Wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 21 maja 2026 r., II Ka 202/26

wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 21 maja 2026 r., II Ka 202/26

Tekst

1 Sygn. akt II Ka 202/26

2 II Kz 95/26

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

3 Dnia 21 maja 2026r.

4 Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

5 Przewodniczący:

6 SSO Sylwia Olimpia Uszyńska

7 Protokolant:

8 st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz

9 po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2026 r.

10 sprawy L. C.

11 oskarżonego z art. 157 § 2 kk i art. 216 § 1 kk

12 na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego

13 od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach

14 z dnia 16 grudnia 2025 r. sygn. akt II K 110/25

15 oraz zażalenia pełnomocnika oskarżyciela prywatnego

16 na rozstrzygnięcie w wyroku kosztów zastępstwa procesowego

17 I. wyrok utrzymuje w mocy;

18 II. zmienia zawarte w pkt V rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów zastępstwa procesowego w ten sposób, że zasądzoną od oskarżonego na rzecz oskarżyciela prywatnego X. C. kwotę podwyższa do 5184 (pięć tysięcy osiemdziesiąt cztery) zł;

19 III. zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżyciela prywatnego X. C. kwotę 840 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym;

20 IV. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 60 zł tytułem opłaty za II instancję.

Uzasadnienie

21 Formularz UK 2

22 Sygnatura akt

23 II Ka 202/26

24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

25 1

26 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

27 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

28 Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 16 grudnia 2025 roku, sygn. akt II K 110/25

29 1.2. Podmiot wnoszący apelację

30 ☐oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

31 ☐oskarżyciel posiłkowy

32 ☐oskarżyciel prywatny

33 ☒obrońca

34 ☐oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

35 ☐inny

36 1.3. Granice zaskarżenia

37 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

38 ☒na korzyść

39 ☐na niekorzyść

40 ☒w całości

41 ☐w części

42 ☐co do winy

43 ☐co do kary

44 ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

45 1.3.2. Podniesione zarzuty

46 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

47 ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

48 ☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

49 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

50 ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

51 ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

52 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

53 ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

54 ☐art. 439 k.p.k.

55 ☐brak zarzutów

56 1.4. Wnioski

57 ☐uchylenie

58 ☒zmiana

59 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

60 2.1. Ustalenie faktów

61 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

62 Lp.

63 Oskarżony

64 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

65 Dowód

66 Numer karty

67 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

68 Lp.

69 Oskarżony

70 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

71 Dowód

72 Numer karty

73 2.2. Ocena dowodów

74 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

75 Lp. faktu z pkt 2.1.1

76 Dowód

77 Zwięźle o powodach uznania dowodu

78 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

79 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

80 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

81 Dowód

82 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

83 . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

84 Lp.

85 Zarzut

86 Zarzut:

87 I. obrazy przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, tj.

88 - art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sposób sprzeczny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, które to naruszenie polegało na błędnej ocenie wyjaśnień i zeznań: L. C., X. C., E. C., Ł. X., G. C. szczegółowo opisanych w apelacji;

89 - błędu w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż w przedmiotowej sprawie X. C. ograniczył się do uderzenia w twarz L. C., podczas gdy prawidłowa ocena dowodów skutkowałaby ustaleniem, że X. C. w istocie kontynuował atak fizyczny na L. C., który dopiero odpierając ten bezprawny atak uderzył X. C., zaś określenie „fałszywa k…” skierowane przez L. C. do oskarżyciela prywatnego padło dopiero po tym, jak X. C. powiedział „jesteście debile i pajace” oraz podniósł twierdzenia o konieczności udawania czy tolerowana zachowania oskarżonego, co zaogniło konflikt między stronami, co skutkowało błędnym zastosowaniem w stosunku do oskarżonego przepisów prawa materialnego, tj. art. 66 § 1 kk i art. 67 § 1 kk, podczas gdy mając na uwadze okoliczności przedmiotowej sprawy oraz treść art. 115 § 2 kk Sąd I instancji powinien był dojść do przekonania, że oskarżony dopuścił się przypisanych mu czynów tylko w sensie faktycznym, zaś mając na uwadze kontekst całej sytuacji – prowokacje ze strony X. C., kameralne grono, w którym doszło do zdarzenia, rozmiar i sposób wyrządzonej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, motywację L. C., zasadnym było zastosowanie art. 17 § 1 pkt 3 kk i umorzenie postępowania karnego.

