Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 23 maja 2025 r., IV Ka 244/25

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 23 maja 2025 r., IV Ka 244/25

Uzasadnienie

1 Formularz UK 2

2 Sygnatura akt

3 IV Ka 244/25

4 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

5 1

6 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

7 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

8 wyrok Sądu Rejonowego w Bełchatowie z dnia 22 stycznia 2025 roku w sprawie II K 412/24

9 1.2. Podmiot wnoszący apelację

10 ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

11 ☐ oskarżyciel posiłkowy

12 ☐ oskarżyciel prywatny

13 ☐ obrońca

14 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

15 ☐ inny

16 1.3. Granice zaskarżenia

17 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

18 ☐ na korzyść

19 ☒ na niekorzyść

20 ☒ w całości

21 ☐ w części

22 ☐

23 co do winy

24 ☐

25 co do kary

26 ☐

27 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

28 1.1.2. Podniesione zarzuty

29 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

30 ☐

31 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

32 ☐

33 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

34 ☒

35 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

36 ☒

37 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

38 ☐

39 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

40 ☐

41 art. 439 k.p.k.

42 ☐

43 brak zarzutów

44 1.4. Wnioski

45 ☒

46 uchylenie

47 ☐

48 zmiana

49 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami

50 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

51 1.5. Ustalenie faktów

52 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione

53 Lp.

54 Oskarżony

55 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

56 Dowód

57 Numer karty

58 2.1.1.1.

59 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione

60 Lp.

61 Oskarżony

62 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

63 Dowód

64 Numer karty

65 2.1.2.1.

66 1.6. Ocena dowodów

67 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

68 Lp. faktu z pkt 2.1.1

69 Dowód

70 Zwięźle o powodach uznania dowodu

71 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

72 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

73 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

74 Dowód

75 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

76 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

77 Lp.

78 Zarzut

79 3.1.

80 zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść, polegający na niesłusznym uznaniu, że oskarżony A. J. nie popełnił przestępstwa określonego w art. 278 §1 k.k., przy czym Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, podczas gdy stanowią one jedynie linię obrony oskarżonego, a materiał dowodowy zebrany w toku postępowania wskazuje na jego sprawstwo.

81 ☐ zasadny

82 ☐ częściowo zasadny

83 ☒ niezasadny

84 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

85 Zarzut nie zasługuje na uwzględnienie.

86 Stwierdzić bowiem należy, iż Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, z którego wysnuł trafne wnioski, odnośnie braku możliwości uznania oskarżonego, za winnego popełnienia zarzuconego mu przestępstwa. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd ten również przekonywująco wskazał, jakie konkretnie powody doprowadziły go do tego rodzaju konkluzji.

87 Apelacja nie wykazała w skuteczny sposób, aby rozumowanie Sądu meriti, przy ocenie zgromadzonych w sprawie dowodów było wadliwe, bądź nielogiczne. Zarzuty przedstawione w skardze apelacyjnej mają w istocie charakter polemiczny i opierają się po części na wybiórczej, a po części na subiektywnej ocenie zebranych w sprawie dowodów.

88 Wbrew zapatrywaniom skarżącego, ocena wartości zgromadzonych w sprawie dowodów została dokonana przez Sąd I instancji w sposób obiektywny oraz zgodnie z wiedzą i doświadczeniem życiowym i jako taka, spełnia kryteria przewidziane w art. 2 § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k.

89 Dla uznania oskarżonego za winnego popełniania zarzucanego mu czynu, nie jest wystarczające samo wewnętrzne przekonanie strony. Zgodnie z treścią art. 7 k.p.k. przekonanie sądu o winie oskarżonego winno zostać ukształtowane na podstawie przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Punktem wyjścia muszą być zatem zgromadzone w sprawie dowody, na podstawie których, po dokonaniu oceny, zgodnej z art. 7 k.p.k., sąd nabiera przekonania o winie oskarżonego. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie – także w ocenie Sądu odwoławczego – zabrakło na tyle przekonywujących dowodów, aby możliwym było skazanie oskarżonego.

