Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 26 maja 2021 r., V Ka 144/21

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 26 maja 2021 r., V Ka 144/21

Uzasadnienie

1 Formularz UK 2

2 Sygnatura akt

3 VKa 144/21

4 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

5 2

6 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

7 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

8 wyrok Sądu Rejonowego w Koszalinie z dnia 21 grudnia 2020 roku w sprawie o sygn. akt II K 280/19

9 1.2. Podmiot wnoszący apelację

10 ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

11 ☐ oskarżyciel posiłkowy

12 ☐ oskarżyciel prywatny

13 ☒ obrońca

14 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

15 ☐ inny

16 1.3. Granice zaskarżenia

17 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

18 ☒ na korzyść

19 ☐ na niekorzyść

20 ☒ w całości

21 ☐ w części

22 ☒

23 co do winy

24 ☐

25 co do kary

26 ☐

27 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

28 1.1.2. Podniesione zarzuty

29 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

30 ☒

31 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

32 ☐

33 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

34 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

35 ☒

36 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

37 ☒

38 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

39 ☐

40 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

41 ☐

42 art. 439 k.p.k.

43 ☐

44 brak zarzutów

45 1.4. Wnioski

46 ☒

47 uchylenie

48 ☒

49 zmiana

50 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami

51 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

52 1.5. Ustalenie faktów

53 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione

54 Lp.

55 Oskarżony

56 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

57 Dowód

58 Numer karty

59 2.1.1.1.

60 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione

61 Lp.

62 Oskarżony

63 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

64 Dowód

65 Numer karty

66 2.1.2.1.

67 1.6. Ocena dowodów

68 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

69 Lp. faktu z pkt 2.1.1

70 Dowód

71 Zwięźle o powodach uznania dowodu

72 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

73 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

74 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

75 Dowód

76 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

77 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

78 Lp.

79 Zarzut

80 3.1.

81 apelacja prokuratora

82 błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku poprzez:

83 - niezasadne uznanie, iż przyczyną wypadku drogowego było umyślne naruszenie zasad ruchu drogowego przez kierującego kombajn zbożowy J. D. D. D. (1) polegające na poruszaniu się po drodze publicznej bez wymaganego bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa zezwolenia na przejazd pojazdu ponadgabarytowego oraz bez pojazdu wykonującego pilotaż. a także poprzez pokonywanie niebezpiecznego zakrętu w lewo o ograniczonej widoczności z uwagi na znajdującą się tam roślinność, jadąc przy tym całą szerokością jezdni wynoszącą w tym miejscu 3,8 m, nie zaś prawą częścią pojazdu po jego poboczu podczas, gdy zebrany w sprawie całokształt materiału dowodowego uzasadnia przyjęcie, że nawet gdyby D. D. (1) zastosował się do naruszonych reguł ostrożności, do wypadku i tak by doszło a tym samym niemożliwym jest przypisanie oskarżonemu odpowiedzialności za jego spowodowanie jak i przyczynienia się do niego,

84 - niezasadne przyjęcie, że J. S. prawidłowo kierował pojazdem marki V. (...) podczas, gdy zebrany w sprawie całokształt materiału dowodowego uzasadnia przyjęcie, że mając na względzie szerokość i budowę drogi jaką się poruszał, ograniczenie widoczności spowodowane rosnącymi przy drodze drzewami i krzewami, natężenie ruchu i rodzaj pojazdów jakie mogły poruszać się po tej drodze, prędkość 73km/h z jaką się poruszał nie była prędkością bezpieczną, co uniemożliwiło mu odpowiednie zareagowanie na pojawienie się przeszkody na drodze i tym samym było przyczyną wypadku

85 obraza prawa procesowego mającego wpływ na treść wyroku, a to art. 198 k.p.k. poprzez jego niezastosowanie i udostępnienie biegłym opiniującym w sprawie całości zebranego materiału dowodowego, w tym wydanych poprzednio w sprawie opinii biegłych co uniemożliwiło wydanie bezstronnej opinii w sprawie.

86 ☐ zasadny

87 ☐ częściowo zasadny

88 ☐ niezasadny

89 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

90 Sąd - na mocy art. 436 kpk - nie odniesie się do opisanych powyżej zarzutów z uwagi na dostrzeżone z urzędu uchybienie, wystarczające do wydania rozstrzygnięcia.

