Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2016 r., I CZ 18/16

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2016 r., I CZ 18/16

Tekst

1 Sygn. akt I CZ 18/16

POSTANOWIENIE

2 Dnia 15 kwietnia 2016 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący)

5 SSN Monika Koba

6 SSN Kazimierz Zawada (sprawozdawca)

7 w sprawie z powództwa K. S. i Z. S.

8 przeciwko E. K.

9 o opróżnienie lokalu mieszkalnego,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 kwietnia 2016 r.,

11 zażalenia pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego w R.

12 z dnia 10 grudnia 2015 r.,

13 1) oddala zażalenie,

14 2) zasądza od pozwanej na rzecz powodów kwotę 120

15 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego przed Sądem Najwyższym.

16 2

Uzasadnienie

17 Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 10 grudnia 2015 r. odrzucił skargę kasacyjną pozwanej od wyroku tego Sądu z dnia 2 czerwca 2015 r.

18 W uzasadnieniu wyjaśnił, że sprawa dotyczy opróżnienia lokalu mieszkalnego. W związku z tym wartość przedmiotu zaskarżenia kasacyjnego powinna być w sprawie ustalona stosownie do art. 23 lub 232

19 k.p.c. Po sprawdzeniu okazało się

20 jednak, że tak ustalona wartość przedmiotu zaskarżenia jest znacznie niższa od podanej w skardze i nie sięga 50.000 zł, tj. pułapu warunkującego w myśl art. 3982 § 1 k.p.c. dopuszczalność skargi kasacyjnej w sprawach o prawa majątkowe. W zażaleniu skarżąca podniosła, że na kwotę 50.000 zł podaną jako wartość przedmiotu zaskarżenia kasacyjnego została wskazana już wartość przedmiotu zaskarżenia w apelacji. Zaznaczyła, że wartość przedmiotu sporu może być zakwestionowane wyłącznie w trybie art. 25 i 26 k.p.c., a podana w apelacji wartość zaskarżenia nie została zakwestionowana przez sąd drugiej instancji. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

21 Niezbadanie na wcześniejszym etapie postępowania wartości przedmiotu zaskarżenia nie eliminuje możliwości weryfikacji prawidłowości wartości przedmiotu zaskarżenia podanej w skardze kasacyjnej. Sąd drugiej instancji oraz Sąd Najwyższy są uprawnione do sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia podanej w skardze kasacyjnej. Badanie wartości przedmiotu zaskarżenia podanej w skardze kasacyjnej ma na celu sprawdzenie, czy skarga kasacyjna jest dopuszczalna ze względu na wymaganą w art. 3982

22 § 1 k.p.c. wartość zaskarżenia

23 i nie może być utożsamiane ze sprawdzeniem wartości przedmiotu sporu (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1997 r., III CKN 71/97 i 16 lutego 2012 r., III CZ 6/12).

24 Sąd Okręgowy był zatem uprawniony do dokonania w ramach oceny dopuszczalności wniesionej skargi kasacyjnej sprawdzenia wskazanej wartości przedmiotu zaskarżenia. Z pisma Spółdzielni Mieszkaniowej z dnia 12 października 2015 r. (k. 185) wynikało, że miesięczny wymiar opłat za mieszkanie zajmowane przez pozwaną wynosi 573,01 zł, a to uzasadniało ustalenie wartości przedmiotu sporu i zaskarżenia zarówno apelacyjnego, jak kasacyjnego - tak jak przyjął Sąd 3

25 Okręgowy - w wysokości 1720 zł., tj. kwoty znacznie niższej od minimalnego progu zaskarżenia kasacyjnego określonego w art. 3982

26 § 1 k.p.c.,

27 Mając to na względzie Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie art. 39814

28 w związku z art. 3941

29 § 3 k.p.c., a o kosztach postępowania

30 zażaleniowego rozstrzygnął zgodnie z art. 98 § 1 i 3, art. 108 § 1 i art. 39821 k.p.c.

31 w związku z § 10 pkt 1 i § 13 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.2013.461) oraz § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.1800).

32 kc

33 db