Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 22 lipca 2026 r., I C 1659/25

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 22 lipca 2026 r., I C 1659/25

Tekst

1 Sygn. akt I C 1659/25

Uzasadnienie

2 W pozwie z dnia 10 kwietnia 2025 roku skierowanym przeciwko E. P. powód (...) Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w I. wniósł o nakazanie pozwanej by zapłaciła na jego rzecz kwotę 202.114,10 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w płatności oraz kosztów poniesienia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.

3 Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 21 maja 2025 roku Referendarz Sądowy w Sądzie Okręgowym w Kielcach w Wydziale I Cywilnym sygn. akt I Nc 61/25 nakazał pozwanej E. P., aby zapłaciła powodowi (...) Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w I. kwotę 202.114,10 zł (dwieście dwa tysiące sto czternaście złotych dziesięć groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 14 kwietnia 2025 roku do dnia zapłaty oraz kwotę 17.323 zł (siedemnaście tysięcy trzysta dwadzieścia trzy złote) tytułem kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego nakazu do dnia zapłaty, w tym kwotę 7.200 zł (siedem tysięcy dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w terminie dwóch tygodni od doręczenia niniejszego nakazu, albo wniosła w tym terminie do tutejszego Sądu sprzeciw. (nakaz zapłaty k.67).

4 Pozwana E. P. wniosła sprzeciw od nakazu zapłaty, wnosząc w oddalenie powództwa w całości jako nieudowodnionego i oczywiście bezzasadnego.

5 1. Zakwestionowała tak zwane uznanie niewłaściwe.

6 2. Podniosła nie udowodnienie roszczenia, albowiem powód nie przedstawił podpisanej przez obie strony umowy pożyczki. Powołała się w tym zakresie na artykuł 69 prawa bankowego wymagający formy pisemnej i precyzyjnego określenia kwoty.

7 3. Podniosła, że we wniosku widnieje kwota 145.000 zł, natomiast w planie spłat powód wskazuje kwotę wypłaconą jako 150.644,55 zł.

8 4. Zarzuciła brak Regulaminu i cennika.

9 5. Zakwestionowała moc dowodową nie podpisanych wydruków na stronach 4– 5. Wskazała że wydruk niepodpisany, jest jedynie dokumentem prywatnym. W tym zakresie zakwestionowała załączony “Plan spłat pożyczki gotówkowej “ jako niepodpisany wydruk komputerowy niestanowiący dowodu, że takie warunki zostały faktycznie doręczone pozwanej przy zawarciu umowy.

10 6. Zgłosiła zarzut abuzywności opłat pozaodsetkowych (prowizji), wskazując, że prowizja pełni rolę ukrytego dodatkowego wynagrodzenia, powołała w tym zakresie wyrok (...) w sprawie C– 621 /17, iż warunek umowny dotyczący kosztów, które nie pozwalają konsumentowi na zweryfikowanie ich zasadności musi być uznany za nieuczciwy. Prowizja ustalona ryczałtowo w oderwaniu od kosztów jest rażąco wygórowana i narusza dobre obyczaje. Podniosła, że powód przyznał, iż prowizja stanowi wynagrodzenie banku, jednak nie wykazał jakichkolwiek realnych kosztów poniesionych przez bank w związku z zawarciem umowy.

11 7. Pozwana zarzuciła ukryte koszty– abuzywność w planie spłat, który przewiduje “opłatę operacyjną” zawartą w racie w wysokości 30 zł miesięcznie, przy 96 ratach daje to kwotę 2880 zł dodatkowego kosztu, którego zasadności powód w żaden sposób nie wyjaśnił.

12 8. Kolejny zarzut to brak dowodu wypłaty. Podniosła że powód nie przedstawił potwierdzenia przelewu kwoty 150.644,55 zł na rachunek pozwanej.

13 9. E. P. zgłosiła zarzut braku legitymacji czynnej i nieskuteczności cesji- artykuł 509 kc, podnosząc, że powód nie wykazał ciągu zdarzeń prawnych dotyczących konkretnie wierzytelności pozwanej. Umowa ramowa nie dowodzi, że konkretna wierzytelność została skutecznie przyniesiona. Przedłożony fragment tabeli nie pozwala na weryfikację, czy osoba generująca ten wydruk miała do tego uprawnienia oraz czy dane tam zawarte są zgodne ze stanem ksiąg banku zbywcy. Artykuł 511 kc stanowi, że jeżeli wierzytelność jest stwierdzona pismem, przelew tej wierzytelności powinien być również pismem stwierdzony. Powód nie przedstawił dowodu na to, że cena za pakiet wierzytelności została zapłacona. Przedłożony wyciąg z załącznika stanowi jedynie wyrwany z kontekstu fragment tabeli, który nie jest trwale połączony z umową cesji w sposób wykluczający manipulację. Brak jest dowodu, że osoba podpisująca listę wierzytelności była do tego należycie umocowana w dacie dokonania czynności.

14 10. Nadużycie prawa podmiotowego art. 5 kc. Powód nabył wierzytelność masowo za ułamek jej wartości, zaś dochodzi pełnej kwoty wraz z lichwiarskimi prowizjami i to w oparciu o niepodpisane formularze, błędy w kwotach i domniemania zamiast dowodów. Fundusze liczą na bierność dłużnika, przedkładanie dziewięciostronicowego wyciągu z rejestru funduszy zamiast dowodu wypłaty środków jest działaniem sprzecznym z uczciwością obrotu. Żądanie zapłaty odsetek i prowizji, w tym opłata operacyjna 30 zł miesięcznie od kwoty, która nie została udowodniona jako wypłacona, stanowi rażące naruszenie etyki biznesowej.

15 Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

16 W dniu 7 maja 2024 roku Bank (...) S.A. i (...) Fundusz Wierzytelności Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w I. zawarli umowę sprzedaży wierzytelności na podstawie której Bank przeniósł na rzecz (...) przysługujące mu wierzytelności, w tym w stosunku do E. P. wynikającą z (...) z dnia 9 października 2020 roku. Bank reprezentowali N. B. oraz Z. H., natomiast powoda - pełnomocnik L. S. (2). Do umowy dołączono notarialne poświadczenia podpisów oraz pełnomocnictwa.

