Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 4 sierpnia 2026 r., IX Ka 672/26

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 4 sierpnia 2026 r., IX Ka 672/26

Uzasadnienie

1 Formularz UK 2

2 Sygnatura akt

3 IX Ka 672/26

4 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

5 2

CZĘŚĆ WSTĘPNA

6 Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

7 Wyrok Sądu Rejonowego we Włoszczowie z dnia 25 lutego 2025 r. w sprawie II K 26/25

8 na podstawie art. 423 § 1a kpk w zw. z art. 457 § 2 kpk uzasadnienie sporządzone w części odnoszącej się do tych części wyroku, co do których złożono złożono wnioski o uzasadnienie

9 Podmiot wnoszący apelację

10 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

11 ☒ oskarżyciel posiłkowy

12 ☐ oskarżyciel prywatny

13 ☒ obrońca

14 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

15 ☐ inny

16 Granice zaskarżenia

17 Kierunek i zakres zaskarżenia

18 ☒ na korzyść

19 ☒ na niekorzyść

20 ☒ w całości

21 ☒ w części

22 ☒co do winy

23 ☐co do kary

24 ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

25 Podniesione zarzuty

26 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

27 ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

28 ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

29 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

30 ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

31 ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

32 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

33 ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

34 ☐art. 439 k.p.k.

35 ☐brak zarzutów

36 Wnioski

37 ☒uchylenie

38 ☒zmiana

39 Ustalenie faktów w związku z dowodami

40 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

41 Ustalenie faktów

42 Fakty uznane za udowodnione

43 Lp.

44 Oskarżony

45 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

46 Dowód

47 Numer karty

48 2.1.1.1.

49 N. Ł. (2)

50 Oskarżony został skazany przez Sąd Rejonowy we Włoszczowie . wyrokiem z dnia 7.08.2025r w sprawie IIK 111/25 i wyrokiem tego sądu z dnia 17.12.2025 w sprawie IIK 287/25 warunkowo umorzono przeciwko niemu postępowanie o przestępstwo z art. 267 par 3 kk

51 Informacja z Krajowego Rejestru Karnego

52 k.812-813

53 Fakty uznane za nieudowodnione

54 Lp.

55 Oskarżony

56 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

57 Dowód

58 Numer karty

59 2.1.2.1.

60 Ocena dowodów

61 Dowody będące podstawą ustalenia faktów

62 Lp. faktu z pkt 2.1.1

63 Dowód

64 Zwięźle o powodach uznania dowodu

65 2.1.1.1.

66 Informacja z Krajowego Rejestru Karnego

67 Dokument sporządzony przez uprawniony podmiot, nie kwestionowany

68 Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

69 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

70 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

71 Dowód

72 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

73 STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

74 Lp.

75 Zarzut

76 3.1.

77 Zarzut obrazy przepisów postępowania, mający wpływ na treść wydanego orzeczenia i błędu w ustaleniach faktycznych – podniesiony przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej ( pkt 1-3 apelacji).

78 ☐ zasadny

79 ☐ częściowo zasadny

80 ☒ niezasadny

81 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

82 Apelacja pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej w zakresie obrazy przepisów postępowania nie zasługiwała na uwzględnienie, zaś podniesiona w niej argumentacja nie doprowadziła do zmiany zaskarżonego wyroku. W ocenie Sądu Odwoławczego, Sąd Rejonowy we Włoszczowie rozpoznając niniejszą sprawę w sposób prawidłowy rozważył wszelkie okoliczności i dowody ujawnione w toku rozprawy głównej,( z wyjątkiem tych dotyczących odstąpienia od wymierzenia kary) wskazał fakty jakie uznał za udowodnione a jakie za nieudowodnione, dokonując następnie na ich podstawie ustaleń faktycznych. Podkreślić należy, że Sąd wskazał dowody, na których się oparł oraz podał, dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych.

