Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 17 grudnia 2024 r., IV Ka 485/24

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 17 grudnia 2024 r., IV Ka 485/24

Uzasadnienie

1 Formularz UK 2

2 Sygnatura akt

3 IV Ka 485/24

4 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

5 2

6 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

7 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

8 Wyrok Sądu Rejonowego w Bełchatowie wydany w dniu 04 czerwca 2024 roku w sprawie o sygn. akt II K 905/23.

9 1.2. Podmiot wnoszący apelację

10 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

11 ☒ oskarżyciel posiłkowy

12 ☐ oskarżyciel prywatny

13 ☒ obrońca

14 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

15 ☐ inny

16 1.3. Granice zaskarżenia

17 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

18 ☒ na korzyść

19 ☒ na niekorzyść

20 ☒ w całości

21 ☐ w części

22 ☒

23 co do winy

24 ☐

25 co do kary

26 ☒

27 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

28 1.1.2. Podniesione zarzuty

29 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

30 ☐

31 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

32 ☐

33 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

34 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

35 ☒

36 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

37 ☒

38 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

39 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

40 ☒

41 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

42 ☐

43 art. 439 k.p.k.

44 ☐

45 brak zarzutów

46 1.4. Wnioski

47 ☒

48 uchylenie

49 ☒

50 zmiana

51 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami

52 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

53 1.5. Ustalenie faktów

54 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione

55 Lp.

56 Oskarżony

57 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

58 Dowód

59 Numer karty

60 2.1.1.1.

61 Z. J.

62 Technika i taktyka jazdy oskarżonej Z. J. kierującej samochodem marki F. (...) o nr rej. (...) była nieprawidłowa przed zaistniałym zdarzeniem i pozostawała w związku przyczynowym z zaistniałym wypadkiem drogowym.

63 Pieszy E. G. naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym ponieważ wszedł na jezdnię- na przejście dla pieszych bez zachowania szczególnej ostrożności w bezpośredniej bliskości nadjeżdżającego z jego lewej strony samochodu F. (...), co pozostawało w związku przyczynowym z zaistniałym wypadkiem drogowym.

64 Opinia pisemna wydana przez biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej, rekonstrukcji wypadków drogowych i ruchu drogowego mgr inż. K. K.

65 214 -228

66 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione

67 Lp.

68 Oskarżony

69 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

70 Dowód

71 Numer karty

72 2.1.2.1.

73 1.6. Ocena dowodów

74 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

75 Lp. faktu z pkt 2.1.1

76 Dowód

77 Zwięźle o powodach uznania dowodu

78 2.1.1.1

79 Opinia pisemna wydana przez biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej, rekonstrukcji wypadków drogowych i ruchu drogowego mgr inż. K. K..

80 Opinia pisemna wydana przez biegłego sądowego w ocenie sądu okręgowego jest pełna, jasna, wewnętrznie spójna i zawierająca rzeczowe uzasadnienie wniosków końcowych w oparciu o analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Wydana opinia w ocenie sądu okręgowego stanowi pełnowartościowy materiał dowodowy w sprawie.

81 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

82 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

83 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

84 Dowód

85 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

86 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

87 Lp.

88 Zarzut

89 3.1.

90 Obrońca oskarżonej Z. J. we wniesionej apelacji zaskarżonemu wyrokowi zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na:

91 1. braku uznania, iż pokrzywdzony wtargnął na przejście dla pieszych bezpośrednio przed jadący pojazd kierowany przez oskarżoną, a także spoza przeszkody ograniczającej widoczność drogi, jak również nie zachował szczególnej ostrożności, czym dopuścił się naruszenia art. 14 pkt 1 ppkt a i b oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku prawo o ruchu drogowym ( Dz.U Nr 98, poz. 602),

92 2. dowolnym uznaniu, iż oskarżona nie zachowała należytej ostrożności i nie ustąpiła pierwszeństwa wchodzącemu na przejście dla pieszych pokrzywdzonemu podczas gdy:

