Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 9 maja 2023 r., IV Ka 151/23

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 9 maja 2023 r., IV Ka 151/23

Uzasadnienie

1 Formularz UK 2

2 Sygnatura akt

3 IV Ka 151/23

4 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

5 2

6 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

7 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

8 Wyrok Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 21 grudnia 2022 roku w sprawie VII K 697/22.

9 1.2. Podmiot wnoszący apelację

10 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

11 ☐ oskarżyciel posiłkowy

12 ☐ oskarżyciel prywatny

13 ☒ obrońca

14 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

15 ☒ inny

16 1.3. Granice zaskarżenia

17 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

18 ☒ na korzyść

19 ☒ na niekorzyść

20 ☐ w całości

21 ☒ w części

22 ☒

23 co do winy

24 ☒

25 co do kary

26 ☒

27 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

28 1.1.2. Podniesione zarzuty

29 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

30 ☒

31 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

32 ☐

33 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

34 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

35 ☒

36 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

37 ☒

38 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

39 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

40 ☒

41 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

42 ☐

43 art. 439 k.p.k.

44 ☐

45 brak zarzutów

46 1.4. Wnioski

47 ☐

48 uchylenie

49 ☒

50 zmiana

51 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami

52 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

53 1.5. Ustalenie faktów

54 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione

55 Lp.

56 Oskarżony

57 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

58 Dowód

59 Numer karty

60 2.1.1.1.

61 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione

62 Lp.

63 Oskarżony

64 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

65 Dowód

66 Numer karty

67 2.1.2.1.

68 1.6. Ocena dowodów

69 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

70 Lp. faktu z pkt 2.1.1

71 Dowód

72 Zwięźle o powodach uznania dowodu

73 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

74 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

75 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

76 Dowód

77 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

78 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

79 Lp.

80 Zarzut

81 3.1.

82 Zawarte w apelacji obrońcy co do czynu przypisanego w punkcie 8 wyroku zarzuty obrazy prawa materialnego poprzez zakwalifikowanie go z art. 279 § 1 kk, choć samochód nie był zamknięty i pozostawiono nim kluczyki.

83 Podniesione z ostrożności procesowej zarzuty obrazy przepisów postępowania, tj. art. 5 kpk i art. 7 kpk poprzez błędną ocenę dowodów i przypisanie oskarżonemu czynu w punkcie 8 wyroku jedynie na podstawie werbalnego przyznania się i zeznań A. C., R. C. i protokołu oględzin w sytuacji, w której w.w świadkowie i oględziny nie wskazywały na oskarżonego, a same wyjaśnienia oskarżonego budziły wątpliwości.

84 W konsekwencji zarzut błędu w ustaleniach faktycznych poprzez niezasadne uznanie oskarżonego za winnego czynu przypisanego w punkcie 8 wyroku.

85 ☐ zasadny

86 ☒ częściowo zasadny

87 ☐ niezasadny

88 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

89 Apelacja jest częściowo zasadna.

90 Co do przypisania oskarżonemu, że po wyłamaniu bramy zabrał samochód opisany w punkcie 8 wyroku, przy okazji dokonując uszkodzenia tej bramy, to ustalenia Sądu Rejonowego i przeprowadzona w tym zakresie ocena dowodów zasługuje na aprobatę Sądu Okręgowego, a ponieważ są one ( powinny być stronom znane ) nie będą tu powtarzane. W szczególności nie jest możliwe, aby to ktoś inny zabrał ten samochód z posesji, a potem porzucił go odpalonego na ulicy, a oskarżony do niego wsiadł i po ruszeniu rozbił się na przydrożnej latarni. Przecież pomiędzy zabraniem tego pojazdu ( w dniu 3 września 2022 roku około godziny 23:40) a odkryciem rozbitego na latarni pojazdu kilkanaście kilometrów dalej na trasie w stronę B. ( w dniu 4 września 2022 roku około godziny 00:25) minęło około 40 minut. Niedorzeczne byłoby, żeby sprawcy zaboru pojazdu z posesji, po zadaniu sobie trudu wyłamania bramy, przejechali nim kilka kilometrów i po kilkunastu minutach go porzucili z odpalonym silnikiem na drodze akurat przy przechodzącym oskarżonym, który sobie do niego wsiadł. Ponadto oskarżony dwukrotnie wyraźnie przyznał się do tego czynu, a argumentacja obrońcy jakoby było to „przyznanie werbalne” jest niezrozumiała – przecież nie tylko się przyznał, ale złożył wyjaśnienia, w których przyjął linię obrony o wsiadaniu do pojazdu na drodze aby uniknąć zarzutu włamania, ale wyjaśniał też o celu w jakim to zrobił ( to będzie jeszcze omawiane). Zatem Sąd Rejonowy dokonał logicznej oceny dowodów, co do tego, że to oskarżony zabrał samochód z posesji pokrzywdzonej po wyłamaniu bramy nie zachodzą żadne wątpliwości, bo zostały rozwiane w drodze tejże zasługującej na aprobatę oceny.

