Wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 30 października 2020 r., VI Ka 655/20

wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 30 października 2020 r., VI Ka 655/20

Tekst

1 Sygnatura akt VI Ka 655/20

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 30 października 2020 r.

3 Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:

4 Przewodniczący sędzia Grażyna Tokarczyk

5 Sędziowie Arkadiusz Łata

6 Marcin Mierz

7 Protokolant Aleksandra Studniarz

8 przy udziale Annie Arabskiej Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Z.

9 po rozpoznaniu w dniu 30 października 2020 r.

10 sprawy Ł. S. syna H. i M.

11 ur. (...) w Z.

12 oskarżonego z art. 177§2 kk w zw. z art. 178§1 kk

13 na skutek apelacji wniesionych przez oskarżyciela publicznego i obrońcę oskarżonego

14 od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu

15 z dnia 22 czerwca 2020 r. sygnatura akt II K 797/18

16 na mocy art. 437 § 1 kpk, art. 624 §1 kpk i art. 636 § 1 kpk

17 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

18 2. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów postępowania odwoławczego w części na niego przypadającej, wydatkami obciążając Skarb Państwa.

Uzasadnienie

19 Formularz UK 2

20 Sygnatura akt

21 VI Ka 655/20

22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

23 2

CZĘŚĆ WSTĘPNA

24 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

25 wyrok Sądu Rejonowego w Zabrzu z 22 czerwca 2020 r. sygn. II K 797/20

26 1.2. Podmiot wnoszący apelację

27 ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

28 ☐ oskarżyciel posiłkowy

29 ☐ oskarżyciel prywatny

30 ☒ obrońca

31 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

32 ☐ inny

33 1.3. Granice zaskarżenia

34 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

35 ☒ na korzyść

36 ☒ na niekorzyść

37 ☒ w całości

38 ☐ w części

39 ☒

40 co do winy

41 ☐

42 co do kary

43 ☐

44 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

45 1.1.2. Podniesione zarzuty

46 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

47 ☐

48 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

49 ☐

50 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

51 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

52 ☒

53 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

54 ☒

55 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

56 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

57 ☐

58 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

59 ☐

60 art. 439 k.p.k.

61 ☐

62 brak zarzutów

63 1.4. Wnioski

64 ☒

65 uchylenie

66 ☐

67 zmiana

68 Ustalenie faktów w związku z dowodami

69 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

70 1.5. Ustalenie faktów

71 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione

72 Lp.

73 Oskarżony

74 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

75 Dowód

76 Numer karty

77 2.1.1.1.

78 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione

79 Lp.

80 Oskarżony

81 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

82 Dowód

83 Numer karty

84 2.1.2.1.

85 1.6. Ocena dowodów

86 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

87 Lp. faktu z pkt 2.1.1

88 Dowód

89 Zwięźle o powodach uznania dowodu

90 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

91 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

92 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

93 Dowód

94 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

95 STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

96 Lp.

97 Zarzut

98 3.1.

99 Prokurator zarzucił:

100 błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na przyjęciu, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na przypisanie oskarżonemu Ł. S. winy za popełniony czyn, a to poprzez uznanie, iż zachowanie oskarżonego na drodze było prawidłowe i nie naruszył on nawet nieumyślnie żadnej z zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a nadto błędne uznanie przez Sąd, iż zachowanie oskarżonego nie stworzyło zagrożenia w ruchu i nie przyczyniło się w żaden sposób do zaistnienia wypadku drogowego będącego przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie, podczas gdy prawidłowo oceniony materiał dowodowy w szczególności w postaci opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych i zeznań świadków prowadzi do wniosku, iż oskarżony dopuścił się czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia.

101 ☐ zasadny

102 ☐ częściowo zasadny

103 ☒ niezasadny

104 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

105 Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnie uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Możliwość zaś przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych (wyrok SN z 3.10.2014 r. sygn. SNO 46/14, LEX nr 1514772).

106 Wskazany zarzut jest bezzasadny, a w istocie rozwinięty został w zarzutach skierowanych do oceny dowodów, w którym to zakresie również apelującemu nie można dać racji, skoro swe twierdzenia sprowadza nawet nie tyle do polemiki z ocenami i ustaleniami Sądu I instancji, co do forsowania tezy o konieczności dokonania ustaleń w oparciu o opinię biegłego M. K..

