Wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 21 marca 2025 r., II Ka 50/25

wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 21 marca 2025 r., II Ka 50/25

Tekst

1 Sygn. akt II Ka 50/25

2 II Kz 24/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

3 Dnia 21 marca 2025r.

4 Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

5 Przewodniczący:

6 SSO Karol Troć

7 Protokolant:

8 sekr. sąd. Beata Wilkowska

9 przy udziale prokuratora Krzysztofa Cieplińskiego

10 po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2025 r.

11 sprawy P. P. i W. G.

12 oskarżonych z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 5 lipca 2002 r. o ochronie niektórych usług świadczonych drogą elektroniczną opartych lub polegających na dostępie warunkowym

13 na skutek apelacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego (...) S.A. oraz zażalenia pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego C. (...)

14 od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach

15 z dnia 15 października 2024 r. sygn. akt II K 1395/22

16 I. w zaskarżonej części utrzymuje wyrok w mocy;

17 II. zmienia zawarte w wyroku rozstrzygnięcia o kosztach zastępstwa procesowego w ten sposób, że zasądza od każdego z oskarżonych na rzecz C. (...) kwoty po 1020 złotych, zaś na rzecz (...) S.A. kwoty po 600 złotych;

18 III. zwalnia oskarżonych od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze ustalając, że jego wydatki ponosi Skarb Państwa.

Uzasadnienie

19 Formularz UK 2

20 Sygnatura akt

21 II Ka 50/25

22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

23 1

24 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

25 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

26 Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 15 października 2024 r. sygn. akt II K 1395/22

27 1.2. Podmiot wnoszący apelację

28 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

29 ☒ oskarżyciel posiłkowy

30 ☐ oskarżyciel prywatny

31 ☐ obrońca

32 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

33 ☐ inny

34 1.3. Granice zaskarżenia

35 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

36 ☐ na korzyść

37 ☒ na niekorzyść

38 ☐ w całości

39 ☒ w części

40 ☐

41 co do winy

42 ☐

43 co do kary

44 ☒

45 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

46 1.3.2. Podniesione zarzuty

47 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

48 ☐

49 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

50 ☒

51 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

52 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

53 ☐

54 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

55 ☐

56 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

57 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

58 ☐

59 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

60 ☐

61 art. 439 k.p.k.

62 ☐

63 brak zarzutów

64 1.4. Wnioski

65 ☐

66 uchylenie

67 ☒

68 zmiana

69 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

70 2.1. Ustalenie faktów

71 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

72 Lp.

73 Oskarżony

74 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

75 Dowód

76 Numer karty

77 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

78 Lp.

79 Oskarżony

80 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

81 Dowód

82 Numer karty

83 2.2. Ocena dowodów

84 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

85 Lp. faktu z pkt 2.1.1

86 Dowód

87 Zwięźle o powodach uznania dowodu

88 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

89 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

90 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

91 Dowód

92 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

93 . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

94 Lp.

95 Zarzut

96 pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej (...) S.A. wyrokowi zarzucił:

97 I. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 46 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 441 § 1 i 2 k.c. oraz art. 422 k.c. poprzez ich niezastosowanie i nienałożenie na oskarżonych P. P. i W. G. solidarnie na rzecz pokrzywdzonej (...) S.A. nawiązki, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia przepisu art. 441 § 1 k.c. wskazuje, że jeżeli kilka osób ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną czynem niedozwolonym, ich odpowiedzialność jest solidarna, dlatego też oskarżeni winni odpowiadać solidarnie za całą wyrządzoną szkodę, czyniąc zadość prawnie chronionym interesom pokrzywdzonego, który to nie powinien ponosić dodatkowych negatywnych konsekwencji przestępstwa dokonanego umyślnie na jego szkodę w sytuacji gdy, ew. kwestia rozliczenia pomiędzy sprawcami przestępstwa winna pozostać poza polem zainteresowania pokrzywdzonego;