91 Natomiast inaczej jest z kwestią celu, dla którego oskarżony zabrał ten samochód. Żaden dowód ( z zastrzeżeniem co do przyznania się oskarżonego, o czym za chwilę) nie wskazuje, że oskarżony działał z zamiarem przywłaszczenia tego pojazdu, nie stwierdzono, aby opuszczając go po rozbiciu zabrał z niego jakiś przedmiot, oskarżony był skazywany za banalne kradzieże alkoholu ze sklepu spożywczego dokonane w prymitywny i bezmyślny sposób, nie był skazywany za paserstwo ani włamania, nie ma żadnej informacji, aby miał kontakty ze środowiskiem przestępczym pozwalające mu na sprzedanie takiego skradzionego samochodu. Natomiast z jego wyjaśnień można wywnioskować cel, w jakim działał – w pierwszych wyjaśnieniach powiedział, że nie wie, po co wziął ten samochód ( k. 250), ale w kolejnych powiedział, że chciał się dostać do B. ( k. 332). Istotnie, oskarżony poruszał się drogą z P. ( miejsce zabrania samochodu) do B.. Prowadzi to do wniosku, że oskarżony dokonał zaboru pojazdu w celu jego krótkotrwałego użycia, a więc jego czyn powinien zostać zakwalifikowany z art. 289 § 2 kk ( w zw. z art. 288 § 1 kk i art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 § 1 kk). Sąd Okręgowy w dalszej części uzasadnienia wyjaśni, dlaczego przyjął kwalifikację z art. 289 § 2 kk. Sąd Rejonowy oparł się na pewnym odmienianiu ( na niekorzyść oskarżonego) i na tym, że oskarżony przyznał się do zarzutu, w którym mowa jest o przywłaszczeniu pojazdu. Sęk w tym, że przeciętny obywatel nie odróżnia zaboru w celu krótkotrwałego użycia (art. 289 KK) od kradzieży czy włamania do samochodu (art. 278 § 1 KK i art. 279 § 1 kk). W tym stanie rzeczy fakt, iż sprawca zwerbalizował swoje zachowanie jako dokonanie włamania nie może mieć decydującego znaczenia, albowiem przy ustalaniu zamiaru, jakim się kierował, należy brać pod uwagę całokształt okoliczności sprawy ( analogicznie w wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 21 marca 2013 roku w sprawie II AKa 29/13, opubl. Legalis). Piszący te słowa nawet osobiście spotkał się z sytuacją, w której inteligentni i mający wyższe wykształcenie ( tyle, że nie prawnicze) rozmówcy byli wielce zaskoczeni, że w prawie odróżnia się te dwie sytuacje i dało się odnieść w tej dyskusji wrażenie, że ich zdaniem jest to jakieś „prawnicze dzielenie włosa na czworo”, bo dla przeciętnego Polaka kradzież to kradzież i kropka. Więc jak oskarżony – człowiek bez wyższego wykształcenia, ewidentnie nadużywający alkoholu, popełniający proste i prymitywne przestępstwa, nie ujawniający szerokiej wiedzy i rozeznania w prawie usłyszał zarzut, że dokonał włamania bo po wyłamaniu bramy zabrał w celu przywłaszczenia samochód, to się przyznał, bo w rozumieniu potocznym tak było. Jednak zwróćmy uwagę, że na pytania prowadzącego przesłuchanie, po co mu był ten samochód, nie odpowiedział, że chciał go sprzedać, wymontować z niego części, zabrać z wnętrza i zachować jakieś przedmioty - tylko, że chciał się nim dostać do B. . Zatem zabrał ten samochód w konkretnym celu, przemieszczenia się nim do odległego o około 30 km miasta, a więc w celu krótkotrwałego użycia.