107 Wniosek

108 uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji

109 ☐ zasadny

110 ☐ częściowo zasadny

111 ☒ niezasadny

112 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

113 Sąd I instancji przeprowadził w sprawie pełne postępowanie, zgromadzone dowody poddając ocenie zgodnej z zasadami wiedzy, logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, stanowisko swe przedstawił w wyczerpujących pisemnych motywach sporządzonych w formie prawem przewidzianej, wyprowadził trafne wnioski co do winy oraz zastosował prawidłową subsumpcję zachowania oskarżonego. Brak okoliczności, o których mowa w art. 437 § 2 zd. 2 kpk i art. 439 kpk.

114 3.2.

115 Prokurator zarzucił:

116 obrazę przepisów prawa procesowego , mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. oraz 410 k.p.k. , polegającą na pominięciu okoliczności obciążających Ł. S., przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów, poprzez wnioskowanie wbrew regułom prawidłowego rozumowania oraz wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego oraz bezpodstawne odrzucenie z opinii M. K. okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego i wyciągnięcie błędnych wniosków z opinii biegłego T. M. oraz D. B. poprzez skupienie się tylko na odpowiedzialności prowadzącego samochód V. (...) za spowodowanie zdarzenia i całkowite pominięcie okoliczności obciążających oskarżonego, co miało wpływ na treść orzeczenia i w konsekwencji doprowadziło do skazania oskarżonego Ł. S. wyłącznie za znajdowanie się pod wpływem środków odurzających

117 ☐ zasadny

118 ☐ częściowo zasadny

119 ☒ niezasadny

120 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

121 Zarzut wynika z życzeniowego postrzegania rzeczywistości i nawet w uzasadnieniu środka odwoławczego trudno doszukać się argumentacji, która miałaby wspierać zasadność oparcia się o opinię M. K.. Wydaje się wręcz, że skarżący nie rozumie ani tej opinii, ani kolejnych. Zapomina też, że ocenie podlega opinia, a skoro w tej zawarte są wadliwe twierdzenia, nie dające się obronić ani materiałem dowodowym, a to śladami na miejscu zdarzenia, ani nie znajdująca wsparcia w przepisach prawa, to wnioski takiej również nie mogą być zaakceptowane. Nijak nie potrafi skarżący wykazać w jaki sposób z przepisu art. 24 ust 9 ustawy prawo o ruchu drogowym wyprowadzić zakaz wyprzedzania na skrzyżowaniu, skoro norma ta stanowi: „9. Dopuszcza się wyprzedzanie w miejscu, o którym mowa w ust. 7 pkt 3, pojazdu sygnalizującego zamiar skręcenia, pod warunkiem że kierujący nie wjeżdża na część jezdni przeznaczoną do ruchu w kierunku przeciwnym.” Zaś wspomniany ust. 7 pkt 3: „7. Zabrania się wyprzedzania pojazdu silnikowego jadącego po jezdni: 3) na skrzyżowaniu, z wyjątkiem skrzyżowania o ruchu okrężnym lub na którym ruch jest kierowany.” Żadna znana wykładania nie może prowadzić do wniosku, że jasna treść ustawy winna być dekodowana, jako zawierająca twierdzenie przeciwne, jak życzyłby sobie prokurator za biegłym M. K.. Kwestie możliwości dostrzeżenia samochodu przez oskarżonego również miał na uwadze Sąd, jak i biegli, których opinie wymagały pozytywnej oceny, a co zlekceważył biegły forsowany przez apelującego. Najważniejsze jest jednak to, że owej opinii nie można było ocenić pozytywnie tak ze względu na jej sprzeczność z prawem, ale i z błędnych założeń i ustaleń dotyczących prędkości, które w rażący sposób odbiegały od pozostałych opinii wspartych na śladach pozostawionych na miejscu zdarzenia. W takiej sytuacji, przy ustaleniu odległości z jakiej każdy uczestnik ruchu miał możliwość dostrzeżenia drugiego, a nade wszystko tego, że to na A. C. ciążył obowiązek ustąpienia pierwszeństwa przejazdu oskarżonemu, po jego stronie nie można było spodziewać się i wymagać powstrzymania się od jazdy drogą, na której przysługiwało mu pierwszeństwo, a w czasie umożliwiającym dostrzeżenie, nie zauważył oznak wskazujących, że A. C. zlekceważy tak kardynalną zasadę ruchu drogowego. Innymi słowy nie było powodów, aby oskarżony miał obowiązek zastosowania zasady ograniczonego zaufania. Żenującym jest w tej sytuacji bezrefleksyjne forsowanie opinii M. K., przy braku nawet próby odniesienia jej twierdzeń do powszechnie obowiązujących norm prawnych oraz opinii pozostałych biegłych. O braku rzetelności przekonuje też treść zarzutu, gdy apelujący wskazuje na opinię D. B., a taka osoba opinii nie wydawała, ani w ramach instytucji do tego powołanej nie uczestniczyła w jej sporządzeniu. W uzasadnieniu apelacji pojawiła się też teza o nie uwzględnieniu przez biegłych stanu oskarżonego. Wypada przypomnieć utrwalone stanowisko orzecznictwa. Stan nietrzeźwości kierującego pojazdem tylko wtedy może prowadzić do przypisania mu zawinienia w spowodowaniu wypadku drogowego, jeżeli pozostaje w związku przyczynowym z tym wypadkiem i tym samym z jego skutkiem (WPP 1999/3-4/123). Potrzeba ustalenia związku przyczynowego między stanem nietrzeźwości a zaistnieniem wypadku drogowego może zachodzić jedynie wtedy, kiedy zebrane dowody nie ujawniają innego - poza prowadzeniem pojazdu w tym stanie - naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym (LEX nr 56860, Prok.i Pr.-wkł. 2003/3/5). Te stanowiska są oczywiście aktualne również dla stanu pod wpływem środka odurzającego. Nawet biegły M. K. takiego związku nie wykazał, co więcej w czasie bezpośrednio poprzedzającym zdarzenia oraz w jego trakcie nie ujawniono żadnego zachowania związanego ze stanem pod wpływem środka odurzającego, a rzutującego na zaistnienie i przebieg wypadku.

