Wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 14 stycznia 2026 r., II Ka 804/25

wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 14 stycznia 2026 r., II Ka 804/25

Tekst

1 Sygn. akt II Ka 804/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 14 stycznia 2026r.

3 Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

4 Przewodniczący:

5 sędzia SO Sylwia Olimpia Uszyńska

6 Protokolant:

7 p.o. sekr. sąd. Anita Lemisiewicz-Pszczel

8 przy udziale prokuratora Jolanty Świerczewskiej-Zarzyckiej

9 po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2026 r.

10 sprawy M. M.

11 oskarżonego z art. 157 § 1 kk

12 na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego

13 od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie

14 z dnia 30 września 2025 r. sygn. akt II K 312/24

15 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

16 II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Uzasadnienie

17 Formularz UK 2

18 Sygnatura akt

19 II Ka 804/25

20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

21 1

22 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

23 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

24 wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 30 września 2025 r., sygn. akt II K 312/24

25 1.2. Podmiot wnoszący apelację

26 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

27 ☐ oskarżyciel posiłkowy

28 ☐ oskarżyciel prywatny

29 ☒ obrońca

30 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

31 ☐ inny

32 1.3. Granice zaskarżenia

33 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

34 ☒ na korzyść

35 ☐ na niekorzyść

36 ☒ w całości

37 ☐ w części

38 ☐

39 co do winy

40 ☐

41 co do kary

42 ☐

43 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

44 1.3.2. Podniesione zarzuty

45 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

46 ☐

47 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

48 ☐

49 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

50 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

51 ☒

52 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

53 ☒

54 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

55 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

56 ☐

57 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

58 ☐

59 art. 439 k.p.k.

60 ☐

61 brak zarzutów

62 1.4. Wnioski

63 ☐

64 uchylenie

65 ☒

66 zmiana

67 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

68 2.1. Ustalenie faktów

69 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

70 Lp.

71 Oskarżony

72 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

73 Dowód

74 Numer karty

75 1.

76 M. M.

77 Obrażenia doznane przez pokrzywdzonego zakłóciły prawidłowe funkcje jego organizmu na okres powyżej 7 dni.

78 Orzeczenie o niepełnosprawności

79 k. 223

80 Pokrzywdzony został ugryziony przez psa będącego pod opieką M. M..

81 Wydruk i płyta CD

82 k. 225-226

83 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

84 Lp.

85 Oskarżony

86 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

87 Dowód

88 Numer karty

89 -----------

90 -------------------

91 -----------------------------------------------------------------

92 ---------------------------------------

93 -------------

94 2.2. Ocena dowodów

95 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

96 Lp. faktu z pkt 2.1.1

97 Dowód

98 Zwięźle o powodach uznania dowodu

99 1.

100 Orzeczenie o niepełnosprawności

101 (k. 223)

102 Dowód wiarygodny, niewątpliwie świadczący o tym, że obrażenia doznane przez pokrzywdzonego w związku z ugryzieniem przez psa zakłóciły prawidłowe funkcje jego organizmu na okres powyżej 7 dni.

103 1.

104 Wydruk i płyta CD

105 (k. 225-226)

106 Dowód wiarygodny. Jak wynika z nagrania wideo i wydruku zdjęcia, jeden z psów pokrzywdzonego, rasy mieszanej jest nieduży, sięga do kolan. Zgodnie z nagraniem, pies jest na tyle lekki, że kobieta uwidoczniona na materiale wideo jest w stanie podnieść go i nieść jedną ręką. Przeprowadzony dowód dodatkowo potwierdza prawidłowość ustalenia, że to pies rasy owczarek niemiecki, będący pod opieką M. M. ugryzł pokrzywdzonego.

107 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

108 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

109 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

110 Dowód

111 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

112 ---------------------

113 --------------------------------------------

114 ------------------------------------------------------------------------------------------

115 . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

116 Lp.

117 Zarzut z apelacji obrońcy oskarżonego:

118 1.

119 I. naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na treść wyroku, a to:

120 a. art. 170 § 1 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k., poprzez oddalenie uprzednio dopuszczonego wniosku dowodowego o wywołanie opinii biegłego z zakresu medycyny weterynaryjnej z uwagi na uznanie, iż dowód taki nie może być przeprowadzony, z czym zgodzić się nie można, bowiem z treści notatki, stanowiącej podstawę nieuwzględnienia wniosku, wynika, że dowód taki jest możliwy do przeprowadzenia, utrudniona natomiast będzie bezsporna identyfikacja zwierzęcia, które ugryźć miało pokrzywdzonego, co w świetle braku jakichkolwiek dowodów, w tym zdjęć zwierzęcia należącego do M. B. oraz zdjęcia rany (do których złożenia zobowiązał się pokrzywdzony), faktu iż nie wymagała ona zaopatrzenia chirurgicznego i nie była rozległa oraz dynamicznego przebiegu zdarzenia opisywanego przez strony, jest istotnym dowodem, który pozwalałby na czynienie ustaleń w sprawie, w szczególności mając na względzie treść art. 5 § 2 k.p.k., a nadto mając na względzie fakt, iż Sąd - pomimo braku danych oraz wiedzy specjalnej - czyni ustalenia co do anatomii zwierząt, w tym analizuję siłę ucisku szczęk oraz różnicuje w tym zakresie możliwe do powstania obrażenia, kategorycznie stwierdzając, który pies mógł je spowodować, co wydaje się nieuprawnione;

121 b. art. 174 k.p.k., poprzez naruszenie zakazu dowodowego i oparcie decyzji procesowej zmieniającej uprzednio dopuszczony dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu weterynarii o treść notatki urzędowej obrazującej treść rozmowy telefonicznej z biegłym sądowym, a w konsekwencji uznanie, iż dowód taki jest niemożliwy do przeprowadzenia, z czym niezależnie od zastąpienia dowodu treścią notatki, nie sposób się zgodzić;