92 Sąd Okręgowy przyjął kwalifikację z art. 289 § 2 kk, albowiem oskarżony przełamał zabezpieczenie w postaci zamkniętej bramy na posesję uszkadzając ją, gdyby nie to, niemożliwe byłoby wyjechanie z niej samochodem, zatem, gdyby działał w celu przywłaszczenia, to jego czyn kwalifikowany byłby z art. 279 § 1 kk – wskazuje na to orzecznictwo Sądu Najwyższego. Zgodnie z tym poglądem, który Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim akceptuje, pokonanie, przez zniszczenie (uszkodzenie) przeszkody w postaci ogrodzenia zabezpieczającego mienie, dokonane w celu zaboru cudzego mienia, może być uznane za przestępstwo kradzieży z włamaniem w rozumieniu art. 279 § 1 KK ( postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 czerwca 2020 roku w sprawie V KK 388/09 opubl. Legalis). Zgodnie z art. 289 § 2 kk, penalizującym kwalifikowaną formę tego przestępstwa, sprawca odpowiada z tego przepisu, jeżeli pokonuje zabezpieczenie pojazdu przed jego użyciem przez osobę nieupoważnioną. Pojazd w chwili zabierania go przez oskarżonego był zabezpieczony przed jego użyciem przez nieuprawnioną osobę przez zamknięcie go za szczelnym, wysokim i zamkniętym ogrodzeniem posesji, a oskarżony przełamał to zabezpieczenie niszcząc je częściowo.

93 Zgodnie ze stanowiskiem doktryny dokonanie zabezpieczeń pojazdu przed jego użyciem przez osobę nieuprawnioną należy interpretować szeroko. Chodzi m. in o zabezpieczenia, które uniemożliwiają dostanie się do wnętrza pojazdu - np. drzwi do garażu ( por. Kodeks Karny. Komentarz por red. prof. dr hab. Ryszarda A. Stefańskiego). Pokonanie zabezpieczenia polega na wyraźnym pominięciu woli właściciela (posiadacza) pojazdu, który nie chce dopuścić do niego osoby postronnej. Pokonanie zabezpieczenia nie musi być połączone z użyciem znacznego wysiłku fizycznego. Wystarczy bowiem przezwyciężenie tego, co utrudnia dostęp do pojazdu, jeśli przez to pojazd stanie się bezpośrednio dostępny ( por . post. SN z 8.4.2016 r., II KK 90/16, Biul. PK 2016, Nr 4–6, s. 24–25). Oznacza to, że w tym przypadku pojazd nie musi być zamknięty, a wystarczające dla bytu tego kwalifikowanego typu przestępstwa jest pokonanie innych zabezpieczeń pojazdu. Do znamienia "pokonania zabezpieczenia pojazdu przed jego użyciem przez osobę nieuprawnioną" odpowiednie zastosowanie w pewnym zakresie mogą znaleźć uwagi dotyczące znamienia "włamania". Tak więc "pokonanie zabezpieczenia" musi łączyć się z usunięciem przeszkody ustanowionej przez osobę upoważnioną, której celem jest zabezpieczenie pojazdu przed jego użyciem przez inne, nieupoważnione osoby. Pokonanie zabezpieczenia stanowi przejaw wyraźnego naruszenia woli osoby uprawnionej, która uruchamiając zabezpieczenie, tym samym objawia wolę niedopuszczania innych do używania tego przedmiotu. Uruchomienie zabezpieczenia powinno w sposób wyraźny i jednoznaczny symbolizować wolę zabezpieczenia pojazdu przed innymi (zob. M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, [w:] A. Zoll (red .), Kodeks karny. Część szczególna, t. III, 2008, s. 391). Pokonanie zatem zabezpieczenia może polegać na jego fizycznym przełamaniu, gdy chodzi o zamki w drzwiach pojazdu, a także – jak się przyjmuje – przełamaniu zabezpieczenia drzwi garażu lub innego pomieszczenia, w którym pojazd się znajduje ( M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, [w:] A. Zoll (red.), Kodeks karny. Część szczególna, t. III, 2008, s. 391 oraz Kodeks Karny. Część szczególna. Komentarz pod red. red. prof. dr hab. Michał Królikowski, prof. dr hab. Robert Zawłocki).