122 Wniosek

123 uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji

124 ☐ zasadny

125 ☐ częściowo zasadny

126 ☒ niezasadny

127 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

128 Sąd I instancji przeprowadził w sprawie pełne postępowanie, zgromadzone dowody poddając ocenie zgodnej z zasadami wiedzy, logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, stanowisko swe przedstawił w wyczerpujących pisemnych motywach sporządzonych w formie prawem przewidzianej, wyprowadził trafne wnioski co do winy oraz zastosował prawidłową subsumpcję zachowania oskarżonego. Brak okoliczności, o których mowa w art. 437 § 2 zd. 2 kpk i art. 439 kpk.

129 3.3.

130 Prokurator zarzucił:

131 obrazę przepisów prawa procesowego, mającą wpływ na treść orzeczenia , a mianowicie art. 167 k.p.k. i art. 366 §1 k.p.k. polegającą na zaniechaniu dokonania czynności, które mogłyby doprowadzić do ostatecznego wyjaśnienia okoliczności sprawy

132 ☐ zasadny

133 ☐ częściowo zasadny

134 ☒ niezasadny

135 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

136 Zarzut nie znajduje żadnego rozwinięcia w uzasadnieniu apelacji, a przypomnieć trzeba, że obowiązujące w procesie karnym domniemanie niewinności obalać ma oskarżyciel, udowadniając oskarżonemu winę. Sąd, zatem nie ma żadnego obowiązku poszukiwania z urzędu dowodów wspierających oskarżenie, gdy te dostarczone przez oskarżyciela do skazania nie wystarczą, a on sam do ich uzupełnienia nie dąży. Podzielić też wypada stanowisko Sądu Apelacyjnego w Katowicach, który w wyroku z dnia 4.04.2002 roku sygn. II AKa 95/02 wskazał, że ze stwierdzeniem uchybień podniesionych w środku odwoławczym w rozumieniu przepisu art. 434 § 1 kpk, stanowiących wyraz niezadowolenia prokuratora lub pełnomocnika z zaskarżonego orzeczenia mamy do czynienia wówczas, gdy uchybienia te zostaną ekspressis verbis skonkretyzowane w formie pisemnej tak w zarzucie, jak i w części motywacyjnej skargi odwoławczej. Pojęcia uchybień podniesionych w środku odwoławczym w rozumieniu art. 434 § 1 kpk nie sposób natomiast utożsamiać z ogólnie sformułowanym zarzutem stanowiącym podstawę apelacji bez precyzyjnego wyeksponowania ich w całym środku odwoławczym (OSA 2003/12/120).