122 c. art. 7, 410 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k., poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz czynienie niekorzystnych ustaleń - domniemań faktycznych opierających się o wiedzę specjalną z zakresu medycyny weterynaryjnej co do anatomii zwierząt, reakcji na bodźce, ucisku zgryzu szczęk, co mając na względzie pominięte przez Sąd zeznania M. B. o tym, że stał on nad dwoma zwierzętami w zwarciu okrakiem oraz trzymał owczarka niemieckiego za pysk oraz udami za ciało, jak również nie uwzględnił faktu, iż M. B., pomimo zobowiązania nie dostarczył jakiejkolwiek dokumentacji fotograficznej tak swojego psa, jak i rany, zaś sama rana nie wymagała interwencji chirurgicznej, co w konsekwencji nie pozwala na jakiegokolwiek ustalenie, które zwierzę faktycznie ugryzło pokrzywdzonego, a w rezultacie pozwala na ustalenie, iż w sprawie zachodzą wątpliwości, o których stanowi art. 5 k.p.k.;

123 d. art. 7, 410 k.p.k., poprzez dowolną i nielogiczną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, a to zeznań M. B., A. O. (uznanych za wiarygodne) oraz dokumentacji leczenia owczarka niemieckiego z uwagi na ujawnione rany kąsane po zdarzeniu, będącym przedmiotem niniejszego postępowania, których powstania nie kwestionował M. B., a nadto decyzji Inspekcji Weterynaryjnej wskazującej na to, że wszystkie psy były aktywne - gryzły w trakcie zdarzenia, co w świetle dalszych ustaleń Sądu o dowolnym przekonaniu w identyfikacji zwierzęcia, które ugryzło pokrzywdzonego świadczy o nieprawidłowości w analizie Sądu, w stopniu uzasadniającym zmianę orzeczenia, a nadto dowolną ocenę wiarygodności zeznań M. B. co do przebiegu zdarzenia, opartą jedynie o dokumentację medyczną z leczenia i - co nie zostało wprost wskazane - o ustalenia Sądu oparte o wiedzę specjalną w zakresie anatomii zwierząt, do których Sąd nie był uprawniony;

124 e. art. 7, 410 k.p.k. poprzez dowolną, bo nieuwzgledniającą całokształtu materiału dowodowego ocenę wyjaśnień oskarżonego i jej zanegowanie jedynie w oparciu o dokumentację medyczną leczenia M. B., bez poczynienia jakichkolwiek innych obiektywnych ustaleń faktycznych co do identyfikacji zwierzęcia, które ugryzło pokrzywdzonego, przy jednoczesnym ustaleniu, iż pies oskarżyciela posiłkowego również był aktywny w trakcie tego zdarzenia oraz gryzł, co ujawniono w dokumentacji medycznej leczenia psa oskarżonego.

125 II. błędu w ustaleniach faktycznych mającego wpływ na treść wyroku, dotyczącego stwierdzenia, iż oskarżony nie podjął działań aby umożliwić uwolnienia się z obroży należącego do siebie psa, w tym nie założył zwierzęciu kagańca - co nie jest wymagane w świetle jakiegokolwiek aktu prawnego, w tym aktów prawa miejscowego - co świadczyć ma o winie nieumyślnej, rozumianej jako niezachowanie należytej ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, w sytuacji gdy oskarżony spełnił wszelkie wymogi, aby móc poruszać się bezpiecznie ze swoim zwierzęciem i niemożliwym było przewidzieć, że trzymanie psa na smyczy nie będzie wystarczające do jego utrzymania, a nadto pomija kwestię zachowania zwierząt oskarżyciela posiłkowego.

126 ☐ zasadny

127 ☐ częściowo zasadny

128 ☒ niezasadny

129 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

130 Sąd Okręgowy uznał podniesione przez obrońcę zarzuty za bezzasadne, co skutkowało nieuwzględnieniem wniesionej apelacji. Zdaniem Sądu II instancji, Sąd meriti prawidłowo ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, uwzględnił przy orzekaniu wszelkie okoliczności ujawnione na rozprawie, jak i na ich podstawie ustalił rzeczywisty stan faktyczny, jednoznacznie przemawiający za tym, że ugryzienia dokonał pies będący pod opieką oskarżonego, a co za tym idzie – również za sprawstwem oskarżonego co do przypisanego mu czynu z art. 157 § 3 kk w zw. z art. 157 § 1 kk.

131 W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że skuteczne podniesienie zarzutu naruszenia art. 7 kpk wymaga wykazania, że ocena dokonana przez sąd jest sprzeczna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, że nie została poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, bądź, że argumentacja zaprezentowana przez sąd za tak dokonanym wyborem pozostaje w sprzeczności z zasadami logiki. Odrzucenie przez sąd jednych dowodów, przy jednoczesnym uwzględnieniu innych dowodów stanowi uprawnienie sądu dokonującego ustaleń faktycznych z pełnym uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów i nie może być uznane za przejaw złamania zasady obiektywizmu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 2023 r. II KK 384/23). Zdaniem Sądu Okręgowego, materiał dowodowy został oceniony zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, wyrażoną w art. 7 kpk, toteż nieuwzględnienie okoliczności niemających pokrycia w wiarygodnych dowodach, a tym bardziej z nimi sprzecznych, nie stanowiło obrazy art. 410 kpk.

132 Argumentacja przedstawiana przez skarżącego jest chybiona, bowiem kwestia ustalenia, który pies ugryzł pokrzywdzonego sprowadzała się do oceny dowodów, a nie ustaleń wymagających wiedzy specjalnej z zakresu medycyny weterynaryjnej. Ponadto, skarżący nadinterpretuje pewne okoliczności wynikające z dokumentacji medycznej pokrzywdzonego, bez wglądu w ich ogólny kontekst. Pokrzywdzony w toku rozprawy głównej szczegółowo opisał historię leczenia oraz przebieg diagnozy wskazując, że początkowo w szpitalu w Ł. zalecono mu jedynie smarowanie rany – do momentu zejścia opuchlizny, jednak z powodu pojawienia się komplikacji, to jest paraliżu nogi udał się do szpitala w S., gdzie przeprowadzono pełne i kompleksowe badanie. Okoliczności te znajdują odzwierciedlenie w materiale dowodowym – kopiach dokumentacji medycznej i jako wiarygodne zasługują na uwzględnienie. Jak wynika z dokumentów oraz opinii sądowo -lekarskiej, na skutek ugryzienia M. B. doznał rany i wzmożonej spoistości tkanek lewej łydki, krwiaka lewej łydki oraz uszkodzenia lewego nerwu udowo-goleniowego. Sąd Okręgowy w pełni podziela stanowisko Sądu Rejonowego, a mianowicie, iż charakter zmiażdżeniowy rany, uszkodzenie nerwu leżącego w głębi mięśnia łydki wskazują na mocny uścisk szczęki i nacisk. Jak wynika z relacji pokrzywdzonego, przytrzymywał on owczarka niemieckiego między nogami oraz za pysk po dwóch jego stronach, dlatego całkowicie zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego jest wnioskowanie, że pies ten miał sposobność i niewątpliwy powód – na zasadzie instynktu obronnego – by zaatakować pokrzywdzonego, gdy ten powstrzymywał go przed dalszym atakiem na mniejsze psy. Wbrew twierdzeniu skarżącego, aby dojść do takiego wniosku nie trzeba posiadać wiadomości specjalnych. Materiał dowodowy, w tym pochodzący ze źródeł osobowych, sąd ocenia wedle zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 7 kpk i to ocena przeprowadzona zgodnie z jej regułami determinuje końcowe uwzględnienie dowodu bądź jego nieuwzględnienie, tym samym nie można a priori oceniać jako dowodu niewiarygodnego zeznań pokrzywdzonego, jeśli zeznania te odpowiadają wskazanym regułom, w tym korespondują z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym w postaci opinii sądowo-lekarskiej i dokumentacji dotyczącej leczenia pokrzywdzonego.