94 Dlatego w tej sprawie za takie zabezpieczenie można uznać zamknięcie pojazdu na posesji otoczonej wysokim mocnym ogrodzeniem i zamkniętą bramą – bez pokonania tego zabezpieczenia oskarżony nie byłby w stanie użyć pojazdu. Tym samym wyczerpał on dyspozycję art. 289 § 2 kk.

95 Kolejnym znamieniem kwalifikowanej postaci przestępstwa zaboru pojazdu w celu krótkotrwałego użycia jest porzucenie go w stanie uszkodzonym. W analizowanej sprawie tak było, bo oskarżony po rozbiciu pojazdu o przydrożną latarnię porzucił go, gdy pojawił się patrol policji był już poza nim i próbował uciekać. Sąd Rejonowy poczynił takie ustalenia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Sedno sprawy tkwi w tym, że wyrok zaskarżono jedynie na korzyść w zakresie kwalifikacji, zaś zwrócona na niekorzyść apelacja pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej nie stawiała zarzutów związanych z żądaniem przypisania oskarżonemu porzucenia pojazdu w stanie uszkodzonym. Uzasadnienie wyroku jest jedynie sprawozdaniem z procesu jego wydawania i nie można nim zastępować braku konkretnych znamion przestępstwa, których nie ma w opisie czynu przypisanego w wyroku. W zaskarżonym wyroku nie sposób ani doszukać się, ani nawet wyinterpretować znamienia porzucenia pojazdu w stanie uszkodzonym. Zatem zakaz reformationis in peius nie pozwala Sądowi odwoławczemu na „dopisanie” tego znamienia do czynu przypisanego oskarżonemu.

96 Oskarżony działał w celu zabrania pojazdu i jego krótkotrwałego użycia, aby tego dokonać najpierw musiał pokonać zabezpieczenie tego pojazdu przed jego użyciem przez nieuprawnioną osobę i w tym celu wyłamać bramę, powodując jej zniszczenie i wyrządzając tym szkodę w kwocie 3847 zł, a ten aspekt jego działania wyczerpał dyspozycję art. 288 § 1 kk ( nadmienić należy, że pokrzywdzona A. C. złożyła wniosek o ściganie tego czynu – vide k. 47). Oskarżony działał więc ze z góry powziętym zamiarem w krótkich odstępach czasu. Zatem jego zachowanie należało zakwalifikować jako czyn ciągły z art. 289 § 2 kk w zw. z art. 288 § 1 kk i art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 § 1 kk. Przyjęcie konstrukcji czynu ciągłego nie pogorszyło sytuacji oskarżonego, albowiem w przeciwnym razie Sąd musiałby skazać go za dwa odrębne przestępstwa (z art.288 § 1 kk i z art. 289 § 2 kk), co spowodowałoby mniej korzystny dla niego układ kar przy orzekaniu kary łącznej. Poza tym ustalenie tego zamiaru ( w przeciwieństwie do porzucenia pojazdu w stanie uszkodzonym, o czym była mowa powyżej), da się wyinterpretować z opisu czynu przypisanego oskarżonemu w wyroku, mowa jest tam bowiem o tym, że oskarżony dokonał włamania w ten sposób, że po uprzednim wyłamaniu bramy zabrał samochód w wyniku czego uszkodził bramę. Już ten opis wskazuje na działanie od początku ( od podjęcia wyłamywania bramy) ze z góry powziętym zamiarem, zachowania te nastąpiły niezwłocznie po sobie, a ich skutkiem było jednocześnie zabranie pojazdu i uszkodzenie bramy.

