Wyrok Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 12 września 2023 r., VI Ka 484/23

wyrok Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 12 września 2023 r., VI Ka 484/23

Tekst

1 Sygn. akt VI Ka 484/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 12 września 2023 r.

3 Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

4 Przewodniczący – Sędzia Andrzej Tekieli (spr.)

5 Sędzia Tomasz Skowron

6 Sędzia Daniel Strzelecki

7 Protokolant Agnieszka Telega

8 przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze Urszuli Ziemickiej

9 po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2023 r.

10 sprawy

11 D. D. ur. (...) w L., s. P., I. z domu K.;

12 S. P. ur. (...) w L., s. M., G. z domu P.;

13 P. S. ur. (...) w J., s. S., T. z domu K.,

14 oskarżonych z art. 54 § 1 kks

15 z powodu apelacji wniesionych przez obrońcę oskarżonych

16 od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze

17 z dnia 1 marca 2023 r. sygn. akt II K 1910/22

18 utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonych D. D., S. P. i P. S.;

19 zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze: od S. P. i D. D. w kwocie po 7006,50 złotych w tym wymierza im opłaty w kwocie po 7000 złotych od każdego z nich za II instancję, zaś od P. S. w kwocie 6786,50 złotych w tym wymierza mu opłatę w kwocie 6780 złotych za II instancję.

Uzasadnienie

20 Formularz UK 2

21 Sygnatura akt

22 VI Ka 484/23

23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

24 3

CZĘŚĆ WSTĘPNA

25 Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

26 Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 1 marca 2023 r. w sprawie o sygn. akt II K 1910/22

27 Podmiot wnoszący apelację

28 oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

29 oskarżyciel posiłkowy

30 oskarżyciel prywatny

31 X obrońca

32 oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

33 inny

34 Granice zaskarżenia

35 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

36 X na korzyść

37 na niekorzyść

38 w całości

39 X w części

40 co do winy

41 X

42 co do kary

43 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

44 1.3.2. Podniesione zarzuty

45 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

46 art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

47 art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

48 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

49 art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

50 art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

51 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

52 X

53 art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

54 art. 439 k.p.k.

55 brak zarzutów

56 1.4 Wnioski

57 uchylenie

58 X

59 zmiana

60 Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

61 2.1. Ustalenie faktów

62 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

63 Lp.

64 Oskarżony

65 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

66 Dowód

67 Numer karty

68 P. S.,

69 S. P.,

70 D. D.

71 Dopuszczalność popełnienia przestępstwa z art. 54 § 1 k.k.s. jedynie w stosunku do osób prowadzących legalną działalność podlegającą opodatkowaniu.

72 Kserokopia pisemnego uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy wydanego w sprawie o sygn. akt VI Ka 393/23

73 k. 338 - 356

74 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

75 Lp.

76 Oskarżony

77 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

78 Dowód

79 Numer karty

80 -------------------

81 --------------------------------------------------

82 ----------------------------

83 -------------

84 2.2. Ocena dowodów

85 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

86 Lp. faktu

87 z pkt 2.1.1

88 Dowód

89 Zwięźle o powodach uznania dowodu.

90 ------------------------------

91 --------------------------------------------------------------

92 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

93 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia

94 dla ustalenia faktów)

95 Lp. faktu

96 z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

97 Dowód

98 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu.

99 1.

100 Kserokopia pisemnego uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy wydanego w sprawie o sygn. akt VI Ka 393/23

101 Wskazane uzasadnienie orzeczenia innego Sądu dołączone zostało w postępowaniu odwoławczym do akt sprawy z inicjatywy obrońcy oskarżonych, nie zostało potwierdzone odpowiednim opieczętowaniem przez sporządzający je Sąd. Nawet jeżeli przyjąć że jest to uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego wydanego w wyżej wymienionej sprawie, nie ma to znaczenia orzeczniczego w sprawie niniejszej jako że każdy sąd karny rozstrzyga samodzielnie zagadnienia faktyczne i prawne i nie jest związany rozstrzygnięciem innego sądu ( art. 8 § 1 k.p.k. )