133 Z uwagi na to, co już wykazano powyżej, za niewiarygodne należało poczytywać wyjaśnienia oskarżonego i zeznania A. O. zarówno w części, w jakiej utrzymywali, że pokrzywdzonego ugryzł jego własny pies oraz że pies należący do A. O. ze względu na przebyte szkolenia behawioralne nie dopuściłby się takiego zachowania względem M. B., jak i w zakresie twierdzeń, iż owczarek niemiecki musiał zostać sprowokowany. We wskazanej wyżej części, wyjaśnienia i zeznania nie znalazły potwierdzenia w żadnym wiarygodnym materiale dowodowy oraz pozostawały niezgodne ze wskazaniami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego. Przebieg zdarzenia relacjonowany przez oskarżonego i świadka był wysoce nieracjonalny. M. B. oddalając się od furtki z dwoma swoimi psami nie miał powodu, aby rozjuszać psa należącego do świadka A. O., a ponadto, pomimo dynamiki sytuacji, nielogicznym byłoby przyjęcie, że to pies rasy mieszanej, ugryzł swojego właściciela, podczas gdy pies ten był zdominowany przez owczarka niemieckiego, którego pokrzywdzony trzymał w bliskiej odległości od swojej lewej łydki, miedzy nogami.

134 W związku z powyższym uznać należało, że prawidłowa ocena materiału dowodowego słusznie doprowadziła do ustalenia stanu faktycznego, wskazującego na nieumyślne sprawstwo oskarżonego, co przemawia za bezzasadnością podniesionych w tym kierunku zarzutów.

135 Sąd Okręgowy nie podziela również zarzutu naruszenia art. 170 § 1 pkt 4 i art. 201 kpk. Jak wynika z akt sprawy, Sąd na rozprawie głównej w dniu 19 grudnia 2024 roku postanowił dopuścić dowód z opinii biegłego z zakresu medycyny weterynaryjnej na okoliczności wskazane przez obrońcę oskarżonego, z tym zastrzeżeniem, że osoba biegłego zostanie wyznaczona po uzyskaniu informacji o możliwości podjęcia się wydania takiej opinii. Następnie w odpowiedzi na zapytanie o możliwość wykonania opinii, dr hab. P. L. udzielił informacji, iż pomiar zwierząt w odniesieniu do ustalenia osobnika, który ugryzł pokrzywdzonego, w kontekście wiedzy weterynaryjno-sądowej nie pozwoli na ustalenie tego zwierzęcia w aspekcie wskazanego czasu. Specjalista ponadto wskazał, iż identyfikacja przedmiotowego psa obecnie nie jest możliwa. Wobec tak udzielonej informacji, Sąd meriti dokonał reasumpcji postanowienia i oddalił uprzednio dopuszczony wniosek dowodowy stwierdzając, że dowodu tego nie da się przeprowadzić. W tym miejscu należy wskazać, że pierwotne dopuszczenie dowodu nie jest równoznaczne z powzięciem jakichkolwiek wątpliwości w przedmiotowej sprawie.

136 Odnosząc się zaś do zasady in dubio pro reo wyrażonej w art. 5 § 2 kpk należy przypomnieć, iż Sąd Najwyższy w dotychczasowym orzecznictwie od dawna prezentuje konsekwentnie powszechnie akceptowany pogląd, iż przepis art. 5 § 2 kpk dotyczy wyłącznie wątpliwości, które rzeczywiście powziął sąd rozpoznający sprawę i nie rozstrzygnął ich na korzyść oskarżonego. Nie chodzi zaś w tym przepisie o wątpliwości którejś ze stron co do prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanego przez ten sąd. Dla zasadności tego zarzutu nie wystarczy zatem zaprezentowanie przez stronę własnych wątpliwości co do stanu dowodów (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 września 2022 r., III KK 409/22, LEX nr 3487756; zob. też: m.in.: postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 19 marca 2024 r., III KK 70/24, LEX nr 3698371; z dnia 22 września 2022 r., III KK 400/22, LEX nr 3488897; z dnia 15 listopada 2021 r., sygn. akt V KK 528/21; z dnia 7 grudnia 2017 r., sygn. akt IV KK 461/17). Ponadto, dla zasadności zarzutu obrazy art. 5 § 2 kpk nie wystarczy zaprezentowanie przez skarżącego własnych wątpliwości co do stanu dowodów, ale wykazanie, że orzekający w sprawie Sąd rzeczywiście miał wątpliwości o takim charakterze i nie rozstrzygnął ich na korzyść oskarżonego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 2024 r., V KK 543/23, LEX nr 3688590). Naruszenie zasady in dubio pro reo możliwe jest jedynie wtedy, gdy sąd w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe i w sposób zgodny z art. 7 kpk ocenił zgromadzone dowody, a pomimo tego z dowodów uznanych za wiarygodne nadal wynikają co najmniej dwie równo-prawne wersje faktyczne i organ procesowy rozstrzyga niedające się usunąć wątpliwości, niezgodnie z kierunkiem określonym w przepisie art. 5 § 2 kpk (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 2024 r., III KK 571/23, LEX nr 3666617).