97 Sąd Okręgowy wymierzył oskarżonemu za tak przypisany czyn karę 1 roku pozbawienia wolności. Brał tu pod uwagę na niekorzyść oskarżonego uprzednią karalność, w tym za przestępstwo przeciwko mieniu, złożoną kwalifikację prawną oraz działanie w ramach czynu ciągłego. Na korzyść oskarżonego przemawia jedynie jego przyznanie się do winy, ale przewaga okoliczności obciążających jest miażdżąca. Dodatkowo Sąd orzekł na podstawie art. 289 § 4 kk karę 100 stawek dziennych grzywny po 20 zł stawka, aby oskarżony zrozumiał, że przestępstwo nie popłaca i odczuł to również finansowo. Nadmienić należy, że choć Sąd Rejonowy orzekł karę na podstawie art. 279 § 1 kk na minimalnym ustawowym poziomie, to Sad Okręgowy mimo złagodzenia kwalifikacji prawnej nie był do tego zobligowany, albowiem w zakresie wymiaru kary apelację na niekorzyść wniósł pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej. Powyżej omówione okoliczności obciążające prowadzą do wniosku, że kara minimalna przewidziana ustawą byłaby nieadekwatna do stopnia winy oskarżonego i społecznej szkodliwości jego czynu.

98 Sąd Okręgowy orzekł karę łączną 2 lat pozbawienia wolności i 130 stawek dziennych grzywny po 20 zł stawka. Zgodzić należy się z Sądem Rejonowym, że częstotliwość i różnorodność popełnionych przez oskarżonego przestępstw prowadzi do wniosku, iż karę łączną należy kształtować w oparciu o zasadę asperacji zbliżoną do kumulacji. Sąd Okręgowy poruszał się w granicach od 1 roku i 1 miesiąca kary pozbawienia wolności do 2 lat i 7 miesięcy pozbawienia wolności i uznał, że adekwatna będzie kara łączna 2 lat pozbawienia wolności ( analogicznie orzekał Sąd Rejonowy, aczkolwiek w uzasadnieniu błędnie wskazał, jakoby poruszał się w granicach od 1 roku do 2 lat i 9 miesięcy pozbawienia wolności, przy czym Sąd Okręgowy i tak miał swobodę w wymierzaniu kary łącznej, bo w tym zakresie zarzuty na niekorzyść wniósł pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej). Analogiczną zasadę łączenia kar zastosowano przy wymierzaniu kary łącznej grzywny. Dlatego nie doszło do faktycznego obniżenia kary łącznej pozbawienia wolności i grzywny, mimo złagodzenia kwalifikacji za jeden z czynów, albowiem granice kary łącznej i tak się nie zmieniły.

99 Na poczet kary łącznej pozbawienia wolności zaliczono oskarżonemu okres tymczasowego aresztowania.

100 Wniosek

101 Wniosek o uniewinnienie od czynu przypisanego w punkcie 8 wyroku, ewentualnie zakwalifikowanie go z art. 278 kk lub 289 kk i wymierzenie kary w granicach dolnego zagrożenia ustawowego i stosowne obniżenie kary łącznej orzeczonej w punkcie 12.

102 ☐ zasadny

103 ☒ częściowo zasadny

104 ☐ niezasadny

105 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

106 Było to omówione

107 3.2.

108 Zawarte w apelacji pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej zarzuty rażącej niewspółmierności kary za czyn przypisany w punkcie 8 wyroku i kary łącznej.

109 ☐ zasadny

110 ☒ częściowo zasadny

111 ☐ niezasadny

112 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

113 Zarzuty te, choć zasadne, zdezaktualizowały się w dużej mierze, albowiem doszło do złagodzenia kwalifikacji przypisanego oskarżonemu przestępstwa. Jednak pomimo tego Sąd Okręgowy orzekł karę na tym samym poziomie co Sąd Rejonowy, albowiem podziela zarzut pełnomocnika, że wymierzenie kary na minimalnym ustawowym poziomie było rażąco niewspółmierne. Za obecnie zakwalifikowane przestępstwo kara jednego roku pozbawienia wolności i 100 stawek dziennych grzywny jest adekwatna do stopnia winy oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości jego czynu.

114 Natomiast co do kary łącznej, to Sąd zastosował zasadę asperacji zbliżoną do kumulacji. Nie było podstaw do zastosowania zasady kumulacji w większym stopniu, albowiem przestępstwa przepisane w zaskarżonym wyroku zostały popełnione w dosyć krótkich odstępach czasu, dwa z nich ( z pkt 1 i 5 aktu oskarżenia) stanowiły ciąg przestępstw, dwa ( z pkt 3 i 6) zostały popełnione w tym samym miejscu. Nie było więc podstaw do zaostrzenia kary łącznej.