98 II. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj.

99 art. 633 k.p.k. w zw. z art. 627 k.p.k. w zw. z art. 626 § 2 k.p.k w zw. z art. 616 § 1 pkt 2 k.p.k. oraz §11, § 15 i § 16 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.). poprzez ich niezastosowanie i nie zasądzenie na rzecz oskarżycielki posiłkowej pełnego zwrotu uzasadnionych wydatków poniesionych tytułem ustanowienia w sprawie pełnomocnika - zarówno za postępowanie przygotowawcze, jak i sądowe od każdego z oskarżonych, polegające na niezasadnym zasądzeniu kwot po 420 złotych od każdego z dwojga oskarżonych, podczas gdy kwota 1 200 złotych - jako wynikająca z §11 rozporządzenia - powinna zostać zasądzona od każdego z oskarżonych jako minimalna stawka za wydatki poniesione przez oskarżycielkę posiłkową na ustanowienie jednego pełnomocnika, dlatego że udział oskarżonych w pokrywaniu kosztów postępowania powinien odpowiadać kosztom postępowania, jakie powstałyby, gdyby każdy z oskarżonych osądzony był oddzielnie, tym samym sąd winien orzec od każdego z oskarżonych kwotę po 1200 zł

100 Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego C. (...) zaskarżył pkt XIV wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 15 października 2024 roku zawierający postanowienie w przedmiocie zwrotu wydatków i zarzucił mu 1 naruszenie przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia:

101 1.1 art. 616 § 1 pkt 2 k. p. k. w zw. z art. 627 k.p.k. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nie zasądzenie wydatków na rzecz oskarżyciela posiłkowego w pełni od każdego z Oskarżonych a rozbicie kosztów po połowie na każdego z Oskarżonych w sytuacji, gdy przedmiotowa regulacja wskazuje iż wydatki na rzecz Oskarżyciela posiłkowego zasądzane są obligatoryjnie, nie przewiduje przy tym możliwości rozdzielenia przedmiotowych wydatków po połowie,

102 1.2 art. 633 k. p. k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie iż w warunkach przedmiotowej sprawy zastosowanie zasady słuszności jest orzeczenie zwrotu kosztów pełnomocnika w wysokości po 1/2 kosztów zastępstwa procesowego od każdego z Oskarżonych a nie ich pełnej wysokości,

103 2 naruszenie przepisów prawa materialnego tj.

104 2.1 §11 ust. 2 pkt 3 w zw. z §11 ust. 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie poprzez orzeczenie 1/2 wartości kwoty minimalnej stawki za czynności w postępowaniu karnym w sytuacji, gdy pełna stawka w przypadku postępowania zwyczajnego przed sądem rejonowym wynosi 840 zł,

105 2.2 §11 ust. 1 pkt 1 w zw. z §11 ust. 7 Rozporządzenia Ministra

106 Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie poprzez jego niezastosowanie i nie orzeczenie na jego podstawie zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika w postępowaniu przygotowawczym stanowiącym dochodzenie w wysokości 360 zł,

107 2.3 §17 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie poprzez jego niezastosowanie i nie podwyższenie stawki minimalnej za każdy kolejny termin rozprawy tj. kolejnych 6 rozpraw, które odbyły się w przedmiotowej sprawie(6 x 20% z 840 zł).

108 ☐ zasadny

109 ☒ częściowo zasadny

110 ☒ niezasadny

111 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

112 Na wstępie, w związku ze złożeniem przez obu oskarżonych wniosków o sporządzenie na piśmie uzasadnienia wyroku, z których wynika, że chodzi im ponownie o uzasadnienie rozstrzygnięcia o ich winie i karze, zaznaczyć należy, że Sąd działa na zasadzie skargowości, tj. rozpoznaje sprawę tylko w zakresie skargi, jaką w pierwszej instancji jest akt oskarżenia, w drugiej zaś instancji środek zaskarżenia jak apelacja czy zażalenie. Sąd odwoławczy zgodnie a art. 433 § 1 kpk bada sprawę w granicach zaskarżenia i zasadniczo tylko w granicach podniesionych w apelacjach zarzutów, szerzej zaś jedynie w przypadkach przewidzianych w ustawie, tj. w przepisach art. 435, art. 439 § 1, art. 440 i art. 455 kpk. Uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego odnosi się więc do zakresu zaskarżenia, a więc do zarzutów, podniesionych we wniesionych środkach zaskarżenia. Z tego względu w sytuacji, gdy oskarżeni nie wnieśli apelacji, jakiekolwiek ich zastrzeżenia co do treści wyroku, podnoszone dopiero w toku rozprawy odwoławczej, nie mogą być podstawą rozważań Sądu odwoławczego, o ile nie wyczerpują dyspozycji któregoś z przepisów, pozwalających na kontrolę wyroku z urzędu, w drodze wyjątku od reguły skargowości. Przy tym Sąd sporządzając uzasadnienie wyroku odwoławczego nie opisuje wszystkich etapów weryfikacji, czy zachodzi określony wyjątek – czyni to dopiero, gdy ustali, że wyjątek taki zachodzi. „Na podstawie art. 433 § 1 kontrola odwoławcza poza granicami zaskarżenia, a także – w razie ich wskazania – poza granicami zarzutów, odbywa się tylko w wypadkach określonych w art. 435, 439 § 1, art. 440 i 455. Kontrola taka przebiega w sposób „milczący” w tym znaczeniu, że nie znajduje swojego odzwierciedlenia w uzasadnieniu orzeczenia sądu odwoławczego, gdyż nie ma takiego wymogu w art. 457 § 3, chyba że w jej wyniku dojdzie do zmiany lub uchylenia orzeczenia. Wówczas sąd odwoławczy zgodnie z tym przepisem powinien w uzasadnieniu podać, „czym kierował się [...] wydając wyrok” - D. Świecki [w:] B. Augustyniak, K. Eichstaedt, M. Kurowski, D. Świecki, Kodeks postępowania karnego. Tom II. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2025, art. 433.

