Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 2012 r., III CZ 6/12

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 2012 r., III CZ 6/12

Tekst

1 Sygn. akt III CZ 6/12

POSTANOWIENIE

2 Dnia 16 lutego 2012 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Kazimierz Zawada (przewodniczący)

5 SSN Iwona Koper (sprawozdawca)

6 SSN Dariusz Zawistowski

7 w sprawie z powództwa K. H.

8 przeciwko Polskiemu Związkowi Działkowców

9 o wydanie,

10 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 lutego 2012 r.,

11 zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 5 października 2011 r.,

12 oddala zażalenie i zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 120 zł (sto dwadzieścia) tytułem kosztów postępowania zażaleniowego.

13 2

Uzasadnienie

14 Postanowieniem z dnia 5 października 2011 r. Sąd Okręgowy na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 14 lipca 2010 r. w sprawie o wydanie nieruchomości orzekł o wynagrodzeniu biegłego sądowego, ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 1194 zł oraz odrzucił skargę kasacyjną.

15 W uzasadnieniu postanowienia Sąd Okręgowy wskazał, że ustalona na podstawie opinii biegłego sądowego wartość przedmiotu zaskarżenia kasacyjnego czyni wniesioną przez pozwanego skargę kasacyjną niedopuszczalną na podstawie art. 3982

16 § 1 k.p.c. ze skutkiem w postaci jej odrzucenia zgodnie z art.

17 3986

18 § 3 k.p.c.

19 Pozwany Polski Związek Działkowców w W. zaskarżył postanowienie w zakresie obejmującym ustalenie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz odrzucenia skargi kasacyjnej, zarzucając naruszenie art. 19 § 1, art. 25 § 1 i art. 26 k.p.c. przez dokonanie z urzędu sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia przed sądem drugiej instancji po wniesieniu skargi kasacyjnej i przesłaniu stronie pozwanej odpowiedzi na skargę.

20 Wniósł o uchylenie postanowienia w zaskarżonym zakresie, ewentualnie zniesienie postępowania nim objętego.

21 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

22 Sąd Rejonowy nie badał podanej w apelacji wartości przedmiotu zaskarżenia, co nie eliminuje możliwości weryfikacji prawidłowości wartości przedmiotu zaskarżenia podanej w skardze kasacyjnej. Na podstawie art. art. 39821 k.p.c. w postępowaniu kasacyjnym ma zastosowanie art. 368 § 2 k.p.c., przewidujący odpowiednie stosowanie w nim art. 19-24 i 25 § 1 k.p.c. Sąd drugiej instancji, a także Sąd Najwyższy uprawniony więc jest do sprawdzenia wartość przedmiotu zaskarżenia podanej w skardze kasacyjnej, która jeśli określona została z naruszeniem tych przepisów, nie jest wiążąca. Badanie wartości przedmiotu zaskarżenia podanej w skardze kasacyjnej ma na celu sprawdzenie, czy skarga 3

23 kasacyjna jest dopuszczalna ze względu na wartość zaskarżenia wymaganą w art. 3982

24 § 1 k.p.c i nie może być utożsamiane ze sprawdzeniem wartości przedmiotu sporu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1997 r., III CKN 71/97, nie publ. oraz z dnia 15 stycznia 1998 r., I CZ 19/97, nie publ.). W tym stanie rzeczy Sąd Rejonowy uprawniony był do dokonania sprawdzenia wartości zaskarżenia kasacyjnego określonej w skardze pozwanego, a skoro nie sięgała ona minimalnego progu zaskarżenia kasacyjnego określonego w art. 3982 § 1 k.p.c

25 zasadnie orzekł o odrzuceniu skargi kasacyjnej.

26 Kierując się powyższym Sad Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie art. 39814

27 k.p.c. w zw. art. 3941

28 § 3 k.p.c. oraz orzekł o kosztach postępowania

29 stosownie do art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c., art. 39821 k.p.c. i art.

30 3941

31 § 3 k.p.c.