90 ☐zasadny

91 ☐częściowo zasadny

92 ☒niezasadny

93 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

94 Zainicjowana przez skarżącego kontrola odwoławcza nie potwierdziła trafności zawartych w apelacji zarzutów koncentrujących się przede wszystkim wokół naruszeń prawa procesowego, w tym w szczególności wadliwej oceny dowodów, a w konsekwencji błędnych ustaleń faktycznych oraz obrazy prawa materialnego, wobec czego nie mogły one odnieść postulowanych skutków. Jednocześnie też nie ujawniono w tracie kontroli instancyjnej uchybień o charakterze bezwzględnym, które mogłyby zobowiązać Sąd Odwoławczy do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i cofnięcia sprawy do stadium postępowania przed Sądem I instancji.

95 I tak, Sąd Rejonowy wbrew temu, co sugeruje apelujący, uwzględnił przy ocenie materiału dowodowego tło zaistniałego w dacie zdarzenia konfliktu, do czego drobiazgowo odniósł w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Ocenił ten materiał w sposób kompleksowy mając, jak wskazuje treść uzasadnienia, w polu widzenia charakter poszczególnych dowodów i wyraźnie wskazując, z jakich przyczyn i w jakim zakresie określone dowody posiadały przymiot wartościowych, a którym takiego waloru i dlaczego należało odmówić. To, że nie wszystkie dowody nie zostały ocenione zgodnie z oczekiwaniami obrony, nie oznacza naruszenia przepisu art. 7 kpk, które to naruszenie sygnalizuje środek odwoławczy. Generalnie nie sposób oprzeć się wrażeniu, że wywiedziona apelacja stanowi jedynie polemikę z oceną dowodów przeprowadzoną przez Sąd meriti i prezentuje własną, korzystną dla oskarżonego interpretację zgromadzonego materiału, nie wykazuje przy tym, aby rozumowanie Sądu I instancji było nielogiczne czy sprzeczne wewnętrznie. Nie sposób w szczególności zgodzić się z twierdzeniem, że wyjaśnienia L. C. powinny zostać uznane za w pełni wiarygodne wyłącznie z tego powodu, że były obszerne, a ponadto składane bez udziału obrońcy oraz że zawierały częściowe przyznanie się do niekorzystnych dla niego okoliczności. Długość, szczegółowość czy spontaniczność wyjaśnień nie przesądza o ich prawdziwości, podobnie jak przyznanie określonych faktów nie oznacza automatycznie, że cała przedstawiona przez oskarżonego wersja zdarzenia odpowiada rzeczywistości. Sąd Rejonowy dostrzegł fakt, że wyjaśnienia oskarżonego w zakresie, w jakim wskazywały na fakt, że to oskarżyciel prywatny kierował w stronę oskarżonego prowokacyjne komentarze pozostawały zbieżne z zeznaniami świadków E. C. i Ł. X., jednocześnie jednak wyjaśnił, dlaczego tego rodzaju prowokacji nie dostrzega i zauważył, że to właśnie E. C. był osobą, która wyniosła na forum swoje oburzenie i która de facto zainicjowała w ten sposób dalszy bieg wypadków. Fakt, że wyjaśnienia oskarżonego były spójne z zeznaniami świadków nie oznacza, że odpowiadały one rzeczywiście zaistniałym faktom – Sąd Rejonowy wprost wskazał, że zeznania te nie zasługują w określonym zakresie na wiarę, albowiem zostały ze sobą uzgodnione i dopasowane do prezentowanej linii obrony, z czym ewidentnie należy się zgodzić. Sąd I instancji analizując zebrane dowody rozważył zarówno te korzystne, jak i niekorzystne dla oskarżonego – analiza Sądu dokonana w uzasadnieniu wyroku jest wyczerpująca, jak najbardziej logiczna i z uwzględnienia wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego.