102 STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

103 Lp.

104 Zarzut

105 W apelacji dotyczącej oskarżonego P. S.:

106 Rażącej niewspółmierności wymierzonej wobec oskarżonego P. S. kary 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności i 300 (trzystu) stawek dziennych grzywny w kwocie po 110 (sto dziesięć) złotych każda w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości przestępstwa, jakiego dokonał oraz w relacji do celów, jakie kara ta powinna spełnić w zakresie prewencji szczególnej i społecznego oddziaływania, a także pozostałych zasad określonych w art. 13 § 1 k.k.s. podczas gdy oskarżony w toku postępowania wyraził szczerą skruchę, jego motywacja popełnienia czynu zabronionego nie była naganna, oskarżony jest osobą niekaraną, a ponadto w innych tego rodzaju sprawach Sądu powszechnie uznały za wystarczające wymierzenie wobec oskarżonych wyłącznie kary grzywny.

107 zasadny

108 częściowo zasadny

109 X niezasadny

110 W apelacji dotyczącej oskarżonego S. P.:

111 Rażącej niewspółmierności wymierzonej wobec oskarżonego S. P. kary 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności i 310 (trzystu dziesięciu) stawek dziennych grzywny w kwocie po 110 (sto dziesięć) złotych każda w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości przestępstwa, jakiego dokonał oraz w relacji do celów, jakie kara ta powinna spełnić w zakresie prewencji szczególnej i społecznego oddziaływania, a także pozostałych zasad określonych w art. 13 § 1 k.k.s. podczas gdy oskarżony w toku postępowania wyraził szczerą skruchę, jego motywacja popełnienia czynu zabronionego nie była naganna, a ponadto w innych tego rodzaju sprawach Sądu powszechnie uznały za wystarczające wymierzenie wobec oskarżonych wyłącznie kary grzywny.

112 zasadny

113 częściowo zasadny

114 X niezasadny

115 W apelacji dotyczącej oskarżonego D. D.:

116 Rażącej niewspółmierności wymierzonej wobec oskarżonego D. D. kary 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności i 310 (trzystu dziesięciu) stawek dziennych grzywny w kwocie po 110 (sto dziesięć) złotych każda w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości przestępstwa, jakiego dokonał oraz w relacji do celów, jakie kara ta powinna spełnić w zakresie prewencji szczególnej i społecznego oddziaływania, a także pozostałych zasad określonych w art. 13 § 1 k.k.s. podczas gdy oskarżony w toku postępowania wyraził szczerą skruchę, jego motywacja popełnienia czynu zabronionego nie była naganna, a ponadto w innych tego rodzaju sprawach Sądu powszechnie uznały za wystarczające wymierzenie wobec oskarżonych wyłącznie kary grzywny.

117 Zasadny

118 częściowo zasadny

119 X niezasadny

120 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny.

121 Ad. 1-3

122 Obrońca we wniesionych odrębnie apelacjach podniósł trzykrotnie zarzut rażącej niewspółmierności kar orzeczonych wobec oskarżonych P. S., S. P. oraz D. D..

123 Wbrew stanowisku obrońcy orzeczonych wobec oskarżonych kar nie można uznać za rażąco niewspółmierne. Stosownie do art. 13 § 1 k.k.s. Sąd wymierzając karę uwzględnia rodzaj i rozmiar ujemnych następstw czynu zabronionego, rodzaj i stopień naruszenia ciążącego na sprawcy obowiązku finansowego, jego motywację i sposób zachowania się, właściwości i warunki osobiste, sposób życia przed popełnieniem czynu zabronionego i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza gdy czynił starania o zapobieżenie uszczupleniu należności publicznoprawnej lub o jej późniejsze wyrównanie. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku okoliczności te zostały przez Sąd I instancji szczegółowo zbadane i uwzględnione przy określaniu wymiaru orzeczonych kar.

124 Oskarżeni wbrew przepisom ustawy posiadali relatywnie duże ilości nieopodatkowanego tytoniu. Wysokość podatku akcyzowanego narażonego na uszczuplenie wynosiła 1 399 790 złotych i tym samym przekroczyła małą wartość

125 w rozumieniu art. 53 § 14 k.k.s. co w oczywisty sposób przekłada się na stopień społecznej szkodliwości popełnionych przestępstw, a także stopień winy oskarżonych, którzy mieli pełną świadomość grożącej im odpowiedzialności karnej. Zaniechanie oskarżonych w zakresie uregulowania należności akcyzowej zatem w znaczny sposób naruszyła fiskalny interes państwa konicznością czego było wymierzenie adekwatnie surowej kary.