137 Wreszcie przypomnieć trzeba też, że zgodnie z art. 434 kpk sąd odwoławczy może orzec na niekorzyść oskarżonego jedynie wtedy, gdy wniesiono na jego niekorzyść środek odwoławczy, oraz w granicach zaskarżenia, chyba że ustawa nakazuje wydanie orzeczenia niezależnie od granic zaskarżenia, oraz w razie stwierdzenia uchybień podniesionych w środku odwoławczym, chyba że środek odwoławczy nie pochodzi od oskarżyciela publicznego lub pełnomocnika i nie podniesiono w nim zarzutów albo ustawa nakazuje wydanie orzeczenia niezależnie od podniesionych zarzutów. Owszem wedle art. 440 kpk jeżeli utrzymanie orzeczenia w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe, podlega ono niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów zmianie na korzyść oskarżonego albo w sytuacji określonej w art. 437 § 2 zdanie drugie uchyleniu. Powyższe oznacza, że po pierwsze przy środku odwoławczym wniesionym na niekorzyść oskarżonego przez profesjonalny podmiot sąd odwoławczy nie może orzekać poza granicami zarzutów, a tym samym doszukiwać się twierdzeń, które wsparłyby apelację, po drugie o ile dostrzeże rażącą niesprawiedliwość wyroku, może ten uchylić i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania umożliwiając orzeczenie na niekorzyść poza zakresem zarzutów, ale tylko wtedy, gdy zachodzi potrzeba przeprowadzenia przewodu w całości, albo gdy zachodzą bezwzględne przyczyny odwoławcze. W niniejszej sprawie nie zachodzą takowe, a i nie ma potrzeby przeprowadzenia przewodu na nowo w całości. Przede wszystkim jednak skarżący nie wykazał żadnych okoliczności, które miałyby świadczyć o rażącej niesprawiedliwości wyroku. Takimi nie są nawet podniesione dopiero na rozprawie apelacyjnej twierdzenia o potrzebie badania przesłanek z art. 160 kk, tu prokurator nie wskazał nawet w czym upatruje tego, nadal domagając się uchylenia wyroku wbrew art. 437 § 2 zd. 2 kpk.

138 Wniosek

139 uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji

140 ☐ zasadny

141 ☐ częściowo zasadny

142 ☒ niezasadny

143 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

144 Sąd I instancji przeprowadził w sprawie pełne postępowanie, zgromadzone dowody poddając ocenie zgodnej z zasadami wiedzy, logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, stanowisko swe przedstawił w wyczerpujących pisemnych motywach sporządzonych w formie prawem przewidzianej, wyprowadził trafne wnioski co do winy oraz zastosował prawidłową subsumpcję zachowania oskarżonego. Brak okoliczności, o których mowa w art. 437 § 2 zd. 2 kpk i art. 439 kpk.

145 3.4.

146 Prokurator zarzucił:

147 obrazę przepisów prawa procesowego, a to art. 201 k.p.k. polegającą na nie uznaniu wniosków opinii biegłego M. K. i uwzględnieniu tylko wniosków wysnutych w opinii biegłego T. M. oraz biegłego D. B., bezpodstawnym zdyskwalifikowaniu wniosków opinii biegłego M. K. oraz nie uzyskaniu opinii innego biegłego, co miało wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia i skutkowało skazaniem oskarżonego Ł. S. wyłącznie za znajdowanie się pod wpływem środków odurzających