90 Nie może budzić wątpliwości, że oskarżyciel nie przedstawił dostatecznych dowodów, które wskazywałyby, że sprawcą zaistniałej w dniu 10 lutego 2024 roku, w godzinach 21.20-21.25, kradzieży samochodu marki P. (...) o numerze rejestracyjnym (...) wraz ze znajdującymi się w środku przedmiotami spod pizzerii P. D. przy ul. (...) w R., był właśnie oskarżony A. J..

91 W szczególności nie wynika to z nagrania zabezpieczonego monitoringu, jak również z analizy logowania się telefonów oskarżonego, która nie wykazała, aby logował się on w czasie zaistniałej kradzieży do stacji (...), położonych w rejonie R..

92 Oskarżony wylegitymował się natomiast posiadaniem alibi na dzień kradzieży, gdyż przedstawił – już na etapie postępowania przygotowawczego – dowód opłaconej rezerwacji biletów lotniczych na dzień 9 lutego 2024 roku z Ł. do M. i na dzień 11 lutego 2024 roku z M. do Ł..

93 Ponieważ oskarżyciel wezwany przez Sąd Rejonowy w trybie art. 396a k.p.k. nie przedstawił w wyznaczonym terminie dowodów, które wykazałyby, że w dniu kradzieży oskarżony jednak przebywał na terytorium Polski, w pełni słuszna i znajdująca oparcie treści art. 396a § 4 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k. była konstatacja Sądu meriti, iż A. J. nie mógł być sprawcą przedmiotowej kradzieży, gdyż w czasie, kiedy do niej doszło, oskarżony przebywał w (...).

94 Wbrew twierdzeniom skarżącego, powyższego wniosku nie mógł obalić fakt, że w dniu 14 lutego 2024 roku (a więc cztery dni po kradzieży), w Ł., zatrzymano oskarżonego A. J., który korzystał z samochodu osobowego marki P. (...) o numerze rejestracyjnym (...). Okoliczność ta może bowiem jedynie świadczyć o tym, że oskarżony znalazł się w posiadaniu skradzionego samochodu, natomiast nie może być dowodem na dokonanie przez niego zarzucanej aktem oskarżenia kradzieży.

95 Oskarżony przy tym wyjaśnił, iż przedmiotowy samochód otrzymał od pewnej osoby (której personaliów nie chciał wyjawić), jako zastaw za niezwróconą pożyczkę. Skarżący wersję tę neguje, twierdząc, że jest to jedynie linia obrony oskarżonego. Jednakże oskarżyciel nie przedstawił i tu żadnych kontrdowodów, które wskazywałyby, iż twierdzenia oskarżonego są nieprawdziwe, a wersji oskarżonego nie można, a priori, wykluczyć z powodu jej sprzeczności z zasadami logiki i doświadczenia życiowego.

96 Mieć też trzeba na uwadze utrwalone stanowisko orzecznictwa, zgodnie z którym, ,,obowiązek udowodnienia odnosić należy tylko do ustaleń niekorzystnych dla oskarżonego, jako że on sam korzysta z domniemania niewinności, a niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na jego korzyść. Ze względu na te zasady wydanie wyroku uniewinniającego jest konieczne zarówno wówczas, gdy wykazano niewinność oskarżonego, jak i wtedy - co chyba częściej ma miejsce - gdy nie udowodniono, że jest on winny popełnienia zarzucanego mu czynu przestępnego. W tym ostatnim wypadku wystarczy zatem, że twierdzenia oskarżonego, negujące tezy aktu oskarżenia, zostaną uprawdopodobnione. Wyrok uniewinniający musi jednak zapaść również i w takiej sytuacji, gdy wskazywana przez oskarżonego teza jest co prawda nieuprawdopodobniona, ale też nie zdołano udowodnić mu sprawstwa i winy” (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2008 roku – III KK 484/07; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2008 roku – V KK 267/08; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 stycznia 2011 roku – IV KK 132/10).

