Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 20 czerwca 2023 r., IV Ka 313/23

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 20 czerwca 2023 r., IV Ka 313/23

Uzasadnienie

1 Formularz UK 2

2 Sygnatura akt

3 IV Ka 313/23

4 IV Kz 181/23

5 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

6 4

CZĘŚĆ WSTĘPNA

7 Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

8 Wyrok Sądu Rejonowego w Bełchatowie z dnia 26 stycznia 2023 roku w sprawie II K 1099/21

9 Podmiot wnoszący apelację

10 ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

11 ☐ oskarżyciel posiłkowy

12 ☐ oskarżyciel prywatny

13 ☒ obrońca

14 ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

15 ☐ inny

16 Granice zaskarżenia

17 Kierunek i zakres zaskarżenia

18 ☒ na korzyść

19 ☒ na niekorzyść

20 ☒ w całości

21 ☒ w części

22 ☐

23 co do winy

24 ☒

25 co do kary

26 ☐

27 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

28 Podniesione zarzuty

29 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

30 ☐

31 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

32 ☒

33 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

34 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

35 ☒

36 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

37 ☒

38 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

39 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

40 ☒

41 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

42 ☐

43 art. 439 k.p.k.

44 ☐

45 brak zarzutów

46 Wnioski

47 ☐

48 uchylenie

49 ☒

50 zmiana

51 Ustalenie faktów w związku z dowodami

52 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

53 Ustalenie faktów

54 Fakty uznane za udowodnione

55 Lp.

56 Oskarżony

57 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

58 Dowód

59 Numer karty

60 2.1.1.1.

61 Fakty uznane za nieudowodnione

62 Lp.

63 Oskarżony

64 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

65 Dowód

66 Numer karty

67 2.1.2.1.

68 Ocena dowodów

69 Dowody będące podstawą ustalenia faktów

70 Lp. faktu z pkt 2.1.1

71 Dowód

72 Zwięźle o powodach uznania dowodu

73 Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

74 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

75 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

76 Dowód

77 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

78 STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

79 Lp.

80 Zarzut

81 3.1.

82 Zarzuty zawarte w apelacji prokuratora skierowanej przeciwko obu oskarżonym.

83 1. zarzut obrazy prawa materialnego tj. art. 71 § 1 kk poprzez brak orzeczenia środka probacyjnego co do obu oskarżonych;

84 2. zarzut obrazy prawa procesowego poprzez wskazanie jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia z punktu 9 dotyczącego oskarżonego K. K. (1) art. 124 § 1 kk zamiast art. 124 § 4 kw;

85 3. zarzut rażącej niewspółmierności kary co do obu oskarżonych.

86 ☐ zasadny

87 ☒ częściowo zasadny

88 ☐ niezasadny

89 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

90 Zarzuty nr 1 i 2 były zasadne. Sąd Rejonowy nie orzekł o obligatoryjnym środku probacyjnym i w punkcie 9 wyroku podał błędną podstawę naprawienia szkody.

91 Zarzut nr 3 jest bezzasadny. Obaj oskarżeni są niekarani, przy czym co do oskarżonego G. D. w dniu 18 maja 2022 roku nastąpiło zatarcie skazania z mocy prawa ( k. 526, k. 293). W tym stanie rzeczy wystarczające będzie orzeczenie co do obu oskarżonych kar pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania na okresy próby i kar grzywien orzeczonych obok kar pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy podziela w tym względzie argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, więc nie będzie ich powielał. Okoliczności obciążające podnoszone w apelacji prokuratora zostały już uwzględnione przez Sąd Rejonowy i należycie wyważone.