148 ☐ zasadny

149 ☐ częściowo zasadny

150 ☒ niezasadny

151 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

152 Zarzut byłby skuteczny wyłącznie, gdyby pomiędzy wydanymi w sprawie opiniami zachodziły sprzeczności nakazujące ich weryfikacje, ale nie wtedy, gdy wnioski jednej z opinii są sprzeczne z powszechnie obowiązującymi zasadami prawa, bądź wynikają z uchylenia się przez biegłego z dokonania ustaleń z wykorzystaniem wiadomości specjalnych. O dowolnym pojmowaniu przez biegłego M. K. przepisów ustawy prawo o ruchu drogowym wypowiedział się Sąd Rejonowy oraz omówiono je powyżej, dodatkowo przypomnieć wypada, że gdy chodzi o ustalenie prędkości poruszania ustalonej przez tego biegłego, ten podjął się jej ustalenia w oparciu o osobowe źródła dowodowe wartościując je kryteriami wiarygodności, co pozostaje wyłączną kompetencją sądu. Pochopnie też ten biegły szacował prędkość wedle relacji świadków obserwujących ruch oskarżonego na odcinku istotnie poprzedzającym miejsce zdarzenia, dlatego nawet zgodzenie się, że wcześniej wyprzedzał pojazdy jadące z prędkością 50 km/h, nie może prowadzić do wniosku, że z taką jak wówczas prędkością jechał bezpośrednio przed wypadkiem, co mieli w polu widzenia pozostali biegli. Zatem nie można było w tym zakresie wniosków opinii biegłego M. K. w odniesieniu do pozostałych opinii zestawiać, jako będących wyrazem sprzeczności wymagającej wyjaśnienia kolejną opinią. Zresztą dążenie oskarżyciela publicznego wydaje się, że zmierzało do uzyskania opinii jego satysfakcjonującej, a nie wyjaśnienia okoliczności sprawy, przy szczególnej wręcz ochronie A. C..

153 Wniosek

154 uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji

155 ☐ zasadny

156 ☐ częściowo zasadny

157 ☒ niezasadny

158 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

159 Sąd I instancji przeprowadził w sprawie pełne postępowanie, zgromadzone dowody poddając ocenie zgodnej z zasadami wiedzy, logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, stanowisko swe przedstawił w wyczerpujących pisemnych motywach sporządzonych w formie prawem przewidzianej, wyprowadził trafne wnioski co do winy oraz zastosował prawidłową subsumpcję zachowania oskarżonego. Brak okoliczności, o których mowa w art. 437 § 2 zd. 2 kpk i art. 439 kpk.

160 3.5.

161 obrońca zarzucił obrazę przepisów postępowania, sprowadzającą się do nie wyjaśnienia istotnych okoliczności wiążących się z końcowym ustaleniem, że oskarżony w trakcie wypadku, w dniu 28 maja 2017 r znajdował się pod wpływem środków odurzających, podczas gdy zdaniem oskarżonego, nie znaj­dował się on w tym czasie pod takim wpływem działania takich środków

162 ☐ zasadny

163 ☐ częściowo zasadny

164 ☒ niezasadny

165 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

166 Lakoniczność zarzutu oraz brak rzeczowego odniesienia się do szczegółowych i pełnych rozważań Sądu Rejonowego w tej kwestii, przez pryzmat przeprowadzonych dowodów, ich oceny wskazuje, że wywiedziony środek odwoławczy jest wyłącznie polemiką z ustaleniami Sądu meriti. Uzasadnienie tej apelacji więcej miejsca poświęca kwestionowaniu sprawstwa wypadku drogowego i historycznym postawom procesowym, niż dokonanym ustaleniom, a te należy w pełni zaaprobować. Słusznie Sąd wskazał, że nie sposób uwierzyć, aby stwierdzony we krwi oskarżonego poziom środków odurzających (nie jednego przecież) przeczy przypadkowości, jaką chciał oskarżony wykazywać twierdząc, że jedynie był w pomieszczeniu, gdzie inne osoby paliły marihuanę, czy nawet późniejszemu twierdzeniu o niewielkim użyciu tego środka. Przecież ujawniono benzoylecgonine w stężeniu nie mniejszym niż 34,6 ng/ml, delta - 9 - tetrahydrokannabinolu w stężeniu nie mniejszym niż 3,1 ng/ml, co wskazuje nie tylko na użycie marihuany, ale i kokainy, a ustalone stężenia przekonują o stanie pod wpływem, a nie wyłącznie po użyciu, choć ten na sam przebieg wypadku nie wpływał. Gdy chodzi o okres orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, to oczywistym jest, że ten wyznacza treść wyroku, nie zaś uzasadnienia.

167 Wniosek

168 uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzuconego mu czynu względnie o uchylenie skarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Zabrzu.