97 Reasumując, podkreślić więc jeszcze raz należy, iż według zasad obowiązującej procedury karnej, to nie oskarżony musi udowodnić swoją niewinność, lecz oskarżyciel udowodnić winę oskarżonego (art. 5 § 1 k.p.k.). Przy czym udowodnić, to znaczy wykazać w sposób nie budzący wątpliwości wiarygodnymi dowodami. Istota domniemania niewinności sprowadza się, jak wiadomo, do tego, że oskarżonego uważa się za niewinnego, dopóki wina nie zostanie mu udowodniona, przy czym związana ściśle z domniemaniem niewinności zasada in dubio pro reo (art. 5 § 2 k.p.k.), nakazuje rozstrzygnąć nie dające się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego. Oznacza to, że udowodnienie winy oskarżonemu musi być całkowite, pewne, wolne od wątpliwości, czego jednak nie można powiedzieć o przedmiotowej sprawie.

98 W świetle powyższych rozważań, w pełni zatem zgodzić się należało ze stanowiskiem Sądu I instancji, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie pozwalał na ustalenie w sposób nie budzący wątpliwości, że oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu przestępstwa. Dlatego też jedynym dopuszczalnym w tym stanie rzeczy rozstrzygnięciem, było wydanie wyroku uniewinniającego.

99 Wniosek

100 o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

101 ☐ zasadny

102 ☐ częściowo zasadny

103 ☒ niezasadny

104 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

105 Ponieważ podniesione zarzuty nie okazały się zasadne, wniosek nie mógł zostać uwzględniony, zwłaszcza, że nie zostały spełnione warunki wskazane w art. 437 § 2 zd. 2 k.p.k. zezwalające na uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

106 3.2.

107 - zarzut obrazy przepisów postępowania art. 399§1 k.p.k., która miała wpływ na treść orzeczenia poprzez nieuwzględnienie okoliczności, iż oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał dyspozycję art. 291 §1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

108 ☐ zasadny

109 ☐ częściowo zasadny

110 ☒ niezasadny

111 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

112 Nie można zgodzić się z zarzutem odstąpienia przez Sąd Rejonowy od przypisania oskarżonemu przestępstwa paserstwa, w miejsce zarzucanej mu aktem oskarżenia kradzieży.

113 Sąd I instancji – jak wynika z lektury uzasadnienia zaskarżonego wyroku – możliwość taką rozważał, jednakże uznał, iż w realiach rozpoznawanej sprawy byłoby to wyjście poza granice aktu oskarżenia. Pogląd taki należało w pełni zaakceptować. Sąd meriti trafnie odwołał się tu do ugruntowanego stanowiska orzecznictwa Sądu Najwyższego i doktryny, zgodnie z którymi, sąd orzekający może zmienić opis czynu, dokonać odmiennych ustaleń, co do miejsca i czasu jego popełnienia i nie jest związany z kwalifikacją prawną czynu wskazaną w akcie oskarżenia. Jednakże w każdym przypadku, dla zachowania tożsamości czynów zarzucanego i przypisanego oskarżonemu, konieczne jest, aby zachowanie mu przypisane przez sąd, mieściło się w granicach zdarzenia historycznego (faktycznego) opisanego w akcie oskarżenia. Sąd Rejonowy omówił także, przytaczając stosowne judykaty, dopuszczalność uwzględniania dodatkowych (pomocniczych) kryteriów, weryfikujących tożsamość czynów zarzucanego i przypisanego oskarżonemu. Słusznie ponadto skonkludował ów teoretyczny wywód, że do tej pory judykaturze nie udało się skonstruować uniwersalnego katalogu, pozwalającego w nieomylny sposób przyjmować lub nie tożsamość czynu, a ich doprecyzowanie winno być dokonywane w realiach konkretnie rozpoznawanej sprawy.

114 O ile zatem można teoretycznie założyć, że w określonym stanie faktycznym będzie możliwym, pozostając w ramach tego samego zdarzenia historycznego, przyjęcie, że czyn pierwotnie zakwalifikowany, jako kradzież, okazał się jedynie paserstwem, to nie można automatycznie stosować tego rodzaju konstrukcji do każdej rozpoznawanej sprawy.