92 Wniosek

93 1. wniosek o orzeczenie środka probacyjnego wobec obu oskarżonych w postaci obowiązku informowania sądu na piśmie o przebiegu próby co 6 miesięcy;

94 2. wniosek o przyjęcie za podstawę prawną rozstrzygnięcia z punktu 9 art. 124 § 4 kw ;

95 3. wniosek o orzeczenie co do obu oskarżonych kar bezwzględnego pozbawienia wolności

96 ☐ zasadny

97 ☒ częściowo zasadny

98 ☐ niezasadny

99 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

100 Wnioski nr 1 i 2 były zasadne, a wniosek nr 3 nie był zasadny. Zostało to powyżej omówione

101 3.2.

102 Apelacja oskarżonego K. K. (1) i jego obrońcy.

103 Apelacje te są w pełni tożsame, podnoszą te same zarzuty, więc będą omówione łącznie.

104 Zarzuty obrazy przepisów postępowania poprzez naruszenie art. 7 kpk polegające na błędnej ocenie dowodów, w szczególności niezasadne nie danie wiary oskarżonemu, danie wiary pokrzywdzonym, pominiecie zeznań K. C., E. K. i W. K., błędną interpretację opinii biegłego antropologa, oparcie się na niewyraźnych nagraniach monitoringu, w związku z tym naruszenie art. 5 § 2 kp i art. 424 kpk.

105 Powiązane z powyższymi zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych poprzez przypisanie oskarżonemu, że uporczywie nękał pokrzywdzoną, a on jedynie kontaktował się z nią w sprawach dzieci, że zachowanie oskarżonego wzbudzało u pokrzywdzonej uzasadnione poczucie zagrożenia, że dopuścił się zniszczenia mienia i kradzieży kamer monitoringu.

106 ☐ zasadny

107 ☐ częściowo zasadny

108 ☒ niezasadny

109 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

110 Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej oceny dowodów i zgodnych z prawdą ustaleń faktycznych. Ponieważ ocena ta i ustalenia są ( powinny być) stronom znane, nie będą powielane, dość powiedzieć, że Sąd Okręgowy je aprobuje.

111 Sąd Rejonowy słusznie dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonych i temu, że rozpoznali oni oskarżonego K. K. (1) na nagraniach monitoringu. Wszak znają oni oskarżonego od wielu lat. pokrzywdzona była jego żoną. Dlatego wiarygodne jest, że rozpoznali oni na nagraniach oskarżonego.

112 Poza tym – co apelanci skrzętniej pomijają – na niektórych nagraniach z monitoringu uchwycona jest twarz oskarżonego K. K. (1) na tyle wyraźnie, że mimo celowych zabiegów oskarżonego mających utrudnić wydanie opinii antropologicznej ( o czym szerzej za chwilę) został bez wątpliwości rozpoznany. Przecież, gdyby mówił prawdę, nie powinno być go na żadnych z tych nagrań, a ewidentnie jest, np. na nagraniu na którym wyrzuca na posesję pokrzywionej śmieci i na tym, na którym zakleja kamery monitoringu. Czyżby oskarżony K. K. (1) w ten sposób okazywał zainteresowanie swoimi dziećmi ( jak twierdzi), że podrzucał na posesję ich matki odpadki ?. Czyżby w trosce o bezpieczeństwo swoich dzieci zaklejał kamery monitoringu ?. Ponadto ustawił busa przed posesją pokrzywdzonej i zamontował w nim kamerę stale nagrywającą ten teren ( k. 65), a policjantom opowiedział, że to nie była kamera, tylko atrapa, „zwykły straszak” ( k. 141) – co to ma wspólnego z opieką nad dziećmi ?. Były to oczywiście jedne z wielu elementów nękania pokrzywdzonej, a oskarżony cynicznie zasłania się troską o dzieci, podczas gdy celem jego działań opisanych w przypisanym mu przestępstwie było nękanie pokrzywdzonej.

