Wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 15 września 2022 r., II Ka 341/22

wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 15 września 2022 r., II Ka 341/22

Tekst

1 Sygn. akt II Ka 341/22

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 15 września 2022r.

3 Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

4 Przewodniczący:

5 SSO Agnieszka Karłowicz

6 Protokolant:

7 p. o. sekr. sąd. Olga Wojtczuk

8 po rozpoznaniu w dniu 15 września 2022 r.

9 sprawy M. S.

10 oskarżonego z art. 157 § 2 kk

11 na skutek apelacji, wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela prywatnego i obrońcę oskarżonego

12 od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie

13 z dnia 21 marca 2022 r. sygn. akt II K 24/21

14 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

15 II. zasądza od oskarżonego M. S. na rzecz Skarbu Państwa 60 złotych opłaty za postępowanie odwoławcze;

16 III. zasądza od oskarżycielki prywatnej K. S. na rzecz Skarbu Państwa 60 złotych opłaty za postępowanie odwoławcze;

17 IV. zwalnia oskarżonego oraz oskarżycielkę prywatną od wydatków postępowania odwoławczego przejmując je na rachunek Skarbu Państwa i stwierdza, że koszty związane z zastępstwem procesowym przez obrońcę i pełnomocnika ponoszą strony, które ich ustanowiły.

Uzasadnienie

18 Formularz UK 2

19 Sygnatura akt

20 II Ka 341/22

21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

22 2

23 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

24 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

25 Wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 21 marca 2022 r.

26 sygn. akt II K 24/21

27 1.2. Podmiot wnoszący apelację

28 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

29 ☐ oskarżyciel posiłkowy

30 ☐ oskarżyciel prywatny

31 ☒ obrońca

32 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

33 ☒ inny (pełnomocnik oskarżyciela prywatnego)

34 1.3. Granice zaskarżenia

35 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

36 ☒ na korzyść

37 ☒ na niekorzyść

38 ☒ w całości

39 ☐ w części

40 ☐

41 co do winy

42 ☐

43 co do kary

44 ☐

45 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

46 1.3.2. Podniesione zarzuty

47 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

48 ☒

49 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

50 ☐

51 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

52 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

53 ☒

54 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

55 ☐

56 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

57 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

58 ☐

59 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

60 ☐

61 art. 439 k.p.k.

62 ☐

63 brak zarzutów

64 1.4. Wnioski

65 ☒

66 uchylenie

67 ☒

68 zmiana

69 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

70 2.1. Ustalenie faktów

71 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

72 Lp.

73 Oskarżony

74 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

75 Dowód

76 Numer karty

77 1.

78 M. S.

79 naruszenie nietykalności cielesnej pokrzywdzonej przez oskarżonego, pośrednio zakres doznanych obrażeń ciała przez pokrzywdzoną w zdarzeniu z dnia 6 listopada 2020 r.

80 Uzupełniająca opinia biegłego

81 k. 252 v

82 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

83 Lp.

84 Oskarżony

85 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

86 Dowód

87 Numer karty

88 -------

89 ------------------------

90 -------------------------------------------

91 ---------------------------------

92 --------------

93 2.2. Ocena dowodów

94 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

95 Lp. faktu z pkt 2.1.1

96 Dowód

97 Zwięźle o powodach uznania dowodu

98 2.1.1.1

99 Uzupełniająca opinia sądowo- lekarska

100 Sporządzona opinia uzupełniająca jest pełna, jasna, spójna, odpowiadająca wymogom z art. 201 kpk. Ze sporządzonej opinii jednoznacznie wynika, że obrażenia ciała pokrzywdzonej spełniają kryteria z art. 217 kk. Biegły w całości podtrzymał wnioski z opinii głównej sporządzonej na etapie postępowania przed Sądem pierwszej instancji z dnia 6 grudnia 2021 r. Biegły szczegółowo uzasadnił dlaczego przyjął, że na skutek zdarzenia z dnia 6 listopada 2020 r. i zachowania oskarżonego pokrzywdzona doznała jedynie obrażeń ciała w postaci podskórnych krwiaków po lewej stronie szyi.