17 dowód: umowa przelewu wierzytelności k. 6-84, oświadczenie o zapłacie ceny k. 19; wyciąg z rejestru funduszy inwestycyjnych K. 20-25; wydruk z KRS k. 26-37;

18 Powód przedstawił dokument, wedle którego w dniu dziewiątego października 2020 roku, E. P. złożyła do Banku (...) S.A. na przygotowanym przez bank formularzu, wniosek o udzielenie jej pożyczki wysokości 145.000 zł na konsolidację. Wnioskowała o 96 miesięcy spłaty.

19 dowód: wniosek wraz z regulaminem k 90– 92;

20 powód wywodził, że w dniu 9 października 2020 roku E. P. i Bank (...) S.A. zawarli umowę pożyczki gotówkowej nr (...). Bank udzielił E. P. pożyczki w całkowitej kwocie 145.000 zł złotych, stanowiącej sumę wszystkich środków pieniężnych, które bank udostępnia pożyczkobiorcy na podstawie umowy w sposób określony w § 1, bez kredytowanych kosztów pożyczki. W umowie wskazano całkowity koszt pożyczki na kwotę 41.049,14 zł. Na koszty pożyczki złożyły się prowizja, suma wszystkich opłat operacyjnych, odsetki za cały okres obowiązywania umowy wyliczone według oprocentowania pożyczki właściwego dla pierwszego okresu odsetkowego wskazanego w § 2 ustęp 5. Całkowita kwota do zapłaty przez pożyczkobiorcę wyniosła 186.049,14 zł i była to suma całkowitego kosztu pożyczki i całkowitej kwoty pożyczki.

21 §1 umowy stanowił o formie udostępnienia pożyczki. Miała być ona przelana na rachunki pożyczkobiorcy w Banku (...) SA w kwocie 97.962,09 zł, w (...) Banku w kwocie 11.811 zł celem spłaty zobowiązań oraz (...) w kwocie 22.553 zł celem spłaty kredytu, zaś wypłata pożyczki w pozostałej części na rzecz E. P. miała nastąpić w kwocie 12.673,91 zł do (...) Bank (...) SA na rachunek pozwanej. A. zostały przekazane.

22 Plan spłat pożyczki gotówkowej prezentował liczbę miesięcznych rat według umowy na 96, oprocentowanie nominalne w skali roku 4,99%, wypłaconą tą kwotę pożyczki 150.644,55 zł. Według harmonogramu raty miały być równe, zaś do każdej raty doliczana była opłata operacyjna zawarta w racie w wysokości 30 zł.

23 dowód: umowa pożyczki gotówkowej k. 38-39; harmonogram spłat karta 40– 41; 88-89;

24 Pismem z dnia 28 stycznia 2022 roku w związku z powstaniem zaległości w spłacie pożyczki nr (...), Bank (...) w (...) S.A. wezwał E. P. do zapłaty zaległości w kwocie 3916 zł w terminie 14 dni roboczych, informując o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia.

25 Pismem z dnia 19 z tego kwietnia 2022 roku, Bank (...) w (...) S.A. zgodnie z dyspozycją art. 75 ustęp 1 ustawy Prawo bankowe rozwiązał umowę pożyczki gotówkowej z zachowaniem 30 -dniowego okresu wypowiedzenia. Pismo zostało nadane 19 kwietnia 2022 roku. W piśmie bank zawarł informację, iż rozwiązanie umowy zobowiązuje pozwaną do niezwłocznego zwrotu kwoty należności głównej wraz z odsetkami, opłatami i prowizjami należnymi bankowi w chwili rozwiązania umowy, która na dzień 15 kwietnia 2022 roku wynosi 136.984,03 zł. Bank przedstawił też tabelę zawierającą szczegółowe rozliczenie wpłat na rachunek pożyczki gotówkowej, sporządzony na podstawie artykułu 7 ustawy Prawo bankowe nie wymagający podpisu ani stempla.

26 dowód: wezwanie do zapłaty k. 42, Pismo zawierające oświadczenie o rozwiązaniu umowy karta 43, dowód nadania k. 44; szczegółowe rozliczenie wpłat karta 45;

27 W dniu 7 maja 2024 roku Bank (...) w (...) S.A. zawarł z (...) Fundusz Wierzytelności Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w I. umowę sprzedaży wierzytelności, na podstawie której powód nabył wierzytelności wobec pozwanego.

28 Dowód: umowa cesji wierzytelności wraz z załącznikami K. 6-37;

29 pismem z dnia 27 maja 2024 roku powód wezwał pozwanego do zapłaty, jednocześnie informując go o przelewie wierzytelności z tytułu umowy pożyczki i wysokości wierzytelności. wskazał dane nowego wierzyciela i numer rachunku bankowego, na który powinna nastąpić spłata zadłużenia.

30 Dowód: zawiadomienie o cesji wierzytelności z wezwaniem do zapłaty z dnia 27 maja 2024 K. 47-50;

31 pismem z dnia 27 maja 2024 roku, nadanym w dniu 3 czerwca 2024 roku, Bank (...) w (...) S.A. zawiadomił iż dokonał przelewu wierzytelności na rzecz powoda wraz z informacją, że przeniesienie wierzytelności stało się skuteczne dnia 9 maja 2024 roku. Pismem z dnia 27 maja 2024 roku również powód poinformował pozwaną o dokonanej cesji wierzytelności, informując, że roszczenie stało się wymagalne 28 czerwca 2022 roku i na dzień 27 maja 2024 roku wynosi 199.695,69 zł i kwotę tę należy wpłacić w terminie do dnia 10 czerwca 2024 roku.

32 Dowód: pisma zawierające zawiadomienia karta 46– 50;

33 Przy ustalaniu stanu faktycznego sąd oparł się na zeznaniach powódki karta 122– 123, które Sąd obdarzył w całości przymiotem wiarygodności. W szczególności Sąd uwzględnił zeznania powódki, iż pieniądze zostały jej przekazane.