113 Ponadto znamienne jest, że oskarżony K. K. (1) wpłynął na treść opinii antropologicznej, albowiem stawiając się na wykonanie zdjęć i nagrań mających stanowić materiał poglądowy i porównawczy zmienił nie tylko sposób poruszania się ( nienaturalne, wręcz „sztuczne” układanie kończyn w ruchu), ale posunął się nawet do tego, że podgolił sobie czesiowo brwi zmieniając ich kształt (kontur), co ma znaczenie w procesie rozpoznawania i identyfikacji twarzy. Wykazał to biegły antropolog na s. 33 i 34 swojej opinii, załączając nawet powiększone zdjęcia wykolonych fragmentów brwi oskarżonego ( vide k. 743-744). Dlatego argumenty apelantów, jakoby opinię antropologa należało traktować jako dowód przemawiający za uniewinnieniem oskarżonego, stanowią przejaw hipokryzji i Sąd Okręgowy ich nie podziela. Gdyby oskarżony był niewinny, gdyby nie wiedział, że to on jest na tych nagraniach, nie bawiłby się w depilowanie brwi i odgrywanie pantomimy w czasie odbierania materiału porównawczego nadając swoim ruchom nienaturalnych cech. Jest to kolejna poszlaka obciążająca oskarżonego.

114 Chybione są zarzuty apelantów, jakoby z zeznań K. C. (partnerki i jednocześnie pracownicy oskarżonego K. K. (1)), E. K. ( matki oskarżonego) i W. K. ( ojca oskarżonego) oraz z wyjaśnień oskarżonego zgodnie wynikało, że w dniu 17 listopada 2020 roku nie mógł być w miejscu czynu zarzuconego mu w punkcie IX aktu oskarżenia, co ma nie tylko dawać mu alibi, ale również obnażać niewiarygodność pokrzywdzonych. Apelanci nie zauważają (tudzież skrzenie pomijają), jak bardzo „rozjeżdżają się” wersje oskarżonego i w/w świadków alibistów na temat miejsca pobytu oskarżonego w czasie popełniania tego czynu ( tj. w dniu 17 listopada 2020 roku od godziny 18.50 do godziny 19.02 – vide zeznania pokrzywdzonego k. 167). Otóż, oskarżony K. K. (1) wyjaśniając po raz pierwszy na okoliczność czynu zarzuconego mu w punkcie IX aktu oskarżenia twierdził, że w czasie jego popełniania był u rodziców w miejscowości O. ( k. 227). Tymczasem matka oskarżonego świadek E. K. tego nie pamiętała ( k. 467-468 i k. 570-571), a jego ojciec świadek W. K., aby dać mu alibi, szukał informacji o miejscach logowania się jego telefonu, aby ustalić, gdzie wtedy był ( zatem nie pamiętał, aby syn był u niego, a miejsca logowania telefonu nie są równoznaczne z miejscem przebywania jego właściciela, telefon można zostawić albo przekazać innej osobie, zwłaszcza, gdy planuje się popełnienie przestępstwa – k. k. 464-465 i k. 571-572). Natomiast partnerka i zarazem pracownica oskarżonego K. C., zeznając na rozprawie prawie dwa lata po tej dacie, zapewniała, że dokładnie w tym dniu dokładnie około godziny 19.00 oskarżony wpadł do niej na kolację ( a świadek mieszka w B.), zjadł ją w 20 minut i wyszedł. Zaiste, musiałoby to być upojne 20 minut, aby pamiętać datę i godzinę 20 – minutowej kolacji przez kolejne 2 lata ( aczkolwiek oskarżony najwyraźniej nie podzielił tej ekstazy, bo twierdził, że był wówczas u rodziców, cóż, może mu nie smakowało?). Podsumowując – oskarżony i w/w świadkowie przedstawili niespójną, wręcz sprzeczną wersję, starając się dać oskarżonemu alibi i zapewne kierując się więzami emocjonalnymi ( rodzice, partnerka). Są w związku z tym niewiarygodni, a omawiane zarzuty apelacyjne są wobec tego bezzasadne.