93 - pokrzywdzony wszedł na przejście dla pieszych w momencie, w którym pojazd prowadzony przez oskarżoną już się na nim znajdował, na co wskazuje miejsce uszkodzeń pojazdu ( prawy bok pojazdu),

94 - z zeznań przesłuchanych w sprawie świadków: P. Z. oraz A. F. wynika, że oskarżona znajdująca się w danym miejscu w chwili zdarzenia nie mogła widzieć pokrzywdzonego znajdującego się przed przejściem dla pieszych z uwagi na drzewo zasłaniające widoczność z tego miejsca,

95 3. mającą wpływ na treść rozstrzygnięcia obrazę przepisu postępowania - art. 7 kpk polegającą na uznaniu za wiarygodne zeznań pokrzywdzonego E. G., podczas, gdy pozostają one sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego w zakresie, w jakim wskazał on, że w momencie wejścia na przejście dla pieszych pojazd prowadzony przez oskarżoną znajdował się w bezpiecznej odległości, a także, iż do momentu zderzenia zdążył on pokonać na przejściu dla pieszych kilka kroków, co pozostaje sprzeczne z materiałem dowodowym o charakterze obiektywnym w postaci protokołu oględzin pojazdu oskarżonej, z którego wynika, ze do uderzenia w pieszego doszło prawym bokiem pojazdu, a nie jego środkiem, jak byłoby, gdyby wersja podawana przez pokrzywdzonego była prawdziwa,

96 4. mającą wpływ na treść rozstrzygnięcia obrazę przepisu postępowania - art. 193 § 1 kpk w zw. z art. 170 § 1 pkt 2 i 3 kpk polegającą na oddaleniu wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego do spraw rekonstrukcji wypadków, podczas gdy-mając na uwadze okoliczności przedmiotowego zdarzenia - ustalenie, czy i jakie reguły ostrożności zostały naruszone przez jego uczestników wymagało wiadomości specjalnych.

97 ☐ zasadny

98 ☒ częściowo zasadny

99 ☐ niezasadny

100 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

101 Zarzut obrońcy oskarżonego okazał się zasadny w takim stopniu, że sąd okręgowy na etapie postępowania odwoławczego dopuścił dowód z pisemnej opinii biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej, rekonstrukcji wypadków drogowych i ruchu drogowego mgr inż. K. K. na okoliczność przebiegu zaistniałego zdarzenia i dokonania analizy zachowania uczestników wypadku drogowego.

102 Powołany przez sąd okręgowy biegły sądowy we wnioskach końcowych opinii pisemnej stwierdził:

103 1. Przedmiotowy wypadek drogowy polegał na potrąceniu narożnikiem pieszego pana E. G., przechodzącego przez jezdnię na oznakowanym przejściu dla pieszych przez samochód marki F. (...) o nr. rej. (...), kierowany przez panią Z. J.,

104 2. Pieszy pan E. G. naruszył przepisy prawa o ruchu drogowym, ponieważ wszedł na jezdnię- na przejście dla pieszych bez zachowania szczególnej ostrożności, w bezpośredniej bliskości nadjeżdżającego z jego lewej strony samochodu F. (...), co zdaniem opiniującego pozostawało w związku przyczynowym z zaistniałym wypadkiem drogowym,

105 3. Technika i taktyka jazdy kierującej samochodem marki F. (...) o nr. rej. (...), pani Z. J. była nieprawidłowa, ponieważ w czasie zbliżania się do oznakowanego przejścia dla pieszych nie zachowała szczególnej ostrożności, nieuważnie obserwowała obszar tego przejścia dla pieszych i w sytuacji znajdowania się pieszego na chodniku przy przejściu dla pieszych, którego zachowanie wskazywało na to, że zamierza przejść przez jezdnię, nie podjęła w porę manewru hamowania , w celu ustąpienia pierwszeństwa pieszemu, co zdaniem opiniującego pozostawało w związku przyczynowym z zaistniałym wypadkiem drogowym,