137 Podkreślić należy, iż zasada in dubio pro reo wynikająca z art. 5 § 2 kpk skierowana jest do organu procesowego, a nie do stron postępowania. Odmienne stanowisko stron, co do istnienia lub braku zaistnienia istotnej i nie dającej się usunąć wątpliwości w sprawie, jest jedynie poglądem, który nie może być podstawą zarzutu obrazy art. 5 § 2 kpk przez sąd orzekający. Istota naruszenia powołanego przepisu polega bowiem na tym, iż to sąd orzekający mimo stwierdzenia istnienia nie dającej się usunąć wątpliwości w oparciu o nią rozstrzyga na niekorzyść oskarżonego lub wątpliwości takiej w ogółem nie dostrzega, mimo jej oczywistości, bądź też nie podejmuje próby jej usunięcia. Żadna z powyższych przesłanek nie wystąpiła w niniejszej sprawie.

138 Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 174 kpk należy wskazać, że przepis ten, zakazujący zastępowania wyjaśnień oskarżonego lub zeznań świadka treścią pism, zapisków lub notatek urzędowych wprowadza zakaz dowodowy zgodnie z którym zasadą jest, że dokumentowanie wyjaśnień oskarżonego bądź zeznań świadków dla celów dowodowych może nastąpić tylko w formie protokolarnej, a więc pisma i zapiski sporządzone przez oskarżonego lub świadka w postępowaniu karnym i dla jego celów nie mogą stanowić dowodu. Jednak sytuacja, z jaką mamy do czynienia w niniejszej sprawie jest tego rodzaju, iż nie podlega pod uregulowanie tego przepisu. Specjalista - dr hab. P. L. nie miał statutu oskarżonego ani świadka w przedmiotowej sprawie, a treść maila nie stanowiła jakiegokolwiek dowodu, lecz była informacją udzieloną przez specjalistę, która to informacja zmieniła stanowisko Sądu co do rzeczywistej możliwości przeprowadzenia dopuszczonego dowodu.

139 Ostatni zarzut apelacji – dotyczący błędu w ustaleniach faktycznych, miał charakter wtórny wobec zarzutów naruszenia prawa procesowego. Tym samym niezasadność zarzutów związanych z gromadzeniem i oceną materiału dowodowego w sprawie implikuje niezasadność zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. W przedmiotowej sprawie, okoliczność, iż pies rasy owczarek niemiecki będący pod opieką M. M. wyrwał się oskarżonemu i „przebił” przez ogrodzenie, a następnie dobiegł do psa pokrzywdzonego i zaatakował go jest niekwestionowana. Ustalenie to pozwoliło na przypisanie oskarżonemu winy nieumyślnej, bowiem sytuacja była wynikiem niezachowania środków ostrożności podczas wyprowadzania psa. Zarówno wyjaśnienia oskarżonego, jak i zeznania pokrzywdzonego są tożsame w zakresie, w którym mężczyźni wskazywali, że to właśnie owczarek niemiecki przebił się przez siatkę i biegł w stronę psów M. B., a nie odwrotnie. Jednocześnie, materiał dowodowy nie dał podstaw do wnioskowania, że w dniu 05 maja 2023 roku podczas zdarzenia oskarżony w jakikolwiek sposób podburzał bądź zachęcał psa do ataku. Uwolnienie się psa rasy owczarek niemiecki z uwięzi było spowodowane przez zaniechanie oskarżonego, bowiem w dniu zdarzenia, M. M. nie dostosował uścisku obroży tudzież smyczy do rasy, masy i siły zwierzęcia, co umożliwiło mu oswobodzenie się.

140 Sąd Okręgowy w Siedlcach dokonując kontroli instancyjnej uznał, iż ustalenia faktyczne dotyczące sprawstwa oskarżonego dokonane w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji są pozbawione błędu, trafne, prawidłowe oraz mające pełne oraz logiczne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym, a zatem nie mogą być uznane za błędne.

141 Wniosek z apelacji obrońcy oskarżonego:

142 o uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu.

143 ☐ zasadny

144 ☐ częściowo zasadny

145 ☒ niezasadny

146 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

147 Bezzasadność zarzutów warunkowała bezzasadność wniosku.

148 Wniosek oskarżyciela posiłkowego sformułowany na rozprawie apelacyjnej:

149 - o podwyższenie zasądzonego zadośćuczynienia do kwoty 20 000 zł.

150 - o wymierzenie kary ograniczenia wolności w postaci prac społecznych.

151 ☐ zasadny

152 ☐ częściowo zasadny

153 ☒ niezasadny

154 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

155 Oskarżyciel posiłkowy w toku rozprawy apelacyjnej złożył wnioski o zmianę wyroku na niekorzyść oskarżonego. Zgodnie z treścią art. 434 § 1 k.p.k. sąd odwoławczy może orzec na niekorzyść oskarżonego tylko wtedy, gdy wniesiono na jego niekorzyść środek odwoławczy, czego oskarżyciel posiłkowy nie uczynił. Uznaje się, że zakazem reformationis in peius unormowanym w przytoczonym przepisie objęte są zmiany na niekorzyść oskarżonego w jakimkolwiek zakresie, w relacji do wyroku wydanego wobec niego w pierwszej instancji (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 2025 r., II KK 424/24, LEX nr 3860325).

156 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

157 1.

158 -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

159 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

160 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

161 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

162 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

163 1.

164 Przedmiot utrzymania w mocy

165 wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 30 września 2025 r., sygn. akt II K 312/24

166 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

167 Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu.

168 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

169 1.

170 Przedmiot i zakres zmiany

171 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

172 Zwięźle o powodach zmiany

173 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

174 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

175 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

176 1.1.

177 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

178 ☐ art. 439 k.p.k.

179 Zwięźle o powodach uchylenia

180 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

181 2.1.

182 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

183 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

184 Zwięźle o powodach uchylenia

185 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

186 3.1.

187 Konieczność umorzenia postępowania

188 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

189 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

190 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

191 4.1.

192 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

193 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

194 Zwięźle o powodach uchylenia

195 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

196 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

197 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

198 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

199 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

200 Przytoczyć okoliczności

201 --------------------------

202 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

203 6. Koszty Procesu

204 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

205 Przytoczyć okoliczności

206 II.

207 Zgodnie z zasadą z art. 636 § 1 kpk wobec nieuwzględnienia apelacji wywiedzionej przez obrońcę oskarżonego, Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa, na podstawie art. 7 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) kwotę 120 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze (100 złotych opłaty w razie warunkowego umorzenia postępowania oraz 20 złotych ryczałtu za doręczanie pism w postępowaniu odwoławczym).