115 Oczywiste jest, że permanentne nękanie pokrzywionej przez oskarżonego, opisane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie było jedynie dążeniem oskarżonego K. K. (1) do opieki na dziećmi. Owszem, opieka nad wspólnymi dziećmi była i zapewne ciągle jest punktem spornym między byłymi małżonkami i stanowi motyw zemsty dla oskarżonego, który czując się odsunięty od dzieci przez pokrzywdzoną nękał ją, aby jej dokuczyć i aby na nią wpłynąć. Takie zachowanie ( szczegółowo wykazane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku), obiektywnie może rodzić u pokrzywionych poczucie zagrożenia i utraty prywatności. Zatem zachowanie oskarżonego K. K. (1) wyczerpało znamiona przestępstwa z art. 190 a § 1 kk i inne. Zarzuty obrazy prawa procesowego i błędów w ustaleniach faktycznych z tym związane są chybione.

116 Chybione są również zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych co do przestępstw zniszczenia mienia i kradzieży kamer monitoringu. Sąd Rejonowy słusznie oparł się tu na wiarygodnych zeznaniach pokrzywdzonych i nagraniach z monitoringu na których pokrzywdzeni rozpoznali oskarżonego – było to powyżej omawiane.

117 Sąd Rejonowy w sposób logiczny wykazał zamknięty łańcuch poszlak, który niezależnie od rozpoznania przez pokrzywdzonych oskarżonego K. K. (1) na nagraniach z monitoringu wskazuje na jego sprawstwo przestępstw zniszczenia mienia i kradzieży ( k. 872). Sąd Okręgowy w pełni podziela tę ocenę dowodów i związane z nią ustalenia, nie będzie więc jej powielał.

118 W sprawie nie zachodzą nieusunięte wątpliwości, albowiem zostały one rozwiane przez rzetelna i logiczną ocenę dowodów. Nie doszło zatem do naruszenia art. 5 § 2 kpk. Sąd Rejonowy orzekał w sposób obiektywny, o czym świadczy chociażby uniewinnienie od jednego zarzutów i zweryfikowanie wartości uszkodzonego mienia.

119 Wniosek

120 Wnioski o uniewinnienie, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

121 ☐ zasadny

122 ☐ częściowo zasadny

123 ☒ niezasadny

124 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

125 Wnioski są bezzasadne, było to powyżej omówione.

126 3.3.

127 Apelacja oskarżonego G. D..

128 Zarzuty obrazy prawa procesowego poprzez dokonanie błędnej oceny dowodów, w szczególności w zakresie wyjaśnień oskarżonego i zeznań jego żony K. D. na okoliczność zajmowania się córką oskarżonego w dniu 17 listopada 2020 roku i oparcie się na niewyraźnych nagraniach monitoringu i wybiórczej interpretacji opinii biegłego antropologa oraz zeznaniach pokrzywdzonych.

129 ☐ zasadny

130 ☐ częściowo zasadny

131 ☒ niezasadny

132 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

133 Zarzuty te są chybione.

134 Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej oceny dowodów i zgodnych z prawdą ustaleń faktycznych. Ponieważ ocena ta i ustalenia są ( powinny być) stronom znane, nie będą powielane, dość powiedzieć, że Sąd Okręgowy je aprobuje.

135 Sąd Rejonowy słusznie dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonych i temu, że rozpoznali oni oskarżonego G. D. na nagraniach monitoringu. Wszak znają oni oskarżonego od wielu lat. Był on związany z rodziną pokrzywdzonej zarówno towarzysko, jak i pośrednio zawodowo ( jego żona jest zatrudniona u oskarżonego K. K. (1), ponadto sama przyznała, że łączy ich też relacja osobista, w tym wspólne spędzanie wakacji – k. 564). Dlatego wiarygodne jest, że rozpoznali oni na nagraniach oskarżonego. Miał on również motyw aby pomagać oskarżonemu K. K. (1) w nękaniu pokrzywdzonej i dokonywaniu przestępstw na szkodę jej ojca, jest on bowiem ściśle powiązany towarzysko i ekonomicznie z oskarżonym K. K. (1).