106 4. Kierująca samochodem marki F. (...) o nr. rej. (...) naruszyła przepisy prawa o ruchu drogowym, ponieważ w czasie zbliżania się do oznakowanego przejścia dla pieszych nie zachowała szczególnej ostrożności i nie ustąpiła pierwszeństwa pieszemu, którego zachowanie wskazywało na to, że zamierza on przejść przez jezdnię po tym przejściu dla pieszych,

107 5. Zgromadzony w sprawie rzeczowy materiał dowodowy nie był wystarczający dla obliczenia prędkości samochodu F. (...) o nr. rej. (...), w czasie dojeżdżania do przejścia dla pieszych,

108 6. Charakter uszkodzeń samochodu oraz mechanizm potrącenia pieszego świadczy o tym, że prędkość samochodu F. (...) w chwili zaistnienia wypadku wynosiła 30-40 km/h,

109 7. Pieszy pan E. G. został uderzony przednim prawym narożnikiem samochodu F. (...), a w chwili tego uderzenia przez samochód znajdował się na przejściu dla pieszych, w odległości około 1.0 metra od prawej krawędzi jezdni,

110 8.Gdyby pieszy pan E. G., cały czas był w ruchu (nie zatrzymałby się przed przejściem dla pieszych) to od wyjścia zza drzewa do miejsca potrącenia przez samochód F. (...) przeszedłby odcinek co najmniej 1,5 metra, a czas trwania jego ruchu wynosiłby około 2,26 s,

111 9. Kierująca samochodem marki F. (...) o nr. rej. (...), jadąc z prędkością 30-40 km/h, przy uważnej obserwacji drogi, w czasie zbliżania się do przejścia dla pieszych i podjęciu manewru hamowania miałaby możliwość zatrzymania samochodu przed torem ruchu pieszego i uniknięcia potracenia pieszego, przechodzącego przez jezdnię, po tym przejściu dla pieszych.

