 pozostaje tylko zbiorem niepopartych oceną merytoryczną przepisów procedury

172 karnej oraz postawienia na ich podstawie trzech, właściwie tożsamych zarzutów,

173 które przy tym nie zostały w żaden sposób rozwinięte w uzasadnieniu złożonego

174 środka zaskarżenia. Powyższe zatem nie może skutkować uznaniem

175 za nieuprawnione zakwalifikowania czynów przypisanych oskarżonej jako

176 wypadków mniejszej wagi, a co za tym idzie wyczerpuje obowiązek sądu

177 odwoławczego w zakresie zarzutów skonkretyzowanych w pkt. 1.a-c oraz 2 pisma

178 procesowego pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego nazwanego mianem

179 apelacji.

180 Co tyczy się zarzutu z pkt. 1.d – skarżąca zarzucając Sądowi

181 lakoniczność uzasadnienia w zakresie nieuwzględnienia żądania orzeczenia wobec

182 II Ka 136/17 6/10 2017-08-16

183 podejrzanej obowiązku naprawienia szkody nie przyswoiła argumentacji Sądu

184 Rejonowego zawartej w uzasadnieniu kwestionowanego wyroku, gdzie

185 wyłuszczono wprost, iż w sprawie pokrzywdzony nie wykazał, by wynajmował

186 motocykl we W. (jak to podnosi skarżąca w apelacji) ani nawet nie wykazał

187 koszyków najmu motocykla we W. (jak odnotowano we wniosku złożonym

188 17 października 2017 r. k. 12). Warto też wskazać, iż w apelacji skarżąca zagadnienie

189 wynajęcia motocykla sprowadza do utraconych korzyści, jakie jej mandant

190 osiągnąłby gdyby odpłatnie wynajmował własny motocykl innym. Tymczasem

191 i ta okoliczność nie została w żaden sposób wykazana czy choćby

192 uprawdopodobniona. Wszak przedmiotowy motocykl od kilku lat pozostawał

193 na terenie P., a pokrzywdzony nie interesował się jego losem, o czym świadczy

194 chociażby niezarejestrowanie pojazdu w Polsce oraz brak badań technicznych.

195 Skarżąca zdaje się zapominać, że w postępowaniu przed sądem nie wystarczy

196 wspomnieć o jakimś fakcie, by ten Sąd przyjął za podstawę ustaleń.

197 Zainteresowany, w szczególności gdy jest nim oskarżyciel musi własne twierdzenia

198 i żądania wykazać. Stwierdzenie możliwości najmu motocykla podniesione przez

199 skarżącą w apelacji, nie stanowi udokumentowania utraconych korzyści, a tym

200 samym wysokości szkody poniesionej przez poszkodowanego. Nie ulega

201 wątpliwości, iż przez okres niemożności korzystania przez pokrzywdzonego

202 z pojazdu wartość tego uległa zmniejszeniu – jednak zebrany w sprawie materiał

203 dowodowy nie pozwala na ustalenia tej kwoty – zresztą sama skarżąca ani

204 w apelacji ani we wniosku o naprawienie szkody tej kwoty nie wskazała.

205 Nie wnioskowała też o przeprowadzenie dowodu który powaliłby

206 na skonkretyzowanie tegoż. W konsekwencji – skoro motocykl został zwrócony

207 pokrzywdzonemu sąd nie miał podstaw, by niezasadnie przedłużać postępowanie

208 celem dokonania ustaleń w zakresie utraty wartości motocykla. Uznając

209 te okoliczność za istotną oskarżyciel może podjąć próbę dochodzenia roszczeń

210 z tego tytułu w postępowaniu cywilnym.

211 Jak podniesiono na wstępie zaskarżony wyrok dotknięty był rażącą

212 niesprawiedliwością w rozumieniu art. 440 k.p.k. stąd dokonano jego zmiany,

213 czyniąc to w ramach dyspozycji art. 434 § 2 k.p.k.

214 II Ka 136/17 7/10 2017-08-16

215 Charakter naruszenia prawa materialnego, do jakiego doszło

216 w sprawie, spowodował konieczność uniewinnienia M. G. (1)

217 od zarzutu popełnienia przypisanego jej w punkcie III wyroku czynu albowiem

218 zawarty w punkcie III wyroku Sądu I instancji opis przypisanego M.

219 G. czynu z art. 270 § 1 k.k. nie uwzględnia wszystkich znamion, jakie

220 według ustaleń przyjmowanych w uzasadnieniu wyroku podejrzana zrealizowała

221 swoim zachowaniem.