34 Sąd zważył, co następuje:

35 Powództwo jest niezasadne.

36 Strony zawarły umowę pożyczki gotówkowej. Podstawą prawną są więc artykuły 720– 724 kodeksu cywilnego. Do takiej umowy stosuje się odpowiednio niektóre przepisy prawa bankowego, w tym część artykułu 69 prawa bankowego jeśli umowa tak stanowi.

37 Umowa została zawarta na odległość, podlega więc rygorom ustawy z dnia 30 maja 2014 r., o prawach konsumenta a w szczególności jej rozdziałowi 5. Pozwana przyznała, że otrzymała tekst umowy przed jej zawarciem na adres mail, umowa została zawarta telefonicznie, nie otrzymała innych dokumentów przed zawarciem umowy, nie wyjaśniono jej wątpliwości przed zawarciem umowy, a w szczególności nie wyjaśniono, na czym polega zmienna stopa procentowa.

38 Stosownie do artykułu 720§ 2 kc, Umowa pożyczki, której wartość przekracza tysiąc złotych, wymaga zachowania formy dokumentowej.

39 Art. 77² kc stanowi, że do zachowania dokumentowej formy czynności prawnej wystarcza złożenie oświadczenia woli w postaci dokumentu, w sposób umożliwiający ustalenie osoby składającej oświadczenie. Art. 77³ kc mówi, że dokumentem jest nośnik informacji umożliwiający zapoznanie się z jej treścią.

40 W praktyce formę dokumentową mogą stanowić między innymi e- mail, sms, wiadomość wysłana przez komunikator, plik (...), nagranie audio lub wideo, jeżeli pozwala ustalić osobę składającą oświadczenie. Forma dokumentowa nie wymaga własnoręcznego podpisu ani kwalifikowanego podpisu elektronicznego, jest mniej sformalizowana niż forma pisemna, ale zapewnia możliwość udowodnienia treści oświadczenia i ustalenia jego autora. W przypadku umowy pożyczki zawieranej na odległość z bankiem, forma dokumentowa ma bardzo istotne znaczenie. Umowa pożyczki może zostać zawarta w formie dokumentowej, w relacji z bankiem zwykle odbywa się to przez zaakceptowanie warunków w bankowości elektronicznej, potwierdzenie kodem SMS, złożenie oświadczeń przez serwis internetowy lub aplikację banku. Należy tu wskazać, że powód nie wykazał, że pozwana złożyła oświadczenie woli o zawarciu umowy z bankiem, która stanowi podstawę faktyczną powództwa.

41 Udzielanie pożyczek pieniężnych przez bank jest czynnością bankową [art.5 ust.2 pkt.1 prawa bankowego]. Art. 7 prawa bankowego określa formę czynności bankowych, stanowiąc, że oświadczenia woli związane z dokonywaniem czynności bankowych mogą być składane w postaci elektronicznej, zaś dokumenty związane z czynnościami bankowymi mogą być sporządzane na informatycznych nośnikach danych, jeżeli dokumenty te będą w sposób należyty utworzone, utrwalone, przekazane, przechowywane i zabezpieczone. Usługi związane z zabezpieczeniem tych dokumentów mogą być wykonywane przez banki, spółki tworzone przez banki z innymi podmiotami, a także przedsiębiorstwa pomocniczych usług bankowych. Ust. 3 art. 7 wprowadza zasadę, że L. ustawa zastrzega dla czynności prawnej formę pisemną, uznaje się, że czynność dokonana w formie, o której mowa w ust. 1 , spełnia wymagania formy pisemnej także wtedy, gdy forma została zastrzeżona pod rygorem nieważności. Zgodnie z artykułem 60 kc, z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, wola osoby dokonującej czynności prawnej może być wyrażona przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny, w tym również przez ujawnienie tej woli w postaci elektronicznej.

42 LEX nr (...) - wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2025 r. I (...) mówi, że „Przy ocenie wydruku elektronicznego nośnika informacji można odwołać się do orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 2004 r. (V CZ 12/2004), zgodnie z którym art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, przewidujący składnie oświadczenia woli za pomocą elektronicznych nośników informacji, stanowi podstawę do stosowania w praktyce bankowej dokumentów elektronicznych, które na gruncie prawa procesowego należy uznać - na równi z oświadczeniem utrwalonym za pomocą pisma na nośniku tradycyjnym (papierze) - za dokument w rozumieniu Kodeksu postępowania cywilnego. Biorąc pod uwagę powyższe uznać należało, że elektroniczne zestawienie operacji jest dokumentem, który dla swojej ważności nie wymaga podpisu oraz pieczęci banku, ponieważ w oparciu o treść ww. art. 7 Prawa Bankowego stanowi dokument w rozumieniu tego prawa. Niezależnie od powyższego, w orzecznictwie i doktrynie ugruntowany jest pogląd co do tego, iż niepodpisane wydruki komputerowe, a nawet ich kopie mogą stanowić zgodnie z art. 309 k.p.c. dowód w sprawie. Z treści przepisu art. 309 k.p.c. wynika, że możliwe jest przeprowadzenie dowodu także innymi środkami niż wymienione w kodeksie, o ile są one nośnikami informacji o faktach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a ich wykorzystanie nie pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2016 r., sygn. akt I ACa 823/15,; wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt I ACa (...)/15, L.)”.

43 W niniejszej sprawie, powód nie wykazał, że udostępnił konsumentowi pełną treść umowy przed jej zawarciem. Wprawdzie pozwana przyznała, że otrzymała tekst umowy, jednak powód nie wykazał, że dokładnie ta sam treść umowy stała się podstawą, z której wywodzi powództwo. Dalej, powód nie wykazał, że konsument – pozwana, złożyła oświadczenie o zawarciu umowy, w jaki sposób zweryfikowano tożsamość konsumenta, że konsument otrzymał egzemplarz umowy na trwałym nośniku na przykład plik pdf przesłany do bankowości elektronicznej lub e mailem. To bank (powód) musi udowodnić że doszło do skutecznego zawarcia umowy oraz przedstawić dowody złożenia oświadczeń woli przez klienta. Sam wydruk umowy z systemu bankowego nie zawsze jest wystarczający– znaczenie mają również logi systemowe, potwierdzenie sms, historia logowania i dowody doręczenia dokumentów na trwałym nośniku.