83 W sprawie nie doszło do naruszenia zasady o której mowa w art. 4 kpk. Zasada obiektywizmu to prawna dyrektywa nakładająca na organy prowadzące postępowanie karne obowiązek badania oraz uwzględniania okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Organy procesowe mają więc zachować neutralne podejście zarówno do stron i uczestników procesu, jak i do samej sprawy ( por. C. Kulesza [w:] Kodeks postępowania karnego. Komentarz, wyd. III, red. K. Dudka, Warszawa 2023, art. 4.). W niniejszej sprawie sąd meriti prawidłowo dokonał oceny wszelkich okoliczności ujawnionych w postępowaniu. Należy przypomnieć, że dla skutecznego podniesienia zarzutu obrazy art. 4 kpk nie wystarczy ogólne stwierdzenie o braku obiektywizmu sądu, opierające się wyłącznie na odczuciu strony postępowania karnego, w szczególności wynikającym z odmiennej od dokonanej przez sąd oceny materiału dowodowego. O braku obiektywizmu sądu można mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone określone przepisy zawierające normy nakazujące lub zakazujące działań na niekorzyść określonej strony postępowania lub gdy w sposób wyraźny sąd faworyzuje jedną ze stron. Brak precyzyjnego odwołania się do sytuacji procesowej, w której doszło do przekroczenia przepisów art. 4 kpk, czyni zarzut oparty na tym przepisie bezzasadnym. Innymi słowy fakt, iż dokonana przez sąd ocena dowodów jest sprzeczna z subiektywną oceną dokonaną przez strony nie może być wyznacznikiem naruszenia przez ten sąd zasady obiektywizmu. O naruszeniu tej zasady może być mowa jedynie w przypadku dokonania oceny materiału dowodowego w sposób stronniczy, tendencyjny, biorący pod uwagę okoliczności przemawiające tylko lub w znacznej mierze na korzyść lub niekorzyść oskarżonego przy jednoczesnym niedostrzeżeniu i pominięciu okoliczności przeciwnych (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 maja 2022 r., sygn. akt II KK 31/22,) W przedmiotowej sprawie Sąd Okręgowy stanął na stanowisku, że nie doszło tu do żadnego naruszenia zasady obiektywizmu. Sąd Rejonowy uwzględnił okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Brak jest podstaw do uznania, iż sąd I instancji działał nieobiektywnie. Zeznania I. Ł. ocenił zgodne z regułami z art. 4 kpk jaki i 7 kpk Okoliczność, że zeznania pokrzywdzonej korelowały z zeznaniami K. T. (2) i V. Ł. nie świadczy o nieprawidłowej ich ocenie. Podkreślić należy, że matka oskarżycielki pozostawała w konflikcie z oskarżonym , na tle własnych relacji i jej postrzeżenia nie były obiektywne. Oskarżony przedstawił nagranie kłótni z K. T. (1), w którym pada wiele obraźliwych słów z jej strony wobec N. Ł. (1). Poza tym świadkowie Ci znali relacje pomiędzy małżonkami przede wszystkim nie z własnych obserwacji, ale zeznań pokrzywdzonej, która żaliła im się na zachowanie męża. V. Ł. pomimo , że częściej spotykała się ze stronami w istocie nie opisała takich zachowań oskarżonego w jej obecności, by świadczyły, że stosuje przemoc wobec żony Sąd oceniając zeznania I. Ł. weryfikował je też innymi dowodami, a przede wszystkim opinią biegłej psycholog, z której udziałem była słuchana, jak i zeznaniami L. T., czy P. X., a także dowodami z dokumentów Zasada swobodnej oceny dowodów wyrażona w treści art. 7 kpk nakazuje organom procesowym oceniać znaczenie, moc i wiarygodność materiału dowodowego na podstawie wewnętrznego przekonania, z uwzględnieniem wiedzy i doświadczenia życiowego, nie będąc przy tym związanym ustawowymi regułami dowodowymi. W ocenie Sądu odwoławczego sposób procedowania sądu I instancji w przedmiotowej sprawie spełnia wszelkie wskazane powyżej kryteria, a apelacja pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej zawiera w swej treści jedynie propozycje odmiennej i subiektywnej oceny dowodów, z którą – zdaniem sądu okręgowego - nie można się zgodzić.

84 Przechodząc do omówienia zgłoszonego przez pełnomocnika naruszenia przez Sąd Rejonowy zasady procesowej wyrażonej w kpk, należy rozpocząć od przypomnienia, że do dyrektywy zawartej w 5 § 2 kpk można skutecznie odwoływać się jedynie w przypadku, gdy istniejące w sprawie wątpliwości nie dają się usunąć w drodze czynności dowodowych. Nie ma ona zastosowania tam, gdzie występuje zwykłe przeciwstawienie jednym dowodów - innym i pozostaje do przeprowadzenia racjonalna analiza wiarygodności poszczególnych grup dowodów (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2021 r., sygn. akt II AKa 237/20) . Sam fakt, że w sprawie teoretycznie było możliwe przyjęcie dwóch wersji zdarzenia ( oskarżonego i oskarżycielki ), nie spowodował, że doszło do wyboru wersji najbardziej dla N. Ł. korzystnej. Nie może być wątpliwości co do tego, że sąd prowadzi tak długo postępowanie dowodowe, aż ustali prawdziwy przebieg wydarzeń, a więc rozwieje swoje wątpliwości w tym zakresie, co też uczynił sąd meriti . Tylko jeśli rezultaty prowadzonego postępowania dowodowego nie usuną takich wątpliwości-w grę może wchodzić instytucja z 5 § 2 kpk. Natomiast w sytuacji, gdy dokonanie określonych ustaleń faktycznych zależne jest od dania wiary tej lub innej grupie dowodów lub też dania wiary wyjaśnieniom oskarżonego czy też pokrzywdzonej, należy dokonać swobodnej oceny dowodów zgodnie z zasadą z art. 7 kpk, zaś rozstrzygnięciu powstających wątpliwości służy w pierwszej kolejności inicjatywa dowodowa (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2022 r., sygn. akt V KK 136/21). Sad Rejonowy poczynił ustalenia faktyczne właśnie w oparciu o prawidłowa ocenę dowodów, z wyjątkiem okoliczności dotyczących znieważenia oskarżycielki.

85 Zasadnie Sąd I Instancji wskazał, że zachowanie oskarżonego nie nosiło znamion znęcania się nad I. Ł.. N. Ł. (2) stanął pod zarzutem znęcania się nad swoją małżonką fizycznie oraz psychicznie. Odnosząc się do zakresu fizycznego to wskazać należy, że sama pokrzywdzona wskazała, że mąż nigdy jej nie uderzył. Brak było innych dowodów wskazujących na taki rodzaj przemocy wobec żony. Podobnie świadek K. T. (1) zeznała, że do przemocy fizycznej ze strony oskarżonego nie dochodziło. V. Ł. opisując nawet zachowanie oskarżonego w stanie nietrzeźwości, tj z okresu gdy nadużywał alkoholu nie opisała żadnej sytuacji by stosował przemoc fizyczna wobec zony. W tym stanie rzeczy dowody przeprowadzone w sprawie nie wykazały by oskarżony znęcał się fizycznie nad małżonką.

