Wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 13 kwietnia 2023 r., II Ka 56/23

wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 13 kwietnia 2023 r., II Ka 56/23

Tekst

1 Sygn. akt II Ka 56/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 13 kwietnia 2023r.

3 Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

4 Przewodniczący:

5 SSO Agnieszka Karłowicz

6 Protokolant:

7 sekr. sąd. Beata Wilkowska

8 przy udziale Prokuratora Krzysztofa Czyżewskiego

9 po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2023 r.

10 sprawy J. T.

11 oskarżonego z art. 286 § 1 kk

12 na skutek apelacji wniesionych przez obrońcę oskarżonego i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego

13 od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach

14 z dnia 10 listopada 2022 r. sygn. akt II K 520/22

15 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

16 II. zasądza od oskarżyciela posiłkowego N. C. na rzecz Skarbu Państwa 110 złotych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze;

17 III. zasądza od oskarżonego J. T. na rzecz Skarbu Państwa 110 złotych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Uzasadnienie

18 Formularz UK 2

19 Sygnatura akt

20 II Ka 56/22

21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

22 2

23 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

24 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

25 Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 10 listopada 2022 r., sygn. II K 520/22

26 1.2. Podmiot wnoszący apelację

27 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

28 ☒ oskarżyciel posiłkowy

29 ☐ oskarżyciel prywatny

30 ☒ obrońca

31 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

32 ☐ inny

33 1.3. Granice zaskarżenia

34 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

35 ☒ na korzyść

36 ☒ na niekorzyść

37 ☒ w całości

38 ☐ w części

39 ☐

40 co do winy

41 ☐

42 co do kary

43 ☐

44 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

45 1.3.2. Podniesione zarzuty

46 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

47 ☐

48 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

49 ☐

50 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

51 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

52 ☒

53 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

54 ☒

55 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

56 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

57 ☐

58 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

59 ☐

60 art. 439 k.p.k.

61 ☐

62 brak zarzutów

63 1.4. Wnioski

64 ☒

65 uchylenie

66 ☒

67 zmiana

68 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

69 2.1. Ustalenie faktów

70 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

71 Lp.

72 Oskarżony

73 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

74 Dowód

75 Numer karty

76 ----

77 ----------------------

78 --------------------------------------------------------------

79 --------------

80 --------------

81 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

82 Lp.

83 Oskarżony

84 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

85 Dowód

86 Numer karty

87 ---------

88 ---------------------

89 --------------------------------------------------------------

90 --------------

91 --------------

92 2.2. Ocena dowodów

93 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

94 Lp. faktu z pkt 2.1.1

95 Dowód

96 Zwięźle o powodach uznania dowodu

97 -----------------

98 ------------------------------------

99 --------------------------------------------------------------------------

100 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

101 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

102 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

103 Dowód

104 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

105 ------------------

106 ------------------------------------

107 ---------------------------------------------------------------------------

108 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

109 Lp.

110 Zarzut obrońcy oskarżonego

111 1.

112 wyrokowi zarzucono:

113 1. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na jego treść, tj. art. 7 k.p.k. polegającą na przekroczeniu granic swobodnej oceny przeprowadzonych dowodów i dokonanie ich oceny w sposób dowolny, bez uwzględnienia wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, w szczególności poprzez wykluczenie, że w Starostwie Powiatowym w O. istniała praktyczna możliwość zapoznania się przez oskarżonego jako biegłego - z dokumentacją, poza obowiązującymi procedurami,

114 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia (art. 438 pkt 3 k.p.k.) będący wynikiem niedostatecznego wyjaśnienia sprawy i wyciągnięcia błędnych wniosków z zeznań świadków: D. T., R. H., mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, że oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu - w sytuacji, gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie zezwala na poczynienie takich ustaleń.