136 Oskarżony G. D. kontestując ocenę zeznań swojej żony K. D. i swoich wyjaśnień nie dostrzega, że faktycznie zachodzą między ich relacjami sprzeczności, które podważają ich wiarygodność. Ponieważ zostały one przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie będą tu powielane, Sąd Okręgowy aprobuje analizę tych zeznań i wyjaśnień dokonanych przez Sąd Rejonowy. Jednak żeby nie być gołosłownym, wskazać należy, że w postępowaniu przygotowawczym K. D. zeznawała, że mąż do wieczora w dniu 17 listopada 2020 roku był w ich miejscu zamieszkania z młodszą córką, dopiero wieczorem przyjechał do niej do Ł., gdzie świadek przebywała w szpitalu (...) ze starszą córką, która była tam hospitalizowana, co więcej, potwierdziła, że tego dnia oskarżony K. K. (1) kontaktował się osobiście z oskarżonym G. D. ( k. 401v). Tymczasem na rozprawie zmieniła wersję, twierdziła, że mąż (oskarżony G. D.) całe popołudnie w dniu 17 listopada 2020 roku spędził z nią w Ł. w szpitalu, po czym został na cały wieczór i noc w szpitalu w Ł. opiekując się córką po operacji. Różnica między tymi wersjami jest diametralna. Pierwsza wersja, złożona „na gorąco”, nie wyklucza sprawstwa oskarżonego G. D. i nie daje mu alibi, a wręcz przeciwnie, potwierdza osobisty kontakt obu oskarżonych tamtego dnia. Druga wersja, stworzona na rozprawie prawie dwa lata po czynie, daje alibi oskarżonemu ( od popołudnia do nocy miał być w Ł.). Taka diametralna zmiana zeznań świadczy o niewiarygodności świadka K. D., która stara się dostosować zeznania do realiów procesu w miarę uzyskiwania wiedzy o innych dowodach, aby pomóc mężowi i ojcu swoich dzieci. Co więcej, wersja świadka K. D. z rozprawy stoi w sprzeczności z wyjaśnieniami oskarżonego G. D., który stwierdził, że tego dnia nie był u starszej córki w szpitalu, co najwyżej zawiózł tam żonę, a sam został w miejscu zamieszkania ( „ byłem uwiązany opieką nad młodszą córką” – k. 546). Opieka nad 8– latką ( wtedy w takim wieku była młodsza córka oskarżonego ) nie wyklucza wzięcia przez niego udziału w dokonaniu wspólnie i w porozumieniu z oskarżonym K. K. (1) uszkodzenia samochodu pokrzywdzonego R. Ł., taka akcja łącznie z czasem dojazdu na miejsce i powrotu nie mogła zająć więcej niż pół godziny, a 8– latka to nie osesek przy piersi i nie ma nic nadzwyczajnego w pozostawieniu dziecka w tym wieku zamkniętego w bezpiecznym mieszkaniu na około pół godziny, a nawet dłużej. Dlatego Sąd Rejonowy słusznie nie dał wiary oskarżonemu G. D. i świadkowi K. D., a zarzuty apelanta są bezzasadne.

137 Ponadto opinia biegłego antropologa potwierdziła, że na jednym z nagrań z monitoringu zarejestrowano postać oskarżonego G. D., co podważa wiarygodność jego wyjaśnień, jakoby nigdy nie uczestniczył wraz z oskarżonym K. K. (1) w popełnianiu przestępstw na szkodę pokrzywdzonych ( byłej żony i byłego teścia oskarżonego K. K. (1)).

138 Wniosek

139 Wniosek o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz umorzenie kar finansowych.

140 ☐ zasadny

141 ☐ częściowo zasadny

142 ☒ niezasadny

143 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

144 Wniosek jest bezzasadny, co było powyżej wykazane.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

145 4.1.