115 Wniosek

116 Wniosek o zaostrzenie kar.

117 ☐ zasadny

118 ☒ częściowo zasadny

119 ☐ niezasadny

120 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

121 Było to omówione.

122 3.3.

123 Zawarte w apelacji pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej zarzuty rażącej niewspółmierności środka kompensacyjnego orzeczonego w punkcie 9 wyroku przez nieuwzględnienie wzrostu wartości rynkowej pojazdu oraz nie zasądzenie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

124 ☐ zasadny

125 ☐ częściowo zasadny

126 ☒ niezasadny

127 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

128 Zarzuty są chybione. Sąd Rejonowy w punkcie 9 wyroku zasądził od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonej 12540,10 zł tytułem częściowego naprawienia szkody. Jeżeli strona nie jest tym usatysfakcjonowana, w pozostałym zakresie ma otwartą drogę postępowania cywilnego, w którym będzie musiała wykazać, że faktycznie doszło do wzrostu wartości pojazdu powodującego, że w/w kwota nie pokrywa szkody. Podstawowym celem postępowania karnego nie jest rozstrzyganie sporów i zagadnień z zakresu prawa cywilnego i Sąd nie powinien nawet tego robić, jeżeli wyjaśnione są już wszystkie inne solenne z punktu widzenia prawa karnego okoliczności sprawy, a rozwikłanie zagadnień cywilistycznych doprowadziłoby do nadmiernego wydłużenia procesu karnego. W tej sprawie, aby zbadać zasadność roszczenia pokrzywdzonej związanego ze wzrostem wartości pojazdu, należałoby sięgać po wiadomości specjalne i dopuszczać dowód z opinii biegłego, co niepotrzebnie wydłużyłoby proces, w którym wszystkie inne czynności dowodowe zostały już przeprowadzone.

129 Co do roszczenia o zadośćuczynienie za krzywdę związaną z przeżyciami emocjonalnymi pokrzywdzonej spowodowanymi utratą przedmiotu mającego dla niej szczególną sentymentalną wartość, to również pokrzywdzona może udać się na drogę procesu cywilnego i przekonywać Sąd, że przeżycia związane z utratą samochodu naruszają dobra osobiste podlegające ochronie prawnej, niewątpliwie będzie to proces ciekawy (wykazanie emocjonalnej więzi z samochodem marki H. (...) będzie zapewne spektakularne i już teraz jest intrygujące), ale z podanych powyżej przyczyn Sąd w postępowaniu karnym nie miał obowiązku o tym rozstrzygać, skoro zasądził obowiązek częściowego naprawienia szkody obejmujący wartość utraconego pojazdu i szkodę wynikającą z uszkodzenia bramy.

130 Wniosek

131 Wniosek o podwyższenie orzeczonej w punkcie 9 kwoty środka kompensacyjnego i zasądzenie 2000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

132 ☐ zasadny

133 ☐ częściowo zasadny

134 ☒ niezasadny

135 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

136 Było to omówione.

137 3.4.

138 Zawarte w apelacji pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej zarzuty obrazy prawa procesowego poprzez zasądzenie od oskarżonego jedynie kwoty 1440 zł tytułem zwrotu kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru, podczas gdy oskarżycielka posiłkowa zawarła z pełnomocnikiem umowę zgodnie z którą zapłaciła mu kwotę 3000 zł.