115 ☐ zasadny

116 ☐ częściowo zasadny

117 ☒ niezasadny

118 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

119 Sąd Rejonowy zachowując nakazany ustawą obiektywizm i wykorzystując wrażenia wynikające z realizacji zasady bezpośredniości, z całokształtu ujawnionych w toku przewodu sądowego okoliczności wyprowadził racjonalne wnioski, kierując się przy tym wskazaniami wiedzy, doświadczenia życiowego i zasadami logicznego rozumowania i nie naruszył art. 7 kpk. Miał przy tym w polu uwagi także te zagadnienia, które stanowią oś wniesionej apelacji obrońcy. Odnosząc się bezpośrednio do zarzutów o charakterze proceduralnym, na które powołał się skarżący, w pierwszej kolejności wskazać należy, iż w przekonaniu Sądu Odwoławczego, orzekając w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy w Siedlcach - wbrew odmiennym wywodom zawartym w apelacji - przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób prawidłowy i wnikliwy.

120 Na względzie mieć bowiem wypada, iż sama tylko okoliczność, że oceniono poszczególne dowody, w aspekcie ich wiarygodności, nie w taki sposób, jak życzył sobie tego oskarżony czy jego obrońca, nie jest tożsame ze stwierdzeniem, że w procesie ich weryfikacji doszło do naruszenia reguły płynącej z treści art. 7 kpk. Rzecz jasna, odmienna ocena dowodów - korzystna dla oskarżonego - jest naturalnym prawem zarówno jego jak i obrońcy, jednakże nie wynika z niej samo przez się, by analiza dokonana w niniejszej sprawie charakteryzowała się dowolnością, w sytuacji gdy wszystkie przedstawione powyżej wymogi Sąd pierwszej instancji spełnił. Wywody apelującego stanowią jedynie alternatywną wersję oceny dowodów, wobec czego należy je uznać wyłącznie za werbalną i bezowocną polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego, która nie została poparta żadnymi logicznymi argumentami, wobec czego nie jest w stanie spowodować uwzględnienia zarzutu obrazy art. 7 kpk. W przekonaniu Sądu drugiej instancji, dokonana przez Sąd meriti ocena dowodów zarówno osobowych, jak i nieosobowych, które zostały dokładnie omówione i przeanalizowane w pisemnych motywach wyroku, w pełni zasługuje na aprobatę.

121 W przekonaniu Sądu Okręgowego, w przedmiotowej sprawie nie mogło być mowy o bezkrytycznym i bezrefleksyjnym obdarzeniu wiarą zeznań D. T. i R. H.. Jak wynika z pisemnych motywów zaskarżonego orzeczenia, o wartości procesowej poszczególnych dowodów przesądziła wyłącznie ich treść w aspekcie wewnętrznej spójności oraz konfrontacji z treścią innych dowodów (spójność zewnętrzna), zaś ocena dokonana przez Sąd Rejonowy wbrew twierdzeniom apelującego, nie odbyła się wybiórczo poprzez aprioryczne preferowanie lub dyskwalifikowanie jednych dowodów na rzecz drugich, według klucza najkorzystniejszego dla jednej ze stron procesowych, lecz stanowiła wynik dogłębnej analizy i swobodnej oceny, następnie odpowiednio uargumentowanej. Należy zauważyć, że Sąd I instancji szeroko odniósł się do zeznań D. T. (k. 6 uzasadnienia), poddał je ocenie w odniesieniu do zeznań innych pracowników urzędu, ale też do wyjaśnień samego oskarżonego. Nie ma racji skarżący wskazując, że ocena zeznań tego świadka była niepełna, gdyż jest ona kompleksowa i rzetelna. Sąd nie neguje dotychczasowej linii życiowej oskarżonego, który jest osobą niekaraną, aktywną zawodowo, wydającą szereg opinii na zlecenie sądów i innych organów państwowych, ale nie wyklucza to okoliczności popełnienia czynu z art. 286 § 3 kk.