112 Z obliczeń dokonanych przez biegłego sądowego wynika, że w chwili wejścia pokrzywdzonego na przejście dla pieszych oskarżona kierując samochodem F. (...) znajdowała się z jego lewej strony w odległości od 12,5 metrów do 16,65 metrów, czyli samochód dojeżdżał do przejścia dla pieszych. Zdaniem sądu okręgowego prawidłowe są ustalenia w wydanej opinii, że oskarżona jechała z prędkością 30-40 km/h. Z treści opinii wynika, że zgromadzony w sprawie rzeczowy materiał dowodowy nie był wystarczający dla obliczenia prędkości samochodu F. (...) o nr. rej. (...) kierowanego przez Z. J., w czasie dojeżdżania do przejścia dla pieszych. Biegły sądowy dla oszacowania prędkości samochodu, którym kierowała oskarżona posłużył się metodą porównawczą uszkodzeń samochodu i stwierdził, że przy stwierdzonych uszkodzeniach w pojeździe Z. J. prędkość kolizyjna wynosiła 30-40 km/h. Podnieść należy, że z taką prędkością (około 40 km/h) jechał za oskarżoną swoim samochodem świadek P. Z.. Sąd okręgowy podziela stanowisko zawarte w pisemnej opinii, że można wykluczyć wersję, wynikającą z wyjaśnień oskarżonej, że przed zaistniałym wypadkiem przez przejście dla pieszych jechała z prędkością 10 km/h. Zdaniem sądu okręgowego przy takiej prędkości oskarżona zatrzymałaby samochód, którym kierowała praktycznie ,,w miejscu” i musiałaby zauważyć E. G., wchodzącego na przejście dla pieszych, gdyż oskarżony (w wieku 78 lat) nie wbiegł na to przejście. Bezsporne jest w sprawie. że przed przejściem dla pieszych w miejscu, którym pokrzywdzony wchodził na jezdnię rośnie drzewo, które ograniczało widoczność pieszego. Wypadek nastąpił wieczorem, gdy było już ciemno. Pieszy nie posiadał żadnych zabezpieczeń odblaskowych i był ubrany na ciemno. Sąd okręgowy podziela wniosek zawarty w opinii biegłego sądowego, że jego zachowanie pozostawało w związku przyczynowym z zaistniałym wypadkiem. Na pieszym, który chce przejść przez oznakowane przejście dla pieszych ciąży także obowiązek zachowania szczególnej ostrożności, aby ,,nie wejść pod nadjeżdżający samochód”. W literaturze podnosi się, że pieszy powinien wchodzić na jezdnię po uprzednim upewnieniu się, że nie nadjeżdża żaden pojazd, spokojnie, bez wykonywania gwałtownych ruchów i przekraczanie jej krokiem pewnym oraz równomiernym, tzn. bez przyspieszania, zwalniania, zatrzymywania się bez uzasadnionej potrzeby ( J. Brylak, Ochrona prawna). W realiach przedmiotowej sprawy pokrzywdzony ,,nie wtargnął” na przejście dla pieszych bezpośrednio pod samochód kierowany przez oskarżoną, ale źle ocenił odległość tego samochodu od przejścia, na które wchodził w warunkach ograniczonej widoczności dla kierowcy. Zdaniem sądu okręgowego pokrzywdzony nie zatrzymał się przed przejściem dla pieszych i nie rozglądał się, tylko wszedł na nie widząc światła nadjeżdżającego samochodu z jego lewej strony i ocenił, że zdąży bezpiecznie przejść przez to przejście. Piesi nie zdają sobie sprawy z tego, że jeżeli wieczorem w warunkach ograniczonej widoczności oni widzą nadjeżdżający samochód (a praktycznie jego włączone światła ), to nie oznacza automatycznie, że kierujący tym samochodem widzi pieszego. W tym przypadku pokrzywdzony przyczynił się do zaistniałego zdarzenia, bo widząc nadjeżdżający samochód, który nie zwalniał zdecydował się wejść na przejście dla pieszych, które było bez sygnalizacji świetlnej w warunkach ograniczonej widoczności i będąc w ciemnym ubraniu. Oskarżona nie zwolniła przed przejściem dla pieszych i nie widziała pieszego, bo w przeciwnym razie gwałtownie by hamowała, a takiej sytuacji nie było. W chwili, gdy pokrzywdzony wszedł na jezdnię oskarżona nie miała możliwości zatrzymania samochodu jadąc z prędkością 30 km/h. Tym bardziej przy prędkości 40 km/h. Podejmując manewr hamowania przy prędkości 30 km/h oskarżona zatrzymałaby samochód na odcinku 16,10 metra. Meritum tej sprawy sprowadza się do ustalenia czy w realiach panujących warunków drogowym w dniu zdarzenia (było ciemno, drzewo zasłaniało widoczność przed przejściem dla pieszych z prawej strony patrząc w kierunku jazdy oskarżonej ) oskarżona zachowała szczególną ostrożność zbliżając się do oznakowanego przejścia dla pieszych? Bezsporne jest w sprawie, że Z. J. znała miejsce wypadku, gdyż mieszka w pobliżu i nie pierwszy raz jechała tą trasą. Zdaniem sądu okręgowego oskarżona znając to miejsce tym bardziej powinna zmniejszyć prędkość do takiej, aby mieć możliwość zatrzymania pojazdu przed pieszym, który wchodzi na jezdnię wiedząc, że rosnące drzewo przed przejściem dla pieszych (a także inne drzewa na tej trasie) ogranicza kierowcy obserwację chodnika przed przejściem. W tym miejscu każdy pieszy schodzący z