86 Odnośnie znęcania się psychicznego nad I. Ł. przez oskarżonego to także analiza dowodów, w tym zeznań samej pokrzywdzonej w korelacji z pozostałymi dowodami nie wykazała, że zachowanie N. Ł. (1) zrealizowało znamiona czynu z art. 207 § 1 kk. Odnosząc się do twierdzeń dotyczących kierowania przez oskarżonego gróźb polegających na zapowiedzi składania zawiadomień o popełnieniu przestępstwa, należy stwierdzić, że okoliczności sprawy nie pozwalają na przyjęcie, że zachowanie to miało charakter bezprawnych gróźb, a w konsekwencji stosowania przemocy wobec żony. Z materiału dowodowego wynika bowiem, że oskarżony faktycznie inicjował postępowania karne przeciwko pokrzywdzonej, kierując do właściwych organów zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przez nią przestępstw. Niezależnie od oceny zasadności tych zawiadomień, samo korzystanie z przewidzianych prawem instrumentów procesowych i informowanie organów ścigania o podejrzeniu popełnienia czynu zabronionego nie może być utożsamiane z kierowaniem gróźb, a w konsekwencji realizacji znamion znęcania. Dodatkowo wskazać należy, ze jedno z takich zawiadomień zaowocowało wydaniem przez Sąd Rejonowy we Włoszczowie wyroku 3.04.2025r , w którym co do pokrzywdzonej warunkowo umorzono postępowanie . Oskarżony, który sam stanął pod zarzutem znęcania nad synami uważał, ze to żona stosuje przemoc wobec dzieci , dysponując nagraniami jej wypowiedzi wobec małoletnich i jego zachowanie nie stanowiło przemocy psychicznej wobec żony. Co istotne zarówno oskarżony jak i oskarżycielka maja ograniczoną władzę rodzicielską wobec dzieci. Tak wiec odnosząc się do wzbudzania u I. Ł. poczucia strachu przez groźby i zastraszanie, to zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza powyższego. W tym stanie rzeczy, brak jest podstaw do przypisania powyższego zachowania oskarżonemu.

87 Nie sposób mówić także o realizacji znamion przestępstwa z art. 207 § 1 kk przez oskarżonego poprzez izolowanie I. Ł. od rodziny i bliskich. Wskazać należy, że w toku postępowania pokrzywdzona, jak i K. T. (1) oraz V. Ł. podnosiły , że zarówno teściowa podsądnego, jak i sąsiadka otrzymały zakaz wstępu na posesję. Powyższego nie sposób jednak uznać za próbę izolowania pokrzywdzonej od w/w osób. Oskarżony był skonfliktowany z teściową, wyjaśnił że wtrącanie się przez rodzinę żony do ich życia było głównym powodem konfliktów miedzy nimi. Z czasem popadł tez w konflikt z V. Ł. . Podkreślić należy, że mimo to I. Ł. w dalszym ciągu utrzymywała regularne kontakty z matką, jak i sąsiadką, wyjeżdżała do rodzinnego domu. . Spotykały się, a także rozmawiały ze sobą, w tym telefonicznie . Za powyższym przemawia także załączony do akt sprawy biling połączeń wykonywanych z numeru należącego do pokrzywdzone oraz nagrania rozmów . W tym stanie rzeczy także i w ten sposób nie doszło do realizacji znamion znęcania przez oskarżonego.

88 Znamiennym jest, że do znęcania się oskarżonego nad małżonką nie doszło także poprzez kontrolowanie jej korespondencji elektronicznej oraz prywatnych wiadomości w celu inwigilowania jej życia osobistego i ograniczania jej prywatności. I. Ł. wskazała na sytuację, gdy oskarżony zabrał jej telefon, z którym zamknął się w budynku gospodarczym , z czego wywnioskowała , że wówczas powziął on informację o założonym przez nią lokalizatorze, o czym korespondowała z bratową. Jednocześnie N. Ł. (2) wskazał, że rzeczoną korespondencję przeczytał w związku z przekazaniem mu przez żonę telefonu, z którego nie wylogowała się z portali społecznościowych, co umożliwiało mu wgląd w korespondencję. Pomimo tego, że oskarżony nie powinien czytać korespondencji oskarżycielki to niezależnie od tego, uznać należy, że zachowanie małżonków pod kątem kontrolowania się było wzajemne, o czym świadczy właśnie umieszczenie przez pokrzywdzoną lokalizatora w samochodzie oskarżonego, , co stanowiło przestępstwo popełnione na jego szkodę . W takiej sytuacji, gdy zachowanie małżonków jest wzajemne należy wykluczyć realizację znamion znęcania (por. Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 września 1992 roku w sprawie III KRN 122/92). Nie sposób nie dostrzec, że I. Ł. zawiadomienie o przestępstwie złożyła właśnie w czasie , gdy oskarżony ujawnił, że założyła mu lokalizator. Strony wzajemnie sobie nie ufały, nie potrafiły rozmawiać ze sobą , rozwiązywać konfliktów. Mając w perspektywie nieuchronność rozwodu obie szukały dowodów przeciwko sobie, taka była przecież motywacja M Ł., gdy zakładała lokalizator pod autem męża. Niewątpliwie przedstawione przez oskarżonego nagrania rozmów żony też świadczą o powyższym. Pomimo, ze nie sposób ocenić takie zachowania pozytywnie to nie była to forma zadawania cierpień psychicznych, ale przejaw konfliktu pomiędzy małżonkami. Ponadto wyrokiem SR we Włoszczowie z dnia 17.12.2025 w sprawie IIK 287/25 warunkowo umorzono przeciwko oskarżonemu postępowanie o przestępstwo z art. 267 par 3 kk popełnione w okresie od 3.01.2022 do 23.02.2025r