101 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

102 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

103 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

104 Dowód

105 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

106 ------------------

107 -------------------------------------

108 ---------------------------------------------------------------------------

109 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

110 Lp.

111 Zarzut

112 1.

113 Zarzuty pełnomocnika oskarżycielki prywatnej:

114 1. naruszenie art. 7 kpk stanowiącego iż organy postępowania kształtować powinny swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, poprzez uznanie iż M. S. nie naruszył nietykalności cielesnej K. S. w zakresie obszaru ściskania dłońmi za szyję, uderzeń rękami, pięściami w twarz, głowę, szyję oraz kopania pokrzywdzonej, podczas gdy z pełnej dokumentacji medycznej wynikają doznane obrażenia;

115 2. naruszenie przepisów prawa materialnego ujętego

116 w art. 438 pkt 1 kpk w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu wynikających z nieuwzględnienia rzeczywistych obrażeń doznanych przez K. S.;

117 3. naruszenie art. art. 438 pkt 2 kpk poprzez nieuwzględnienie wniosku z dowodu opinii uzupełniającej podczas gdy spełnione są warunki określone w art. 201 kpk i pomimo wyczerpania możliwości określonych w tym przepisie nie doszło w trakcie przesłuchania biegłych - autorów opinii do usunięcia jej braków czy też występujących w niej niejasności lub sprzeczności.

118 Zarzuty obrońcy oskarżonego:

119 obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, tj.:

120 1. art. 497 § 1 kpk poprzez nierozpoznanie sprawy z oskarżenia wzajemnego M. S. pomimo złożenia wzajemnego aktu oskarżenia w terminie, o którym mowa w wyżej wymienionym przepisie;

121 2. art. 7, 410 kpk przez nienależytą ocenę zeznań pokrzywdzonej K. S. i przyznanie im waloru wiarygodności w części pomimo licznych sprzeczności zawartych tak w treści tych zeznań, jak również zachodzących pomiędzy nimi, a dokumentacją medyczną i treścią opinii z dnia 6 grudnia 2021 r.;

122 3. art. 7, 410 kpk poprzez nienależytą ocenę dowodu w postaci wyjaśnień oskarżonego M. S., jak również

123 w postaci zeznań świadków Z. S. i E. S., w sytuacji gdy osoby te podają, iż pomiędzy oskarżonym, a pokrzywdzoną doszło do rękoczynów podczas stosowania przez oskarżonego obrony przed atakiem ze strony K. S., co jednocześnie tłumaczy powstanie

124 u pokrzywdzonej obrażeń;

125 4. art. 7, 410 kpk przez zaniechanie dokonania całościowej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie, w tym w zakresie stosowania przez K. S. przemocy względem M. S., kolejności działań podejmowanych przez uczestników zajścia, co uniemożliwia dokonanie prawidłowej oceny zachowania oskarżonego w kontekście przypisanego mu czynu;

126 5. art. 167 kpk poprzez nie przeprowadzenie dowodów zgłoszonych w prawidłowo złożonym wzajemnym akcie oskarżenia, w sytuacji gdy Sąd ich nie oddalił na zasadzie

127 art. 170 § 1 kpk.

128 ☐ zasadny

129 ☐ częściowo zasadny

130 ☒ niezasadny

131 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

132 Zarzuty skarżących okazały się niezasadne.

133 Wobec tożsamości podnoszonych przez skarżących zarzutów związanych przede wszystkim ze sferą oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zazębiana stanu faktycznego podniesione zarzuty zostały rozpoznane łącznie.