146 Z urzędu w trybie art. 16 ust. 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych skorygowano błędne rozstrzygnięcie o opłacie za pierwszą instancję wymierzonej oskarżonemu G. D..

147 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

148 Opłata wymierzona przez Sąd Rejonowy oskarżonemu G. D. była zawyżona, więc ją skorygowano.

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

149 Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

150 5.1.1.

151 Przedmiot utrzymania w mocy

152 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

153 Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

154 5.2.1.

155 Przedmiot i zakres zmiany

156 Zmieniono zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

157 na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 kk zobowiązano oskarżonego K. K. (1) do informowania sądu na piśmie o przebiegu okresu próby co 6 (sześć) miesięcy;

158 na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 kk zobowiązano oskarżonego G. D. do informowania sądu na piśmie o przebiegu okresu próby co 6 (sześć) miesięcy;

159 jako podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 9 przyjęto art. 124 § 4 kw;

160 obniżono opłatę zasądzoną od oskarżonego G. D. w punkcie 16 do 520 ( pięciuset dwudziestu ) złotych.

161 Zwięźle o powodach zmiany

162 Było to omawiane.

163 Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

164 Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

165 5.3.1.1.1.

166 ☐ art. 439 k.p.k.

167 Zwięźle o powodach uchylenia

168 5.3.1.2.1.

169 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

170 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

171 Zwięźle o powodach uchylenia

172 5.3.1.3.1.

173 Konieczność umorzenia postępowania

174 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

175 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

176 5.3.1.4.1.

177 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

178 Zwięźle o powodach uchylenia

179 Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

180 Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

181 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

182 Przytoczyć okoliczności

183 3

184 Sąd odwoławczy jednocześnie z apelacją rozpoznawał pod sygnaturą IV Kz 181/23 zażalenie na postanowienie z dnia 14 lutego 2023 roku w sprawie II K 1099/21 o zasądzeniu od obu oskarżonych na rzecz oskarżycielki posiłkowej K. K. (2) solidarnie kwoty 1512 zł tytułem zwrotu wydatków poniesionych przez oskarżycielkę posiłkową.

185 Postanowienie to zaskarżył w całości oskarżony G. D., zażalenie nie zawiera konkretnych zarzutów (k. 881).

186 Zażalenie to rozpoznano łącznie z apelacją w trybie art. art. 626 § 3 kpk.

187 W wyniku rozpoznania tego zażalenia zmieniono zaskarżone postanowienie na korzyść obu oskarżonych ( art. 435 kpk). Po pierwsze, Sąd Rejonowy zasądził koszty zastępstwa adwokackiego solidarnie od obu oskarżonych, tymczasem odpowiedzialność solidarna co do kosztów procesu karnego nie wynika z ustawy, a wręcz przeciwnie, zgodnie z art. 633 kpk każdy ze współoskarżonych podpowiada za takie koszty pro parte według zasad słuszności. Po drugie, skoro Sąd Rejonowy orzekał jedynie o kosztach zastępstwa procesowego związanych z udziałem pełnomocnika w czterech rozprawach przed Sądem pierwszej instancji i przyjął stawkę minimalną wynagrodzenia pełnomocnika (a tak jednoznacznie wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia), to koszty te nie mogły być wyższe niż 1344 zł ( 840 zł za pierwszą rozprawę i 504 zł za trzy terminy dodatkowe). Oznacza to, że na każdego z oskarżonych przypada po 672 zł z tytułu tych wydatków ( 1344/2=672).

188 Dlatego zmieniono zaskarżone postanowienie w ten sposób, że w miejsce solidarnego zasądzenia od oskarżonych na rzecz oskarżycielki posiłkowej kwoty 1512 ( jednego tysiąca pięciuset dwunastu złotych) zasądzono od oskarżonego K. K. (1) i od oskarżonego G. D. na rzecz oskarżycielki posiłkowej K. K. (2) po 672 ( sześćset siedemdziesiąt dwa) złote od każdego z nich tytułem zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego przed Sądem pierwszej instancji.