44 Powód w niniejszej sprawie zaoferował jedynie wydruk umowy pożyczki gotówkowej, nie wykazał, w jaki sposób i czy w ogóle pozwana zaakceptowała umowę, nie wykazał też, że wszystkie informacje wymagane przepisami o pożyczce, zostały przekazane pozwanej przed zawarciem umowy.

45 Powód nie sprostał obowiązkom wynikającym z art. 6 kc oraz 232 kpc. Zbędne w ocenie Sądu było żądanie od powoda nagrania rozmowy telefonicznej dotyczącej zawarcia umowy kredytu, ewentualnej transkrypcji tej rozmowy, dowodu przekazania formularza informacyjnego, dowodu przekazania informacji o ryzyku wynikającym ze zmiennego oprocentowania, dokumentów które zgodnie z treścią umowy miały zostać przekazane pozwanej przed zawarciem umowy dowodu doręczenia tych dokumentów drogą elektroniczną. Ciężar wykazania tych faktów spoczywał na profesjonalnym powodzie, który obowiązków tych nie dopełnił. W ocenie Sądu nie wykazał on faktu zawarcia umowy pożyczki gotówkowej pomiędzy stronami.

46 Podnoszona przez powoda okoliczność, że pozwana dokonując spłat potwierdziła fakt istnienia umowy i wynikającego z niej zobowiązania uznając tym samym zadłużenie– nie zasługuje na uwzględnienie.

47 Uznanie niewłaściwe jest oświadczeniem wiedzy, w którym dłużnik nie tylko wyraża swoje przeświadczenie co do istnienia danego faktu lub stosunku prawnego, lecz także w sposób uzasadniony kontekstem i okolicznościami wyrażonego oświadczenia może spowodować u wierzyciela przeświadczenie, że dłużnik spełni swoje świadczenie dobrowolnie. Same zatem przejawy zachowania dłużnika świadczące o tym, że ma wiedzę o istnieniu zobowiązania przy jednoczesnym braku takich przejawów świadczących o zamiarze dobrowolnego spełnienia świadczenia nie mogą być kwalifikowane jako uznanie niewłaściwe. Częściowa zapłata długu głównego stanowi uznanie niewłaściwe przerywające bieg przedawnienia w odniesieniu do pozostałej części długu, o ile z towarzyszących okoliczności nie wynika, iż dłużnik kwestionuje pozostałą część zobowiązania.

48 Wszelkie prośby kierowane do wierzyciela, np. o rozłożenie należności na raty, odroczenie terminu płatności, umorzenie odsetek, czy też częściowa spłata długu stanowią uznanie niewłaściwe długu, chociażby nie doszło do porozumienia pomiędzy wierzycielem a dłużnikiem. Uznanie niewłaściwe stanowi przyznanie przez dłużnika wobec wierzyciela istnienia długu, przy czym nie ma ono charakteru czynności prawnej, a jedynie przyznaniem obowiązku świadczenia wynikającego z innego źródła. Chodzi zatem o taką aktywność dłużnika, która z jednej strony stanowi potwierdzenie długu, dzięki czemu powstaje dowód jego istnienia, a z drugiej - rodzi po stronie wierzyciela uzasadnione oczekiwanie na dobrowolne spełnienie świadczenia.- Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 19 listopada 2025 r. V AGa 530/24

49 „Uznanie niewłaściwe może być instrumentem przerywającym bieg przedawnienia na podstawie art. 123 § 1 pkt 2 k.c. w okolicznościach, gdy spełnione są łącznie dwie niezależne przesłanki: zobowiązany oświadczył, że jest dłużnikiem, a uprawniony powziął przy tej okazji uzasadnione przekonanie, że dłużnik świadczenie spełni”. Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2025 r. II (...)/22

50 Pozwana dokonała na rzecz powoda 14 wpłat od października 2020 do listopada 2021 roku, ostatecznie jednak zaprzestała wpłat i zakwestionowała należność. Z jej postępowania nie można wysnuć wniosku że uznała ona zadłużenie w pozostałym zakresie, ponad dokonane wpłaty.

51 Treść umowy jest niejasna. We wniosku widnieje kwota 145.000 zł k. 90, natomiast w planie spłat k. 40 powód wskazuje kwotę wypłaconą jako 150.644,55 zł. §2. 2 umowy wskazuje całkowitą kwotę pożyczki na kwotę 145.000 zł jako sumę wszystkich środków pieniężnych, które bank udostępnia pożyczkobiorcy na podstawie umowy w sposób określony w § 1, bez kredytowanych kosztów pożyczki. Natomiast w § 2 ustęp 8 jest mowa o wypłaconej kwocie pożyczki w wysokości 150.644,55 zł jako sumie wszystkich środków pieniężnych wypłaconych na podstawie umowy, razem z kredytowanymi kosztami pożyczki, to jest prowizją oraz składką na ubezpieczenie. Grubym drukiem wytłuszczone są pojęcia „całkowita kwota pożyczki” wskazująca kwotę 145.000 zł oraz „wypłacona kwota pożyczki” wskazująca kwotę 150.644,55 zł. Natomiast wyjaśnienia tych pojęć zawarte są w nawiasach poniżej. Powód nie wykazał, że doręczył pozwanej przed zawarciem umowy Regulamin A. Gotówkowej zawierający definicje pojęć użytych w umowie. Zatem opisana powyżej treść umowy mogła być dla pozwanej niejasna.

52 Stosownie do art. 720⁴ kc, Przed zawarciem umowy, o której mowa w art. 720² § 1, dający pożyczkę informuje biorącego pożyczkę w sposób jednoznaczny i zrozumiały o łącznej wysokości pozaodsetkowych kosztów, wysokości odsetek oraz kwocie należnej z tytułu odsetek, którą jest on zobowiązany zapłacić w związku z zawarciem umowy.