122 Zarzut naruszenia przepisu art. 7 k.p.k. nie może ograniczać się do odmiennej oceny materiału dowodowego przez skarżącego, a oczekiwanie uznania go za skuteczny warunkuje konieczność wykazania, jakich konkretnie uchybień w świetle wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się Sąd w dokonanej ocenie materiału dowodowego. Tymczasem takich argumentów skarżący nie przedstawił. Nie mogą nimi być przecież twierdzenia kwestionujące trafność oceny Sądu tylko na podstawie selektywnie wybranych fragmentów materiału dowodowego, jak to uczynił obrońca oskarżonego. Taka argumentacja pozbawiona jest waloru kompleksowości, przeciwnie do oceny Sądu, który dowody ocenił według reguł art. 7 k.p.k. z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, w powiązaniu ze sobą i uwzględniając istotę czynu przypisanego oskarżonej. Natomiast skarżący uczynił to prezentując dowody i ich ocenę w izolacji od siebie i w oderwaniu od pełnego kontekstu dowodowego i istoty przestępstwa przypisanego oskarżonemu.

123 Należy wskazać, że przyjęcie przez Sąd I instancji, iż stopień społecznej szkodliwości czynu nie jest znaczny wyłączał możliwość umorzenia postępowania na podstawie wskazanej przez skarżącego z art.17 § 1 pkt 3 kpk.

124 Wniosek

125 - o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego lub umorzenie postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 kpk;

126 ☐ zasadny

127 ☐ częściowo zasadny

128 ☒ niezasadny

129 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

130 Bezzasadność zarzutów warunkowała bezzasadność wniosków.

131 Lp.

132 Zarzut pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego

133 2.

134 błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego orzeczenia i mający istotny wpływ na jego treść, polegający na nieuzasadnionym uznaniu przez Sąd, że zgromadzony materiał dowodowy daje podstawy do uznania, że wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, a postawa i warunki osobiste sprawcy uzasadniają przypuszczenie, że będzie on przestrzegał porządku prawnego, co w konsekwencji uzasadnia przyjęcie, że w sprawie zachodzi przypadek mniejszej wagi oraz, że należy umorzyć warunkowo postępowanie wobec oskarżonego, podczas gdy uwzględniając wszystkie okoliczności popełnienia przestępstwa, w szczególności jego popełnienie w związku z wykonywanymi obowiązkami biegłego sądowego, a także postawa sprawcy po popełnieniu przestępstwa wskazują, że zarówno uznanie, iż czyn oskarżonego stanowi przypadek mniejszej wagi oraz warunkowe umorzenie postępowania wobec oskarżonego nie było zasadne.

135 ☐ zasadny

136 ☐ częściowo zasadny

137 ☒ niezasadny

138 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

139 Zarzut zawarty w apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego nie był zasadny.

140 Instytucja warunkowego umorzenia postępowania karnego jest zastrzeżona wyłącznie dla występków – drobnych oraz tych lżejszych z grupy o średnim ciężarze gatunkowym. Ponieważ warunkowe umorzenie postępowania karnego jest środkiem reakcji na przestępstwo łączącym się z określonymi dolegliwościami zadawanymi sprawcy z powodu popełnionego czynu zabronionego, nie może ono być stosowane wtedy, gdy są wątpliwości co do faktu popełnienia danego czynu przez danego sprawcę. Należy podkreślić, że odpowiedzialność karna to odpowiedzialność realizowana poprzez stosowanie wobec sprawcy przestępstwa wszelkich środków reakcji karnej, a nie tylko kar. Warunkowe umorzenie postępowania karnego jest jednym z najłagodniejszych środków reakcji karnej na przestępstwo, ale pozostając formą odpowiedzialności karnej sprawcy, podobnie jak kara zawiera w sobie element dolegliwości i dlatego jego zastosowania nie można traktować jako zwolnienia od odpowiedzialności.

141 Oprócz formalnego wymogu, aby przestępstwo należało do typów występków o niedużym ciężarze gatunkowym, przepis art. 66 § 1 kk wymaga jeszcze, aby społeczna szkodliwość konkretnego czynu i wina sprawcy nie były znaczne, co każdorazowo zobowiązuje Sąd do oddzielnego analizowania i ważenia obu tych czynników. W celu ustalenia stopnia społecznej szkodliwości konkretnego czynu winno się przeanalizować te spośród mierników społecznej szkodliwości, które wystąpiły w danym przypadku, a które wskazane zostały w art. 115 § 2 kk, tj. rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu zabronionego, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, a ponadto przy czynach umyślnych – postać zamiaru i motywację sprawcy, a przy czynach nieumyślnych – rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia.