126 Odnosząc się do kar pozbawienia wolności, zważywszy na wspomniany stopień społecznej szkodliwości popełnionych przestępstw jawią się one jako konieczne i stanowią niezbędną represję względem oskarżonych. Ich wymiar jednocześnie nie jest wygórowany i podzielić należy stanowisko Sądu Rejonowego, iż spełnią one cele kary zarówno w zakresie prewencji szczególnej i ogólnej. Ponadto warunkowo zawieszono wykonanie tych kar na podstawie art. 69 § 1 i § 2 k.k. i art. 70 § 1 k.k. w zw. z art. 20 § 2 k.k.s. w zw. z art. 41 § 4 pkt 1 k.k.s. Pozwoli to oskarżonym zrozumieć naganność ich postępowania i wdroży do przestrzegania porządku prawnego. Z tego względu wyrażone w apelacji stanowisko obrońcy, iż

127 w realiach niniejszej sprawy samoistne kary grzywny są wystarczające, nie zostało zaaprobowane przez Sąd Okręgowy. Dodatkowo korzystne zróżnicowanie

128 w wymiarze kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego P. S. znajduje uzasadnienie w jego uprzedniej niekaralności.

129 Zgodnie z treścią art. 54 § 1 k.k.s. sprawca podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie. Względem orzeczonych kar grzywny Sąd Okręgowy, także nie dopatrzył się ich rażącej niewspółmierności. Wobec oskarżonych S. P. i D. D. wynosiły one dokładnie połowę ustawowego zagrożenia, natomiast względem P. S. wobec zaistnienia okoliczności łagodzącej w postaci jego uprzedniej niekaralności została wymierzona kara grzywny niższa o 10 stawek dziennych. W realiach niniejszej sprawy, wobec znacznego naruszenia interesów fiskalnych państwa obok wymierzenia kar pozbawienia wolności konieczne było także orzeczenie kar grzywny. Kary grzywny pozwolą oskarżonym odczuć negatywne konsekwencje ich działania niezgodnego z prawem. Ponadto stanowią one swoisty element weryfikacji ich postawy w okresie próby. Nie sposób podzielić stanowiska obrońcy, odnośnie ich zbyt wysokiego wymiaru. Wskazać należy, że oskarżeni są zatrudnieni, osiągają dochody, są osobami zdrowymi, w sile wieku i z akt sprawy nie wynika, aby ich sytuacja materialna była trudna. Brak jest zatem podstaw by przyjąć, że nie mają oni możliwości wywiązania się ze zobowiązań finansowych.

130 Przytoczona w apelacji okoliczność przyznania się oskarżonych do popełnienia zarzucanych im czynów i wyrażenia skruchy w istocie została uwzględniona jako okoliczność łagodząca przy wymiarze orzeczonych kar, mających przecież charakter wolnościowy. Nie stanowi ona dostatecznej przesłanki do wydania orzeczenia reformatoryjnego, gdyż wyklucza takie rozstrzygnięcie stopień winy, waga i społeczna szkodliwość popełnionych przestępstw. Jak słusznie wskazano

131 w orzecznictwie orzeczona kara lub środek karny mogą być uznane za niewspółmierne, gdy nie uwzględniają w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnionego czynu, jak i osobowości sprawcy (wyr. SA w Łodzi z 20.9.2001 r., II Aka 154/01). Nie sposób zatem dopatrzeć się takiej sytuacji w realiach przedmiotowej sprawy.

132 Przypomnieć należy, iż nieodzowną cechą kary jest jej dolegliwość, która służyć ma oddziaływaniu wychowawczemu na postawę sprawcy i realizować cele zarówno w zakresie prewencji indywidualnej, jak i generalnej. Z wyżej opisanych powodów zarzuty dotyczące rażącej niewspółmierności kar orzeczonych wobec każdego

133 z oskarżonych nie były zasadne. Wydane w tym zakresie orzeczenie uwzględnia stopień szkodliwości społecznej czynów i realizuje cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie ma uczynić

134 w stosunku do oskarżonych.