chodnika na oznakowane przejście dla pieszych jest przez moment zasłonięty przez rosnące drzewo i niewidoczny dla kierujących samochodami przejeżdżającymi przez to przejście. Drzewo to jest zdaniem sądu okręgowego ,,pułapką” dla kierowców jadących w takich warunkach drogowych jak oskarżona w dniu zdarzenia. Skoro oskarżona potrzebowała do zatrzymania samochodu 16,1 metra jadąc z prędkością 30 km/h i gdy pieszy wchodził na jezdnię, a samochód oskarżonej był w odległości od niego 12,5 - 16,65 metra, to oskarżona nie mogła zatrzymać samochodu przed pieszym, gdyby podjęła manewr hamowania w chwili wejścia E. G. na jezdnię ( jeszcze potrzebowała 1 s na zareagowanie hamowaniem). Stan zagrożenia powstał jednak wcześniej mianowicie, gdy pokrzywdzony wyszedł zza drzewa i zbliżał się do przejścia do oznakowanego przejścia pieszych. Z wyliczeń dokonanych przez biegłego sądowego wynika, że gdyby wówczas oskarżona podjęła natychmiast manewr hamowania, to przy prędkości 30-40 km/h zatrzymałaby samochód przed pieszym. Bezsporne jest w sprawie, że oskarżona nie widziała pieszego, bo takiego manewru nie podjęła. Skoro pieszego widział jak zbliża się do przejścia dla pieszych jadący za oskarżoną P. Z., to na prostym odcinku drogi także oskarżona miała możliwość zauważenia go, gdy wyszedł zza drzewa. Pieszy znajdując się już w odległości co najmniej 0,5 metra przed krawędzią jezdni znajdował się w polu widzenia oskarżonej. Niezależnie od tego, że świadek P. Z. widział pieszego z innej perspektywy obserwowania ( jechał za oskarżoną), to przed przejściem dla pieszych jest prosty odcinek drogi i należy zgodzić się z opinią biegłego sądowego, że oskarżona uważnie obserwując prawą stronę drogi (tam gdzie rosło drzewo przed przejściem dla pieszych) powinna zauważyć pokrzywdzonego jak wyszedł zza drzewa i znajdował się w odległości co najmniej 0,5 metra przed przejściem dla pieszych. Wówczas podejmując manewr hamowania zatrzymałaby samochód przed pieszym. Zgodnie z art. 13 ust. 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. z 2022 r. poz. 988 z późn. zm.) pieszy znajdujący się na przejściu dla pieszych ma pierwszeństwo przed pojazdem. Pieszy wchodzący na przejście dla pieszych ma pierwszeństwo przed pojazdem, z wyłączeniem tramwaju. Z tym rozwiązaniem koreluje art. 26 ust. 1 prod, który mówi, że kierujący pojazdem, zbliżając się do przejścia dla pieszych, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność, zmniejszyć prędkość tak, aby nie narazić na niebezpieczeństwo pieszego znajdującego się na tym przejściu albo na nie wchodzącego i ustąpić pierwszeństwa pieszemu znajdującemu się na tym przejściu albo wchodzącemu na to przejście, z zastrzeżeniem ust. 1a. Skoro oskarżona nie widziała pieszego, to przez moment nie obserwowała prawej strony chodnika przed przejściem dojeżdżając do niego. Tego rodzaju ustalenie znajduje potwierdzenie w zeznaniach świadka W. G. (żony pokrzywdzonego), której po wypadku na miejscu zdarzenia oskarżona powiedziała ,,Przepraszam panią. Nie zauważyłam męża, zagapiłam się przez chwilę” (k- 111v-112). Nie ma znaczenia dla oceny zachowania oskarżonej fakt, że w notatce urzędowej sporządzonej przez funkcjonariusza Policji A. F. znalazło się stwierdzenie, że pieszy wtargnął na jezdnię, gdyż świadek zapisał to co usłyszał na miejscu zdarzenia i nie zapisał w notatce kto taką wiadomość przekazał, a więc nie można wykluczyć, że była to oskarżona, gdyż na pewno z nią rozmawiał. Ponadto uderzenie pieszego nastąpiło prawym narożnikiem samochodu, a nie jego bokiem. Świadek P. Z. w zeznaniach złożonych dniu 06 listopada 2024 roku stwierdził, że oskarżona nie hamowała przed przejściem dla pieszych i nie zwalniała (k- 19v) i jego zeznania korespondują z treścią opinii pisemnej wydanej przez biegłego sądowego K. K.. W tym miejscu podnieść należy, że prędkość administracyjnie dopuszczalna nie zawsze jest prędkością bezpieczną. Gdyby oskarżona zwolniła zbliżając się do oznakowanego przejścia dla pieszych ( a miała taki obowiązek) i jechała rzeczywiście jak wyjaśniła z prędkością 10 km/h oraz obserwowała prawą stronę jezdni, to do wypadku by nie doszło. Reasumując prawidłowe są ustalenia sądu I instancji, że pokrzywdzony nie wtargnął oskarżonej bezpośrednio przed kierowany przez nią pojazd, który w tym czasie znajdował się już na przejściu dla pieszych. Ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego po uzupełnieniu go o opinię pisemną biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej, rekonstrukcji wypadków drogowych i ruchu drogowego mgr inż. K. K., że oskarżona popełniła przypisany jej czyn w zaskarżonym wyroku wypełniający dyspozycję art. 177 §1 kk.