53 W §2 ust. 7 umowy wskazana jest kwota prowizji w wysokości 5.644,55 zł. Określono również, że prowizja jest kredytowana przez bank i wchodzi w skład wypłaconej kwoty pożyczki oraz całkowitego kosztu pożyczki. Natomiast kwota 30 zł miesięcznie z tytułu opłaty operacyjnej jest niejako ukryta w §2 przez niejasny zapis, że „kwota miesięcznej raty wynosi 1938 zł obliczona przy założeniu oprocentowania pożyczki, w tym opłata operacyjna 30 zł”. W ocenie sądu zapisy o prowizji oraz o opłacie operacyjnej nie są wyrażone w sposób jednoznaczny i zrozumiały. Powód nie wyjaśnił konsumentowi w żaden sposób na jaki cel pobierana jest opłata operacyjna w wysokości 30 zł miesięcznie. Pobieranie jej przez cały okres kredytowania to jest 96 miesięcy, daje na rzecz powoda dodatkowo kwotę 2 880 złotych. Kwota ta nie została w żaden sposób wyartykułowana w umowie ani wskazana w kosztach pożyczki. Nie jest też uzasadnione, na jaki cel została ona przeznaczona.

54 Sąd dokonał analizy postanowienia umowy, że „prowizja jest kredytowana przez bank”. Oznacza to, że pozwana była obowiązana płacić również od prowizji odsetki, to znaczy że pozwana poniosła koszt nie tylko samej prowizji, lecz także koszt jej finansowania. Kredytowanie prowizji powodowało naliczanie odsetek również od kwoty prowizji, bank powinien jasno poinformować konsumenta o rzeczywistym koszcie finansowania prowizji. Brak takiej informacji w treści umowy. Powoduje to naruszenie obowiązków informacyjnych banku. Zgodnie z wyrokiem (...)-24, samo wskazanie w umowie nazwy prowizja za udzielenie kredytu i jej kwoty nie spełnia wymogu przejrzystości. Umowa powinna pozwalać konsumentowi zrozumieć jakie usługi są świadczone w zamian za prowizję. Sąd krajowy powinien zbadać, czy prowizja odpowiada rzeczywistym usługom i czy nie jest ona nieproporcjonalna do kwoty kredytu oraz zakresu tych usług.

55 Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 5 czerwca 2025 r. C-280/24 dotyczący oceny nieuczciwego charakteru warunku umowy kredytu konsumenckiego dotyczącego kosztów związanych z udzieleniem kredytu, mówi, że Art. 4 ust. 2 i art. 5 dyrektywy 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu, zgodnie z którym zawarty w umowie o kredyt konsumencki warunek dotyczący kosztów związanych z udzieleniem kredytu spełnia wymóg przejrzystości przewidziany w tych przepisach z tego tylko powodu, po pierwsze, że z nazwy tych kosztów wynika, iż obejmują one czynności dokonane przez kredytodawcę, które są niezbędne do zawarcia umowy i wchodzą w zakres wewnętrznej organizacji kredytodawcy, a po drugie, że wysokość tych kosztów jest dokładnie określona w tej umowie. Art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 dyrektywy 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że aby spełnić wymogi przewidziane w tych przepisach, zawarty w umowie o kredyt konsumencki warunek dotyczący "prowizji za udzielenie kredytu" musi odpowiadać usługom lub rzeczywistym wydatkom, które racjonalnie wchodzą w zakres czynności dokonywanych przez kredytodawcę przy zawieraniu tej umowy i które są w tym celu niezbędne, z wyłączeniem nakładania się na siebie różnych kosztów lub usług, za które pobiera się opłaty, ponieważ takiego warunku nie można uznać za nieuczciwy z tego tylko powodu, że przerzuca on na konsumenta koszty działalności gospodarczej instytucji finansowej, pod warunkiem, że nie obciąża konsumenta kosztami nieproporcjonalnymi do kosztów związanych z danymi usługami i do kwoty kredytu.

56 Przechodząc do Art. 720² kc, to jest Maksymalnej wysokości pozaodsetkowych kosztów pożyczki, § 1 stanowi, że jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, w umowie pożyczki pieniężnej zawieranej z osobą fizyczną i niezwiązanej bezpośrednio z działalnością gospodarczą lub zawodową tej osoby łączna wysokość pozaodsetkowych kosztów nie może przekraczać maksymalnej wysokości pozaodsetkowych kosztów określonej wzorem:

57 MPK = K x n/R x 20%

58 w którym poszczególne symbole oznaczają:

59 MPK - maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów,

60 K - całkowitą kwotę pożyczki, rozumianą jako suma wszystkich środków pieniężnych nieobejmujących współfinansowanych kosztów pożyczki, które dający pożyczkę wydaje biorącemu pożyczkę na podstawie umowy,

61 n - okres spłaty wyrażony w dniach, licząc od dnia wydania przedmiotu pożyczki,

62 R - liczbę dni w roku.

63 W niniejszej sprawie MPK - maksymalna wysokość pozaodsetkowych kosztów, powinna być obliczona w ten sposób, ze K - całkowitą kwotę pożyczki, rozumianą jako suma wszystkich środków pieniężnych nieobejmujących współfinansowanych kosztów pożyczki, które dający pożyczkę wydaje biorącemu pożyczkę na podstawie umowy, wynosi 145.000 zł, n - okres spłaty wyrażony w dniach, licząc od dnia wydania przedmiotu pożyczki – w niniejszej sprawie, wobec nie wykazania przez powoda dnia wydania przedmiotu pożyczki, Sąd przyjął 96 miesięcy x 30,41666 dni [§2ust.1pkt6 umowy], co dało 2 920 dni; R - liczbę dni w roku, tj. 365 dni.

64 Maksymalne Pozaodsetkowe Koszty = 145.000x 2 920/365 x 20%= 1 160 000x20%= 232 000

65 § 2 stanowi, że Pozaodsetkowe koszty, o których mowa w § 1, w całym okresie spłaty pożyczki nie mogą być wyższe od 25% całkowitej kwoty pożyczki, a zatem w niniejszej sprawie nie mogą być wyższe niż 36 250 zł, [145.000 złx25%].

66 § 3.Jeżeli pozaodsetkowe koszty przekraczają maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów określoną w § 1 lub 2, należą się pozaodsetkowe koszty w maksymalnej wysokości.

