Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2007 r., I CNP 20/07

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2007 r., I CNP 20/07

Tekst

1 Sygn. akt I CNP 20/07

POSTANOWIENIE

2 Dnia 27 kwietnia 2007 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Hubert Wrzeszcz

5 w sprawie ze skargi J. O. i J. O. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Apelacyjnego

6 w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2006 r., wydanego

7 w sprawie z powództwa J. D. i W.S.

8 przeciwko J. O. i J. O.

9 o zapłatę,

10 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 kwietnia 2007 r., odrzuca skargę.

11 2

Uzasadnienie

12 Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2006 r. Sąd Apelacyjny odrzucił apelację pozwanych od wyroku, którym Sąd Okręgowy w W. zasądził od pozwanych solidarnie na rzecz powodów 51 000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 19 czerwca 2002 r. oraz 5 157,50 zł kosztów procesu i oddalił powództwo w pozostałym zakresie, ponieważ apelacja – sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika – nie zawierała wskazania, czy wyrok jest zaskarżony w całości czy w części oraz wniosku o zmianę lub uchylenie wyroku z zaznaczeniem zakresu żądanej zmiany lub uchylenia (art. 3701

13 w związku z art. 368 § 1 pkt 1 i 5 k.p.c.).

14 Odrzucając apelację, Sąd zasądził od pozwanych solidarnie na rzecz powodów 2700 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego za drugą instancję. Na to postanowienie pełnomocnik pozwanych wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Uprawdopodobniając wyrządzenie szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, przedstawił bankowe dowody zapłaty powodom należności zasądzonych wyrokiem Sądu pierwszej instancji oraz z tytułu kosztów procesu za drugą instancję.

15 Sąd Najwyższy zaważył, co następuje:

16 Postanowienie o odrzuceniu apelacji jest niewątpliwie postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 4241 k.p.c. Jednakże rzecz

17 w tym, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje tylko wtedy, gdy „przez wydanie” (werba legis) zaskarżonego orzeczenia została stronie wyrządzona szkoda. Właśnie z tego powodu wśród tzw. konstrukcyjnych wymagań skargi przewidziano obowiązek uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody (art. 4245

18 § 1 pkt 4 k.p.c.).

19 Niedopełnienie tego obowiązku lub niewystąpienie szkody prowadzi do odrzucenia skargi a limine – w pierwszym wypadku z powodu braku istotnego skargi, w drugim zaś z powodu jej niedopuszczalności (art. 4248

20 § 1 k.p.c.).

21 Użyte w art. 4241

22 § 1 sformułowanie „przez wydanie” oznacza, że między wydaniem zaskarżonego orzeczenia a szkodą musi zachodzić związek 3

23 przyczynowy, przy czym chodzi tu o normalny, adekwatny związek przyczynowy unormowany w art. 361 § 1 k.c. Bak takiego związku przyczynowego wyklucza stwierdzenie, że szkoda została stronie wyrządzona przez wydanie orzeczenia, a to czyni skargę niedopuszczalną. W związku z tym w postanowieniu z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 18/05 (OSNC z 2006 r., nr 7-8, poz. 139) Sąd Najwyższy uznał, że postanowienie sądu drugiej instancji oddalające zażalenie na postanowienie sądu pierwszej instancji odrzucające skargę o wznowienie postępowania może być przedmiotem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia tylko wtedy, gdy szkoda zastała wyrządzona przez wydanie tego orzeczenia, a nie przez wydanie orzeczenia objętego skargą o wznowienie postępowania.

24 Z tych samych powodów należy przyjąć, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia sądu drugiej instancji odrzucającego apelację jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy szkoda została wywołana przez wydanie tego postanowienia, a nie przez wydanie orzeczenia co do istoty sprawy, podważanego odrzuconą apelacją. Ewentualna szkoda wyrządzona wydaniem orzeczenia co do istoty sprawy leży poza normalnym związkiem przyczynowym z postanowieniem o odrzuceniu apelacji, nawet gdyby i ono było niezgodne z prawem. Należy także podzielić wyrażone w piśmiennictwie i orzecznictwie zapatrywanie, że poza adekwatnym związkiem przyczynowym pozostaje „szkoda” polegająca na wydatkowaniu opłat sądowych i kosztów zastępstwa procesowego w spawie, w której wydano objęte skargą orzeczenie. Szkoda, o której mowa w art. 4241

25 § 1 k.p.c., musi być bowiem spowodowana przez wydanie orzeczenia, a więc musi być – w stosunku do tego orzeczenia – poniesiona później. Dlatego skarga, z której wynika, że jedyną szkodą strony są koszty związane z prowadzeniem sprawy, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia sierpnia 2006 r., II CNP 92/06 i postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2006 r., III CNP 46/06, niepubl.). Mając na względzie powyższe, skargę pozwanych należało uznać za niedopuszczalną z powodu niewystąpienia szkody w rozumieniu art. 4241 § 1

26 k.p.c. Nie stanowi jej bowiem ani zapłata należności zasądzonych wyrokiem Sądu 4

27 pierwszej instancji, ani z tytułu kosztów zastępstwa procesowego za drugą instancję.

28 Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia.

29 jz