208 7. PODPIS

UZASADNIENIE

209 Formularz UK 2

210 Sygnatura akt

211 II Ka 804/25

212 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

213 1

214 3. CZĘŚĆ WSTĘPNA

215 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

216 wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 30 września 2025 r., sygn. akt II K 312/24

217 1.2. Podmiot wnoszący apelację

218 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

219 ☐ oskarżyciel posiłkowy

220 ☐ oskarżyciel prywatny

221 ☒ obrońca

222 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

223 ☐ inny

224 1.3. Granice zaskarżenia

225 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

226 ☒ na korzyść

227 ☐ na niekorzyść

228 ☒ w całości

229 ☐ w części

230 ☐

231 co do winy

232 ☐

233 co do kary

234 ☐

235 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

236 1.3.2. Podniesione zarzuty

237 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

238 ☐

239 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

240 ☐

241 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

242 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

243 ☒

244 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

245 ☒

246 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

247 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

248 ☐

249 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

250 ☐

251 art. 439 k.p.k.

252 ☐

253 brak zarzutów

254 1.4. Wnioski

255 ☐

256 uchylenie

257 ☒

258 zmiana

259 4. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

260 2.1. Ustalenie faktów

261 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

262 Lp.

263 Oskarżony

264 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

265 Dowód

266 Numer karty

267 1.

268 M. M.

269 Obrażenia doznane przez pokrzywdzonego zakłóciły prawidłowe funkcje jego organizmu na okres powyżej 7 dni.

270 Orzeczenie o niepełnosprawności

271 k. 223

272 Pokrzywdzony został ugryziony przez psa będącego pod opieką M. M..

273 Wydruk i płyta CD

274 k. 225-226

275 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

276 Lp.

277 Oskarżony

278 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

279 Dowód

280 Numer karty

281 -----------

282 -------------------

283 -----------------------------------------------------------------

284 ---------------------------------------

285 -------------

286 2.2. Ocena dowodów

287 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

288 Lp. faktu z pkt 2.1.1

289 Dowód

290 Zwięźle o powodach uznania dowodu

291 1.

292 Orzeczenie o niepełnosprawności

293 (k. 223)

294 Dowód wiarygodny, niewątpliwie świadczący o tym, że obrażenia doznane przez pokrzywdzonego w związku z ugryzieniem przez psa zakłóciły prawidłowe funkcje jego organizmu na okres powyżej 7 dni.

295 1.

296 Wydruk i płyta CD

297 (k. 225-226)

298 Dowód wiarygodny. Jak wynika z nagrania wideo i wydruku zdjęcia, jeden z psów pokrzywdzonego, rasy mieszanej jest nieduży, sięga do kolan. Zgodnie z nagraniem, pies jest na tyle lekki, że kobieta uwidoczniona na materiale wideo jest w stanie podnieść go i nieść jedną ręką. Przeprowadzony dowód dodatkowo potwierdza prawidłowość ustalenia, że to pies rasy owczarek niemiecki, będący pod opieką M. M. ugryzł pokrzywdzonego.

299 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

300 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

301 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

302 Dowód

303 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

304 ---------------------

305 --------------------------------------------

306 ------------------------------------------------------------------------------------------

307 . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

308 Lp.

309 Zarzut z apelacji obrońcy oskarżonego:

310 1.

311 I. naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na treść wyroku, a to:

312 a. art. 170 § 1 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k., poprzez oddalenie uprzednio dopuszczonego wniosku dowodowego o wywołanie opinii biegłego z zakresu medycyny weterynaryjnej z uwagi na uznanie, iż dowód taki nie może być przeprowadzony, z czym zgodzić się nie można, bowiem z treści notatki, stanowiącej podstawę nieuwzględnienia wniosku, wynika, że dowód taki jest możliwy do przeprowadzenia, utrudniona natomiast będzie bezsporna identyfikacja zwierzęcia, które ugryźć miało pokrzywdzonego, co w świetle braku jakichkolwiek dowodów, w tym zdjęć zwierzęcia należącego do M. B. oraz zdjęcia rany (do których złożenia zobowiązał się pokrzywdzony), faktu iż nie wymagała ona zaopatrzenia chirurgicznego i nie była rozległa oraz dynamicznego przebiegu zdarzenia opisywanego przez strony, jest istotnym dowodem, który pozwalałby na czynienie ustaleń w sprawie, w szczególności mając na względzie treść art. 5 § 2 k.p.k., a nadto mając na względzie fakt, iż Sąd - pomimo braku danych oraz wiedzy specjalnej - czyni ustalenia co do anatomii zwierząt, w tym analizuję siłę ucisku szczęk oraz różnicuje w tym zakresie możliwe do powstania obrażenia, kategorycznie stwierdzając, który pies mógł je spowodować, co wydaje się nieuprawnione;

313 b. art. 174 k.p.k., poprzez naruszenie zakazu dowodowego i oparcie decyzji procesowej zmieniającej uprzednio dopuszczony dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu weterynarii o treść notatki urzędowej obrazującej treść rozmowy telefonicznej z biegłym sądowym, a w konsekwencji uznanie, iż dowód taki jest niemożliwy do przeprowadzenia, z czym niezależnie od zastąpienia dowodu treścią notatki, nie sposób się zgodzić;

314 c. art. 7, 410 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k., poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz czynienie niekorzystnych ustaleń - domniemań faktycznych opierających się o wiedzę specjalną z zakresu medycyny weterynaryjnej co do anatomii zwierząt, reakcji na bodźce, ucisku zgryzu szczęk, co mając na względzie pominięte przez Sąd zeznania M. B. o tym, że stał on nad dwoma zwierzętami w zwarciu okrakiem oraz trzymał owczarka niemieckiego za pysk oraz udami za ciało, jak również nie uwzględnił faktu, iż M. B., pomimo zobowiązania nie dostarczył jakiejkolwiek dokumentacji fotograficznej tak swojego psa, jak i rany, zaś sama rana nie wymagała interwencji chirurgicznej, co w konsekwencji nie pozwala na jakiegokolwiek ustalenie, które zwierzę faktycznie ugryzło pokrzywdzonego, a w rezultacie pozwala na ustalenie, iż w sprawie zachodzą wątpliwości, o których stanowi art. 5 k.p.k.;