113 Zarzut apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego (...) SA i cała argumentacja wskazana w jej uzasadnieniu na jego poparcie słusznie podnosiła, że odszkodowanie i zadośćuczynienie mają charakter kompensacyjny i przy orzekaniu o nich Sąd karny ma obowiązek stosować przepisy prawa cywilnego, w szczególności art. 441 § 1 i 2 kc czy art. 422 kc o solidarności odpowiedzialności osób, wyrządzających pokrzywdzonemu szkodę czynem niedozwolonym. Argumentacja ta omija jednak wskazany przez Sąd I instancji powód proporcjonalnego rozdzielenia pomiędzy współsprawców zasądzonych na rzecz pokrzywdzonych kwot. Otóż sąd I instancji obszernie i przekonująco wskazał (str. 13 uzasadnienia), dlaczego nie był w stanie precyzyjnie ustalić wysokości szkody (co nie jest kwestionowane) oraz (str. 14 uzasadnienia) dlaczego orzekając nawiązki nie stosował podnoszonych przepisów prawa cywilnego. Wskazał mianowicie na treść art. 46 § 1 kk, który do tychże przepisów odsyła - w przypadku orzekania o odszkodowaniu lub zadośćuczynieniu, ale też odróżnił tę sytuację o tej, opisanej w § 2 tego artykułu, gdy zamiast odszkodowania i zadośćuczynienia Sąd orzeka nawiązkę – i gdzie adekwatnego odesłania do przepisów cywilnych brak. Na poparcie tego argumentu Sąd I instancji wskazał również na treść art. 56 kk, który rozciąga stosowanie zasad wymiaru kary z rozdziału VI kk na wszystkie inne środki przewidziane w kodeksie – z wyłączeniem tylko odszkodowania i zadośćuczynienia, a więc nie wyłącza spod tych zasad (w tym zasady indywidualizacji odpowiedzialności) nawiązki. Wspomnieć tu należy, że same przepisy prawa cywilnego prócz odszkodowania i zadośćuczynienia nie przewidują takiej formy naprawienia szkody jak nawiązka. Uzasadnia to w pełni postawioną przez Sąd I instancji tezę o odrębności obu tych instytucji prawa karnego i mieszanym, karno-kompensacyjnym charakterze nawiązki, który pozwala na jej indywidualizowanie w zależności od roli każdego sprawcy – co Sąd również szczegółowo uzasadnił. Apelacja pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, traktując jedynie o naprawieniu szkody i zadośćuczynieniu, w żaden sposób nie odnosi się do argumentów Sądu I Instancji, nie może więc ich obalać, a przez to czynić zarzutu apelacji zasadnym.