135 Wniosek

136 W apelacji dotyczącej oskarżonego P. S.:

137 Zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie wobec oskarżonego P. S. kary grzywny w wymiarze 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 110,00 zł każda.

138 zasadny

139 częściowo zasadny

140 X niezasadny

141 W apelacji dotyczącej oskarżonego S. P.:

142 Zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie wobec oskarżonego S. P. kary grzywny w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych grzywny po 110,00 zł każda.

143 zasadny

144 częściowo zasadny

145 X niezasadny

146 W apelacji dotyczącej oskarżonego D. D.:

147 Zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie wobec oskarżonego D. D. kary grzywny w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych grzywny po 110,00 zł każda.

148 zasadny

149 częściowo zasadny

150 X niezasadny

151 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny.

152 Ad. 1-3

153 Wnioski zawarte w apelacjach były tożsame i zmierzały do wydania przez sąd odwoławczy reformatoryjnego orzeczenia w zakresie orzeczonych kar. Mając na uwadze niezasadność zarzutów i przedstawioną powyższej argumentację dowodzącą słuszności wymierzonych kar, wnioski uznać należy za niezasadne.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

154 1.

155 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

156 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności.

157 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

158 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

159 1.

160 Przedmiot utrzymania w mocy

161 Sąd Okręgowy utrzymał w mocy w całości zaskarżony wyrok wobec oskarżonych D. D., S. P. i P. S..

162 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy.

163 Zarzuty podniesione przez obrońcę we wniesionych apelacjach były niezasadne i Sąd Odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosków apelacji mając na uwadze argumentację przedstawioną powyżej.

164 Uwagi wymaga jednak podniesiony przez obrońcę w głosach końcowych pogląd prawny przemawiający – jego zdaniem - za zastosowaniem art. 440 k.p.k. i na podstawie tego przepisu uniewinnieniem oskarżonych. W ocenie obrońcy w toku postępowania odwoławczego ustalona została konieczność wydania orzeczenia uniewinniającego oskarżonych, pomimo iż apelacja zawężała się jedynie do zaskarżenia orzeczenia w zakresie kary. Obrońca wniósł o dopuszczenie dowodu z uzasadnienia Sądu Okręgowego w Świdnicy w sprawie o sygn. akt VI Ka 393/23, gdzie wskazano, że przedmiotem przestępstwa z art. 54 § 1 k.k.s. nie może być działalność nielegalna. Dowód został dopuszczony, jednak zawarte we wskazanym uzasadnieniu rozważania nie przełożyły się na konieczność ingerencji w zaskarżony wyrok.

165 W niniejszej sprawie ustalono, że oskarżeni posiadali znaczne ilości nieopodatkowanego tytoniu, jednak w wyjaśnieniach konsekwentnie nie wskazali w jaki sposób stali się jego posiadaczami. Materiał dowodowy nie pozwolił na przypisanie im czynów zabronionych innych niż tzw. uchylanie się od opodatkowania stypizowane w art. 54 § 1 k.k.s. Brak było jakichkolwiek podstaw by przyjąć, iż posiadany przez nich tytoń od którego nie została opłacona akcyza był przedmiotem obrotu (przestępstwo skarbowe z art. 63 § 1 k.k.s), paserstwa akcyzowego (przestępstwo skarbowe z art. 65 § 1 k.k.s.), czy jakiegokolwiek innego czynu zabronionego przez ustawę karną.

166 Ustawodawca wyraźnie wskazał, że przestępstwo skarbowe z art. 54 § 1 k.k.s. ma charakter indywidulany, albowiem może popełnić je jedynie podatnik. W judykaturze Sądu Najwyższego uznano, że według ustawy karnej skarbowej podatnikiem jest jedynie ten, „czyj obowiązek podatkowy ma swe źródło w przepisach ustawy podatkowej, określających zobowiązany podmiot oraz przedmiot i stawkę opodatkowania ( Wyrok SN z 1.12.2005 r., IV KK 122/05, OSNKW 2006/2, poz. 19; podobnie postanowienie SN z 22.11.2011 r., IV KK 270/11, LEX nr 1095847.)