315 d. art. 7, 410 k.p.k., poprzez dowolną i nielogiczną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, a to zeznań M. B., A. O. (uznanych za wiarygodne) oraz dokumentacji leczenia owczarka niemieckiego z uwagi na ujawnione rany kąsane po zdarzeniu, będącym przedmiotem niniejszego postępowania, których powstania nie kwestionował M. B., a nadto decyzji Inspekcji Weterynaryjnej wskazującej na to, że wszystkie psy były aktywne - gryzły w trakcie zdarzenia, co w świetle dalszych ustaleń Sądu o dowolnym przekonaniu w identyfikacji zwierzęcia, które ugryzło pokrzywdzonego świadczy o nieprawidłowości w analizie Sądu, w stopniu uzasadniającym zmianę orzeczenia, a nadto dowolną ocenę wiarygodności zeznań M. B. co do przebiegu zdarzenia, opartą jedynie o dokumentację medyczną z leczenia i - co nie zostało wprost wskazane - o ustalenia Sądu oparte o wiedzę specjalną w zakresie anatomii zwierząt, do których Sąd nie był uprawniony;

316 e. art. 7, 410 k.p.k. poprzez dowolną, bo nieuwzgledniającą całokształtu materiału dowodowego ocenę wyjaśnień oskarżonego i jej zanegowanie jedynie w oparciu o dokumentację medyczną leczenia M. B., bez poczynienia jakichkolwiek innych obiektywnych ustaleń faktycznych co do identyfikacji zwierzęcia, które ugryzło pokrzywdzonego, przy jednoczesnym ustaleniu, iż pies oskarżyciela posiłkowego również był aktywny w trakcie tego zdarzenia oraz gryzł, co ujawniono w dokumentacji medycznej leczenia psa oskarżonego.

317 II. błędu w ustaleniach faktycznych mającego wpływ na treść wyroku, dotyczącego stwierdzenia, iż oskarżony nie podjął działań aby umożliwić uwolnienia się z obroży należącego do siebie psa, w tym nie założył zwierzęciu kagańca - co nie jest wymagane w świetle jakiegokolwiek aktu prawnego, w tym aktów prawa miejscowego - co świadczyć ma o winie nieumyślnej, rozumianej jako niezachowanie należytej ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, w sytuacji gdy oskarżony spełnił wszelkie wymogi, aby móc poruszać się bezpiecznie ze swoim zwierzęciem i niemożliwym było przewidzieć, że trzymanie psa na smyczy nie będzie wystarczające do jego utrzymania, a nadto pomija kwestię zachowania zwierząt oskarżyciela posiłkowego.

318 ☐ zasadny

319 ☐ częściowo zasadny

320 ☒ niezasadny

321 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

322 Sąd Okręgowy uznał podniesione przez obrońcę zarzuty za bezzasadne, co skutkowało nieuwzględnieniem wniesionej apelacji. Zdaniem Sądu II instancji, Sąd meriti prawidłowo ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, uwzględnił przy orzekaniu wszelkie okoliczności ujawnione na rozprawie, jak i na ich podstawie ustalił rzeczywisty stan faktyczny, jednoznacznie przemawiający za tym, że ugryzienia dokonał pies będący pod opieką oskarżonego, a co za tym idzie – również za sprawstwem oskarżonego co do przypisanego mu czynu z art. 157 § 3 kk w zw. z art. 157 § 1 kk.

323 W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że skuteczne podniesienie zarzutu naruszenia art. 7 kpk wymaga wykazania, że ocena dokonana przez sąd jest sprzeczna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, że nie została poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, bądź, że argumentacja zaprezentowana przez sąd za tak dokonanym wyborem pozostaje w sprzeczności z zasadami logiki. Odrzucenie przez sąd jednych dowodów, przy jednoczesnym uwzględnieniu innych dowodów stanowi uprawnienie sądu dokonującego ustaleń faktycznych z pełnym uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów i nie może być uznane za przejaw złamania zasady obiektywizmu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 2023 r. II KK 384/23). Zdaniem Sądu Okręgowego, materiał dowodowy został oceniony zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, wyrażoną w art. 7 kpk, toteż nieuwzględnienie okoliczności niemających pokrycia w wiarygodnych dowodach, a tym bardziej z nimi sprzecznych, nie stanowiło obrazy art. 410 kpk.

324 Argumentacja przedstawiana przez skarżącego jest chybiona, bowiem kwestia ustalenia, który pies ugryzł pokrzywdzonego sprowadzała się do oceny dowodów, a nie ustaleń wymagających wiedzy specjalnej z zakresu medycyny weterynaryjnej. Ponadto, skarżący nadinterpretuje pewne okoliczności wynikające z dokumentacji medycznej pokrzywdzonego, bez wglądu w ich ogólny kontekst. Pokrzywdzony w toku rozprawy głównej szczegółowo opisał historię leczenia oraz przebieg diagnozy wskazując, że początkowo w szpitalu w Ł. zalecono mu jedynie smarowanie rany – do momentu zejścia opuchlizny, jednak z powodu pojawienia się komplikacji, to jest paraliżu nogi udał się do szpitala w S., gdzie przeprowadzono pełne i kompleksowe badanie. Okoliczności te znajdują odzwierciedlenie w materiale dowodowym – kopiach dokumentacji medycznej i jako wiarygodne zasługują na uwzględnienie. Jak wynika z dokumentów oraz opinii sądowo -lekarskiej, na skutek ugryzienia M. B. doznał rany i wzmożonej spoistości tkanek lewej łydki, krwiaka lewej łydki oraz uszkodzenia lewego nerwu udowo-goleniowego. Sąd Okręgowy w pełni podziela stanowisko Sądu Rejonowego, a mianowicie, iż charakter zmiażdżeniowy rany, uszkodzenie nerwu leżącego w głębi mięśnia łydki wskazują na mocny uścisk szczęki i nacisk. Jak wynika z relacji pokrzywdzonego, przytrzymywał on owczarka niemieckiego między nogami oraz za pysk po dwóch jego stronach, dlatego całkowicie zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego jest wnioskowanie, że pies ten miał sposobność i niewątpliwy powód – na zasadzie instynktu obronnego – by zaatakować pokrzywdzonego, gdy ten powstrzymywał go przed dalszym atakiem na mniejsze psy. Wbrew twierdzeniu skarżącego, aby dojść do takiego wniosku nie trzeba posiadać wiadomości specjalnych. Materiał dowodowy, w tym pochodzący ze źródeł osobowych, sąd ocenia wedle zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 7 kpk i to ocena przeprowadzona zgodnie z jej regułami determinuje końcowe uwzględnienie dowodu bądź jego nieuwzględnienie, tym samym nie można a priori oceniać jako dowodu niewiarygodnego zeznań pokrzywdzonego, jeśli zeznania te odpowiadają wskazanym regułom, w tym korespondują z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym w postaci opinii sądowo-lekarskiej i dokumentacji dotyczącej leczenia pokrzywdzonego.