134 Odnosząc się do sposobu redakcji zarzutów pełnomocnika oskarżycielki prywatnej ubocznie należy podnieść, że w orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że odwołanie się do zarzutu rażącego naruszenia prawa materialnego może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy skarżący zarzuca dokonanie błędnej wykładni zastosowanego przepisu, zastosowanie nieodpowiedniego przepisu, lub niezastosowanie określonego przepisu w sytuacji, gdy jego zastosowanie jest obowiązkowe, ale pod jednym warunkiem – a mianowicie, że czyni to bez kwestionowania dokonanych przez sąd ustaleń faktycznych. Innymi słowy rzecz ujmując – obraza prawa materialnego może być przyczyną odwoławczą jedynie wtedy, gdy ma ona charakter samoistny (postanowienie Sądu Najwyższego z 4 maja 2005 r., sygn. II KK 478/04). Obraza prawa materialnego polega na nieprawidłowym jego zastosowaniu (lub niezastosowaniu) po dokonaniu prawidłowych ustaleń faktycznych.

135 Nie można zatem podnosić zarzutu naruszenia prawa materialnego w sytuacji, gdy wadliwość orzeczenia ma polegać na naruszeniu przepisów procesowych, które to zarzuty podniósł pełnomocnik oskarżycielki prywatnej, jednocześnie zarzucając Sądowi pierwszej instancji przyjęcie błędnej kwalifikacji prawnej czynu.

136 Wadliwie skonstruowane zostały również zarzuty przez obrońcę oskarżonego związane z zestawieniem w jednym zarzucie naruszenie art. 7 oraz 410 kpk.

137 W doktrynie oraz orzecznictwie dominuje pogląd, iż przepisy art. 7 kpk oraz art. 410 kpk mają charakter rozłączny.

138 Analizując zarzuty apelacyjne, w ocenie Sądu Okręgowego w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji nie naruszył żadnej z norm przepisów prawa procesowego.

139 Sąd I instancji ocenił zeznania poszczególnych świadków i wyjaśnienia oskarżonego, jak również opinie biegłego zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, szczegółowo analizując poszczególne kwestie.

140 W niniejszej sprawie brak jest podstaw, aby przyjąć, że doszło do naruszenia

141 art. 497 § 1 kpk. Jak wynika z dołączonego do apelacji dokumentu prywatny akt oskarżenia został wniesiony do Sądu Rejonowego w Łukowie w dniu 18 sierpnia 2021 r. około godz. 12:28 (dane z prezentaty), a rozprawa odbyła się w dniu 19 sierpnia 2021 roku. Z kolei w protokole rozprawy z dnia 19 sierpnia 2021 r. brak jest adnotacji, aby obrońca zgłosił fakt wniesienia wzajemnego prywatnego aktu oskarżenia przeciwko K. S.. Oskarżony udzielił upoważnienia do obrony w dniu 22 marca 2021 r., a więc ponad 4 miesiące wcześniej od rozpoczęcia przewodu sądowego na rozprawie głównej w dniu 19 sierpnia 2021 r. W dniu 19 maja 2021 roku odbyło się również posiedzenie pojednawcze. W tych okolicznościach trudno przyjąć, że Sąd pierwszej instancji naruszył art. 497 kpk skoro faktycznie w dniu 19 sierpnia 2021 r. nie miał wiedzy o wniesionym wzajemnym akcie oskarżenia, a z protokołu nie wynika, aby obrońca poinformował o podjętej czynności procesowej (zarzut 1 obrońcy oskarżonego).

142 W konsekwencji niezasadny jest zarzut naruszenia art. 167 kpk poprzez

143 nieprzeprowadzenie dowodów zgłoszonych w prawidłowo złożonym, zdaniem obrońcy oskarżonego, wzajemnym akcie oskarżenia, w sytuacji gdy Sąd ich nie oddalił na zasadzie art. 170 § 1 kpk lub kierując się innymi przesłankami (zarzut 5 obrońcy oskarżonego).