222 Nie budzi żadnej wątpliwości, iż znamiona przestępstwa muszą być

223 ujęte w opisie przypisanego czynu. Dokładne ustalenie czynu przypisanego przez

224 sąd winno znaleźć się w samym wyroku i powinno obejmować wszystkie

225 elementy czynu mające znaczenie dla prawidłowej kwalifikacji prawnej. Opis

226 czynu zawarty w wyroku skazującym nie może pomijać żadnego z tych elementów

227 działania sprawcy, który dla kwalifikacji tej ma istotne znaczenie. Brak wskazania

228 w opisie czynu przypisanego wszystkich znamion danego czynu zabronionego

229 uniemożliwia zakwalifikowanie go jako przestępstwa (por. wyrok SA w Krakowie,

230 z dn.10 maja 2012 r., sygn. akt II AKa 51/12, KZS 2012/6/32). W literaturze

231 i orzecznictwie przyjmuje się, iż opis czynu w wyroku powinien odpowiadać

232 znaczeniu wszystkich znamion ustawowym konkretnego przestępstwa. Przy

233 konstruowaniu opisu należy posłużyć się takimi sformułowaniami, które w sposób

234 niebudzący wątpliwości odpowiadają treści poszczególnych znamion przypisanego

235 sprawcy czynu zabronionego.

236 Podkreślenia wymaga, że w języku prawniczym Kodeksu

237 postępowania karnego nazwy: „orzeczenie”, „wyrok”, „postanowienie” odnoszą się

238 wyłącznie do rozstrzygnięć sensu stricto i nie obejmują swym zakresem motywów

239 rozstrzygnięcia, dla których ustawa wprowadza określenia „uzasadnienie

240 orzeczenia”, „uzasadnienie wyroku”, „uzasadnienie postanowienia”. Z formalnego

241 punktu widzenia wyrok (orzeczenie) i jego uzasadnienie są aktami procesowymi

242 wyraźnie od siebie odgraniczonymi. W piśmiennictwie wskazywano, że są to akty

243 o różnej naturze prawno-procesowej: inne są ich funkcje, różny charakter mają

244 zawarte w nich oświadczenia, odmienne są wreszcie ich konsekwencje prawne.

245 Aktem o zasadniczym i samoistnym znaczeniu jest wyrok, natomiast uzasadnienie

246 ma charakter akcesoryjny. Tylko wyrok zawiera rozstrzygnięcie, które zostało

247 podjęte i ogłoszone w sposób przewidziany przez prawo i tylko to rozstrzygnięcie

248 II Ka 136/17 8/10 2017-08-16

249 po uprawomocnieniu się podlega wykonaniu (Z. Doda: Glosa do wyroku SN z dnia

250 5 marca 1984 r., I KR 6/84, NP nr 2-3/1988, s. 184). Jeżeli więc art. 413 § 1 i 2 k.p.k.

251 określa szczególne warunki, jakim powinien odpowiadać wyrok, precyzując,

252 że wyrok skazujący powinien zawierać „dokładne określenie czynu”, to zawarte

253 w tym właśnie akcie procesowym określenie czynu jest wiążące i tylko ono może

254 decydować o treści rozstrzygnięcia.

255 Analiza opisu czynu kwalifikowanego jako zachowanie z art. 270 § 1

256 i 2a k.k. m.in. przypisanego M. G. (1) w wyroku Sądu

257 Rejonowego w Z. z 01 marca 2017 r. wskazuje, że w opisie tym brak

258 jest wszystkich, wymaganych przepisami prawa, desygnatów ustawowych

259 znamion zarzucanego przestępstwa. Przepis art. 270 § 1 k.k. (a tym samym i § 2a)

260 wymaga, by określone tam czynności czasownikowe podjęte były „w celu użycia

261 (dokumentu) za autentyczny”. Sąd I instancji przyjął, co do istoty, opis czynów

262 w ślad za redakcją wniosku prokuratora o warunkowe umorzenie postępowania

263 karnego, gdzie znamienia tego nie wykazano. Powstałej konstrukcji prawnej nie

264 sposób jest zaakceptować ze względów praworządnościowych. Wymagane przez

265 ustawodawcę wskazanie działania sprawcy w celu użycia za autentyczny

266 dokumentu przerobionego bądź podrobionego musi być wykazane w opisie czynu

267 przypisanego i nie wystarczy, jak w sprawie niniejszej, przywołanie tego

268 znamienia w uzasadnieniu orzeczenia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca

269 2002 r. w sprawie II K.K.N 270/00, Lex nr 55527). Tym samym zaskarżony wyrok nie

270 zawiera wymaganego przepisem art. 270 § 1 i 2a k.k. znamienia sformułowanego,

271 czy to językiem ustawy, czy przez opis treściowo odpowiadających mu faktów.

272 Brak w opisie czynu znamienia ustawowego „w celu użycia

273 (dokumentu) za autentyczny”, w przypadku przestępstwa z art. 270 § 1 i 2a k.k.