89 N. Ł. (2) nie zrealizował znamion znęcania także poprzez uniemożliwienie wykonywania podstawowych czynności domowych I. Ł., które miało polegać na chowaniu przez niego detergentów i żądania wykonywania prania dla siebie i dzieci poza miejscem zamieszkania. Odnosząc się do kwestii detergentów oskarżony wskazał, że dostał dwa opakowania kapsułek do prania od wujka, które postanowił podzielić między siebie, a żonę i tak jedno zostawił jej, natomiast drugie wziął dla siebie. Powyższe znajduje odzwierciedlenie w zeznaniach I. Ł., która potwierdziła, że pozostawione było jej wyłącznie jedno opakowanie i miała żal do męża o to, że drugie wziął bez jej zgody. Jednakże brak komunikacji między małżonkami w zakresie podziału otrzymanych przez oskarżonego kapsułek do prania nie może być odebrany jako celowe działanie oskarżonego, mające na celu dokuczenie pokrzywdzonej, tym bardziej biorąc pod uwagę fakt, że podzielił się z nią otrzymanym prezentem. Odnosząc się natomiast do zarzutu w zakresie żądania wykonywania prania poza miejscem zamieszkania to jak wynika z zeznań oskarżycielki między stronami miała miejsce jedna sytuacja, w której pokrzywdzona wróciła z dwutygodniowego pobytu u matki z brudnym praniem, a wówczas podsądny zapytał jej „czy w T. nie ma pralki”. Natomiast z dowodwó wynika, że nie miała miejsca sytuacja , w której oskarżony utrudniałby I. Ł. wykonywanie czynności domowych, o czym świadczy chociażby sytuacja z kapsułkami do prania , która wskazuje, że pokrzywdzona miała swobodny dostęp do pralki. W tym stanie rzeczy także nie można mówić o realizacji znamion znęcania przez N. Ł. (1) w rzeczony sposób.

90 Odnośnie kamer monitoringu to zostały one zamontowane zaraz po kupnie domu, tym samym I. Ł. była świadoma ich obecności na terenie nieruchomości. Argumentacja oskarżonego co do powodu ich zamontowania, jawi się jako logiczna i zdaniem Sądu zasłuchuje na wiarę, albowiem wskazał on, że przyczyną ich montażu były liczne kradzieże w okolicy. Jak wynika z zeznań pokrzywdzonej, po wyprowadzce oskarżonego nie zwracała się ona do niego z prośbą o demontaż urządzeń monitorujących, a jedynie umieściła na nich worki na śmieci, aby nie miał do nich wglądu. Z zeznań I. Ł. nie wynika, by wyraziła sprzeciwu co do montażu kamer, nawet po opuszczeniu domu przez N. Ł. (1). Nie sposób zatem przyjąć, że zamontował je wbrew jej woli i był to przejaw znęcania

91 Kolejnym przejawem znęcania miało być wywożenie przez oskarżonego majątku wspólnego małżonków. Odnośnie laptopa i drukarki to rzeczony sprzęt miał zostać zakupiony przez oskarżonego przed zawarciem małżeństwa, tym samym miał on prawo dysponować nim, w tym zabrać go podczas wyprowadzki. Jeżeli chodzi natomiast o wkład kominkowy to został pożyczony koledze oskarżonego bez wiedzy i zgody pokrzywdzonej. Natomiast konsolę do gier to jak wyjaśnił N. Ł. (2) zabrał w momencie opuszczania lokalu zamieszkiwanego wspólnie z I. Ł., by mógł z niej korzystać ich syn w trakcie wizyt u niego Faktycznie podsądny winien poinformować małżonkę o zaistniałej sytuacji, przedstawić swoje argumenty , jednakże nie sposób uznać, że w związku z faktem, że tego nie uczynił, zrealizował on znamiona znęcania i była to forma przemocy psychicznej . Co do samochodów to rozdysponowanie ich przez oskarżonego także nie było forma znęcania. Podkreślić należy, ze jeżeli oskarżycielka uważa , że oskarżony przywłaszczył te pojazdy , nie mając wiedzy czy faktycznie właścicielem jednego z nich był D Ł. , czy jego brat, okoliczności te będzie mogła podnieść przy podziale majątku wspólnego. W konkluzji także i tym zachowaniem oskarżony nie zrealizował znamion czynu z art. 207 § 1 kk.

92 W konkluzji sąd rejonowy prawidłowo ocenił dowody zgromadzone w sprawie , zgodnie z regułami z art. 4,5 i 7 kpk i ustalił, ze pomimo że oskarżony nie zachowywał się wzorcowo wobec zony jako mąż, wyzywał ją słowami wulgarnymi i powszechnie uważanymi za obelżywe jego zachowanie wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 216 § 1 kk w zw. z art. 12 § 1 kk, nie zaś art. 207 § 1 kk. Strony tworzyły zły związek, oparty na braku wzajemnego zaufania, konfliktach oraz nieumiejętności komunikowania się i rozwiazywania spornych sytuacji.