91 Wniosek

92 zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego D. D. (1)

93 ☐ zasadny

94 ☐ częściowo zasadny

95 ☐ niezasadny

96 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

97 Sąd - na mocy art. 436 kpk - nie odniesie się opisanego powyżej wniosku, skoro nie odniósł się do postawionych uprzednio zarzutów z uwagi na dostrzeżone z urzędu uchybienie, wystarczające do wydania rozstrzygnięcia.

98 3.2.

99 apelacja obrońcy oskarżonego:

100 1) na zasadzie art. 438 pkt 2 k.p.k. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia a mianowicie:

101 a) art. 5§2 k.p.k. poprzez jego niezastosowanie i rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego niedających się usunąć wątpliwości w sytuacji, gdy zgromadzony materiał dowodowy nie wskazywał na wypełnienie przez oskarżonego znamion czynu określonego w art, 177§ 1 i §2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 roku Kodeks karny (Dziennik Ustaw z 1997, numer 88, pozycja 553, dalej jako k.k.), poprzez spowodowanie nieumyślnie wypadku, na skutek naruszenia, choćby nieumyślnego, zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym;

102 b) art. 7 k.p.k. w zw. z art, 410 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności poprzez uznanie za pełną i odpowiadającą na wszystkie wątpliwości opinię biegłych P. K. i Ł. K., która zawierała nieścisłości i stawała w sprzeczności w stosunku do wyników i twierdzeń zawartych w pominiętych pozostałych opiniach biegłych M. S., M. Ś. (1) oraz W. K.;

103 1) a wskutek powyższego na zasadzie art. 438 pkt 3 k.p.k. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu umyślnego naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym opisanego w art. 177§ 1 i § 2 k.k., podczas gdy brak było jakichkolwiek wiarygodnych dowodów pozwalających na poczynienie takich ustaleń;

104 2) z daleko posuniętej ostrożności procesowej, w razie nieuwzględnienia przez Sąd ad quem powyższych zarzutów, na zasadzie art. 438 pkt 1 k.p.k. zarzut obrazy przepisów prawa materialnego, tj. 177§1 i §2 k.k. w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu poprzez uznanie, iż zachowanie oskarżonego wypełniło znamiona opisane w art. 177§1 k.k. w zb. z art. 177§ 2 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 4§ 1 k.k., podczas gdy zgodnie ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oskarżony nie dopuścił się umyślnego naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym, jak również nie spowodował wypadku, w którym pokrzywdzony poniósł śmieć, tym samym nie wypełniając znamion przestępstwa określonych w art. 177§ 1 i §2 k.k.

105 ☐ zasadny

106 ☐ częściowo zasadny

107 ☐ niezasadny

108 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

109 Sąd - na mocy art. 436 kpk - nie odniesie się do opisanych powyżej zarzutów z uwagi na dostrzeżone z urzędu uchybienie, wystarczające do wydania rozstrzygnięcia.

110 Wniosek

111 zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego D. D. (1), ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi rejonowemu.

112 ☐ zasadny

113 ☐ częściowo zasadny

114 ☐ niezasadny

115 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

116 Sąd - na mocy art. 436 kpk - nie odniesie się opisanego powyżej wniosku, skoro nie odniósł się do postawionych uprzednio zarzutów z uwagi na dostrzeżone z urzędu uchybienie, wystarczające do wydania rozstrzygnięcia.

117 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

118 4.1.

119 W sprawie nastąpiła konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku i umorzenia postępowania karnego na podstawie art. 17§1 pkt 9 k.p.k. z uwagi na brak skargi uprawnionego oskarżyciela.

120 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

121 Postępowanie 1 Ds 1412/12 zakończyło się wydaniem postanowienia o umorzeniu śledztwa w sprawie nieumyślnego naruszenia w dniu 26 lipca 2012 roku na drodze publicznej pomiędzy S. a Ż., gm. M. zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym przez niedostosowanie prędkości do ograniczenia widoczności na łuku drogi, w wyniku czego doszło do wypadku drogowego, wskutek którego A. D. doznał obrażeń ciała w postaci złamania obojczyka lewego, które naruszyły czynności narządów ciała na okres przekraczający 7 dni, tj. o czyn z art.177§1k.k. wobec stwierdzenia, ze sprawca zmarł. tj. na podstawie art. 17§1 pkt 5 k.p.k.