142 Przy ustalaniu stopnia winy należy wziąć natomiast pod uwagę przede wszystkim możliwość i stopień: rozpoznawalności sytuacji faktycznej i prawnej przy podejmowaniu określonego zachowania, swobodnego podejmowania decyzji co do tego zachowania, prawidłowości przebiegu procesu motywacyjnego, zdolności i możliwości przewidywania przebiegu związków przyczynowych i skutków swojego zachowania, zdolności i możliwości pokierowania swoim postępowaniem – w danym czasie, danej sytuacji i danych okolicznościach.

143 Ustalenia, czy stopień społecznej szkodliwości czynu jest, czy nie jest znaczny, powinny być dokonywane w kontekście możliwego maksymalnego poziomu społecznej szkodliwości, jaką się wiąże z przestępstwami danego typu, jaki przypisuje się sprawcy. Czyn oskarżonego godził w mienie, które jest dobrem istotnym, ale nie stojącym najwyżej w kategorii istotności dóbr prawnych. Nie bez znaczenia w przedmiotowej sprawie pozostawała wartość tego mienia. Wbrew twierdzeniom skarżącego żaden przepis kodeksu postępowania karnego nie wyłączył możliwości zastosowania warunkowego umorzenia postępowania wobec osoby pełniącej funkcję biegłego. Sąd jednocześnie w całości podzielił argumenty przemawiające za przyjęcie kwalifikacji jako wypadku mniejszej wagi.

144 Nie można stwierdzić, że warunkowe umorzenie oznacza uniknięcie odpowiedzialności karnej przez oskarżonego, gdyż odstąpienie od skazania i ukarania następuje pod pewnymi warunkami. Oskarżony ma świadomość, że niewypełnienie przez niego zasad warunkowego umorzenia będzie pociągało za sobą podjęcie postępowania oraz możliwość ewentualnego skazania. Istota odpowiedzialności karnej w formie warunkowego umorzenia postępowania polega na zastąpieniu kary możliwością zastosowania określonych środków w tym przypadku świadczenia pieniężnego i obowiązku naprawienia szkody. Zastosowanie warunkowego umorzenie postępowania wobec oskarżonego w połączeniu z obowiązkiem uiszczenia określonej kwoty pieniędzy nie oznacza potraktowania jego zachowania z nadmierną pobłażliwością, gdyż pociąga za sobą określoną – realną dolegliwość. Orzeczony obowiązek naprawienia szkody będzie miał wpływa na zmniejszenie poczucia krzywdy pokrzywdzonych. Wydaje się, że podnoszone zarzuty co do pracy biegłego i wydanej opinii wychodzą daleko poza zakres rozpoznania przedmiotowej sprawy i nie były brane przy ocenie dokonanej przez Sąd Okręgowy. Słusznie wskazał Sąd I instancji, że warunkowemu umorzeniu postępowania nie stoi na przeszkodzie brak przyznania się do popełnienia zarzucanego mu czynu, ale również treść składanych wyjaśnień czy sposób prowadzenia linii obrony.

145 W ocenie Sądu II instancji, dogłębna analiza stanu faktycznego, pozwoliła na uznanie, że stopień winy i społecznej szkodliwości czynu oskarżonego nie są znaczne, co z kolei w powiązaniu z faktem, że oskarżony jest osobą niekaraną, posiada pozytywną opinię środowiskową i brak jest podstaw do dokonania przypuszczenia, że podobne zachowania z jego strony mogą się powtórzyć w przyszłości, dała podstawę do wydania orzeczenia o warunkowym umorzeniu postępowania w sprawie. Sam fakt postawienia zarzutu i konieczności stawiennictwa w sądzie w roli oskarżonego w ocenie Sądu Okręgowego, jest również dla oskarżonego swoistego rodzaju dolegliwością. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie zachodzą wszystkie przesłanki z art. 66 kk umożliwiające warunkowe umorzenie postępowania karnego wobec oskarżonego J. T.. Na skutek stwierdzenia winy oskarżonego w wydanym wyroku warunkowo umarzającym postępowanie uchyla się domniemanie niewinności. Jednakże jest to stan tymczasowy, który może ulec zmianie, ponieważ proces karny może jeszcze "odżyć" w czasie wyznaczonego okresu próby, jak również w ciągu sześciu miesięcy od jego zakończenia (art. 68 § 4 kk) Dopiero upływ wskazanego powyżej okresu uniemożliwia wydanie decyzji o podjęciu postępowania (Irmina Bondarczuk, Warunkowe umorzenie postępowania w świetle zasady domniemania niewinności, Prok.i Pr. 2011, nr 4, s. 39-50, LEX).