113 Wniosek

114 O zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonej od popełnienia zarzuconego jej czynu.

115 ☐ zasadny

116 ☐ częściowo zasadny

117 ☒ niezasadny

118 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

119 Skoro zarzut podniesiony w apelacji obrońcy oskarżonej błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający nie zasługiwał na uwzględnienie, to sąd okręgowy nie zmienił zaskarżonego wyroku w sposób postulowany przez apelanta i nie uniewinnił oskarżonej od popełnienia zarzuconego jej czynu.

120 3.2.

121 Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego E. G. we wniesionej apelacji zaskarżonemu wyrokowi zarzucił rażącą niewspółmierność wymierzonej kary, poprzez nie orzeczenie w stosunku do oskarżonej środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, mając na względzie, iż w okolicznościach przedmiotowej sprawy, oskarżona rażąco naruszyła zasady ruchu drogowego, nie obserwowała przedpola drogi i okolic przejścia dla pieszych, nie zauważyła w ogóle pokrzywdzonego zarówno w okolicach przejścia dla pieszych ale nawet w momencie jego wejścia na nie o czym świadczy, to, iż wyjaśniała, iż nie widziała w co uderzyła, co stanowi jaskrawe naruszenie przepisów o ruchu drogowym i winno skutkować czasowym wyeliminowaniem oskarżonej z możliwości prowadzenia pojazdów mechanicznych po drogach publicznych.

122 ☐ zasadny

123 ☐ częściowo zasadny

124 ☒ niezasadny

125 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

126 Zdaniem sądu okręgowego zachowanie pokrzywdzonego pozostaje w związku przyczynowym z zaistniałym wypadkiem drogowym. Aktualne są rozważania sądu okręgowego zawarte w punkcie 3.1 uzasadnienia. Oskarżona nie dopuściła się rażącego naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym pozostającego w związku przyczynowym z zaistniałym wypadkiem drogowym z udziałem pokrzywdzonego E. G.. Nie jest zatem zasadne orzekanie w stosunku do oskarżonej na podstawie art. 42 § 1 kk środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym.

127 Wniosek

128 O orzeczenie na podstawie art. 42 § 1 kk środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów na okres 1 roku.

129 ☐ zasadny

130 ☐ częściowo zasadny

131 ☒ niezasadny

132 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

133 Skoro zarzut zawarty w apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego nie zasługiwał na uwzględnienie, to sąd okręgowy nie orzekł wobec oskarżonej na podstawie art. 42 § 1 kk środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów na okres 1 roku.

134 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

135 4.1.

136 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

137 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

138 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

139 5.1.1.

140 Przedmiot utrzymania w mocy

141 Sąd okręgowy utrzymał w mocy wyrok sądu meriti, który został zaskarżony na korzyść przez obrońcę oskarżonej Z. J. oraz na jej niekorzyść przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego E. G..

142 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

143 Skoro zarzuty podnoszone w apelacjach wniesionych zarówno przez obrońcę oskarżonej Z. J., jak i przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego E. G. nie zasługiwały na uwzględnienie, a także brak było podstaw do zmiany lub uchylenia wyroku sądu I instancji z urzędu, należało zaskarżony wyrok utrzymać w mocy.

144 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

145 5.2.1.