93 Zarzut skarżące z pkt 1 apelacji opiera się przede wszystkim na próbie wykazania sprawstwa oskarżonego w zakresie znęcania , jak i kwestionowaniu oceny dowodów, a więc ma charakter niejako wtórny do zarzutu obrazy przepisów postępowania, szczegółowo omówionego wyżej . Zaznaczyć należy, iż zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę wyroku może okazać się trafnym tylko wówczas gdy podnoszący go w apelacji zdoła wykazać sądowi orzekającemu w I instancji uchybienie przy ocenie materiału dowodowego, polegające na nieuwzględnieniu przy jej dokonaniu tak zasad logiki, wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego, jak też całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności (art. 410 k.p.k.) . W sytuacji, w której takowych uchybień on nie wykazuje poprzestając na zaprezentowaniu własnej oceny, nieliczącej się z wymogami tegoż art. 410 k.p.k. argumentacji nie sposób uznać, że rzeczywiście Sąd I instancji dopuścił się przy wydaniu tegoż zaskarżonego orzeczenia tego rodzaju uchybienia. Tak też jest w przedmiotowej sprawie w zakresie w którym skarżący próbuje wykazać, że oskarżony znęcał się nad żoną . Jak wskazano wyżej zarzuty apelacji w tym zakresie sprowadzają się w rzeczywistości do polemiki z oceną dowodów dokonaną przez sąd I instancji i wynikającymi z tej oceny ustaleniami faktycznymi. Są one nietrafne i z tego względu nie mogą być uwzględnione. Lektura akt sprawy prowadzi do wniosku, iż Sąd I Instancji w toku przewodu sądowego ujawnił cały materiał dowodowy, dokonał jego wszechstronnej oceny uwzględniającej wskazania wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego i w następstwie tak dokonanej oceny ustalił stan faktyczny, który pozwolił na stwierdzenie, że N. Ł. nie znęcał się nad żoną, poprzestając na znieważaniu jej.

94 Wniosek

95 Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku, uznanie oskarżonego winnym znęcania się nad żoną I. Ł. (zgodnie z zarzutem aktu oskarżenia) i wymierzenie mu kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres próby 3 lat, zasądzenie od oskarżonego na rzecz I. Ł. zadośćuczynienia w kwocie 5000 zł.

96 ☐ zasadny

97 ☐ częściowo zasadny

98 ☒ niezasadny

99 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

100 Po pierwsze w sytuacji gdy sąd rejonowy przypisał oskarżonemu jedynie znieważenie żony, sąd odwoławczy nie mógłby zmienić wyroku w ten sposób, ze przypisać mu znęcanie się nad żoną w sposób określony w akcie oskarżenia (art. 454§ 1 kpk) , ewentualnie mógłby wówczas uchylić zaskarżony wyrok i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. Jednakże wobec braku zasadności zarzutu, brak było podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania .

101 3.2.

102 Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych – podniesiony przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej ( pkt 4 apelacji ).

103 ☒ zasadny

104 ☐ częściowo zasadny

105 ☐ niezasadny

106 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

107 Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych podniesiony przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej okazał się być zasadny, zaś podniesiona w apelacji argumentacja doprowadziła do zmiany zaskarżonego wyroku.

108 Wskazać należy, że jak słusznie podnosi skarżący, Sąd I Instancji nie wykazał na czym miałoby polegać prowokacyjne zachowanie pokrzywdzonej, kończące się wyzywaniem jej przez męża i których awantur ono dotyczyło. Nadto sąd odwoławczy dostrzega sprzeczność w ustaleniach Sądu Rejonowego, który w wyroku odstąpił od wymierzenia kary z uwagi na wzajemne zniewagi miedzy stronami, , podczas gdy jednocześnie wskazał w uzasadnieniu , że odstąpił od wymierzenia kary z uwagi na wcześniejsze , wzywające się zachowanie I. Ł.. Wskazał, ze oskarżony wzywając zonę bronił własnej czci i godności osobistej, a zarazem będąc zaatakowanym przez żonę znieważał ja , by dokonać aktu swoistej zemsty na przeciwniku. Ustalenia te nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonych dowodach.

109 Materiał dowodowy wskazuje, ze konflikty między małżonkami miały różny przebieg. Samo oskarżony nie krył , że były i takie gdy on inicjował kłótnie . Wyjaśnił, że główną przyczyną kłótni było wtrącanie się osób z rodziny oskarżycielki w ich życie. Z logicznego punktu widzenia trudno uznać, ze takie kłótnie wszczynała I. Ł..

110 Dowodami przedstawionymi przez oskarżonego mającym świadczyć o wzajemności zachowań pokrzywdzonej miały być dołączone w toku procesu nagrania rozmów z udziałem I. Ł. wraz z ich transkrypcją. Dokładna analiza w/w materiałów prowadzi jednak do wniosku, że na nagraniach tych żona oskarżonego zwróciła się do niego wulgarnie tylko podczas kłótni N. Ł. z teściową, która wulgarnie wyzywała oskarżonego, niejako wtórując matce . Sam N. Ł. nie przytaczał wyzwisk żony pod swoim adresem. Poza tym pomimo, ze nie miał obowiązku dostarczać dowodów w sprawie , to o ile przedstawił wiele nagrań , w których oskarżycielka wyzywa dzieci, nie dołączył takich, poza jednym w.w wymienionym, gdzie miałaby padać wyzwiska pod jego adresem. Istnienie konfliktu i złych relacji między stronami , nie może świadczyć automatycznie o wzajemności zachowań dotyczących naruszenia godności osobistej poprzez wyzwiska. Podkreślić należy, że te które przytaczała pokrzywdzona i świadkowie były bardzo wulgarne, przekraczały miarę powszechnie akceptowanego sposobu odnoszenia się do siebie nawet w trakcie konfliktu, z uwagi na obraźliwą wymowę. .