167 Art. 53 § 30 k.k.s. w zakresie legalnej definicji wyrażenia „podatnik” do unormowań zawartych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa. W art. 7 § 1 przywołanej ustawy wskazano, że podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw podatkowych obowiązkowi podatkowemu. Powstanie natomiast zobowiązania badać należy każdorazowo przez pryzmat aktów prawnych regulujących konkretne zobowiązanie podatkowe. Zgodnie natomiast z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym podatnikiem jest m.in. osoba fizyczna wobec której zaistniał stan faktyczny podlegający opodatkowaniu akcyzą nabywająca lub posiadająca wyroby akcyzowe. Ponadto z art. 5 wskazanej ustawy wynika, że czynności lub stany faktyczne o których mowa w przepisach ustawy są przedmiotem opodatkowania akcyzą niezależnie od tego, czy zostały wykonane lub powstały z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa. Ustawodawca w kompleksowy sposób zdefiniował zatem omawiane pojęcie

168 w ustawach prawa podatkowego.

169 W świetle przytoczonej definicji legalnej wskazać należy, że oskarżeni byli podatnikami, albowiem spoczywał na nich obowiązek zapłaty należności na rzecz Skarbu Państwa

170 z tytułu podatku akcyzowego. Ustawodawca nie przewiduje w tym zakresie obowiązku prowadzenia działalności gospodarczej czy jakichkolwiek innych wymagań formalnych, a jedynie zaistnienie zobowiązania podatkowego.

171 Obrońca oskarżonego dopatruje się jednak niemożności przypisania winy oskarżonym, w fakcie, że ich działalność miała być „nielegalna”. Na poparcie wskazanej w toku postępowania odwoławczego tezy przytoczył dowód w postaci uzasadnienia Sądu Okręgowego w Świdnicy w sprawie o sygn. akt VI Ka 393/23. Dotyczyło ono jednak nieco odmiennego stanu faktycznego, gdzie czyny zabronione przez ustawę karną skarbową, których mieli dopuścić się oskarżeni posiadały inną kwalifikacji prawną, niż przyjęta w niniejszej sprawie. Rozważania zawarte we wskazanym uzasadnieniu sprowadzały się do stwierdzenia, że przyjęcie kwalifikacji prawnej czynów w związku z art. 54 § 1 k.k.s. dopuszczalne jest jedynie w stosunku do osób prowadzących legalną działalność podlegającą opodatkowaniu. Istotną różnicą jest jednak to, że w przytoczonej sprawie rozpoznawanej przez Sąd Okręgowy w Świdnicy oskarżonym zarzucono także popełnienie szeregu innych przestępstw karnoskarbowych, w tym stypizowanego w art. 65 § 1 k.k.s. Wskazane przez obrońcę poglądy prawne zawarte w powyższym uzasadnieniu wyroku nie mają zatem bezpośredniego odniesienia do niniejszej sprawy.

172 W doktrynie kwestia możliwości opodatkowania towarów pozyskanych w związku

173 z popełnieniem czynu zabronionego pozostaje przedmiotem częstych rozważań

174 i spotkać można w tej kwestii odmienne stanowiska. Wskazane zagadnienie poddane zostało także analizie w orzeczeniu Sądu Najwyższego w następujący sposób: przedmiotem opodatkowania może być tylko działalność legalna, nigdy zaś sprzeczna z prawem, podatkowi nie podlegają więc także te czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy, np. paserstwo (uchw. SN z 19.7.1973 r., VI KZP 13/73, OSNKW 1973, Nr 9, poz. 104; wyr. SN z 12.3.1976 r., VI KZP 47/75, OSNKW 1976, Nr 4–5, poz. 56). Przyjęte stanowisko jawi się jako słuszne. Jest to również zrozumiałe w kontekście oczywistego braku zezwolenia na partycypację Skarbu Państwa w dochodach uzyskanych z czynów ustawowo zabronionych.