115 Odnośnie przedmiotowej sprawy, Sąd Rejonowy słusznie stwierdził, przypisanie oskarżonemu A. J. występku paserstwa musiałoby oznaczać przypisanie mu całkowicie odmiennego czynu, który wychodziłby poza granice wyznaczone aktem oskarżenia. Wejście przez oskarżonego w posiadanie skradzionego samochodu osobowego marki P. (...), nastąpiło bowiem dwa dni po jego kradzieży, w zupełnie w innym miejscu oraz odbyło się w diametralnie inny sposób, niż zachowanie określone aktem oskarżenia. Zatem żadna rozsądna ocena życiowa nie pozwala uznać, aby było to zachowanie tożsame z czynem zarzuconym.

116 W złożonej apelacji skarżący powołuje się na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 września 2019 roku – I KZP 6/19, które potwierdza stanowisko, że nie da się sformułować uniwersalnej reguły pozwalającej zawsze na przypisanie popełnienia przestępstwa paserstwa w miejsce zarzucanego przestępstwa kradzieży. W sytuacji, gdy w akcie oskarżenia zarzucano kradzież, a w wyroku przypisano popełnienie paserstwa, to w zależności od okoliczności konkretnej sprawy możliwe będzie stwierdzenie, że wykroczono poza granice aktu oskarżenia, albo uznanie, że nie doszło do wyjścia poza te granice. Kluczowe znaczenie dla dokonania takiej oceny będzie miało zbadanie, czy czyn przypisany mieści się w podstawach faktycznych aktu oskarżenia. Granice tożsamości czynu zarzucanego i czynu przypisanego wyznaczają granice zdarzenia faktycznego. Doprecyzowanie kryteriów branych przy tym pod uwagę dokonywane być powinno w realiach konkretnych rozpoznawanych spraw.

117 Nie można więc wykluczyć, że w zależności od konkretnych okoliczności danej sprawy, dopuszczalne będzie przypisanie oskarżonemu przestępstwa paserstwa, zamiast zarzuconej kradzieży, czy kradzieży z włamaniem, bez zaistnienia uchybienia z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. i art. 14 § 1 k.p.k., jak miało to np. miejsce w powołanej w apelacji sprawie IV KK 87/12 Sądu Najwyższego. Sąd ten jednak, oddalając kasację (postanowieniem z dnia 25 października 2012 roku), podtrzymał pogląd, iż oddzielnie, w każdej sprawie, należy badać, czy sąd, skazując za inaczej opisany i zakwalifikowany czyn zmieścił się w granicach zdarzenia historycznego, które było podstawą skargi (zarzutu). W sprawie IV KK 87/12 wyznacznikami zachowanej tożsamości czynu zarzuconego i przypisanego były: ten sam przedmiot ochrony, ten sam przedmiot czynności wykonawczej, ta sama osoba pokrzywdzonego, ten sam zamiar sprawcy, to samo miejsce jego działania i zbliżony czas zachowania. Jeżeli wziąć więc pod uwagę realia sprawy, w której Sąd Najwyższy dopuścił możliwość konwersji z zarzutu kradzieży na paserstwo oraz takie jej faktory, jak m.in. ,,ten sam zamiar sprawcy”, ,,to samo miejsce jego działania” i ,,zbliżony czas zachowania”, to była to jednak odmienna sytuacja, od tej, z jaką mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