144 Przechodząc do oceny zarzutów związanych z naruszeniem przepisów prawa procesowego w zakresie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego należy zaznaczyć, że nie można mówić o naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów, jeżeli Sąd oceniając dowód z zeznań świadka czy też wyjaśnień oskarżonego uzna za niewiarygodną określoną część depozycji takiego źródła dowodowego, a w pozostałej części obdarzy je wiarą.

145 Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 26 stycznia 2015 r. o sygn. II KK 186/14 odnosząc

146 się do omówionej wyżej kwestii wyraził, pogląd w pełni akceptowany przez

147 Sąd Okręgowy, że wymogiem jest, aby uzasadnienie takiej oceny było wnikliwe

148 i by zawierało wyjaśnienie, z jakich powodów i w oparciu o jakie dowody

149 lub okoliczności tylko określona część zeznań lub wyjaśnień została obdarzona wiarą.

150 Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy przyjąć że ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego była pełna, spójna, jasna, logiczna, zgodna z zasadami wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a zarzuty obu skarżących stanowią jedynie polemikę, przedstawienie własnej oceny dowodów w sprawie.

151 Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że pomiędzy zarówno pokrzywdzoną, oskarżonym oraz jego rodzicami od wielu lat istnieje silny konflikt. Każda ze stron zdarzenia z 6 listopada 2020 r. w ocenie Sądu Okręgowego miała

152 na celu wyolbrzymienie całego zdarzenia, a celem oskarżonego było przerzucenie ciężaru odpowiedzialności za zdarzenie na pokrzywdzoną.

153 Zarzuty naruszenia art. 7 i 410 kpk okazały się niezasadne. Po dokonanej analizie zgromadzonego materiału dowodowego brak podstaw, aby ocena zeznań pokrzywdzonej K. S. została przeprowadzona nienależycie. Zeznania pokrzywdzonej są wiarygodne w zakresie, w jakim pokrywają się z dokumentacją medyczną oraz zeznaniami świadków A. S., J. B.

154 i P. S..

155 Brak podstaw co do uznania wiarygodności zeznań świadka K. S. związanych z biciem, kopaniem w brzuch i plecy na wysokości żeber, uderzeniami w okolicach głowy, twarzy i szyi przez oskarżonego, ponieważ nie znajduje to odzwierciedlenia w dokumentacji medycznej oraz opiniach biegłego - głównej i uzupełniającej. Z kolei zeznania świadków Z. S. i E. S. są wiarygodnie jedynie w zakresie potwierdzenia zdarzenia w dniu 6 listopada 2020 r. Pozostałe depozycje budzą wątpliwości, które prawidłowo doprowadziły Sąd Rejonowy do odmowy nadania im waloru wiarygodności. Wbrew twierdzeniom obrońcy Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej oceny także zeznań świadków Z. S. i E. S.. Zeznania w/ w świadków miały na celu uwiarygodnienie, wzmocnienie linii obrony przyjętej przez oskarżonego, a także przerzucenie odpowiedzialności za całe zdarzenie na pokrzywdzoną. Wymienieni świadkowie podali dość szczegółowo odległość w jakiej mieli się znajdować od obu uczestników zdarzenia, która jest tożsama się z odległością podaną przez oskarżonego. Jednakże należy podkreślić, iż okoliczność odległości świadków od uczestników zdarzenia została podniesiona przez oskarżonego dopiero w złożonych wyjaśnieniach w dniu 9 grudnia 2020 r., ale już miejsce zdarzenia nie zostało zgodnie wskazane przez świadków po okazaniu fotografii. Wymienieni świadkowie pominęli bliższe szczegóły udziału w zajściu oskarżonego stwierdzając, że M. S. bronił się przed atakiem pokrzywdzonej, choć świadkowie twierdzili, że stali tak blisko, ale z ich zeznań wynika, aby nie udzielili pomocy wielokrotnie, jak twierdzili, uderzanemu synowi, co wydawało się logiczne w takiej sytuacji. W związku z tym wyjaśnienia oskarżonego w powiazaniu z zeznaniami wyżej wymienionych świadków stanowią przyjętą przez niego linię obrony. Świadkowie J. B., A. S. i P. S. spójnie i stanowczo, zeznali, iż z relacji przekazanej przez pokrzywdzoną wynika, że podczas szarpaniny nie było żadnych świadków. Odpierając potencjalną wątpliwości w zakresie wiarygodności przekazanej informacji przez pokrzywdzoną świadkom, należy podkreślić, iż zdaniem Sądu pokrzywdzona przekazała te informację niezależnie, w dniu zdarzenia będąc siłą rzeczy z w stresie w związku z całym zdarzeniem, udzielonej pomocy medycznej, niejako na bieżąco. Wobec tego nie miała czasu „przygotować” wersji zdarzenia. Zeznania świadków J. B., A. S. i P. S. Sąd Rejonowy prawidłowo obdarzył walorem wiarygodności. Wymienieni świadkowie znali przebieg zdarzenia z relacji pokrzywdzonej, co nie dyskwalifikuje ich depozycji w zakresie wiarygodności. Dodatkowo świadek A. S. i P. S. w dniu zdarzenia byli w gospodarstwie pokrzywdzonej w celu pomocy przy oporządzaniu zwierząt i wtedy zauważyli doznane przez pokrzywdzoną obrażenia ciała w szczególności na szyi, które powstały na skutek zajścia z oskarżonym. Pokrzywdzona nie pokazywała innych obrażeń ciała, a mówiła jedynie o bolesności żeber, co jak wykazano wyżej nie mogło być podstawą opiniowania przez biegłego. Jednocześnie należy podkreślić, że wydaje się, iż opisane zachowanie pokrzywdzonej nie mogło spowodować powstania obrażeń ciała u oskarżonego wskazanych na załączonej fotografii, gdy pokrzywdzona miała go zaatakować od tyłu, a obrażenia to głównie krwiaki pod oczami, zaś nie wykonano fotografii zadrapań na twarzy i szyi.