325 Z uwagi na to, co już wykazano powyżej, za niewiarygodne należało poczytywać wyjaśnienia oskarżonego i zeznania A. O. zarówno w części, w jakiej utrzymywali, że pokrzywdzonego ugryzł jego własny pies oraz że pies należący do A. O. ze względu na przebyte szkolenia behawioralne nie dopuściłby się takiego zachowania względem M. B., jak i w zakresie twierdzeń, iż owczarek niemiecki musiał zostać sprowokowany. We wskazanej wyżej części, wyjaśnienia i zeznania nie znalazły potwierdzenia w żadnym wiarygodnym materiale dowodowy oraz pozostawały niezgodne ze wskazaniami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego. Przebieg zdarzenia relacjonowany przez oskarżonego i świadka był wysoce nieracjonalny. M. B. oddalając się od furtki z dwoma swoimi psami nie miał powodu, aby rozjuszać psa należącego do świadka A. O., a ponadto, pomimo dynamiki sytuacji, nielogicznym byłoby przyjęcie, że to pies rasy mieszanej, ugryzł swojego właściciela, podczas gdy pies ten był zdominowany przez owczarka niemieckiego, którego pokrzywdzony trzymał w bliskiej odległości od swojej lewej łydki, miedzy nogami.

326 W związku z powyższym uznać należało, że prawidłowa ocena materiału dowodowego słusznie doprowadziła do ustalenia stanu faktycznego, wskazującego na nieumyślne sprawstwo oskarżonego, co przemawia za bezzasadnością podniesionych w tym kierunku zarzutów.

327 Sąd Okręgowy nie podziela również zarzutu naruszenia art. 170 § 1 pkt 4 i art. 201 kpk. Jak wynika z akt sprawy, Sąd na rozprawie głównej w dniu 19 grudnia 2024 roku postanowił dopuścić dowód z opinii biegłego z zakresu medycyny weterynaryjnej na okoliczności wskazane przez obrońcę oskarżonego, z tym zastrzeżeniem, że osoba biegłego zostanie wyznaczona po uzyskaniu informacji o możliwości podjęcia się wydania takiej opinii. Następnie w odpowiedzi na zapytanie o możliwość wykonania opinii, dr hab. P. L. udzielił informacji, iż pomiar zwierząt w odniesieniu do ustalenia osobnika, który ugryzł pokrzywdzonego, w kontekście wiedzy weterynaryjno-sądowej nie pozwoli na ustalenie tego zwierzęcia w aspekcie wskazanego czasu. Specjalista ponadto wskazał, iż identyfikacja przedmiotowego psa obecnie nie jest możliwa. Wobec tak udzielonej informacji, Sąd meriti dokonał reasumpcji postanowienia i oddalił uprzednio dopuszczony wniosek dowodowy stwierdzając, że dowodu tego nie da się przeprowadzić. W tym miejscu należy wskazać, że pierwotne dopuszczenie dowodu nie jest równoznaczne z powzięciem jakichkolwiek wątpliwości w przedmiotowej sprawie.

328 Odnosząc się zaś do zasady in dubio pro reo wyrażonej w art. 5 § 2 kpk należy przypomnieć, iż Sąd Najwyższy w dotychczasowym orzecznictwie od dawna prezentuje konsekwentnie powszechnie akceptowany pogląd, iż przepis art. 5 § 2 kpk dotyczy wyłącznie wątpliwości, które rzeczywiście powziął sąd rozpoznający sprawę i nie rozstrzygnął ich na korzyść oskarżonego. Nie chodzi zaś w tym przepisie o wątpliwości którejś ze stron co do prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanego przez ten sąd. Dla zasadności tego zarzutu nie wystarczy zatem zaprezentowanie przez stronę własnych wątpliwości co do stanu dowodów (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 września 2022 r., III KK 409/22, LEX nr 3487756; zob. też: m.in.: postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 19 marca 2024 r., III KK 70/24, LEX nr 3698371; z dnia 22 września 2022 r., III KK 400/22, LEX nr 3488897; z dnia 15 listopada 2021 r., sygn. akt V KK 528/21; z dnia 7 grudnia 2017 r., sygn. akt IV KK 461/17). Ponadto, dla zasadności zarzutu obrazy art. 5 § 2 kpk nie wystarczy zaprezentowanie przez skarżącego własnych wątpliwości co do stanu dowodów, ale wykazanie, że orzekający w sprawie Sąd rzeczywiście miał wątpliwości o takim charakterze i nie rozstrzygnął ich na korzyść oskarżonego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 2024 r., V KK 543/23, LEX nr 3688590). Naruszenie zasady in dubio pro reo możliwe jest jedynie wtedy, gdy sąd w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe i w sposób zgodny z art. 7 kpk ocenił zgromadzone dowody, a pomimo tego z dowodów uznanych za wiarygodne nadal wynikają co najmniej dwie równo-prawne wersje faktyczne i organ procesowy rozstrzyga niedające się usunąć wątpliwości, niezgodnie z kierunkiem określonym w przepisie art. 5 § 2 kpk (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 2024 r., III KK 571/23, LEX nr 3666617).