139 ☐ zasadny

140 ☐ częściowo zasadny

141 ☒ niezasadny

142 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

143 Zarzut jest chybiony. Sąd nie jest związany treścią umowy między pełnomocnikiem ( obrońcą) z wyboru, a jego klientem. Natomiast zasadzając stronie zwrot wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika ( obrońcy) z wyboru kieruje się przepisami ( w przypadku adwokatów, tak jak ma to miejsce w tej sprawie) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800). W przepisach tych określone są stawki minimalne, a zasądzanie wynagrodzenia w wyższej wysokości uzależnione jest od spełnienia przesłanek określonych w § 15 ust. 3 tego rozporządzenia. Sąd kierując się tym przepisem ma nie tylko prawo, ale wręcz obowiązek kontrolowania i weryfikowania kwoty zasądzanej od przeciwnika procesowego zawsze, jeżeli przekracza ona stawki minimalne. Również Sąd Najwyższy stwierdził, że ustalona w umowie wysokość opłat za czynności adwokackie nie musi stanowić podstawy zasądzenia przez Sąd poniesionych przez stronę kosztów zastępstwa prawnego, orzekający bowiem w tej kwestii Sąd zobowiązany jest do wydania rozstrzygnięcia mieszczącego się w granicach między jednokrotnością a sześciokrotnością stawki minimalnej określonej w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm. ( tak w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2018 roku w sprawie V KK 130/18, opubl. Legalis). Także w orzecznictwie Sądów Apelacyjnych podkreśla się, że orzekając o kosztach procesu Sąd nie ingeruje w umowę zawartą między klientem, a pełnomocnikiem będącym adwokatem, strona nie może jednak otrzymać zwrotu kosztów procesu w dowolnej wysokości. Zasądzając koszty Sąd przyjmuje za podstawę ustalenia wynagrodzenia umowę z klientem, jednak w granicach określonych w przepisach regulujących opłaty za czynności adwokackie. Bierze więc pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata i charakter sprawy. Zauważyć też trzeba, że wysokość wynagrodzenia pełnomocnika zasądzana przez Sąd jest istotna dla sytuacji prawnej drugiej strony, która zostaje tymi kosztami obciążona ( por Wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 5 lipca 2019 roku w sprawie I ACa 605/18 opubl Legalis ).

144 Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wykazał, że w tej sprawie nakład pracy pełnomocnika, ilość terminów i czas trwania rozprawy, oraz charakter sprawy i stopień jej skomplikowania nie uzasadniały zasądzenia stawek wyższych niż minimalne. Czyn, którym oskarżycielka posiłkowa została pokrzywdzona, miał charakter prosty i w dodatku oskarżony przyznawał się do niego, w sprawie miał miejsce tylko jeden termin rozprawy, trwała ona 3 godziny włączając ogłoszenie wyroku i podanie jego motywów ( na którą to czynność pełnomocnik zresztą według zapisu protokołu się nie stawił – k. 457v), przesłuchano raptem 5 świadków z czego tylko 2 zwianych z czynem dotyczącym oskarżycielki posiłkowej, czyn którym oskarżycielka posiłkowa jest pokrzywdzona jest jednym z 6 przestępstw zarzuconych w tej sprawie oskarżonemu, o których na tej krótkiej rozprawie Sąd rozstrzygał. Dlatego brak jest podstaw do zasądzania wynagrodzenia w wyższej kwocie niż wynikająca ze stawek minimalnych, a ta wynosi 1440 zł ( 600 zł za udział w śledztwie i 840 zł za udział w rozprawie).

145 Wniosek

146 Wniosek o podwyższenie zasądzonej w punkcie 14 kwoty zwrotu kosztów zastępstwa procesowego do 3000 zł.

147 ☐ zasadny

148 ☐ częściowo zasadny

149 ☒ niezasadny

150 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

151 Było to omówione.

152 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

153 4.1.

154 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

155 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

156 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

157 5.1.1.

158 Przedmiot utrzymania w mocy

159 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

160 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

161 5.2.1.

162 Przedmiot i zakres zmiany

163 Sąd Okręgowy zmienił wyrok w ten sposób, że:

164 a. uchylił rozstrzygnięcie o karze łącznej z punktu 12 i związane z nim rozstrzygnięcie z punktu 13;

165 b. w miejsce czynu zarzuconego w punkcie 4 aktu oskarżenia i przypisanego w punkcie 8 wyroku uznał oskarżonego T. G. za winnego tego, że w dniu 3 września 2022 roku około godziny 23.40 w P. przy ul. (...) działając ze z góry powziętym zamiarem i w krótkich odstępach czasu po uprzednim wyłamaniu siłowników do bramy wjazdowej w wyniku czego uszkodził skrzydła bramy powodując straty na kwotę 3847 zł i w ten sposób pokonując zabezpieczenie zaparkowanego na posesji samochodu przed jego użyciem przez osobę nieupoważnioną wszedł na teren posesji i zabrał w celu krótkotrwałego użycia samochód osobowy marki H. (...) numer rejestracyjny (...) o wartości 8.000 zł na szkodę A. C., czym wyczerpał dyspozycję art. 289 § 2 kk i art. 288 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 12 § 1 kk i za to na podstawie art. 289 § 2 kk w zw. z art. 11 § 3 kk w zw. z art. 57 b kk i art. 289 § 4 kk wymierzył oskarżonemu karę 1 ( jednego) roku pozbawienia wolności i karę 100 ( stu) stawek dziennych grzywy, ustalając wysokość stawki dziennej na kwotę 20 ( dwudziestu) złotych;