156 (zarzuty 2,3,4 obrońcy oskarżonego, zarzut 1 pełnomocnika oskarżycielki prywatnej)

157 W sprawie sporządzono łącznie dwie opinie sądowo-lekarskie główną (na etapie postępowania przed Sądem pierwszej instancji) oraz uzupełniającą przed Sądem drugiej instancji. W kontekście sporządzonych opinii biegłego głównej jak i uzupełniającej brak podstaw do obiektywnego przyjęcia, aby pokrzywdzona doznała innych obrażeń ciała poza krwiakami podskórnymi na szyi. W opinii głównej biegły ustalił, że pokrzywdzona na skutek zdarzenia z dnia 6 listopada 2020 r. doznała obrażeń ciała w postaci podskórnych krwiaków po lewej stronie szyi.

158 W opinii uzupełniającej biegły szczegółowo odniósł się do zgromadzonej w sprawie dokumentacji medycznej oraz wyjaśnił, że:

159 - stłuczenie żeber po lewej stronie zostało stwierdzone na podstawie wywiadu uzyskanego od pokrzywdzonej, a nie badania przedmiotowego, co wynika z chronologii opisu przeprowadzonego badania,

160 - żebra, mostek, kręgosłup, obojczyki, łopatki i tkanki miękkie łączące w/w elementy stanowią rusztowanie klatki piersiowej, którego głównym zadaniem jest ochrona narządów znajdujących się wewnątrz klatki piersiowej oraz funkcji oddechowych, zaś żadna z tych funkcji, jeśli doszło do stłuczenia żeber nie została naruszona.