96 Niesłuszny okazał się także zarzut dotyczący oceny zeznań X. C.. Wbrew argumentom podniesionym w zarzucie nie sposób wywieść, by wypowiedziane przez pokrzywdzonego słowa „o pajacach i debilach” miały zostać wyartykułowane bezpośrednio do oskarżonego czy też E. C.. G. C., jak trafnie skonstatował Sąd I instancji, jednoznacznie przedstawiła, w jaki sposób odebrała słowa oskarżyciela prywatnego wskazując, że wypowiadając je nachylił się do niej. Fakt, że E. C. siedzący obok je usłyszał, a następnie wyolbrzymił na forum wobec pozostałych uczestników spotkania nie świadczy bynajmniej o tym, że intencją pokrzywdzonego była prowokacja. Nie sposób również podzielić założenie, jakoby zeznania X. C. były w tej części niewiarygodne tylko i wyłącznie dlatego, że przyznał on istnienie napiętych relacji z oskarżonym. Przeciwnie, okoliczność ta po pierwsze - była znana Sądowi I instancji i została uwzględniona przy ocenie wiarygodności jego relacji, po drugie - sama w sobie słusznie nie mogła stanowić podstawy do uznania, że świadek składał nieprawdziwe zeznania lub realizował z góry założoną strategię procesową zmierzającą do skazania oskarżonego. Również wskazywane przez skarżącego fragmenty zeznań X. C. wskazujące na powody, dla których podszedł on do oskarżonego i wymierzył mu policzek zostały poddane analizie Sąd orzekającego i analiza ta jest jak najbardziej poprawna. Sąd słusznie zauważył, że powyższe było reakcją na użycie wobec niego ordynarnych słów, co daje się logicznie wytłumaczyć, jeśli wziąć pod uwagę różnicę wieku między mężczyznami i co odpowiada zasadom doświadczenia życiowego. Sąd Rejonowy uwzględnił fakt, że pokrzywdzony minimalizował własną odpowiedzialność z tytułu udziału w zajściu, ale i w tym zakresie dokonał prawidłowej oceny słusznie akcentując, że okoliczność ta nie musiała dyskwalifikować i nie dyskwalifikowała całości relacji, tym bardziej, że pozostawała ona w dużej mierze zgodna z pozostałym materiałem dowodowym. Z pewnością trudno także mówić o przekroczeniu przez Sąd I instancji granic swobodnej oceny dowodów przy ocenie zeznań E. C.. Zważyć należy, że Sąd ten nie odmówił im waloru wiarygodności wyłącznie z uwagi na relacje rodzinne łączące świadka z oskarżonym czy fakt prowadzonych z nim rozmów o sprawie, lecz dokonał oceny ich treści w zestawieniu z całokształtem materiału dowodowego. Słusznie zwrócono uwagę, że w części istotnej dla rozstrzygnięcia relacja tego świadka pokrywała się z linią obrony oskarżonego, przy jednoczesnym braku dostatecznego potwierdzenia tych okoliczności w innych, bardziej obiektywnych dowodach. Fakt, iż świadek krytycznie odnosił się do niektórych zachowań oskarżonego, nie nakazuje ocenić zeznań jako wiarygodnych w pełnej rozciągłości.

97 Za bezzasadny należało uznać także zarzut dotyczący oceny zeznań Ł. X.. Argument apelacji, iż silne emocje towarzyszące składaniu zeznań miały świadczyć o ich prawdziwości nie zasługuje na aprobatę. Reakcje emocjonalne świadka nie stanowią obiektywnego kryterium oceny wiarygodności, gdyż mogą wpływać zarówno na szczerość wypowiedzi, jak i na sposób postrzegania oraz odtwarzania zdarzeń. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji fakt, że zdarzenie budziło ogromne emocje u świadka wynikał z faktu, iż miało niespodziewany charakter i dotyczyło osoby mu bliskiej, przez co w sposób niezamierzony świadek ten stał się uczestnikiem awantury. Sąd Rejonowy poprawnie ocenił zeznania świadka w kontekście całokształtu materiału dowodowego dostrzegając, że jego relacja koncentrowała się przede wszystkim na zachowaniu X. C. i równoczesnym minimalizowaniu zachowań osób związanych z oskarżonym. W tych okolicznościach nie sposób uznać za dowolny wniosek Sądu, iż zeznania Ł. X. jedynie częściowo zasługiwały na walor wiarygodności.