166 c. ustalił, iż rozstrzygniecie z punktu 9 związane jest ze skazaniem za przestępstwo przypisane w punkcie 1 b niniejszego wyroku;

167 d. na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 kk jednostkowe kary pozbawienia wolności i grzywny połączył i wymierzył oskarżonemu karę łączną 2 ( dwóch) lat pozbawienia wolności i karę łączną 130 (stu trzydziestu) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej grzywny na 20 ( dwadzieścia ) złotych;

168 e. na podstawie art. 63 § 1 kk zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 4 września 2022 roku godzina 01:20 do dnia 5 września 2022 roku godzina 15:35 i od dnia 7 września 2022 roku godzina 9.30 do dnia 21 grudnia 2022 roku.

169 Zwięźle o powodach zmiany

170 Było to omawiane.

171 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

172 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

173 5.3.1.1.1.

174 ☐ art. 439 k.p.k.

175 Zwięźle o powodach uchylenia

176 5.3.1.2.1.

177 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

178 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

179 Zwięźle o powodach uchylenia

180 5.3.1.3.1.

181 Konieczność umorzenia postępowania

182 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

183 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

184 5.3.1.4.1.

185 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

186 Zwięźle o powodach uchylenia

187 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

188 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

189 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

190 Przytoczyć okoliczności

191 6. Koszty Procesu

192 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

193 Przytoczyć okoliczności

194 3

195 Na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 627 kpk zasądzono od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowej 840 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Wysokość zwrotu wynagrodzenia obliczono według stawek minimalnych, gdyż nakład pracy pełnomocnika na rozprawie odwoławczej nie uzasadniał podwyższenia wynagrodzenia.

196 4

197 Na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 627 kpk i art. 10 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 20 zł tytułem zwrotu wydatków postępowania na które złożył się ryczałt z doręczenia oraz 820 zł tytułem opłaty za obie instancje.

198 7. PODPIS

199 1.11. Granice zaskarżenia

200 Kolejny numer załącznika

201 1

202 Podmiot wnoszący apelację

203 obrońca

204 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

205 przypisanie czynu z pkt 8 wyroku i jego kwalifikacja,

206 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

207 ☒ na korzyść

208 ☐ na niekorzyść

209 ☐ w całości

210 ☒ w części

211 ☒

212 co do winy

213 ☐

214 co do kary

215 ☐

216 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

217 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

218 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

219 ☒

220 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

221 ☐

222 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

223 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

224 ☒

225 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

226 ☒

227 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

228 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

229 ☐

230 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

231 ☐

232 art. 439 k.p.k.

233 ☐

234 brak zarzutów

235 0.1.1.4. Wnioski

236 ☐

237 uchylenie

238 ☒

239 zmiana

240 1.12. Granice zaskarżenia

241 Kolejny numer załącznika

242 2

243 Podmiot wnoszący apelację

244 pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej

245 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

246 kara i środek kompensacyjny w związku ze skazaniem za czyn przypisany w punkcie 8 wyroku, wysokość zasądzonego zwrotu wydatków postępowania

247 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

248 ☐ na korzyść

249 ☒ na niekorzyść

250 ☐ w całości

251 ☒ w części

252 ☐

253 co do winy

254 ☒

255 co do kary

256 ☒

257 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

258 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

259 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

260 ☐

261 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

262 ☐

263 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

264 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

265 ☒

266 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

267 ☐

268 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

269 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

270 ☒

271 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

272 ☐

273 art. 439 k.p.k.

274 ☐

275 brak zarzutów

276 0.1.1.4. Wnioski

277 ☐

278 uchylenie

279 ☒

280 zmiana