118 Natomiast Sąd Najwyższy rozpoznawał sprawę o bardzo zbliżonym stanie faktycznym, jak ten w rozpoznawanej tu sprawie. Chodzi tu o sprawę IV KK 139/11, gdzie oskarżony stanął pod zarzutem popełnienia w dniu 23 stycznia 2009 roku kradzieży z włamaniem, dokonując zaboru m.in. komputera przenośnego marki H. (...), a dało mu się wykazać jedynie to, że w bliżej nieustalonej dacie, pomiędzy dniem 29 stycznia, a dniem 10 marca 2009 roku, nabył pochodzący z kradzieży z włamaniem tenże komputer. Drugi czyn także dotyczył zarzutu dokonania kradzieży z włamaniem w dniu 6 lutego 2009 roku, przy czym okazało się, że oskarżony, w bliżej nieustalonej dacie, pomiędzy dniem 6 lutego, a dniem 10 marca 2009 roku, jedynie nabył pochodzący z tejże kradzieży z włamaniem telefon komórkowy, co do którego na podstawie okoliczności towarzyszących jego nabyciu powinien i mógł przypuszczać, że pochodził on z czynu zabronionego. Oddalając kasację od wyroku uniewinniającego Sądu Okręgowego, Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 14 lipca 2011 roku, jednoznacznie stwierdził, że w takiej sytuacji nie zachodziła tożsamość, ani miejsca, ani czasu czynów zarzucanych oskarżonemu aktem oskarżenia i czynów przypisanych w wyroku Sądu Rejonowego, ani wreszcie tożsamość sposobu działania w ramach jednych i drugich czynów. Nie można mówić o tożsamości czynów, jeżeli przestępstwo paserstwa, przypisywane zamiast zarzucanego przestępstwa kradzieży lub kradzieży z włamaniem miało miejsce już w jakiś czas po tej kradzieży i w okolicznościach nie mających nic wspólnego z opisem i podstawą faktyczną czynu zarzucanego, jako kradzież lub kradzież z włamaniem. W takim wypadku, nie chodzi bowiem tylko o odmienny sposób wejścia w posiadanie rzeczy pochodzącej z czynu zabronionego, lecz o zupełnie inne zdarzenie faktyczne, w którego ramach doszło do uzyskania takiego posiadania. Natomiast w tych sytuacjach, w których Sąd Najwyższy, uznawał za możliwe przypisanie paserstwa przy zarzucie kradzieży jako zachowania tożsamego, chodziło o wypadek, gdy przypisane zachowanie popełniono w tym samym miejscu i czasie, co zarzucana kradzież, a zatem gdy jedynie sposób wejścia w posiadanie cudzej rzeczy przez daną osobę następował w sposób charakterystyczny dla paserstwa, a nie dla różnego rodzaju zaboru mienia. Chodziło zatem o takie zachowanie, które w pełni mieściło się w ramach historycznego zdarzenia, leżącego u podstaw zarzutu sformułowanego w akcie oskarżenia. W sprawie niniejszej taka sytuacja nie zachodziła. Przypisane oskarżonemu czyny przyjęte jako paserstwo miały bowiem miejsce w innym czasie, w innym miejscu i były dokonane w inny sposób i w innych okolicznościach, niż zachowanie określone aktem oskarżenia. Zatem żadna rozsądna ocena życiowa nie pozwala uznać, że chodziło w tym wypadku o zachowania tożsame z czynami zarzuconymi. Były to bowiem całkowicie odmienne czyny, które wychodziły poza granice wyznaczone aktem oskarżenia. Skoro zaś nie udowodniono, aby oskarżony dopuścił się zarzucanych mu kradzieży z włamaniem, nie można było w miejsce czynów zarzucanych skazać go za zupełnie inne czyny (uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2011 roku - IV KK 139/11).

119 Sąd Okręgowy w ślad za Sądem Rejonowym w pełni podziela zaprezentowany wyżej pogląd, który utwierdza tylko w przekonaniu, że Sąd I instancji trafnie uznał, że w ustalonych w niniejszej sprawie okolicznościach faktycznych, niedopuszczalnym było skazanie oskarżonego A. J. za paserstwo, w miejsce zarzucanej mu kradzieży.

