Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 czerwca 2014 r., V KK 78/14

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 czerwca 2014 r., V KK 78/14

Tekst

1 Sygn. akt V KK 78/14

POSTANOWIENIE

2 Dnia 4 czerwca 2014 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Józef Szewczyk

5 na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk

6 po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2014 r.

7 sprawy M. B.

8 skazanego z art. 278 § 1 kk i innych

9 z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę

10 od wyroku Sądu Okręgowego w P.

11 z dnia 8 listopada 2013 r.,

12 utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G.

13 z dnia 18 czerwca 2013 r.,

14 p o s t a n o w i ł:

15 oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami

16 sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego M. B.

Uzasadnienie

17 Wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia 18 czerwca 2013 r. oskarżony M.B. został uznany za winnego przestępstw wyczerpujących znamiona czynów opisanych w:

18 - art. 278 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 278 § 1 k.k. i art. 33 § 2 i 3 k.k. skazany na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych w kwocie po 20 zł;

19 2

20 - art. 53 pkt 3 ustawy z 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie i art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 33 § 2 i 3 k.k. skazany na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych w kwocie po 20 zł;

21 - art. 53 pkt 5 ustawy – Prawo łowieckie i art. 35 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt i art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 33 § 2 i 3 k.k. skazany na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 80 stawek dziennych w kwocie po 20 zł;

22 - art. 53 pkt 3 ustawy – Prawo łowieckie i za to na podstawie art. 53 pkt 3 ustawy – Prawo łowieckie i art. 33 § 2 i 3 k.k. skazany na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych w kwocie po 20 zł;

23 - art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to skazany na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności;

24 - art. 245 k.k. i za to skazany na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. skazanemu w miejsce powyższych kar jednostkowych wymierzono karę łączną roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres 3 lat próby oraz karę łączną grzywny w wymiarze 120 stawek dziennych w kwocie po 20 zł.

25 Sąd Okręgowy w P. wyrokiem z dnia 8 listopada 2013 rpo rozpoznaniu apelacji utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację obrońcy skazanego za oczywiście bezzasadną.

26 W kasacji od tego wyroku obrońca skazanego wskazał na zaistnienie w sprawie bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k. w postaci nienależytej obsady sądu wynikającej z rozstrzygnięcia sprawy przez sędziego, który nie posiadał ku temu stosownego umocowania pochodzącego bezpośrednio od Ministra Sprawiedliwości.

27 Wskazując na powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

28 3

29 Prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

30 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

31 Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym.

32 Oczywiście bezpodstawny jest podnoszony w kasacji zarzut wskazujący na zaistnienie w sprawie bezwzględnej przyczyny odwoławczej w postaci nienależytej obsady sądu. Nota bene skarżący formułuje go wadliwie, przywołując art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k., który stanowi odrębną bezwzględną przyczynę odwoławczą wynikającą z udziału w wydawaniu orzeczenia osoby nieuprawnionej lub niezdolnej do orzekania, bądź podlegającej wyłączeniu na podstawie art. 40 k.p.k. Jedynie na marginesie wypada zauważyć, że takie naruszenie nie miało w sprawie miejsca. Skarżący uzasadniając zarzut kasacji powołał się na stanowisko wyrażone w uchwale 7 sędziów Sądu Najwyższego z 17 lipca 2013 r., III CZP 46/13. Należy jednak wskazać, że Sąd Najwyższy w dniu 28 stycznia 2014 r. (BSA-I-4110-4/13) w pełnym składzie podjął uchwałę, w której co prawda podtrzymał dotychczasowe stanowisko, iż w wydaniu decyzji o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe na podstawie art. 75 § 3 w związku z art. 75 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych Minister Sprawiedliwości nie może być zastąpiony przez sekretarza ani podsekretarza stanu, lecz równocześnie zaznaczył, iż wykładnia dokonana w uchwale wiąże od chwili jej podjęcia. Oznacza to, że decyzje o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe wydane w zastępstwie Ministra Sprawiedliwości przez Sekretarza lub Podsekretarza Stanu przed datą podjęcia przywołanej uchwały, nie podlegają zakwestionowaniu. Nie wpływają zatem na umocowanie sędziego do orzekania w sądzie, do którego taką decyzją został przeniesiony. Wynika stąd, że o zaistnieniu bezwzględnej przyczyny odwoławczej w postaci nienależytej obsady sądu (art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.), czy też w postaci udziału w orzekaniu osoby nieuprawnionej (art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k.), w niniejszej sprawie nie może być mowy. Decyzja o przeniesieniu na inne miejsce służbowe sędziego, który wydał w sprawie wyrok skazujący, została bowiem wydana przed podjęciem wymienionej uchwały (BSA-I-4110-4/13).

33 W tym stanie rzeczy kasacja obrońcy skazanego, jako oczywiście bezzasadna, podlegała oddaleniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

34 4

35 O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.