67 Reasumując, w niniejszej sprawie pozaodsetkowe koszty zostały obliczone prawidłowo.

68 Art. 720⁴ kc nakłada obowiązek poinformowania biorącego pożyczkę o wysokości pozaodsetkowych kosztów, wysokości odsetek oraz kwocie należnej z tytułu odsetek. Przed zawarciem umowy, o której mowa w art. 720² § 1, dający pożyczkę informuje biorącego pożyczkę w sposób jednoznaczny i zrozumiały:

69 - o łącznej wysokości pozaodsetkowych kosztów -brak takiej informacji w umowie pożyczki gotówkowej ani tez bank nie wykazał poinformowania o tym pozwanej przed zawarciem umowy;

70 -wysokości odsetek oraz kwocie należnej z tytułu odsetek, którą jest on zobowiązany zapłacić w związku z zawarciem umowy- brak takiej informacji w umowie pożyczki gotówkowej ani tez bank nie wykazał poinformowania o tym pozwanej przed zawarciem umowy;

71 Sąd podziela stanowisko pozwanej, że zapisy o wysokości odsetek i zmiennej stopie procentowej nie są opisane jasnym językiem, zrozumiałym dla osoby nie będącej fachowcem w dziedzinie bankowości. Pozwana jako konsument miała prawo do wyjaśnień w tej mierze, pracownik udzielający pożyczki powinien się upewnić, że pozwana zrozumiała wszystkie postanowienia umowy. Tymczasem, jak wynika z zeznań pozwanej, pracownik zbagatelizował wątpliwości i pytania pozwanej co do zmiennej stopy procentowej, a w niniejszym postępowaniu nie przedstawił nagrania rozmowy telefonicznej celem odtworzenia rzeczywistej treści rozmowy.

72 USTAWA z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta nakłada na dającego pożyczkę dalsze obowiązki informacyjne w zakresie usług finansowych.

73 Zgodnie z art. 39.1., najpóźniej w chwili wyrażenia przez konsumenta woli związania się umową przedsiębiorca jest obowiązany poinformować konsumenta w sposób jasny i zrozumiały, wskazujący na zamiar zawarcia umowy i odpowiadający rodzajowi użytego środka porozumiewania się na odległość o istotnych właściwościach świadczenia i jego przedmiotu; ryzyku związanym z usługą finansową, jeżeli wynika ono z jej szczególnych cech lub charakteru czynności, które mają być wykonane lub jeżeli cena bądź wynagrodzenie zależą wyłącznie od ruchu cen na rynku finansowym. W wypadku przekazywania konsumentowi informacji w formie głosowych komunikatów telefonicznych nie stosuje się przepisów ust. 1 pkt 6-8 oraz pkt 10-20, jeżeli konsument udzieli na to wyraźnej zgody. Przedsiębiorca jest obowiązany zamieścić w komunikacie informacje o prawie konsumenta do żądania przedstawienia informacji, o których mowa w tych przepisach oraz sposobie ich uzyskania.3. Przedsiębiorca jest obowiązany do przekazania konsumentowi informacji, o których mowa w ust. 1, utrwalonych na papierze lub innym trwałym nośniku dostępnym dla konsumenta, przed zawarciem umowy, a gdy umowa jest na życzenie konsumenta zawierana z zastosowaniem środka porozumiewania się na odległość, który na to nie pozwala - niezwłocznie po jej zawarciu.

74 Obowiązek określony w ust. 1 uważa się za spełniony, jeżeli przedsiębiorca przekazał konsumentowi informacje zgodnie ze wzorem określonym w formularzu informacyjnym, o którym mowa odpowiednio w art. 14 lub art. 19 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz. U. z 2024 r. poz. 1497).

75 Treść umowy w § 7 zawiera oświadczenia pożyczkobiorcy iż został poinformowany i jest świadomy ponoszenia ryzyka związanego z korzystaniem z pożyczki oprocentowanej w oparciu o zmienną stopę procentową. Bank umieścił również w treści umowy § 7 ustęp 5 oświadczenia pożyczkobiorcy, że zapoznał się z treścią i warunkami zawartymi w umowie przed zawarciem umowy oraz są one dla niego zrozumiałe, nadto otrzymał formularz informacyjny dotyczący kredytu konsumenckiego oraz informację o ponoszeniu ryzyka kredytowego i ryzyka zmiennej stopy procentowej. Pożyczkobiorca miał też oświadczyć, że otrzymał od banku informacje niezbędne do podjęcia decyzji w zakresie zaciągniętego zobowiązania kredytowego, uzyskał od banku wyjaśnienia do zgłaszanych wątpliwości, i ma świadomość ryzyka związanego z zaciąganiem zobowiązaniem kredytowym, w tym ryzyka związanego ze zmienną stopą procentową. W ocenie sądu oświadczenia te pozostają gołosłowne, zawarte jedynie w druku umowy stanowiącym wzór umowy, pozwana bowiem zaprzeczyła tym oświadczeniom, a bank nie wykazał, że polegały one na prawdzie.

76 W §6 umowy bank umieścił tabelę opłat i prowizji, gdzie określił prowizję naliczaną od całkowitej kwoty pożyczki nie więcej niż 20% zaś opłatę operacyjną za obsługę pożyczki uwzględnioną w kwocie miesięcznej raty określił na nie więcej niż 40 złotych. Zapisy te nie są jednoznaczne I mogą wprowadzać konsumenta w błąd co do wysokości w szczególności opłaty operacyjnej, która ostatecznie była pobierana w wysokości 30 zł w każdej racie.

77 Skutkiem niezastosowania się przedsiębiorcy do obowiązków informacyjnych określonych w art. 39 ust. 1-3, jest prawo konsumenta do odstąpienia od umowy w każdym czasie bez konieczności ponoszenia kosztów należnych przedsiębiorcy.

78 Przechodząc do analizy legitymacji czynnej powoda, należy wskazać że zgodnie z Art. 509 § 1 KC, Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania.