274 powoduje, że zachodzi rażąca niesprawiedliwość orzeczenia. Wprawdzie w toku

275 rozprawy apelacyjnej prokurator wnosił o nieuwzględnienie apelacji i utrzymanie

276 zaskarżonego wyroku w mocy przyznając brak ustawowych znamion w opisie

277 czynu z zarzutu III, jednak stwierdził, że nie widzi możliwości modyfikacji wyroku

278 z uwagi na brak zaskarżenia w tym zakresie przez pełnomocnika oskarżyciela

279 posiłkowego.

280 Bezsprzecznym jest, że jeżeli wyrok nie został zaskarżony

281 na niekorzyść oskarżonego w części dotyczącej winy, to sąd odwoławczy, wobec

282 II Ka 136/17 9/10 2017-08-16

283 zakazu reformationis in peius, nie może ani dokonywać nowych ustaleń

284 faktycznych, w tym przez uzupełnienie o zmianę ustawowe opisu czynu, ani

285 w tym celu uchylać wyroku i przekazywać sprawy do ponownego rozpoznania

286 (tak m .in. post. SN z 20.7.2005 r., I KZP 20/05, OSNKW 2005, Nr 9, poz. 76; wyrok SA

287 w Łodzi z 19.9.2006 r., II AKA 130/06, KZS 2007 Nr 78, poz. 119; post. SN z 22.6.2006 r.,

288 IV K.K. 108/06, OSNwSK 2006, Nr 1, poz. 1226, wyrok SN z 21.8.2012 r., IV K.K. 65/12,

289 Legalis). Jednak w przedmiotowej sprawie kwestia ta - jako mieszcząca się

290 w ramach art. 440 k.p.k. - została rozważona z urzędu poza granicami zaskarżenia

291 i postawionych zarzutów – to wobec brzmienia art. 434 § 2 k.p.k. a także art. 434 § 1

292 pkt. 2 i 3 k.p.k. Na podstawie wspomnianych przepisów dopuszczalne jest

293 orzekanie w instancji odwoławczej na korzyść oskarżonego, pomimo wniesienia

294 środka odwoławczego na jego niekorzyść. Rzecz w tym, iż przypisanie

295 oskarżonemu czynu, który nie zawiera znamion ustawowych czynu zabronionego

296 stanowi naruszenie nie tylko powołanych wyżej norm Kodeksu postępowania

297 karnego, ale i Kodeksu karnego (art. 1 § 1) i Konstytucji (art. 42 ust. 1).

298 Stwierdzenie rażącej niesprawiedliwości wyroku wobec oskarżonej,

299 dało podstawę do zmiany orzeczenia poprzez uchylenie rozstrzygnięcia z pkt 1.

300 w części odnoszącej się do zarzutu III i uniewinnienie M. G. (1)

301 od dokonania zarzucanego jej w pkt. III aktu oskarżenia czynu.

302 Podkreślenia wymaga fakt, iż Sąd Okręgowy nie stwierdza, by Sąd

303 Rejonowy wadliwie ustalił warunki probacji oraz okres próby. Zważywszy

304 postawę oskarżonej po zainicjowaniu przez oskarżyciela postępowania stwierdzić

305 trzeba, iż samo wszczęcie postępowania pozwoliło na przywrócenie stanu

306 praworządności, czego przejawem było podjęcie skutecznych działań obliczonych

307 na zwróceniu oskarżycielowi motocykla. W konsekwencji za słuszne uznać należy

308 nałożenie na oskarżoną jedynie obowiązku uiszczenia świadczenia pieniężnego

309 o jakim mowa w art. 39 pkt. 7 k.k. w kwocie 1.100 zł oraz określenie dwuletniego

310 okresu próby. Sąd mimo uchylenia wyroku w zakresie czynu III nie ingerował

311 w warunki probacji uznając, iż clou działania przypisanego oskarżonej stanowiły

312 zabór motocykla i oszustwo jego nabywcy.

313 W oparciu o art. 636 § 1 k.p.k., wobec nieuwzględnienia apelacji

314 wywiedzionej w imieniu i na rzecz oskarżyciela posiłkowego Sąd Okręgowy

315 kosztami postępowania odwoławczego obciążył oskarżyciela posiłkowego.

316 II Ka 136/17 10/10 2017-08-16

317 Na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach

318 karnych (Dz.U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 ze zm.) zasądził od oskarżyciela

319 posiłkowego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 200 złotych tytułem opłaty. Nadto

320 zobowiązał go do zwrotu Skarbowi Państwa wydatków postępowania

321 odwoławczego w kwocie 20 zł, którą stanowią zryczałtowane koszty doręczeń

322 w postępowaniu odwoławczym powyższe dotyczy zryczałtowanych kosztów

323 doręczeń). Zgromadzony materiał dowodowy nie daje postaw do uznania,

324 że uiszczenie kwoty 220 zł będzie dla niego uciążliwe ze względu na sytuację

325 rodzinną, majątkową i wysokość dochodów.