189 Koszty Procesu

190 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

191 Przytoczyć okoliczności

192 4

193 Zasądzono od obu oskarżonych na rzecz oskarżycielki posiłkowej zwrot wydatków związanych z udziałem pełnomocnika w rozprawie apelacyjnej w częściach równych. Wynagrodzenie pełnomocnika ustalono według stawek minimalnych.

194 5 i 6

195 Zasądzono od obu odkażonych zwrot wydatków za postępowanie odwoławcze poniesionych przez Skarb Państwa w częściach równych, na wydatki te złożył się ryczałt za doręczenia, oraz wymierzono obu oskarżonym opłaty za drugą instancję.

PODPIS

196 Granice zaskarżenia

197 Kolejny numer załącznika

198 1

199 Podmiot wnoszący apelację

200 prokurator

201 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

202 kara

203 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

204 ☐ na korzyść

205 ☒ na niekorzyść

206 ☐ w całości

207 ☒ w części

208 ☐

209 co do winy

210 ☒

211 co do kary

212 ☐

213 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

214 1.3.2. Podniesione zarzuty

215 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

216 ☐

217 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

218 ☒

219 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

220 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

221 ☒

222 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

223 ☐

224 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

225 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

226 ☒

227 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

228 ☐

229 art. 439 k.p.k.

230 ☐

231 brak zarzutów

232 1.4. Wnioski

233 ☐

234 uchylenie

235 ☒

236 zmiana

237 Granice zaskarżenia

238 Kolejny numer załącznika

239 2

240 Podmiot wnoszący apelację

241 obrońca oskarżonego K. K. (1)

242 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

243 skazanie

244 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

245 ☒ na korzyść

246 ☐ na niekorzyść

247 ☒ w całości

248 ☐ w części

249 ☐

250 co do winy

251 ☐

252 co do kary

253 ☐

254 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

255 1.3.2. Podniesione zarzuty

256 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

257 ☐

258 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

259 ☐

260 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

261 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

262 ☒

263 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

264 ☒

265 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

266 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

267 ☐

268 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

269 ☐

270 art. 439 k.p.k.

271 ☐

272 brak zarzutów

273 1.4. Wnioski

274 ☐

275 uchylenie

276 ☒

277 zmiana

278 Granice zaskarżenia

279 Kolejny numer załącznika

280 3

281 Podmiot wnoszący apelację

282 oskarżony K. K. (1)

283 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

284 skazanie

285 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

286 ☒ na korzyść

287 ☐ na niekorzyść

288 ☒ w całości

289 ☐ w części

290 ☐

291 co do winy

292 ☐

293 co do kary

294 ☐

295 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

296 1.3.2. Podniesione zarzuty

297 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

298 ☐

299 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

300 ☐

301 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

302 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

303 ☒

304 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

305 ☒

306 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

307 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

308 ☐

309 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

310 ☐

311 art. 439 k.p.k.

312 ☐

313 brak zarzutów

314 1.4. Wnioski

315 ☐

316 uchylenie

317 ☒

318 zmiana

319 Granice zaskarżenia

320 Kolejny numer załącznika

321 4

322 Podmiot wnoszący apelację

323 oskarżony G. D.

324 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

325 skazanie

326 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

327 ☒ na korzyść

328 ☐ na niekorzyść

329 ☒ w całości

330 ☐ w części

331 ☐

332 co do winy

333 ☐

334 co do kary

335 ☐

336 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

337 1.3.2. Podniesione zarzuty

338 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

339 ☐

340 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

341 ☐

342 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

343 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

344 ☒

345 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

346 ☐

347 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

348 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

349 ☐

350 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

351 ☐

352 art. 439 k.p.k.

353 ☐

354 brak zarzutów

355 1.4. Wnioski

356 ☐

357 uchylenie

358 ☒

359 zmiana