79 Wbrew twierdzeniom pozwanej, powód wykazał ciąg zdarzeń prawnych dotyczących konkretnie wierzytelności pozwanej.

80 Umowa przelewu portfela wierzytelności z dnia 7 maja 2024 roku została zawarta pomiędzy Bank (...) w (...) S.A. a (...) Fundusz Wierzytelności Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w I., z których Bank (...) w (...) S.A. reprezentowany był przez pełnomocników N. B. i Z. H., natomiast (...) Fundusz Wierzytelności Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w I. przez pełnomocnika L. S. (1). Pełnomocnicy wykazali swoją tożsamość oraz okazali pełnomocnictwa, a złożenie przez nich podpisów zostało notarialnie poświadczone, i notarialne poświadczenie podpisów zostało załączone do umowy cesji - karta 15 v- 16. L. S. (1) została ustanowiona pełnomocnikiem na podstawie pełnomocnictwa notarialnego z dnia dziewiętnastego października 2023 roku przez osoby ujawnione w rejestrze przedsiębiorców uprawnione do łącznej reprezentacji. N. B. i Z. H. działali na podstawie pełnomocnictwa rodzajowego udzielonego im przez wiceprezesa zarządu N. I.. Pełnomocnictwa również zostały dołączone do umowy cesji. Do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych banku oraz do podpisywania w imieniu banku upoważnień są upoważnieni prezes i wiceprezes samodzielnie. N. I. jest wiceprezesem zarządu k. 31v.

81 Do reprezentacji powoda uprawniony byli m.in. dwaj członkowie zarządu. L. S. (1) oraz Z. Z. pełnili funkcje wiceprezesów zarządu k. 36v. Okoliczność ta wynika z wyciągu z funduszy inwestycyjnych karta 20 oraz 22v, oraz z treści Krajowego Rejestru Sądowego powoda.

82 Powód przedstawił zaświadczenie o zapłacie ceny ostatecznej z dnia 28 czerwca 2024 roku karta 19. Zbywca Bank (...) w I. SA z siedzibą w I. potwierdził i zaświadczył, że nabywca to jest Horyzont Niestandaryzowany Fundusz Wierzytelności Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w I. zapłacił cenę ostateczną.

83 odnosząc się do skuteczności przelewu konkretnej wierzytelności wobec pozwanej, Sąd podziela stanowisko zawarte w Postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2026 r. CSK (...)/24 LEX nr (...), iż „Skuteczne jest zbycie wierzytelności, nieoznaczonej dokładnie w umowie przelewu, jeżeli można ją określić na podstawie treści stosunku zobowiązaniowego, z którego wynika.”

84 Z kolei należy podzielić wywody zawarte w uzasadnieniu Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 24 czerwca 2025 r. V ACa 685/24 LEX nr (...), iż „Przedmiotem przelewu w ujęciu art. 509 § 1 k.c. jest oznaczona wierzytelność z określonego stosunku zobowiązaniowego. W judykaturze akceptuje się stanowisko, że skuteczne jest zbycie niezindywidualizowanej wierzytelności, o ile jest ona oznaczalna za pomocą analizy treści stosunku zobowiązaniowego, z którego wynika. Jednocześnie przelew wierzytelności nie może pogarszać sytuacji dłużnika, czego wyrazem jest art. 513 § 1 k.c., a wobec czego nabywca wierzytelności wstępuje w pozycję prawną cedenta wierzytelności. Przelew wierzytelności z nieważnej umowy jest nieskuteczny. Jeśli zatem umowa, z której wynika wierzytelność jest nieważna, to na podstawie art. 58 § 1 k.c. nieważna jest umowa przelewu wierzytelności. Dłużnik może podnieść wobec nabywcy wierzytelności wszystkie zarzuty, które miał przeciwko zbywcy w chwili powzięcia wiadomości o przelewie. Tym samym może wobec cesjonariusza podnieść zarzut nieważności umowy, z której wynika przelana wierzytelność.”

85 Dokumenty stanowiące podstawę cesji są należycie uwierzytelnione przez pełnomocnika powoda, potwierdzony za zgodność z oryginałem. W ocenie sądu ich treść nie budzi wątpliwości.

86 Plan spłat pożyczki gotówkowej karta 40– 41 oraz szczegółowe rozliczenie wpłat na rachunek pożyczki gotówkowej są dokumentami sporządzonymi na podstawie artykułu 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku prawo bankowe i nie wymagają podpisu ani stempla. Zarzuty dotyczące wiarygodności i mocy dowodowej tych dokumentów ze strony pozwanej są chybione.

87 Bank natomiast nie wykazał, że prawidłowo wezwał do uregulowania zaległej kwoty oraz poinformował o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia oraz że skutecznie rozwiązał umowę pożyczki gotówkowej za wypowiedzeniem, albowiem nie złożył wierzytelnych odpisów tych dokumentów. Do pozwu dołączone zostały tylko wydruki tych dokumentów, książka nadawcza również nie została uwierzytelniona.

88 Nie zostało też wykazane, że to pozwana złożyła wniosek o udzielenie pożyczki gotówkowej karta 90– 91 brak bowiem podpisu pozwanej a powód nie przedstawił w żadnej formie oświadczenia złożonego przez pozwaną.

89 Powołane przez powoda dowody w postaci wniosku o udzielenie pożyczki gotówkowej, umowa pożyczki gotówkowej, wezwanie do uregulowania zaległej kwoty z raz z możliwości wraz z informacją o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację– pismo z dnia 28 stycznia 2022 roku oświadczenie o rozwiązaniu umowy pożyczki gotówkowej za wypowiedzeniem– pismo z dnia 19 kwietnia 2022 roku wraz z książką nadawczą zostały przez stronę pozwaną zakwestionowane co do swej autentyczności w tej sytuacji strona powodowa powinna dla wykazania swojego roszczenia złożyć oryginały dokumentów lub ich wierzytelne odpisy stosownie do treści artykułu 244 i 245 kpc.

90 Reasumując, powód nie wykazał, że pozwana złożyła oświadczenie woli o zawarciu umowy pożyczki. W ocenie Sądu umowa pożyczki nie została zawarta. Gdyby nawet przyjąć, że została zawarta, brak jest podstaw do domagania się przez powoda zapłaty jak w pozwie, albowiem powód nie wykazał, że skutecznie wypowiedział umowę i powstał obowiązek zapłaty zaległej kwoty.