122 Subsydiarny akt oskarżenia obejmował zarzut postawiony D. D. (1): o to, że w dniu 26 lipca 2012 roku na drodze publicznej pomiędzy S. a Ż., gmina M., kierując kombajnem zbożowym J. D. (...) szerokości 3,8 m wraz z przyczepą, na której znajdowało się urządzenie tnące, tzw. heder umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym poruszając się po drodze publicznej bez wymaganego bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa zezwolenia na przejazd pojazdu Ponadgabarytowego, a także poruszając się w ten sposób nie będąc wbrew bezwzględnie obowiązującym przepisom prawa poprzedzony pojazdem wykonującym pilotaż, pokonując niebezpieczny zakręt w lewo o ograniczonej widoczności z uwagi na znajdującą się tam roślinność, jadąc przy tym całą szerokością jezdni wynoszącą w tym miejscu 3,8 m, nie zaś prawą częścią pojazdu po jego poboczu, nieumyślnie spowodował wypadek w ten sposób, że doprowadził do zderzenia z jadącym prawidłowo w przeciwną stronę samochodem marki V. (...) numerze rejestracyjnym (...) kierowanym przez J. S., który wchodząc w zakręt w prawo z dozwoloną adrninistracyjnie i dostosowaną do warunków panujących na drodze prędkością 73 km/h, dostrzegłszy jadący z naprzeciwka wyżej opisany kombajn, poruszający się w powyżej opisany sposób, nie mając możliwości jego wyminięcia, rozpoczął gwałtowne hamowanie, w skutek czego zjechał na lewą stronę jedni, gdzie doszło do zderzenia obu pojazdów w wyniku, którego gardziel kombajnu znajdujący się w pozycji maksymalnie uniesionej ku górze wbił się w kabinę V. (...) - jej lewą stronę, aż do środka fotela kierowcy, tj. na odległość 1,6 m, w następstwie którego to zdarzenia kierowca samochodu V. (...) J. S. poniósł Śmierć na miejscu, a jego pasażer A. D. doznał obrażeń ciała w postaci złamania obojczyka lewego, które naruszyły czynności narządów jego ciała na okres przekraczający 7 dni, to jest o czyn z art. 177 §1 k.k. w zb. z art. 177 § 2 k.k. przy zast. art. 11 §3 k.k.

123 W sprawie 1 Ds 1412/12 nie wpłynęło zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa autorstwa M. Ś. (2) /przedstawicielki zmarłego podczas zdarzenia J. Ś./. Postępowanie przygotowawcze toczyło się z urzędu. Wszczęto śledztwo w sprawie wypadku drogowego mającego miejsce w dniu 26 lipca 2012r. na trasie między miejscowościami S. gm. S., a Ż. gm. M., w wyniku którego śmierć na miejscu poniósł J. Ś., tj. o czyn z art. 177§2 k.k. J. Ś. w sprawie 1 Ds 1412/12 według opisu czynu, co do którego umorzono postępowanie, nie został uznany za pokrzywdzonego ale za sprawcę zdarzenia. M. Ś. (2) nie złożyła zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa na szkodę zmarłego J. Ś.. W sprawie o 1 Ds 1412/12 pokrzywdzonym był A. D., a sprawcą tego pokrzywdzenia miał być według oskarżyciela publicznego właśnie zmarły J. Ś.. Powyższe wynikało z treści wydanych w sprawie dwóch postanowień o umorzeniu śledztwa, a te oparte były głównie na dwóch opiniach biegłych sądowych z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych. W opisie czynów zawartych w postanowieniach kończących postępowanie 1 Ds 1412/12 D. D. (2) nie był w ogóle wymieniany zarówno ani jako potencjalny sprawca, ani jako pokrzywdzony. Nigdy nie wpłynęło również zawiadomienie o możliwości popełnienia przez D. D. (1) przestępstwa na szkodę J. Ś. i A. D..

124 Mając zatem na uwadze powyższe rozważania należało uchylić zaskarżony wyrok i umorzyć postępowanie karne na podstawie art. 17§1 pkt 9 k.p.k. z uwagi na brak skargi uprawnionego oskarżyciela.