146 Wniosek

147 - o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji

148 ☐ zasadny

149 ☐ częściowo zasadny

150 ☒ niezasadny

151 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

152 Bezzasadność zarzutu warunkowała bezzasadność wniosku.

153 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

154 1.

155 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

156 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

157 -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

158 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

159 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

160 1.

161 Przedmiot utrzymania w mocy

162 Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 10 listopada 2022 r., sygn. II K 520/22 w całości

163 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

164 Bezzasadność wniesionych apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu.

165 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

166 Przedmiot i zakres zmiany

167 Zwięźle o powodach zmiany

168 ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

169 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

170 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

171 1.1.

172 ----------------------------------------------------------------------------------

173 ☐ art. 439 k.p.k.

174 Zwięźle o powodach uchylenia

175 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

176 2.1.

177 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

178 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

179 Zwięźle o powodach uchylenia

180 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

181 3.1.

182 Konieczność umorzenia postępowania

183 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

184 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

185 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

186 4.1.

187 -----------------------------------------------------------------------------------

188 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

189 Zwięźle o powodach uchylenia

190 -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

191 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

192 ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

193 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

194 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

195 Przytoczyć okoliczności

196 ----------------------

197 ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

198 6. Koszty Procesu

199 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

200 Przytoczyć okoliczności

II., III.

201 Na podstawie art. 636 kpk, art. 633 kpk w zw. z art. 627 kpk oraz art. 12 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz.U.2023.123 t.j. z dnia 2023.01.16) zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 110 złotych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze (opłata 100 zł i połowa wydatków za II instancję) i na podstawie art. 13 ust. 2 zasadzono od oskarżyciela posiłkowego 100 zł opłaty i obciążono go połową wydatków za II instancję.

202 7. PODPIS

203 1.3. Granice zaskarżenia

204 Kolejny numer załącznika

205 1

206 Podmiot wnoszący apelację

207 pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego

208 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

209 wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 10 listopada 2022r. sygn. akt II K 520/22

210 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

211 ☐ na korzyść

212 ☒ na niekorzyść

213 ☒ w całości

214 ☐ w części

215 ☐

216 co do winy

217 ☐

218 co do kary

219 ☐

220 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

221 1.3.2. Podniesione zarzuty

222 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

223 ☐

224 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

225 ☐

226 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

227 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

228 ☐

229 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

230 ☒

231 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

232 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

233 ☐

234 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

235 ☐

236 art. 439 k.p.k.

237 ☐

238 brak zarzutów

239 1.4. Wnioski

240 ☒

241 uchylenie

242 ☐

243 zmiana

244 1.3. Granice zaskarżenia

245 Kolejny numer załącznika

246 1

247 Podmiot wnoszący apelację

248 obrońca oskarżonego

249 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

250 wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 10 listopada 2022r. sygn. akt II K 520/22

251 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

252 ☒ na korzyść

253 ☐ na niekorzyść

254 ☒ w całości

255 ☐ w części

256 ☐

257 co do winy

258 ☐

259 co do kary

260 ☐

261 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

262 1.3.2. Podniesione zarzuty

263 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

264 ☐

265 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

266 ☐

267 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

268 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

269 ☒

270 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

271 ☒

272 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

273 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

274 ☐

275 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

276 ☐

277 art. 439 k.p.k.

278 ☐

279 brak zarzutów

280 1.4. Wnioski

281 ☐

282 uchylenie

283 ☒

284 zmiana