146 Przedmiot i zakres zmiany

147 Zwięźle o powodach zmiany

148 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

149 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

150 5.3.1.1.1.

151 ☐ art. 439 k.p.k.

152 Zwięźle o powodach uchylenia

153 5.3.1.2.1.

154 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

155 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

156 Zwięźle o powodach uchylenia

157 5.3.1.3.1.

158 Konieczność umorzenia postępowania

159 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

160 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

161 5.3.1.4.1.

162 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

163 Zwięźle o powodach uchylenia

164 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

165 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

166 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

167 Przytoczyć okoliczności

168 6. Koszty Procesu

169 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

170 Przytoczyć okoliczności

171 Punkt 2 wyroku sądu okręgowego

172 Sąd okręgowy ustalił, że koszty zastępstwa procesowego za postępowanie odwoławcze ponoszą oskarżyciel posiłkowy E. G. i oskarżona Z. J. w zakresie przez siebie poniesionym. Podnieść należy, że apelacje wniesione przez obrońcę oskarżonej i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego nie zostały uwzględnione. Względy słuszności przemawiają za tym, aby oskarżona i oskarżyciel posiłkowy koszty zastępstwa procesowego za postępowanie odwoławcze ponosili w zakresie przez siebie poniesionym.

173 Punkt 3 wyroku sądu okręgowego

174 O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze w stosunku do oskarżyciela posiłkowego E. G. sąd okręgowy orzekł na podstawie art. 624 § 1 kpk. Sąd okręgowy zwolnił oskarżyciela posiłkowego od opłaty za drugą instancję i zwrotu wydatków za postępowanie odwoławcze uznając, że względy słuszności przemawiają za takim rozstrzygnięciem.

175 Punkt 4 wyroku sądu okręgowego

176 O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze w stosunku do oskarżonej sąd okręgowy orzekł na podstawie art. 624 § 1 kpk. Sąd okręgowy zasądził od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 150 złotych z tytułu opłaty za drugą instancję. Wysokość opłaty została ustalona na podstawie art. 3 ust 1 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych ( tj. Dz. U nr 49 z 1983 r. poz. 223 z późn. zm.) i zwolnił oskarżoną od wydatków za postępowanie odwoławcze, uznając, że ich ponoszenie byłoby zbyt uciążliwe dla oskarżonej, która jest emerytem i otrzymuje 3000 złotych emerytury miesięcznie.

177 7. PODPIS

178 1.11. Granice zaskarżenia

179 Kolejny numer załącznika

180 1

181 Podmiot wnoszący apelację

182 Obrońca oskarżonej Z. J.

183 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

184 Apelacja dotyczy uznania oskarżonej za winną popełnienia zarzuconego jej czynu.

185 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

186 ☒ na korzyść

187 ☐ na niekorzyść

188 ☒ w całości

189 ☐ w części

190 ☒

191 co do winy

192 ☐

193 co do kary

194 ☐

195 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

196 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

197 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

198 ☐

199 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

200 ☐

201 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

202 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

203 ☒

204 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

205 ☒

206 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

207 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

208 ☐

209 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

210 ☐

211 art. 439 k.p.k.

212 ☐

213 brak zarzutów

214 0.1.1.4. Wnioski

215 ☒

216 uchylenie

217 ☒

218 zmiana

219 1.12. Granice zaskarżenia

220 Kolejny numer załącznika

221 2

222 Podmiot wnoszący apelację

223 Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego E. G.

224 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

225 Apelacja dotyczy braku orzeczenia przez sąd środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym.

226 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

227 ☐ na korzyść

228 ☒ na niekorzyść

229 ☐ w całości

230 ☒ w części

231 ☐

232 co do winy

233 ☐

234 co do kary

235 ☒

236 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

237 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

238 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

239 ☐

240 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

241 ☐

242 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

243 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

244 ☐

245 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

246 ☐

247 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

248 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

249 ☒

250 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

251 ☐

252 art. 439 k.p.k.

253 ☐

254 brak zarzutów

255 0.1.1.4. Wnioski

256 ☐

257 uchylenie

258 ☒

259 zmiana