114 Jeśli chodzi o zarzuty apelacji oraz zażalenia, dotyczące kosztów zastępstwa procesowego w takim zakresie, w jakim zarzucały de facto sądowi błędne ich zasądzenie bez pomnożenia przez liczbę osób oskarżonych, były całkowicie niezasadne. Zarzuty te ubrane były w zróżnicowaną formę, jednakże do tego faktycznie zmierzały. § 15 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ustala zasadę, że wysokość opłaty stanowiącej podstawę zasądzenia kosztów zastępstwa prawnego ustala się z uwzględnieniem stawek minimalnych określonych w rozdziałach 2-4, w dalszej części przewidując od tego wyjątek, na który żaden ze skarżących się nie powoływał – i słusznie, bowiem w realiach sprawy nie miałby zastosowania. Nadto też, o ile § 17 pkt 2 tego Rozporządzenia przewiduje, że za obronę lub reprezentowanie w tym samym postępowaniu kilku osób pobiera się opłatę od każdej z tych osób, o tyle żaden przepis nie przewiduje wielokrotności opłaty za reprezentowanie jednej osoby przeciwko kilku osobom. Żaden z zarzutów czy argumentów nie podnosił, by jakikolwiek przepis wskazywał, że skoro pokrzywdzony ustanowił pełnomocnika w osobie adwokata lub radcy prawnego i mu za to zapłacił, to w sprawie przeciwko dwudziestu sprawcom odzyska to, co zapłacił - i jeszcze dziewiętnaście razy taki wydatek.

115 Częściowo zasadny był natomiast zarzut z apelacji, dotyczący rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów zastępstwa procesowego w zakresie wysokości stawki minimalnej. Sąd I instancji jako podstawę rozstrzygnięcia w tym zakresie wskazał bowiem, obok słusznie zastosowanego art. 633 kpk, jedynie § 11 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 11 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Zarzut apelacji wskazywał również obrazę § 15 i 16 tego rozporządzenia, jednakże nie zostało to ani omówione, ani ujęte we wniosku. Sąd nie wspomniał zaś o mającym w sprawie zastosowanie § 11 ust. pkt 1 tego rozporządzenia, mimo iż oskarżyciel posiłkowy (pokrzywdzony) był reprezentowany już w postępowaniu przygotowawczym. Dlatego też opłaty stanowiące podstawę zasądzania kosztów zastępstwa prawnego i kosztów adwokackich należało ustalić zgodnie z wnioskiem apelacji, sumując należność nie tylko za rozprawę główną (840 zł), ale i za postępowanie przygotowawcze w formie dochodzenia (360 zł). Stąd nie sposób odmówić słuszności tezie zażalenia, że wysokość wydatków za pełnomocnika z wyboru winna być ustalona na poziomie 1200 zł.

116 Podobnie tylko częściowo zasadne były natomiast zarzuty zażalenia pełnomocnika oskarżyciela posiłkowegoC. (...)w zakresie kosztów zastępstwa procesowego – w części, w jakiej dotyczyły zarówno nieuwzględnienia etapu przygotowawczego sprawy, ale i naruszenia § 17 pkt 1 cyt. wcześniej Rozporządzenia. Pełnomocnik reprezentował tego oskarżyciela (pokrzywdzonego) w dochodzeniu i na rozprawie głównej toczącej się dłużej niż jeden dzień (choć na 6, a nie 7, jak w zażaleniu, terminach), wobec czego słusznie podniósł zarzut, że zgodnie z § 15 ust. 1 Rozporządzenia opłatę stanowiącą podstawę zasądzenia zwrotu kosztów należało ustalić z uwzględnieniem stawki minimalnej za dochodzenie (360 zł), pierwszy termin rozprawy głównej przed Sądem Rejonowym w postępowaniu zwyczajnym (840 zł) i po 20% tej kwoty za każdy kolejny termin, jeśli rozprawa trwała dłużej niż jeden dzień (5x168 zł) – łącznie 2040 zł.

117 Wniosek

118 Apelacji: o:

119 I. zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez orzeczenie wobec oskarżonych P. P. i W. G. solidarnie nawiązki w kwocie 100 000 zł;

120 II. zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez zasądzenie od oskarżonych P. P. i W. G. na rzecz oskarżycielki posiłkowej (...) S.A. kwot po 1 200,00 złotych od każdego z oskarżonych tytułem zwrotu poniesionych wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika

121 Zażalenia:

122 o zmianę postanowienia zawartego w wyroku z dnia 15 października 2024 roku sygn. akt II K 1395/22 w pkt XIV poprzez zasądzenie od oskarżonych W. G. oraz P. P. na rzecz oskarżyciela posiłkowego C. (...), kwot po 2.208,00 zł (słownie: dwa tysiące dwieście osiem złotych 00/100) tytułem zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika w sprawie.