329 Podkreślić należy, iż zasada in dubio pro reo wynikająca z art. 5 § 2 kpk skierowana jest do organu procesowego, a nie do stron postępowania. Odmienne stanowisko stron, co do istnienia lub braku zaistnienia istotnej i nie dającej się usunąć wątpliwości w sprawie, jest jedynie poglądem, który nie może być podstawą zarzutu obrazy art. 5 § 2 kpk przez sąd orzekający. Istota naruszenia powołanego przepisu polega bowiem na tym, iż to sąd orzekający mimo stwierdzenia istnienia nie dającej się usunąć wątpliwości w oparciu o nią rozstrzyga na niekorzyść oskarżonego lub wątpliwości takiej w ogółem nie dostrzega, mimo jej oczywistości, bądź też nie podejmuje próby jej usunięcia. Żadna z powyższych przesłanek nie wystąpiła w niniejszej sprawie.

330 Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 174 kpk należy wskazać, że przepis ten, zakazujący zastępowania wyjaśnień oskarżonego lub zeznań świadka treścią pism, zapisków lub notatek urzędowych wprowadza zakaz dowodowy zgodnie z którym zasadą jest, że dokumentowanie wyjaśnień oskarżonego bądź zeznań świadków dla celów dowodowych może nastąpić tylko w formie protokolarnej, a więc pisma i zapiski sporządzone przez oskarżonego lub świadka w postępowaniu karnym i dla jego celów nie mogą stanowić dowodu. Jednak sytuacja, z jaką mamy do czynienia w niniejszej sprawie jest tego rodzaju, iż nie podlega pod uregulowanie tego przepisu. Specjalista - dr hab. P. L. nie miał statutu oskarżonego ani świadka w przedmiotowej sprawie, a treść maila nie stanowiła jakiegokolwiek dowodu, lecz była informacją udzieloną przez specjalistę, która to informacja zmieniła stanowisko Sądu co do rzeczywistej możliwości przeprowadzenia dopuszczonego dowodu.

331 Ostatni zarzut apelacji – dotyczący błędu w ustaleniach faktycznych, miał charakter wtórny wobec zarzutów naruszenia prawa procesowego. Tym samym niezasadność zarzutów związanych z gromadzeniem i oceną materiału dowodowego w sprawie implikuje niezasadność zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. W przedmiotowej sprawie, okoliczność, iż pies rasy owczarek niemiecki będący pod opieką M. M. wyrwał się oskarżonemu i „przebił” przez ogrodzenie, a następnie dobiegł do psa pokrzywdzonego i zaatakował go jest niekwestionowana. Ustalenie to pozwoliło na przypisanie oskarżonemu winy nieumyślnej, bowiem sytuacja była wynikiem niezachowania środków ostrożności podczas wyprowadzania psa. Zarówno wyjaśnienia oskarżonego, jak i zeznania pokrzywdzonego są tożsame w zakresie, w którym mężczyźni wskazywali, że to właśnie owczarek niemiecki przebił się przez siatkę i biegł w stronę psów M. B., a nie odwrotnie. Jednocześnie, materiał dowodowy nie dał podstaw do wnioskowania, że w dniu 05 maja 2023 roku podczas zdarzenia oskarżony w jakikolwiek sposób podburzał bądź zachęcał psa do ataku. Uwolnienie się psa rasy owczarek niemiecki z uwięzi było spowodowane przez zaniechanie oskarżonego, bowiem w dniu zdarzenia, M. M. nie dostosował uścisku obroży tudzież smyczy do rasy, masy i siły zwierzęcia, co umożliwiło mu oswobodzenie się.

332 Sąd Okręgowy w Siedlcach dokonując kontroli instancyjnej uznał, iż ustalenia faktyczne dotyczące sprawstwa oskarżonego dokonane w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji są pozbawione błędu, trafne, prawidłowe oraz mające pełne oraz logiczne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym, a zatem nie mogą być uznane za błędne.

333 Wniosek z apelacji obrońcy oskarżonego:

334 o uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu.

335 ☐ zasadny

336 ☐ częściowo zasadny

337 ☒ niezasadny

338 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

339 Bezzasadność zarzutów warunkowała bezzasadność wniosku.

340 Wniosek oskarżyciela posiłkowego sformułowany na rozprawie apelacyjnej:

341 - o podwyższenie zasądzonego zadośćuczynienia do kwoty 20 000 zł.

342 - o wymierzenie kary ograniczenia wolności w postaci prac społecznych.

343 ☐ zasadny

344 ☐ częściowo zasadny

345 ☒ niezasadny

346 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

347 Oskarżyciel posiłkowy w toku rozprawy apelacyjnej złożył wnioski o zmianę wyroku na niekorzyść oskarżonego. Zgodnie z treścią art. 434 § 1 k.p.k. sąd odwoławczy może orzec na niekorzyść oskarżonego tylko wtedy, gdy wniesiono na jego niekorzyść środek odwoławczy, czego oskarżyciel posiłkowy nie uczynił. Uznaje się, że zakazem reformationis in peius unormowanym w przytoczonym przepisie objęte są zmiany na niekorzyść oskarżonego w jakimkolwiek zakresie, w relacji do wyroku wydanego wobec niego w pierwszej instancji (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 2025 r., II KK 424/24, LEX nr 3860325).

348 6. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

349 1.

350 -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

351 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

352 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

353 7. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

354 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

355 1.

356 Przedmiot utrzymania w mocy

357 wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 30 września 2025 r., sygn. akt II K 312/24

358 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

359 Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu.

360 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

361 1.

362 Przedmiot i zakres zmiany

363 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

364 Zwięźle o powodach zmiany

365 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

366 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

367 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

368 1.1.

369 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

370 ☐ art. 439 k.p.k.

371 Zwięźle o powodach uchylenia

372 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

373 2.1.

374 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

375 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

376 Zwięźle o powodach uchylenia

377 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

378 3.1.

379 Konieczność umorzenia postępowania

380 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

381 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

382 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

383 4.1.

384 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

385 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

386 Zwięźle o powodach uchylenia

387 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

388 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

389 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

390 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

391 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

392 Przytoczyć okoliczności

393 --------------------------

394 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

395 8. Koszty Procesu

396 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

397 Przytoczyć okoliczności

398 II.

399 Zgodnie z zasadą z art. 636 § 1 kpk wobec nieuwzględnienia apelacji wywiedzionej przez obrońcę oskarżonego, Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa, na podstawie art. 7 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) kwotę 120 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze (100 złotych opłaty w razie warunkowego umorzenia postępowania oraz 20 złotych ryczałtu za doręczanie pism w postępowaniu odwoławczym).

400 9. PODPIS