161 Niewątpliwie opinia wydana przez specjalistę chirurga nie może opierać się na przypuszczaniach, czy domysłach, nie może również odnosić się do samych twierdzeń pokrzywdzonej o odczuwaniu bolesności. Z historii choroby wynika, że przeprowadzono wywiad z pokrzywdzoną i zgłaszała ona szereg dolegliwości – subiektywne zawroty głowy, ból ucha prawego i żeber po stronie prawej. Natomiast w badaniu przedmiotowym zapisano bolesność żeber po stronie lewej, ale co ważne, również ustalono to na podstawie wypowiedzi pokrzywdzonej. Jedyny zapis dotyczący tego co lekarz zaobserwował odnosił się do liniowego podbiegnięcia krwawego na szyi po stronie lewej. Na podstawie samych odczuć, zgłaszanych dolegliwości bólowych pokrzywdzonej nie można było przyjąć, że doszło do stłuczenia żeber czy głowy. Przedstawione wyżej okoliczności potwierdzają twierdzenia biegłego, że nieprecyzyjny opis dokonany w placówce medycznej, skomplikował wydanie opinii sądowo – lekarskiej. Również skarżący we wniesionym akcie oskarżenia wskazał jedynie, że pokrzywdzona miała jedynie podbiegnięcia krwawego na szyi i to w jego ocenie tylko te elementy miały spowodować naruszenie narządów ciała na czas powyżej 7 dni, a w tym zakresie aktualne pozostaje orzecznictwo wskazane przez Sąd I instancji.

162 Trudno wobec powyższego przyjąć, iż w realiach niniejszej sprawy doszło do popełnienia czynu z art. 157 kk, który zarzucono oskarżonemu, a zmiana przez Sąd Rejonowy kwalifikacji prawnej na art. 217 kk była słuszna i prawidłowa, bowiem odtworzenie przebiegu zdarzenia zostało poprzedzone wszechstronną analizą całokształtu materiału dowodowego, a w szczególności takie wnioski płynął z opinii sądowo- lekarskiej. Powoływane przez Sąd Rejonowy w uzasadnieniu wyroku stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w wyroku z dnia 9 września 1969 r., sygn. akt V KRN 106/69 w którym to Sąd Najwyższy dokonuje rozróżnienia, kiedy dany czyn może być zakwalifikowany jako naruszenie nietykalności cielesnej, a kiedy jako spowodowanie (lekkiego) uszkodzenia ciała, w ocenie Sądu Odwoławczego potwierdza prawidłową kwalifikację prawną czynu oskarżonego przyjętą przez Sąd pierwszej instancji (zarzuty 1, 2, 3 pełnomocnika oskarżycielki prywatnej). Również rozstrzygnięcie o warunkowym umorzeniu postepowania było zasadne i zostało należycie uzasadnione, a wysokość orzeczonej nawiązki uwzględnia przyjęte prawidłowo naruszenie nietykalności cielesnej i wynikającą z tego tytułu krzywdę.

163 Wniosek

164 Pełnomocnik oskarżycielki prywatnej wniósł o:

165 1. zmianę zaskarżonego wyroku

166 a) w pkt. 1 poprzez wymierzenie oskarżonemu kary 6 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na okres do 1 roku próby, ewentualnie wymierzenie kary grzywny w liczbie 20 stawek po 300 zł dziennie, zobowiązanie oskarżonego do przeproszenia oskarżycielki prywatnej na piśmie, zobowiązanie oskarżonego zakazu zbliżania się do oskarżycielki posiłkowej na odległość nie mniejszą niż 15 metrów.

167 b) w pkt 2 poprzez

168 2. Zmianę orzeczonej nawiązki poprzez zasądzenie od oskarżonego na rzecz oskarżycielki kwoty 5000 zł tytułem nawiązki;

169 Obrońca oskarżonego na podstawie art. 427 § 1 kpk oraz

170 437 § 1 kpk wniósł o:

171 - uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy

172 do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu

173 II Wydziałowi Karnemu w Łukowie, ewentualnie o jego zmianę poprzez uniewinnienie M. S. od zarzuconego mu czynu.

174 ☐ zasadny

175 ☐ częściowo zasadny

176 ☒ niezasadny

177 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

178 Bezzasadność zarzutów skutkowała bezzasadnością wniosków każdego ze skarżących.

179 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

180 1.