125 Podejmując decyzję w niniejszej sprawie Sąd Okręgowy w Koszalinie miał na uwadze następujące poglądy prawne.

126 Zdolność skargowa pokrzywdzonego do wniesienia subsydiarnego aktu oskarżenia dotyczy tylko tego czynu, w związku z którym prokurator ponownie odmówił wszczęcia lub umorzył postępowanie. Skarga subsydiarna może zatem obejmować zarzut popełnienia czynu, który zachowuje przymiot tożsamości z tym, którego oceny dotyczyły obie decyzje kończące postępowanie przygotowawcze /wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 18.02.2016r. IIKa 6/16 KZS 2016/5 poz. 69/. Oskarżyciel wnoszący subsydiarny akt oskarżenia poprzez art. 55 § 1 KPK musi ograniczyć granice swego zaskarżenia do takich elementów, jakie wynikają z treści postanowienia o odmowie wszczęcia lub umorzeniu postępowania przygotowawczego. Z kolei jednak zakres prowadzenia tego postępowania zdeterminowany jest treścią złożonego zawiadomienia o przestępstwie. Tak więc, badając podstawy zezwalające na wniesienie subsydiarnego aktu oskarżenia (art. 330 § 2 KPK) sąd w pierwszej kolejności powinien ustalić, w oparciu o zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa, ścigania jakich czynów domagał się pokrzywdzony, a następnie na podstawie treści postanowienia o umorzeniu postępowania przygotowawczego stwierdzić, czy postępowanie to zostało zakończone w zakresie całego zawiadomienia złożonego przez pokrzywdzonego. Sąd dokonując ustaleń dotyczących tożsamości czynu nie powinien brać pod uwagę jedynie procesowego opisu czynu zamieszczonego w postanowieniu prokuratora, ale musi także uwzględnić okoliczności wynikające z czynności dowodowych przeprowadzonych w śledztwie lub dochodzeniu, czynności sprawdzających, a także okoliczności z przebiegu postępowania zażaleniowego (tak Jarosław Zagrodnik w: „Instytucja skargi subsydiarnej w procesie karnym” C.H. Beck, Monografie Prawnicze, Warszawa 2005). postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach - II Wydział Karny z dnia 24 kwietnia 2013 r. II AKz 200/13/. Skarga subsydiarna może jedynie obejmować zarzut popełnienia czynu, który zachowuje przymiot tożsamości z tym, którego oceny dotyczyły decyzje kończące postępowanie przygotowawcze. Kryteria tożsamości czynu wyznacza opis czynu, co do którego dwukrotnie zapadły decyzje o odmowie wszczęcia lub o umorzeniu postępowania /wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie - II Wydział Karny z dnia 22 listopada 2019 r. II AKa 280/18 Teza Teza redakcyjna Legalis KZS 2020 nr 1, poz. 55, www.orzeczenia.ms.gov.pl, KZS 2020 nr 2, poz. 55, Legalis Kodeks postępowania karnego, Art. 55 § 1, Art. 330 § 2 Numer 2271634 /.

127 Przedmiotem postępowania 1 Ds 1412/12 był skutek w postaci obrażeń ciała jakie odniósł pokrzywdzony A. D.. Wynikiem postępowania 1 Ds 1412/12 było ustalenie, że sprawcą wypadku drogowego był J. Ś.. Tymczasem zarzut subsydiarnego aktu oskarżenia obejmował skutek w postaci śmierci J. Ś., którego sprawcą miał być D. D. (1). D. D. (1) nie występował w sprawie 1 Ds 1412/12 ani jako osoba podejrzewana, ani jako pokrzywdzony. Jego nazwisko nie było w ogóle wymienione w opisie czynu co do którego dwukrotnie umorzono postępowanie. Nie wpłynęło również zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przez D. D. (1). Na gruncie niniejszej sprawy prokurator nigdy nie wypowiedział się, czy odmawia ścigania oskarżonego D. D. (1) o przestępstwo spowodowania wypadku komunikacyjnego, w którym śmierć poniósł J. Ś., a ustalone obrażenia ciała doznał A. D.. Dlatego sąd pierwszej instancji, przypisując oskarżonemu D. D. (1) taki czyn, dopuścił się uchybienia o charakterze bezwzględnej przyczyny odwoławczej, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. Nie zostały spełnione formalne przesłanki do wystąpienia z subsydiarnym aktem oskarżenia przeciwko D. D. (1). Zgodnie z art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. brak skargi uprawnionego oskarżyciela jest przeszkodą procesową w sądowym postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Stwierdzenie w postępowaniu odwoławczym braku skargi uprawnionego oskarżyciela prowadzić powinno do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i umorzenia postępowania stosownie do art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k., przy czym nastąpić to ma na korzyść oskarżonego, zgodnie z art. 439 § 2 k.p.k. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 maja 2017 r., IV KK 453/16, Legalis). Przesłanka do wystąpienia z subsydiarnym aktem oskarżenia jest ściśle związana z zasadą skargowości, która dla wszczęcia postępowania sądowego wymaga impulsu uprawnionego oskarżyciela lub innego podmiotu. Wykluczone jest rozszerzające interpretowanie wyjątków, a tym samym rozstrzyganie odnośnie do czynu, co do którego prokurator nie zaniechał ścigania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2019 r., III KK 69/18). Uprawnienie do wniesienia subsydiarnego aktu oskarżenia przez pokrzywdzonego podlega ograniczeniom, ponieważ pokrzywdzony wyłącznie w ściśle określonym zakresie może złożyć akt oskarżenia w sprawach, które z zasady ścigane są z oskarżenia publicznego i oskarżycielem jest wyłącznie prokurator. W związku z powyższym nie jest dopuszczalna wykładnia rozszerzająca uprawnienia oskarżyciela subsydiarnego i pozwalająca sądowi badać sprawy, które ścigane są z oskarżenia publicznego, poza zakresem wyznaczonym treścią art. 55 KPK (por. np. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 12 października 2017 r. II AKz 244/17). R. legis przepisu art. 55 § 1 KPK, sprowadza się do umożliwienia pokrzywdzonemu samodzielnego oskarżania w sprawie o czyn ścigany w trybie publicznym. Subsydiarne oskarżenie posiłkowe, jako wyjątek od oskarżania w trybie publicznym, oparte jest na założeniu, że prokurator, mimo przyznania przez sąd racji pokrzywdzonemu żądającemu ścigania, ponownie odmawia takiego ścigania (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 15 grudnia 2011 r. II AKz 476/11, OSA 2012, Nr 9, poz. 19-36). Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy w Koszalinie orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku.