111 Mając na uwadze powyższe brak jest więc podstaw, by uznać, że I. Ł. wzajemnie znieważała męża gdy oskarżony znieważał ją w okresie od 2021r do 5 lutego 2025r., wypełniając znamiona przestępstwa z art. 216 § 1 kk w z w z art 12 § 1 kk . Zastosowanie przepisu art. 216 § 3 k.k., pozwalającego odstąpić od wymierzenia kary uzależnione jest od uznania sądu, jednakże jeżeli czyn sprawcy ze względu na rodzaj, sposób, zakres i intensywność jego działania przekracza wyraźnie zawartość kryminalną zachowania się osoby, która odpowiedziała zniewagą wzajemną to w takiej sytuacji przepis ten nie powinien mieć z reguły zastosowania. ( por wyrok SN z 17.06.1971r Rw612/71). Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Pomiędzy zachowaniem stron nie było „rozsądnej współmierności”, która przemawiałaby za odstąpieniem od wymierzenia kary, gdyż skorzystanie z dobrodziejstwa tej instytucji przeczy zasadom wymiaru kary. O ile słusznie sąd meriti ustalił, ze małżonkowie zachowywali się wzajemnie wobec siebie niepoprawnie, to jednak brak jest dowodów, by pokrzywdzona wyzywała tak samo wulgarnie i tak często męża jak on ją. Sama kłótnia nie świadczy o tym. W ocenie Sąd karą adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu art. 216 § 1 k.k w zw z art. 12 §1 kk przypisanego oskarżonemu, a także spełniającą cele w zakresie prewencji ogólnej i indywidualnej będzie kara 100 stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 15 złotych . Samoistna kara grzywny wpłynie pozytywnie na utwierdzenie prawidłowej postawy wobec prawa N. Ł. i zapobiegnie w przyszłości łamaniu przez niego porządku prawnego. W ocenie Sądu kara w w.w wymiarze, będzie stanowiła zarówno dolegliwość dla oskarżonego, jak i winna wdrożyć go do przestrzegania porządku prawnego, a przede wszystkim zrozumienia, że poniżanie nie jest sposobem rozwiązywania konfliktów w rodzinie . Wysokość jednej stawki została ustalona z uwzględnieniem , ze oskarżony ma możliwości zarobkowe, majątek , a zarazem na utrzymaniu 2 dzieci w tym jedno z niepełnosprawnością.

112 Brak było natomiast podstaw do uwzględnienia wniosku pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej o orzeczenie wobec oskarżonego obowiązku zapłaty kwoty 5000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Samo przypisanie oskarżonemu odpowiedzialności za czyn z art. 216 § 1 kk nie uzasadnia automatycznie orzeczenia środka kompensacyjnego. Choć zachowanie oskarżonego niewątpliwie naruszało cześć pokrzywdzonej, to nie wykazano, aby wywołało u niej następstwa uzasadniające przyznanie zadośćuczynienia w żądanej wysokości. Nie można przy tym pominąć, że zdarzenie miało miejsce na tle istniejącego pomiędzy stronami konfliktu, co choć nie wyłącza odpowiedzialności karnej oskarżonego, pozostaje istotne przy ocenie rozmiaru doznanej krzywdy. Podkreślić należy, e wniosek ten został złożony po raz pierwszy dopiero w apelacji. W konsekwencji Sąd Odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia zgłoszonego roszczenia

113 Wniosek

114 Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku, uznanie oskarżonego winnym znęcania się nad żoną I. Ł. (zgodnie z zarzutem aktu oskarżenia) i wymierzenie mu kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres próby 3 lat, zasądzenie od oskarżonego na rzecz I. Ł. zadośćuczynienia w kwocie 5000 zł.

115 ☐ zasadny

116 ☐ częściowo zasadny

117 ☒ niezasadny

118 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

119 Mimo zasadności podniesionego zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, brak było podstaw do zmiany wyroku w zadany sposób z przyczyn wskazanych w pkt 3.1. , doprowadził on natomiast do uchylenia rozstrzygnięcia o odstąpieniu od wymierzenia kary i orzeczeniu kary grzywny

120 3.3.

121 Zarzut obrazy przepisów postępowania, mający wpływ na treść wydanego orzeczenia – poniesiony przez obrońcę oskarżonego pkt 1 i 2 apelacji.

122 ☐ zasadny

123 ☐ częściowo zasadny

124 ☒ niezasadny

125 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

126 Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się być niezasadna, zaś podniesiona w niej argumentacja nie doprowadziła do zmiany zaskarżonego wyroku.

127 Odnosząc się do czynu przypisanego oskarżonemu w pkt I zaskarżonego wyroku, zakwalifikowanego z art. 157 § 2 kk, wskazać należy, że co do zasady przestępstwo to jest ścigane z oskarżenia prywatnego. Ustawodawca przewidział jednak wyjątek od tej reguły w art. 157 § 4 kk, zgodnie z którym, jeżeli pokrzywdzonym jest osoba najbliższa zamieszkująca wspólnie ze sprawcą, ściganie następuje z oskarżenia publicznego. W realiach niniejszej sprawy pokrzywdzonym był syn oskarżonego, a zatem niewątpliwie osoba najbliższa, który w chwili popełnienia czynu zamieszkiwał wspólnie z oskarżonym. Tym samym zachodziły przesłanki do prowadzenia postępowania z oskarżenia publicznego. Powyższa okoliczność ma istotne znaczenie dla oceny zarzutu przedawnienia karalności czynu. Skoro bowiem przestępstwo podlegało ściganiu z oskarżenia publicznego, nie znajduje zastosowania szczególna regulacja dotycząca biegu przedawnienia przewidziana w art. 101 § 2 kk, odnosząca się do przestępstw ściganych z oskarżenia prywatnego. W konsekwencji zastosowanie znajdują ogólne zasady przedawnienia określone w art. 101 § 1 pkt 4 kk, zgodnie z którymi karalność czynu z art. 157 § 2 kk ustaje z upływem 5 lat od czasu jego popełnienia, a dodatkowo ulega przedłużeniu o kolejne 10 lat ( art. 102 § 1 kk) . Wobec powyższego brak jest podstaw do przyjęcia, aby w niniejszej sprawie doszło do przedawnienia karalności czynu przypisanego oskarżonemu w pkt I zaskarżonego wyroku.