98 Nietrafny pozostaje również zarzut odnoszący się do oceny zeznań G. C.. Apelujący dokonał, w przekonaniu Sądu Okręgowego, wybiórczej interpretacji wypowiedzi świadka, eksponując jedynie fragmenty wspierające wersję prezentowaną przez oskarżonego, z pominięciem całościowego kontekstu tej relacji oraz pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie. Nawet jeśli X. C. wypowiedział niestosowne słowa w sposób słyszalny dla innych uczestników spotkania, okoliczność ta nie przesądza o odpowiedzialności za dalszą eskalację konfliktu oraz nie oznacza automatycznie, iż późniejsze zachowanie L. C. miało wyłącznie charakter obronny. Analizując zeznania tego świadka Sąd wziął pod uwagę zarówno jego wiek jak i związaną z tym niepamięć detali, a także fakt uwikłania w rodzinny konflikt i zdecydowanie niekomfortowej sytuacji, w jakiej się znalazł, co niewątpliwie rzutowało na oszczędny sposób składania zeznań.

99 Podsumowując stwierdzić należy, że Sąd Rejonowy w pełni prawidłowo zinterpretował dowody ujawnione w sprawie, nadał im prawidłową wymowę, której to wymowy argumenty zawarte w środku odwoławczym – z powodów opisanych wyżej - nie mogły podważyć. Zważając na wykazaną powyżej prawidłową ocenę materiału dowodowego i tym samym bezzasadność podnoszonych w tym zakresie zarzutów, Sąd Okręgowy nie dostrzegł także błędów w ustaleniach faktycznych, które miałyby być oparte na tymże materiale dowodowym i wynikać z podnoszonej przez skarżącego jego niewłaściwej oceny. Ustalony w sprawie stan faktyczny, uwzględniający wszystkie ujawnione okoliczności na rozprawie, jednoznacznie przemawiał za sprawstwem. Zarzuty obrońcy dotyczące błędu w ustaleniach faktycznych opierały się jedynie na negowaniu ustaleń Sądu i przytaczaniu własnej oceny materiału dowodowego i wynikającej z tego hipotezy, iż oskarżony nie popełnił zarzucanych mu czynów. Tym samym niezasadność zarzutów związanego z oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego implikowała niezasadność zarzutów błędu w ustaleniach faktycznych w tym zakresie.

100 Zdaniem Sądu Okręgowego Sad meriti dokonał nadto prawidłowej subsumpcji prawnej oraz poczynił właściwe rozważania w zakresie rodzaju zastosowanej sankcji słusznie uznając, że warunkowe umorzenie postępowania jest reakcją adekwatną do stwierdzonych naruszeń. Za poprawną należy też uznać dokonaną przez Sąd ocenę stopnia społecznej szkodliwości przypisanych czynów – w kontekście całokształtu okoliczności sprawy. Z pewności brak podstaw, by uznać, w ślad z obrońcą, ze stopień ten był znikomy – w sposób pozwalający na umorzenie postępowania w oparciu o art. 17 § 1 pkt 3 kpk. Przeciwko takiej ocenie przemawiają chociażby okoliczności czynu, nieadekwatność reakcji oskarżonego, natężenie złej woli, nieustępliwość czy zaistniały skutek w postaci uszkodzenia ciała pokrzywdzonego wymagający interwencji lekarskiej.

101 Wniosek

102 O zmianę wyroku Sądu I instancji i umorzenie postępowania.

103 ☐zasadny

104 ☐częściowo zasadny

105 ☒niezasadny

106 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

107 Z uwagi na niezasadność podniesionych zarzutów wniosek zawarty w apelacji nie zasługiwał na uwzględnienie.

108 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

109 1.