91 Sąd uwzględnił najdalej idące zarzuty pozwanej, stądnie było konieczności stosowania mniej restrykcyjneych skutków, wynikających z niezastosowania się przedsiębiorcy do obowiązków informacyjnych określonych w art. 39 ust. 1-3 ustawy o prawach konsumenta, polegających na prawie konsumenta do odstąpienia od umowy w każdym czasie bez konieczności ponoszenia kosztów należnych przedsiębiorcy.

92 Zgodnie z art. 187§1 kpc, pozew musi zawierać określone żądanie skierowane do sądu oraz przytaczać okoliczności faktyczne uzasadniające to żądanie; w myśl art. 321§1 kpc, żądanie powoda uzasadnione przytoczonymi okolicznościami faktycznymi jest dla sądu wiążące, wyznacza granice wyrokowania przez sąd. Powód nie musi natomiast przytoczyć materialnoprawnej podstawy żądania pozwu. Sąd pierwszej instancji, dokonując subsumcji stanu faktycznego sprawy ustalonego w granicach żądania pozwu, stosuje prawo materialne z urzędu.

93 Wobec tej okoliczności kluczowe dla rozpoznania niniejszej sprawy było dokonanie oceny żądania pozwu z uwzględnieniem podanej na jego uzasadnienie podstawy faktycznej. Jak wynika bowiem z treści art. art. 321§1 kpc, Sąd nie może wyrokować co do przedmiotu, który nie był objęty żądaniem, ani zasądzać ponad żądanie.

94 Przypomnieć należy, że Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z dnia 11 kwietnia 2019 roku (III CZP 105/18) wyjaśnił, odwołując się do dotychczasowych poglądów, że proces cywilny służy ochronie praw wynikających ze stosunków prawnych regulowanych przez prawo prywatne. W prawie materialnym obowiązuje zasada autonomii woli, która oznacza, że każdy ma swobodę kształtowania swej sytuacji prawnej w drodze dokonywania czynności prawnych, decyduje o sposobie wykonywania swoich uprawnień podmiotowych oraz dochodzeniu ich ochrony na drodze sądowej. Korelatem tej reguły jest procesowa zasada rozporządzalności, polegająca na tym, że strony mogą dysponować przedmiotem sporu i przysługującymi im uprawnieniami procesowymi. Piśmiennictwo podkreśla, że istocie procesu cywilnego najlepiej odpowiada rozwiązanie, polegające na pozostawieniu stronom określenia ram sporu i wyznaczeniu sądowi w ten sposób granic orzekania. Naczelne reguły procesowe, tj. dyspozycyjności i bezpośrednio z nią powiązanej kontradyktoryjności, mają charakter bezwzględny, odstępstwo od nich musi wynikać z ustawy. Związanie sądu żądaniem pozwu umożliwia utrzymanie sporu w ramach dochodzonej przez powoda ochrony prawnej oraz pełni istotną funkcję gwarancyjną i zabezpieczającą, zapewniając stronie przeciwnej prawo do wysłuchania i podjęcia adekwatnej obrony. Z tych względów dokładnie określone żądanie oraz przytoczenie uzasadniających je okoliczności faktycznych stanowi obligatoryjną treść pozwu (art. 187§1 kpc). Granice sporu wyznacza nie tylko treść żądania pozwu (petitum) ale i podstawa faktyczna powództwa (causa petendi), rozumiana jako okoliczności faktyczne powoływane przez powoda dla uzasadnienia wydania wyroku określonej treści. O zakresie rozstrzygnięcia sądu zarówno w sensie pozytywnym, jak i negatywnym decyduje „żądanie” w rozumieniu art. 321§1 kpc, które należy odnosić zarówno do treści wniosku o zasądzenie jak i do faktów powoływanych na jego uzasadnienie. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca 2021 r. III CZP 39/20 i powołane w uzasadnieniu dalsze orzecznictwo).

95 Artykuł 321§1 kpc, określając granice wyrokowania, wskazuje, że nie można wyrokować co do rzeczy, która nie była przedmiotem żądania, czyli zasądzić coś innego niż strona żądała. Żądanie powództwa określa więc nie tylko jego przedmiot, lecz również jego podstawa faktyczna. Zasądzenie sumy pieniężnej, która wprawdzie mieści się w granicach kwotowych powództwa, lecz z innej podstawy faktycznej, stanowi orzeczenie ponad żądanie. Wyrok uwzględniający powództwo na zasadzie faktycznej, na której powód ani w pozwie, ani w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji nie opierał powództwa, stanowi zasądzenie ponad żądanie. Ten kierunek wykładni art. 321§1 kpc, sprowadzający się do uznania, iż sąd nie może uwzględnić roszczenia na innej podstawie faktycznej niż wskazana w pozwie, jest konsekwentny w orzecznictwie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2005 r. II CK 556/04).

96 Odnosząc powyższe rozważania o charakterze ogólnym do niniejszej sprawy należy zważyć, iż lektura pozwu i dalszych pism procesowych powoda jednoznacznie wskazuje na to, iż oparł swoje roszczenie wyłącznie na twierdzeniu zawarcia przez pozwaną umowy pożyczki, skutecznym jej wypowiedzeniu, i wymagalności objętego pozwem roszczenia.

97 Skoro zatem nie doszło do zawarcia umowy oraz do skutecznego wypowiedzenia, to powództwo nie może zostać uwzględnione. Na ma zaś żadnego uzasadnienia do zasądzenia od pozwanej świadczenia na innej podstawie faktycznej niż domagał się tego powód. Orzeczenie takie stanowiłoby w ocenie Sądu w niniejszym składzie orzeczenie ponad żądanie i byłoby w świetle art. 321§1 kpc niedopuszczalne. Stan rzeczy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy (art. 316§1 kpc) należy bowiem odnosić do żądania i jego podstawy faktycznej (art. 187§ 1 pkt 1 i 2 kpc).

98 Z uwagi na powyższe i na podstawie powołanych przepisów orzeczono jak w wyroku.

99 SSO Beata Kupiec