169 ☐ zasadny

170 ☐ częściowo zasadny

171 ☒ niezasadny

172 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

173 Sąd I instancji przeprowadził w sprawie pełne postępowanie, zgromadzone dowody poddając ocenie zgodnej z zasadami wiedzy, logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, stanowisko swe przedstawił w wyczerpujących pisemnych motywach sporządzonych w formie prawem przewidzianej, wyprowadził trafne wnioski co do winy oraz zastosował prawidłową subsumpcję zachowania oskarżonego. Brak okoliczności, o których mowa w art. 437 § 2 zd. 2 kpk i art. 439 kpk.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

174 4.1.

175 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

176 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

177 5.1.1.

178 Przedmiot utrzymania w mocy

179 Skazanie za przestępstwo z art. 178a § 1 kk, wymiar kary, zastosowanie środka probacyjnego i orzeczenie środków karnych.

180 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

181 Sąd I instancji przeprowadził w sprawie pełne postępowanie, zgromadzone dowody poddając ocenie zgodnej z zasadami wiedzy, logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, stanowisko swe przedstawił w wyczerpujących pisemnych motywach sporządzonych w formie prawem przewidzianej, wyprowadził trafne wnioski co do winy oraz zastosował prawidłową subsumpcję zachowania oskarżonego. Brak okoliczności, o których mowa w art. 437 § 2 zd. 2 kpk i art. 439 kpk. Apelujący nie przedstawili przekonujących racji wskazujących na błędność ocen, ustaleń lub oceny zachowania oskarżonego.

182 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

183 5.2.1.

184 Przedmiot i zakres zmiany

185 Zwięźle o powodach zmiany

186 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

187 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

188 5.3.1.1.1.

189 ☐ art. 439 k.p.k.

190 Zwięźle o powodach uchylenia

191 5.3.1.2.1.

192 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

193 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

194 Zwięźle o powodach uchylenia

195 5.3.1.3.1.

196 Konieczność umorzenia postępowania

197 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

198 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

199 5.3.1.4.1.

200 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

201 Zwięźle o powodach uchylenia

202 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

203 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

204 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

205 Przytoczyć okoliczności

206 Koszty Procesu

207 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

208 Przytoczyć okoliczności

209 2.

210 Wobec wywiedzenia apelacji przez strony przeciwne i ich nieuwzględnienia koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w zakresie wydatków obciążają obu apelujących, a nadto w części opłaty, co do zasady oskarżonego. To zatem oskarżony i Skarb Państwa winni ponieść przypadające na nich koszty. Uwzględniając charakter postępowania oraz zakres wywiedzionych apelacji celowym na zasadach słuszności było zwolnienie oskarżonego od ponoszenia kosztów postępowania odwoławczego w części na niego przypadającej, a tym samym w całości obciążenie niemi Skarbu Państwa.

PODPIS

211 1.11. Granice zaskarżenia

212 Kolejny numer załącznika

213 1

214 Podmiot wnoszący apelację

215 prokurator

216 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

217 skazanie za przestępstwo z art. 178a § 1 kk

218 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

219 ☐ na korzyść

220 ☒ na niekorzyść

221 ☒ w całości

222 ☐ w części

223 ☒

224 co do winy

225 ☐

226 co do kary

227 ☐

228 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

229 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

230 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

231 ☐

232 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

233 ☐

234 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

235 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

236 ☒

237 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

238 ☒

239 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

240 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

241 ☐

242 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

243 ☐

244 art. 439 k.p.k.

245 ☐

246 brak zarzutów

247 0.1.1.4. Wnioski

248 ☒

249 uchylenie

250 ☐

251 zmiana

252 1.12. Granice zaskarżenia

253 Kolejny numer załącznika

254 2

255 Podmiot wnoszący apelację

256 obrońca oskarżonego

257 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

258 skazanie za przestępstwo z art. 178a § 1 kk

259 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

260 ☒ na korzyść

261 ☐ na niekorzyść

262 ☒ w całości

263 ☐ w części

264 ☒

265 co do winy

266 ☐

267 co do kary

268 ☐

269 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

270 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

271 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

272 ☐

273 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

274 ☐

275 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

276 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

277 ☒

278 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

279 ☐

280 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

281 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

282 ☐

283 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

284 ☐

285 art. 439 k.p.k.

286 ☐

287 brak zarzutów

288 0.1.1.4. Wnioski

289 ☒

290 uchylenie

291 ☐

292 zmiana