123 ☐ zasadny

124 ☒ częściowo zasadny

125 ☒ niezasadny

126 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

127 Niezasadność zarzutu głównego apelacji skutkowała nietrafnością wniosku o jakąkolwiek zmianę wyroku w jego warstwie merytorycznej. Częściowa zasadność zarzutów tak apelacji, jak i zażalenia w części dotyczącej zawartego w wyroku rozstrzygnięcia o kosztach zastępstwa procesowego doprowadziła do jego zmiany. Sąd orzekł na rzecz każdego z oskarżycieli posiłkowych zwrot kosztów zastępstwa w wysokości opłaty minimalnej za rozprawę główną – po 840 zł, przy czym kwoty te rozdzielił po połowie między obu oskarżonych. (...) SA zasadnie domagał się podwyższenia opłaty do kwoty 1200 zł z. Niezasadność zarzutu dotyczącego niezasądzenia jej w całości od każdego z oskarżonych (braku podwojenia opłaty) skutkowała rozdzieleniem żądanej opłaty proporcjonalnie pomiędzy obu oskarżonych i zasądzeniem od każdego z nich na rzecz tego oskarżyciela posiłkowego po 600 zł (wysokość kwot, błędnie wskazana w wyroku, została skorygowana postanowieniem o sprostowaniu omyłki rachunkowej). Podobnie zasadność zarzutów zażalenia pełnomocnika C. (...) co do nieuwzględnienia wszystkich składników opłaty skutkowała ustaleniem jej wysokości na kwotę 2040 zł, a niezasadność analogicznych zarzutów dotyczących konieczności obciążenia nią każdego z oskarżonych skutkowała jej proporcjonalnym rozdzieleniem między oskarżonych i zasądzeniem od każdego z nich na rzecz tego oskarżyciela posiłkowego po 1020 zł.

128 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

129 1.

130 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

131 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

132 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

133 1.

134 Przedmiot utrzymania w mocy

135 Zaskarżona część wyroku, w zakresie orzeczenia o nawiązce, jak i pozostała jego część, podlegająca ocenie z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia

136 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

137 Bezzasadność apelacji i brak okoliczności, podlegających uwzględnieniu z urzędu.

138 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

139 1.

140 Przedmiot i zakres zmiany

141 Zmiana zawartego w wyroku orzeczenia o kosztach zastępstwa procesowego – w kształcie omówionym wyżej

142 Zwięźle o powodach zmiany

143 Częściowa zasadność zarzutów w zakresie kosztów – j.w.

144 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

145 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

146 1.1.

147 ☐ art. 439 k.p.k.

148 Zwięźle o powodach uchylenia

149 2.1.

150 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

151 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

152 Zwięźle o powodach uchylenia

153 3.1.

154 Konieczność umorzenia postępowania

155 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

156 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

157 4.1.

158 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

159 Zwięźle o powodach uchylenia

160 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

161 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

162 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

163 Przytoczyć okoliczności

164 6. Koszty Procesu

165 P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

166 Przytoczyć okoliczności

III

167 Wyrok został zmieniony na niekorzyść oskarżonych, jednakże Sąd odstąpił od obciążania ich kosztami sądowymi za II instancję uznając, że nie przyczynili się do ich zaistnienia , dlatego też względy słuszności przemawiają za tym, by nie ponosili opłaty jak za I instancję ani wydatków sądowych. Nie było podstaw do zasądzania od nich na rzecz oskarżycieli posiłkowych zwrotu kosztów za postępowanie odwoławcze, bowiem żaden nie był reprezentowany przez pełnomocnika na tej rozprawie, zaś wniesienie środka odwoławczego jest czynnością należącą do postępowania przed Sądem I instancji (do tego sądu się go wnosi i to ten sąd ewentualnie nadaje mu bieg).

168 7. PODPIS

169 1.3. Granice zaskarżenia

170 Kolejny numer załącznika

171 1

172 Podmiot wnoszący apelację

173 Pełnomocnik oskarżyciela publicznego

174 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

175 Rozstrzygnięcie o nawiązce i koszty zastępstwa procesowego

176 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

177 ☐ na korzyść

178 ☒ na niekorzyść

179 ☐ w całości

180 ☒ w części

181 ☐

182 co do winy

183 ☐

184 co do kary

185 ☒

186 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

187 1.3.2. Podniesione zarzuty

188 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

189 ☐

190 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

191 ☒

192 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

193 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

194 ☒

195 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

196 ☐

197 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

198 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

199 ☐

200 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

201 ☐

202 art. 439 k.p.k.

203 ☐

204 brak zarzutów

205 1.4. Wnioski

206 ☐

207 uchylenie

208 ☒

209 zmiana