110 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

111 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

112 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

113 1.

114 Przedmiot utrzymania w mocy

115 Wy Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 16 grudnia 2025 roku, sygn. akt II K 110/25

116 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

117 Wniesiona apelacja nie była zasadna i nie zasługiwała na uwzględnienie. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających zmiany z urzędu.

118 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

119 1.

120 Przedmiot i zakres zmiany

121 Zwięźle o powodach zmiany

122 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

123 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

124 1.1.

125 ☐art. 439 k.p.k.

126 Zwięźle o powodach uchylenia

127 2.1.

128 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

129 ☐art. 437 § 2 k.p.k.

130 Zwięźle o powodach uchylenia

131 3.1.

132 Konieczność umorzenia postępowania

133 ☐art. 437 § 2 k.p.k.

134 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

135 4.1.

136 ☐art. 454 § 1 k.p.k.

137 Zwięźle o powodach uchylenia

138 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

139 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

140 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

141 Przytoczyć okoliczności

142 II.

143 Jedynej korekty Sądu Okręgowego wymagało zawarte w punkcie V wyroku Sądu Rejonowego rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów zastępstwa procesowego, zakwestionowane zażaleniem pełnomocnika oskarżyciela prywatnego. Jakkolwiek istotnie na etapie wyrokowania Sąd I instancji nie posiadał dowodów – dokumentów wskazujących na wysokość poniesionych przez oskarżyciela prywatnego wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika, o tyle niewątpliwym jest, że wydatki te zostały prawidłowo udokumentowane na dalszym etapie postępowania. Bezsprzecznie załączone do zażalenia potwierdzenia przelewów i ich daty pozostają zgodne z zapisami znajdującej się w aktach sprawy umowy zlecenia obsługi prawnej zawartej w dniu 10.01.2025r. Wobec jednak faktu, że górną granicę wydatków określały zapisy Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015r. (§ 11 ust. 2 pkt 1, § 15 ust. 1 i 3, § 17 ust. 1) w sprawie opłat za czynności adwokackie maksymalna kwota wydatków zamykała się w 5.184 zł, która to kwota stanowi równowartość sześciokrotności stawki minimalnej. W sprawie odbyły się dwa terminy rozpraw (720 zł + 20%, tj. 144 zł = 864 zł, 864 zł x 6 = 5.184 zł). Aktywność pełnomocnika w sprawie nie budziła wątpliwości, brał on udział nie tylko w rozprawie, ale także w trzech terminach posiedzenia pojednawczego wykazując swoje zaangażowanie w sprawie. Biorąc pod uwagę powyższe, jak też fakt udokumentowania poniesionych przez oskarżyciela prywatnego wydatków, zasadnym było podwyższenie zasądzonych kosztów zastępstwa procesowego do kwoty wskazanej w pkt II wyroku.

144 6. Koszty Procesu

145 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

146 Przytoczyć okoliczności

III.

147 IV.

148 O kosztach zastępstwa procesowego za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie § 11 ust. 2 pkt 4 cytowanego wyżej Rozporządzenia i art. 636 § 1 kpk - stosownie do wyniku procesu.

149 W oparciu o art. 636 § 1 kpk oraz art. Sąd Okręgowy zasadził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 60 zł tytułem opłaty za II instancję zgodnie z art. 7 i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych.

150 7. PODPIS

151 1.3. Granice zaskarżenia

152 Kolejny numer załącznika

153 1

154 Podmiot wnoszący apelację

155 Obrońca oskarżonego

156 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

157 Cały wyrok

158 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

159 ☒ na korzyść

160 ☐ na niekorzyść

161 ☒ w całości

162 ☐ w części

163 ☐co do winy

164 ☐co do kary

165 ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

166 1.3.2. Podniesione zarzuty

167 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

168 ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

169 ☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

170 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

171 ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

172 ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

173 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

174 ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

175 ☐art. 439 k.p.k.

176 ☐brak zarzutów

177 1.4. Wnioski

178 ☐uchylenie

179 ☒zmiana