128 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

129 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

130 5.1.1.

131 Przedmiot utrzymania w mocy

132 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

133 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

134 5.2.1.

135 Przedmiot i zakres zmiany

136 Zwięźle o powodach zmiany

137 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

138 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

139 5.3.1.1.1.

140 uchylenie zaskarżonego wyroku i na podstawie art. 17§1 pkt 9 k.p.k. umorzenie postępowania z uwagi na brak skargi uprawnionego oskarżyciela

141 ☒ art. 439 k.p.k.

142 Zwięźle o powodach uchylenia

143 W sprawie zaszła okoliczność przewidziana w przepisie art. 439§ 1 pkt 9 kpk w zw. z art. 17§1 pkt 9 k.p.k. skutkująca uchyleniem zaskarżonego wyroku i umorzeniem postępowania z uwagi na brak skargi uprawnionego oskarżyciela. Uzasadnienie powyższej decyzji zawarte jest w punkcie 4.1.

144 5.3.1.2.1.

145 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

146 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

147 Zwięźle o powodach uchylenia

148 5.3.1.3.1.

149 Konieczność umorzenia postępowania

150 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

151 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

152 5.3.1.4.1.

153 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

154 Zwięźle o powodach uchylenia

155 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

156 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

157 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

158 Przytoczyć okoliczności

159 6. Koszty Procesu

160 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

161 Przytoczyć okoliczności

162 2

163 Co do zasady, stosownie do art. 632 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 640 § 1 k.p.k., w związku z uchyleniem zaskarżonego wyroku i umorzeniem postępowania koszty procesu ponosi oskarżyciel posiłkowy subsydiarny. Jednakże w warunkach niniejszej sprawy należało uznać, że zachodzi wyjątkowy wypadek, o którym mowa w art. 632a § 1 k.p.k., nakazujący obciążenie Skarbu Państwa kosztami sądowymi. Wystąpienie wyjątkowego wypadku wiąże się ze stwierdzeniem błędu, który polegał na przypisaniu oskarżonemu innego czynu, niż ten który stanowił przedmiot oceny prokuratora w postępowaniu przygotowawczym. Uchybienia tego dopuścił się sąd pierwszej instancji, za którego postępowanie nie powinna ponosić odpowiedzialności strona. Z tych przyczyn orzeczono jak w punkcie 2 wyroku i zwolniono oskarżycielkę posiłkową subsydiarną M. Ś. (2) od ponoszenia kosztów sądowych za pierwszą i drugą instancję.

164 7. PODPIS

165 Koszalin 26.05.2021r.

166 /sędzia (del.) Rafał Podwiński/ /sędzia Przemysław Żmuda/ /sędzia Marek Mazur/

167 Z.

168 - odpis wyroku wraz z pisemnym uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi oskarżycielki posiłkowej subsydiarnej i prokuratorowi.

169 Koszalin 26.05.2021r.

170 sędzia (del.) Rafał Podwiński