128 Nie sposób zgodzić się także ze skarżącym w zakresie przedawnienia czynu z art. 216 § 1 kk w zw. z art. 12 § 1 kk. Podkreślić należy, że czasem popełnienia czynu ciągłego jest okres od pierwszego zachowania składającego się na czyn ciągły do zakończenia ostatniego z nich (por. Ł. [w:] Ł., Kodeks, s. 101–102; T. [w:] T., Przedawnienie, s. 284 i n.; T., Glosa do uchwały SN z 29.10.2002 r., s. 144; T., Glosa do wyroku SN z 14.01.2010 r.; uchwała SN z 21.11.2001 r., I KZP 29/01, OSNKW 2001/1–2, poz. 2). Zaś w konsekwencji bieg przedawnienia karalności czynu ciągłego rozpoczyna się od dnia jego zakończenia, czyli od zakończenia ostatniego z zachowań (X. [w:] Ł. i in., t. 1, s. 195; T. [w:] X., E. I/1, s. 255 i n.; T., Okoliczności, s. 15; Ł., Glosa, s. 156; Ł. [w:] Ł., Wiak, s. 178; T., Glosa do wyroku SN z 14.01.2010 r.; T., Przedawnienie, s. 286 i n.; por. też uzasadnienie wyroku SN z 14.01.2010 r., V KK 235/09, OSNKW 2010/6, poz. 50). Dotyczy ono całości czynu, więc jest bez znaczenia, że upłynął okres potrzebny do przedawnienia karalności pierwszego lub kolejnych zachowań, gdyby stanowiły one oddzielne przestępstwa lub wykroczenia (por. uzasadnienie wyroku SN z 14.01.2010 r., V KK 235/09, OSNKW 2010/6, poz. 50, z glosą T., LEX 2012; postanowienie SN z 29.06.2020 r., II KK 292/19, LEX nr 3040327). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy jednoznacznym jest więc, że bieg przedawnienia należy liczyć od zakończenia czynu ciągłego, tj. od dnia 5 lutego 2025r., zaś w tym stanie rzeczy brak jest podstaw do uznania, że doszło do przedawnienia czynu z pkt III zaskarżonego wyroku, mając na względzie termin z art. 101 § 2 kk. i złożenia zawiadomienia o przestępstwie przez oskarżycielkę Jednocześnie brak jest podstaw by przyjąć, że czyn miał miejsce w okresie od 2 maja 2023 do 5 lutego 2025 r., z uwagi na przedawnienie karalności zachowań oskarżonego przed datą 2 maja 2023r. Zarzut skarżącego wynika z błędnego rozumienia instytucji czynu ciągłego. Poszczególne zachowania objęte art. 12 § 1 kk nie zachowują samodzielnego bytu jako odrębne przestępstwa, lecz tworzą jedno przestępstwo, oceniane jako całość. Dlatego też niedopuszczalne jest odrębne rozważanie ich w kontekście podnoszonego przez obrońcę przedawnienia.

129 Wniosek

130 Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez umorzenie postępowania karnego w zakresie czynu opisanego w pkt I wyroku z uwagi na przedawnienie karalności; uchylenie rozstrzygnięcia z pkt II wyroku jako konsekwencji umorzenia postępowania co do czynu z pkt I; zamianę pkt III wyroku poprzez przyjęcie, że przypisany oskarżonemu czyn z art. 216 § 1 kk w zw. z art. 12 § 1 kk miał miejsce w okresie od dnia 2 maja 2023 roku do dnia 5 lutego 2025r., a nie nieustalonej daty 2021r.

131 ☐ zasadny

132 ☐ częściowo zasadny

133 ☒ niezasadny

134 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

135 Wobec braku zasadności zarzutów, brak było podstaw do uwzględnienia wniosków.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

136 4.1.

137 Brak.

138 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

139 Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

140 5.1.1.

141 Przedmiot utrzymania w mocy

142 Wyrok w zakresie pkt. I – II, IV – VI.

143 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

144 Sąd odwoławczy utrzymał w mocy wyrok w zakresie pkt. I – II, IV – VI, albowiem odpowiada ono prawu i jest sprawiedliwe.

145 Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

146 5.2.1.