120 Niezrozumiałym jest stanowisko skarżącego, że mieliśmy tu do czynienia z ,,premiowaniem sprawcy przestępstwa z art. 291 § 1 k.k.” Oczywistym jest bowiem, tak jak wskazał Sąd meriti, że wyrok uniewinniający w niniejszej sprawie nie zamyka drogi do postawienia oskarżonemu zarzutu paserstwa w innym procesie, przy prawidłowo wniesionym akcie oskarżenia, dotyczącym zdarzenia, polegającego na nabyciu przez oskarżonego samochodu pochodzącego z kradzieży. Uniewinnienie dotyczyło przecież zarzucanego oskarżonemu konkretnego czynu, mającego miejsce w dniu 10.02.2024 roku, polegającego na kradzieży, a nie żadnego innego odrębnego czynu z dni następnych, a więc nie ma mowy, by zachodziła tu powaga rzeczy osądzonej i zakaz ne bis in idem. Względy pragmatyczne (konieczność wniesienia nowego aktu oskarżenia) nie mogą natomiast mieć pierwszeństwa przed naczelnymi zasadami procesu karnego, jaką niewątpliwie jest zasada skargowości. Zresztą to organy ścigania powinny w sposób należyty ocenić przedstawiony przez oskarżonego, już na etapie postępowania przygotowawczego, dowód w postaci rezerwacji biletów lotniczych, dokonując niezbędnego sprawdzenia jego alibi. Pozwoliłoby to uniknąć niniejszego postępowania sądowego, zainicjowanego aktem oskarżenia, zarzucającym oskarżonemu przestępstwo, którego nie dało się, w sposób, który nie naruszałby reguł procesu karnego, mu przypisać.

121 Wniosek

122 o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.

123 ☐ zasadny

124 ☐ częściowo zasadny

125 ☒ niezasadny

126 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

127 Ponieważ podniesione zarzuty nie okazały się zasadne, wniosek nie mógł zostać uwzględniony, zwłaszcza, że nie zostały spełnione warunki wskazane w art. 437 § 2 zd. 2 k.p.k. zezwalające na uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

128 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

129 4.1.

130 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

131 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

132 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

133 5.1.1.

134 Przedmiot utrzymania w mocy

135 Całość zaskarżonego wyroku.

136 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

137 Ponieważ wniesiona apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie, a Sąd odwoławczy z urzędu nie stwierdził zaistnienia okoliczności mogących dyskwalifikować zaskarżony wyrok, należało utrzymać go w całości w mocy.

138 Powody takiego rozstrzygnięcia zostały już wskazane we wcześniejszych rozważaniach i nie ma potrzeby ponownie ich tu przytaczać.

139 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

140 5.2.1.

141 Przedmiot i zakres zmiany

142 Zwięźle o powodach zmiany

143 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

144 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

145 5.3.1.1.1.

146 ☐ art. 439 k.p.k.

147 Zwięźle o powodach uchylenia

148 5.3.1.2.1.

149 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

150 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

151 Zwięźle o powodach uchylenia

152 5.3.1.3.1.

153 Konieczność umorzenia postępowania

154 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

155 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

156 5.3.1.4.1.

157 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

158 Zwięźle o powodach uchylenia

159 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

160 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

161 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

162 Przytoczyć okoliczności

163 6. Koszty Procesu

164 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

165 Przytoczyć okoliczności

166 2

167 O kosztach postępowania odwoławczego, Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 636 §1 k.p.k. i art. 9 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity: Dz. U. z 1983 roku Nr 49, poz.223 z późn. zm.).

168 7. PODPIS

169 1.11. Granice zaskarżenia

170 Kolejny numer załącznika

171 1

172 Podmiot wnoszący apelację

173 Prokurator

174 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

175 całość wyroku

176 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

177 ☐ na korzyść

178 ☒ na niekorzyść

179 ☒ w całości

180 ☐ w części

181 ☐

182 co do winy

183 ☐

184 co do kary

185 ☐

186 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

187 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

188 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

189 ☐

190 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

191 ☐

192 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

193 ☒

194 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

195 ☒

196 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

197 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

198 ☐

199 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

200 ☐

201 art. 439 k.p.k.

202 ☐

203 brak zarzutów

204 0.1.1.4. Wnioski

205 ☒

206 uchylenie

207 ☐

208 zmiana