175 Pomimo, że w głosach końcowych obrońca podniósł, iż działalność oskarżonych była nielegalna, w realiach niniejszej sprawy nie udało się jednak ustalić, aby tytoń będący

176 w ich posiadaniu pochodził z czynu zabronionego. Słusznie zatem już na etapie postępowania przygotowawczego czyny które popełnili oskarżeni zakwalifikowano wyłącznie jako przestępstwa skarbowe z art. 54 § 1 k.k.s., choć początkowo była to kwalifikacja prawna z art. 65 § 1 k.k.s. ( k. 45, k. 51, k. 59 ). W sytuacji gdyby ujawniono nielegalne źródło pochodzenia nieopodatkowanego tytoniu zasadne byłoby rozważanie zmiany kwalifikacji prawnej czynów przypisanych oskarżonym. Zgodnie z art. 84 Konstytucji RP każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych

177 w ustawach. Sąd Najwyższy wskazał, że niedopuszczalne jest kreowanie lepszego traktowania osób które dokonywały (określonych ustawą o podatku akcyzowym) czynności wobec uzyskanych nielegalnie wyrobów pozbawionych akcyzy, od tych które je wykonują wobec wyrobów, które już takich cech "nielegalności" nie posiadają. (Post. SN z dnia 22 listopada 2011 r. IV KK 270/11). Przyjęcie zatem, że oskarżeni w istocie prowadzili niezalegalizowaną działalność, której nie mieli zamiaru ujawniać przed Skarbem Państwa, nie może prowadzić do ich bezkarności i lepszego położenia względem prawa, niż przykładowo osoby legalnie prowadzącej działalność związaną

178 z obrotem tytoniem, która nie ujawniła przedmiotu będącego podstawą opodatkowania. Posiadanie nieopodatkowanego tytoniu samo w sobie nie wypełnia znamion jakiegokolwiek czynu zabronionego przez ustawę karną, jeżeli nie udało się ustalić, że stanowi on przedmiot czynu zabronionego określonego w art. 63-64, art. 65 §1 art. 69 § 1 lub 3, art. 69a, art. 73 lub art. 73a k.k.s. Penalizowane jest natomiast w takiej sytuacji nieujawnienie właściwemu organowi przedmiotu opodatkowania, co miało miejsce

179 w realiach niniejszej sprawy. Stanowisko wyrażone przez obrońcę w głosach końcowych nie mogło zatem zostać zaaprobowane przez Sąd Odwoławczy.

180 W świetle poczynionych ustaleń brak jest jakichkolwiek podstaw do uniewinnienia oskarżonych i tym samym nie zaistniały przesłanki o jakich stanowi art. 440 k.p.k. Zaskarżony wyrok jawi się jako prawidłowy, toteż zasługiwał na utrzymanie w mocy.

181 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

182 1.

183 Przedmiot i zakres zmiany

184 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

185 Zwięźle o powodach zmiany.

186 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

187 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

188 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

189 1.1

190 art. 439 k.p.k.

191 Zwięźle o powodach uchylenia.

192 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

193 2.1

194 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

195 art. 437 § 2 k.p.k.

196 Zwięźle o powodach uchylenia.

197 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

198 3.1

199 Konieczność umorzenia postępowania

200 art. 437 § 2 k.p.k.

201 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia.

202 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

203 4.1

204 Konieczność warunkowego umorzenia postępowania

205 art. 454 § 1 k.p.k.

206 Zwięźle o powodach uchylenia i warunkowego umorzenia ze wskazaniem podstawy prawnej warunkowego umorzenia postępowania.

207 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

208 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

209 ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

210 5.4. Inne rozstrzygnięcia z wyroku

211 Punkt rozstrzygnięcia

212 z wyroku.

213 Przytoczyć okoliczności.

214 --------------------------

215 ----------------------------------------------------------------------------------------------------------

216 Koszty Procesu

217 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

218 Przytoczyć okoliczności.

219 II

220 Na podstawie art. 627 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonych S. P. i D. D. za postępowanie odwoławcze należność tytułem kosztów sądowych w kwotach po 7006,50 złotych w tym wymierzył im opłatę w kwotach po 7000 złotych za II instancję, natomiast od oskarżonego P. S. koszty sądowe w kwocie 6786,50 złotych w tym wymierzył opłatę w kwocie 6780 złotych za II instancję. Kwoty po 6,50 zł. to rozłożone na 3 osoby koszty tytułem ryczałtu za doręczenia. Sąd nie znalazł podstaw do zwolnienia oskarżonych od poniesienia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym, oskarżeni są relatywnie młodymi osobami mającymi stałe dochody i zachodzi możliwość pokrycia przez nich należnych Skarbowi Państwa kosztów.

PODPIS