147 Przedmiot i zakres zmiany

148 Sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok, w ten sposób, że:

149 1. uchylił zawarte w pkt III wyroku orzeczenie o odstąpieniu od wymierzenia kary i na podstawie art. 216 § 1 kk w zw. z art. 57b kk w zw. z art. 33 § 1 i 3 kk wymierzył oskarżonemu N. Ł. (1) karę 100 stawek dziennych grzywny po 15 złotych każda stawka;

150 2. 2na podstawie art. 85 § 1 k.k. w zw. z art. 86 § 1 i 2 k.k. kary grzywny wymierzone w pkt I zaskarżonego wyroku oraz w pkt I.1 niniejszego wyroku połączył i jako karę łączną wymierzył oskarżonemu N. Ł. (1) karę 280 stawek dziennych grzywny po 15 złotych każda stawka;

151 3. zasądził od oskarżonego N. Ł. (1) na rzecz Skarbu Państwa kwotę 420 złotych tytułem opłaty od kary za obie instancje.

152 Zwięźle o powodach zmiany

153 1.Powody zmiany w zakresie uchylenia orzeczenia o odstąpieniu od wymierzenia kary i na podstawie art. 216 § 1 kk w zw. z art. 57b kk w zw. z art. 33 § 1 i 3 kk wymierzenia oskarżonemu N. Ł. (1) kary 100 stawek dziennych grzywny po 15 złotych każda stawka powołano w pkt. 3.2.

154 2. Orzekając karę łączną sąd wziął pod uwagę przede wszystkim dyrektywy z art. 85 a kk. Nadto uwzględnił, że oba przestępstwa zostały popełnione na szkodę innych pokrzywdzonych, dotyczyły różnych dóbr i brak było pomiędzy nimi związku przemawiającego za orzeczeniem kary łącznej na zasadzie większej absorpcji.

155 3. Biorąc pod uwagę sytuację majątkową oskarżonego N. Ł. (1) ma on możliwości zarobkowe, aby uiścić opłatę od kary za obie instancje, pomimo, że ma 2 dzieci na utrzymaniu. Wysokość tej opłaty została ustalona na podstawie art. 3 w zw. z art. 6 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (Dz.U.1983.49.223 j.t.)

156 Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

157 Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

158 5.3.1.1.1.

159 ☐ art. 439 k.p.k.

160 Zwięźle o powodach uchylenia

161 5.3.1.2.1.

162 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

163 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

164 Zwięźle o powodach uchylenia

165 5.3.1.3.1.

166 Konieczność umorzenia postępowania

167 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

168 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

169 5.3.1.4.1.

170 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

171 Zwięźle o powodach uchylenia

172 Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

173 Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

174 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

175 Przytoczyć okoliczności

176 Koszty Procesu

177 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

178 Przytoczyć okoliczności

III

179 Na podstawie art. 29 ust. 1 Ustawy prawo o adwokaturze i § 17 ust 2 pkt 4 w zw. z § 4 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. V. kwotę (...),20 złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżycielce posiłkowej I. Ł. w postępowaniu odwoławczym.

180 IV

181 Na podstawie art. 29 ust. 1 Ustawy prawo o adwokaturze zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. L. kwotę 2197,50 złotych tytułem wynagrodzenia reprezentanta małoletnich oskarżycieli posiłkowych P. Ł. (2) i P. Ł. (1) w postępowaniu odwoławczym. Wysokość wynagrodzenia ustalono na podstawie przedstawionego przez reprezentanta spisu kosztów.

182 V

183 Na podstawie art. 627 k.p.k. w zw. z art. 636 § 2 kpk i art. 633kpk zasądzono na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonego N. Ł. (1) na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1043,20 złotych tytułem wydatków należnych za postępowanie odwoławcze. Na powyższą kwotę złożyły się koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżycielce posiłkowej I. Ł. oraz kwota 10 złotych tytułem 1/2 ryczałtu za doręczenia w postępowaniu odwoławczym (art. 618 § 1 pkt 1 k.p.k.; § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz.U.2013.663 j.t.). Biorąc pod uwagę wysokość tych kosztów oraz fakt, ze oskarżony ma możliwości zarobkowe, a więc jest w stanie ponieść te koszty bez zbędnego uszczerbku dla utrzymania siebie i rodziny.

184 VI

185 Na podstawie art. 624 § 1 kpk zwolniono małoletnich oskarżycieli posiłkowych P. Ł. (2) i P. Ł. (1) od kosztów sądowych należnych za postępowanie odwoławcze, mając na uwadze względy słuszności.

PODPIS

186 SSO D. Baran SSO I. Wąsik – Winiarczyk SSO M. Stempniak

187 Granice zaskarżenia

188 Kolejny numer załącznika

189 1

190 Podmiot wnoszący apelację

191 Pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej

192 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

193 Wyrok w zakresie zarzucanego czynu odnośnie I. Ł. i częściowo przypisanego w pkt III

194 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

195 ☐ na korzyść

196 ☒ na niekorzyść

197 ☐ w całości

198 ☒ w części

199 ☒co do winy

200 ☐co do kary

201 ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

202 1.3.2. Podniesione zarzuty

203 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

204 ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

205 ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

206 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

207 ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

208 ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

209 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

210 ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

211 ☐art. 439 k.p.k.

212 ☐brak zarzutów

213 1.4. Wnioski

214 ☐uchylenie

215 ☒zmiana

216 Granice zaskarżenia

217 Kolejny numer załącznika

218 2

219 Podmiot wnoszący apelację

220 Obrońca oskarżonego

221 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

222 Całość wyroku

223 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

224 ☒ na korzyść

225 ☐ na niekorzyść

226 ☒ w całości

227 ☐ w części

228 ☐co do winy

229 ☐co do kary

230 ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

231 1.3.2. Podniesione zarzuty

232 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

233 ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

234 ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

235 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

236 ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

237 ☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

238 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

239 ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

240 ☐art. 439 k.p.k.

241 ☐brak zarzutów

242 1.4. Wnioski

243 ☐uchylenie

244 ☒zmiana