181 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

182 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

183 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

184 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

185 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

186 1.

187 Przedmiot utrzymania w mocy

188 Wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 21 marca 2022 r. sygn. akt

189 II K 24/21- utrzymany w mocy.

190 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

191 Wobec bezzasadności zarzutów skarżącego wyrok należało utrzymać w mocy.

192 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

193 1.

194 Przedmiot i zakres zmiany

195 -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

196 Zwięźle o powodach zmiany

197 -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

198 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

199 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

200 1.1.

201 -----------------------------------------------------------------------------------

202 ☐ art. 439 k.p.k.

203 Zwięźle o powodach uchylenia

204 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

205 2.1.

206 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

207 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

208 Zwięźle o powodach uchylenia

209 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

210 3.1.

211 Konieczność umorzenia postępowania

212 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

213 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

214 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

215 4.1.

216 -----------------------------------------------------------------------------------

217 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

218 Zwięźle o powodach uchylenia

219 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

220 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

221 ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

222 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

223 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

224 Przytoczyć okoliczności

225 ---------------------

226 ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

227 6. Koszty Procesu

228 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

229 Przytoczyć okoliczności

II, III, IV

230 Na podstawie art. 636 § 2 i 3 kpk w zw. z art. 633 kpk Sąd Okręgowy

231 w punkcie II zasądził od oskarżonego M. S. na rzecz Skarbu Państwa 60 złotych opłaty za postępowanie odwoławcze, w punkcie

232 III zasądził od oskarżycielki prywatnej K. S. na rzecz Skarbu Państwa 60 złotych opłaty za postępowanie odwoławcze.

233 Natomiast w punkcie IV Sąd Okręgowy zwolnił oskarżonego oraz oskarżycielkę prywatną od wydatków postępowania odwoławczego przejmując je na rachunek Skarbu Państwa i przyjął, że koszty związane z zastępstwem procesowym przez obrońcę i pełnomocnika ponoszą strony, które ich ustanowiły. Za takim rozstrzygnięciem w zakresie kosztów procesu przemawiały względy słuszności.

234 7. PODPIS

235 1.3. Granice zaskarżenia

236 Kolejny numer załącznika

237 1

238 Podmiot wnoszący apelację

239 Pełnomocnik oskarżycielki prywatnej

240 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

241 Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach

242 z 16 grudnia 2021 roku sygn. II K 396/19

243 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

244 ☐ na korzyść

245 ☒ na niekorzyść

246 ☒ w całości

247 ☐ w części

248 ☐

249 co do winy

250 ☐

251 co do kary

252 ☐

253 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

254 1.3.2. Podniesione zarzuty

255 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

256 ☒

257 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

258 ☐

259 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

260 ☒

261 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

262 ☐

263 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

264 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

265 ☐

266 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

267 ☐

268 art. 439 k.p.k.

269 ☐

270 brak zarzutów

271 1.4. Wnioski

272 ☐

273 uchylenie

274 ☒

275 zmiana

276 1.3. Granice zaskarżenia

277 Kolejny numer załącznika

278 2

279 Podmiot wnoszący apelację

280 Obrońca

281 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

282 Wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 21 marca 2022 r. sygn. akt

283 II K 24/21

284 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

285 ☒ na korzyść

286 ☐ na niekorzyść

287 ☒ w całości

288 ☐ w części

289 ☐

290 co do winy

291 ☐

292 co do kary

293 ☐

294 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

295 1.3.2. Podniesione zarzuty

296 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

297 ☐

298 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

299 ☐

300 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

301 ☒

302 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

303 ☐

304 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

305 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

306 ☐

307 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

308 ☐

309 art. 439 k.p.k.

310 ☐

311 brak zarzutów

312 1.4. Wnioski

313 ☒

314 uchylenie

315 ☒

316 zmiana